passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Rival Hearts - Hoofdstuk #6 - door itsvlada

Rival Hearts

/

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 5

De persconferentie is pure theater, en ik heb mijn rol geperfectioneerd na elf jaar oefenen. Een gemakkelijke glimlach, zelfverzekerde houding, charme die maakt dat journalisten me citeren in plaats van me al te diep te bevragen.

Ik zit op twee voet afstand van Nico Almeidaβ€”mijn nieuwe teamgenoot, Jezus Christusβ€”beiden dragen we bijpassende Apex-polo's, alsof we vrienden zijn in plaats van vijanden die een decennium lang elkaars ondergang hebben geperfectioneerd.

De zaal zit vol en de journalisten ruiken het bloed al.

"Soren, Nicoβ€”jullie waren elf jaar geleden academiegenoten. Is die geschiedenis nu een voordeel?" De vrouw van AutoSport, met haar roofzuchtige glimlach gereed.

Ik leun richting microfoon met geoefende charme. "Nico is ongelooflijk getalenteerd. Ik heb niets dan respect voor zijn capaciteiten. Ik kijk uit naar een gezonde competitie die ons beiden scherp houdt."

Vertaling: Ik steek mezelf liever in brand dan toe te geven dat onze geschiedenis ingewikkelder is dan een film van Christopher Nolan.

Nico's antwoord is vloeibare stikstof. "We zijn allebei flink geëvolueerd sinds onze juniorcarrières. Wat toen gebeurde, heeft geen invloed op onze professionele relatie."

Vertaling: Ik mag je niet, maar contractueel ben ik verplicht te doen alsof.

Sky Sports mengt zich: "Monaco vorig jaarβ€”jullie botsten en moesten door marshals uit elkaar gehaald worden. Is deze rivaliteit wel verstandig binnen één garage?"

Henrik grijpt in voordat we ontploffen. "Wat de media rivaliteit noemt, noem ik een troef. Twee coureurs die weigeren van elkaar te verliezen. Mijn taak is die energie te richten op alle andere teams."

Dan steekt een of andere tabloid-eikel zijn hand op, grijnzend als een kind op kerstochtend.

Oh, fuck. Daar gaan we.

"Nico, je vorige team profileerde je als de enige openlijk homoseksuele coureur in de F1. Ben je bezorgd of je wel past bij Apex, dat een meer… traditioneel merk heeft? En Sorenβ€”hoe voel jij je bij het delen van nauwe ruimtes met..."

Hij maakt zijn zin niet af. Hoeft ook niet.

Woede laait zo fel op dat het mijn adem beneemt. Niet op Nicoβ€”nooit op Nico daaromβ€”maar op dit waardeloze mens die iemands seksualiteit als entertainment behandelt.

Voor ik kan antwoorden zonder een boete met zes nullen te riskeren, grijpt Nico in met vernietigende kalmte.

"Ik pas in iedere omgeving die talent belangrijker vindt dan PR-stunts. En wat nauwe ruimtes betreftβ€”Soren en ik zijn al vaak dicht bij elkaar geweest op de baan. Hij leeft nog." Een korte pauze. "Al kan ik dat niet zeggen van zijn overwinningsstatistieken als ik in de buurt ben."

De zaal barst los.

Mijn woede richt zich meteen op Nico, vanwege die perfect uitgevoerde publieke executie van mijn carrièrestatistieken.

Ik leun naar voren, mijn glimlach zo scherp als een scalpel. "Mijn overwinningsrecord spreekt voor zich. In tegenstelling tot sommige coureurs heb ik geen publicisten nodig die verhalen verzinnen om uit te leggen waarom ik nog steeds relevant ben voor het kampioenschap."

Nico's ogen schieten vuurβ€”de eerste barst in dat ijzige masker. "Eindelijk wat echte competitie in je eigen garage. Moet verfrissend zijn na teamgenoten die je niet uitdagen."

Henrik slaat met zijn hand op tafel. "Heren. We hebben het over kampioenschapsdoelen. Ik stel voor dat we daarbij blijven."

Te laat. De krantenkoppen voor morgen schrijven zichzelf al.

Na de persconferentie danst Astrid van PR naast ons door de gang als een cafeΓ―nehoudende golden retriever, pratend met een snelheid van ongeveer honderdvijftig kilometer per uur.

"Twintig minuten voor de promotieshoot, dan content voor social media, daarna de sponsor meet-and-greet met de VIP's, en oh God, beloof me alsjeblieft dat jullie elkaar niet vermoorden voordat de marketingmaterialen af zijn want dat kan ik niet uitleggen aan het hoofdkantoorβ€”"

"Astrid." Ik tover mijn meest ontwapenende glimlach tevoorschijn. "Lieverd, adem."

Ze wordt rood, laat haar tablet bijna vallen en loopt bijna tegen een lichtinstallatie aan. Naast me maakt Nico een geluid dat zowel minachting als amusement kan zijn.

De studio is al opgebouwdβ€”felle witte panelen, de AP-04 glanzend onder de spots, een rek met gloednieuwe teamkleding staat klaar.

"Eerst de racesuits," kondigt Astrid aan, nog steeds een beetje buiten adem. "Volledig dichtgeritst, geen teamshirts eronder zichtbaar."

Ik trek mijn polo uit zonder erbij na te denkenβ€”waarom zou ik ook? Het is gewoon omkleden waar mensen bij zijn, iets wat ik letterlijk duizenden keren heb gedaan.

Behalve... Tien meter verder doet Nico hetzelfde, en ik maak de catastrofale fout om zijn kant op te kijken.

Heilige. Fucking. Hemel.

Hij is... groter dan ik me herinner. Breder in de schouders, meer gedefinieerd in borst en armen. Racenfitheid is anders dan gewone fitheidβ€”droge spieren voor uithoudingsvermogen en precisieβ€”maar Nico ziet eruit alsof hij de auto zelf kan wegdrukken.

Wanneer is dat gebeurd?

Ik wend mijn blik af en concentreer me heel intens op mijn eigen pak, terwijl ik probeer te negeren dat mijn perifere zicht blijkbaar een doctoraat heeft in Nico Almeida's fysieke transformatie.

Niet kijken. Niet kijken. NIET kijken, verdomme.

Ik kijk. Heel even.

Net lang genoeg om op te merken hoe zijn racesuit nu over schouders valt die op zijn zeventiende zeker niet zo breed waren.

Hoe het materiaal zich om spieren spant die vroeger, toen we als kinderen samen kamers deelden en tot te laat praatten over alles en niets, beslist niet zo gedefinieerd waren.

Godverdomme.

"Goed!" De fotografeβ€”Emma, geloof ikβ€”klapt haar handen samen met het soort enthousiasme dat hoort bij iemand die betaald wordt om mensen er goed uit te laten zien. "We beginnen met iets klassieks. Zij aan zij, armen over elkaar, die competitieve energie."

We nemen positie naast de auto’s. Of eigenlijk, ik neem positie naast zijn biceps, want blijkbaar ben ik gekrompen of is hij gegroeid, of allebei, en nu heb ik een existentiΓ«le crisis over of ik al die tijd heb gelogen over mijn coureursstatistieken.

"Dichterbij," roept Emma. Ik schuifel zo’n vijftien centimeter opzij. "Nog dichterbij." Nog een paar centimeter. "Kom op, jullie zijn nu teamgenoten, geen vreemden die elkaar voor het eerst ontmoeten."

"We kennen elkaar heel goed," zeg ik, met een vastgeplakte glimlach.

"Perfect! Laten we nu proberen tegenover elkaar te staan. Ik wil intensiteit. Competitief vuur. Alsof jullie op het punt staan wiel-aan-wiel te gaan in Monaco, met het kampioenschap op het spel."

Ze positioneert ons opnieuw, corrigeert schouders, kantelt kinnen, en behandelt ons in het algemeen als bijzonder dure etalagepoppen, en opeensβ€” opeens β€”sta ik dichtbij genoeg om zijn wimpers te kunnen tellen.

Dicht genoeg om gouden spikkels te zien in bruine ogen die ik ooit beter kende dan mijn eigen.

Dicht genoeg om een klein litteken op te merken bij zijn linkerslaap dat er op zijn zeventiende nog niet zat.

Dicht genoeg om de hitte van zijn lichaam te voelen door het stof van zijn pak heen.

Dit was een vergissing. Dit hele gedoe was een catastrofaal slecht idee.

"Houd die positie vast," zegt Emma terwijl de camera ratelend klikt, alsof ze een misdaadscène documenteert.

Nico kijkt terug met die irritant beheerste blik die me altijd de neiging geeft hem door elkaar te schudden totdat er iets echts doorbreekt. Maar nu we zo dichtbij staan, zie ik de lichte spanning in zijn kaak, de manier waarop zijn ademhaling net niet helemaal gelijkmatig is.

Iets aan deze nabijheid voelt geladenβ€”alsof je te dicht bij hoogspanningsapparatuur staat en je weet dat één verkeerde beweging al je circuits zal doorslaan.

"Je geniet hiervan," mompel ik, zacht genoeg dat alleen hij het hoort.

"Maak ik je ongemakkelijk?" Zijn stem is laag, beheerst, maar er schuilt iets onder dat maakt dat mijn hartslag opschiet als een motor met een ontstekingsprobleem. "Absoluut."

De hitte kruipt langs mijn nek omhoog. Mijn keel wordt droog.

Kom op, Lindqvist. Het is een fotoshoot, geen voorspel.

"Nico, kun je je hand op Sorens schouder leggen? Ik wil die teamspirit voelen."

Godverdomme nog eens.

Zijn hand landt op mijn schouderβ€”zwaar, warm door het pak heenβ€”en mijn adem stokt op een manier die absoluut niet professioneel is.

Zijn vingers strijken over het stukje blote huid boven mijn kraag, en elk contactpunt voelt versterkt, alsof mijn zenuwstelsel heeft besloten dat deze aanraking belangrijker is dan gewoon blijven ademen.

"Perfect!" Klik klik klik. "De chemie is ongelooflijk!"

Chemie. Jezus Christus.

Zijn blik dwaalt een fractie van een seconde naar mijn mond voor hij weer terugkeert naar mijn ogen, en de lucht tussen ons wordt dik als honing.

Geen van ons ademt normaal. Geen van ons kijkt weg.

"We zijn klaar met deze pose," zeg ik, maar mijn stem klinkt rauwer dan bedoeld, en ik doe geen stap achteruit.

"Zijn we dat?" Zijn duim verschuift tegen mijn huidβ€”nauwelijks een beweging, zou toeval kunnen zijn, behalve dat er bij Nico Almeida nooit iets toevallig is.

Ik voel het overal. Overal.

"Dat was hem voor deze setting!" kondigt Emma opgewekt aan. "Nu de individuele shots bij de auto's."

Ik zet een stap achteruit alsof ik onder stroom sta, creΓ«er afstand tussen ons die zowel noodzakelijk als totaal ontoereikend voelt. Nico laat zijn hand langzaam zakken, doelbewust, er flikkert iets onleesbaars over zijn gezicht.

Emma noemt het perfect, bekijkt alweer de foto’s op haar scherm, zich totaal niet bewust van het feit dat ze zojuist iets heeft vastgelegd dat niets met teamgeest te maken had.

De rest van de shoot gaat voorbij in een waas van herpositioneren, lichtaanpassingen en Emma’s enthousiaste aanwijzingen die ik op de automatische piloot opvolg terwijl mijn hoofd kortsluiting heeft van wat er net is gebeurd.

Als we eindelijk klaar zijn, sta ik strakker gespannen dan een Formule 1-veer en ben ik ongeveer even stabiel.

Ik vertel mezelf dat het woede is. Frustratie over de situatie, over Henriks manipulatie, over het feit dat mijn carrière is veranderd in een realityshow voor de motorsportwereld.

Het gebruikelijke cocktailtje emoties dat Nico Almeida altijd weet op te roepen.

Niets anders. Niets dat ik zou hoeven benoemen of erkennen of verwerken als een volwassen mens.

Godverdomme mijn leven.

Dit wordt een heel lang seizoen.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 6

[Nico’s POV]

Het raceweekend arriveert als een oorlogsverklaring, en onze garage splitst zich doormiddenβ€”Soren's engineers aan de ene kant, de mijne aan de andere, een onzichtbare gedemilitariseerde zone die iedereen respecteert en niemand benoemt.

Perfect. Gewoon verdomd perfect.

"Nico, je bent twee tienden te langzaam in sector twee." Mijn engineer Rodrigo klinkt alsof hij een terminale diagnose stelt. "Je rempunt is vijftien meter opgeschoven. Zijn sector drie was sneller, maar jouw sector één is sterker. Rijd jouw eigen ronde, niet die van hem."

Hem. Alsof Soren's naam te gevaarlijk is om via de radio uit te spreken.

"Begrepen." Ik weet precies waarom het rempunt is verschoven.

Ik heb Soren's sectortijden zitten bekijken in plaats van op mijn eigen lijn te vertrouwen in bocht zeven. We pakken de vijfde en zesde plekβ€”posities die aanvoelen als een nederlaag wanneer de auto in staat is tot de tweede startrij.

Henrik's nabespreking na het mislukte kwalificeren is zo kort dat het op zichzelf al een vorm van geweld is.

"Vijfde en zesde." Hij plant beide handen plat op de vergadertafel, alsof hij zich moet tegenhouden om iemand niet te wurgen. "In een auto die voor pole position zou moeten vechten."

Soren bestudeert een fascinerend plekje op de verre muur terwijl ik me ineens intens interesseer in mijn telemetry-uitdraaien.

"Het kan me niet schelen wie ermee begonnen is," gaat Henrik verder, zijn stem zo beheerst dat het juist angstaanjagend is. "Het kan me niet schelen wat jullie geschiedenis is, jullie ego’s, of welke psychologische doodsstrijd jullie in mijn garage uitvechten. Als jullie je hoofd niet uit je reet kunnen trekken, maak ik personele veranderingen waar geen van beiden van zal overleven."

Hij verzamelt zijn notities met de beheerste kalmte van een man die zichzelf in toom houdt.

"Twee coureurs met front-row snelheid die middenmoot middelmatigheid leveren omdat ze hun pik niet lang genoeg kunnen opmeten om zichzelf te vergelijken met de echte concurrentie." Hij staat op. "Jullie zijn ontslagen. Allebei. En los je shit op voor morgen, of ik vind coureurs die het wel kunnen."

Zelfs toen hij dat zei, werd de race de volgende dag nog erger en deze keer deed Henrik niet eens de moeite voor een nabespreking. Hij keek ons alleen aan, zei niets, en liep weg.

Ik besluit wat stoom af te blazen zodra ik terug ben in het hotel. De hotelgym om middernacht hoort leeg te zijn. Hoort mijn toevluchtsoord te zijn na de vernedering van de dag.

In plaats daarvan vind ik Soren in de hoek met losse gewichten, zijn shirt donker van het zweet, zijn zandkleurige haar in zijn felblauwe ogen terwijl hij een ogenschijnlijk meedogenloze routine afwerkt.

Geen van ons zegt iets. Geen van ons vertrekt.

Ik stap op een loopband en begin te rennenβ€”eerst rustig, dan sneller, alsof ik de herinnering aan Henriks blik bij onze finishposities kan ontlopen.

Dan gooit Soren meer gewicht op zijn stang, en verhoog ik de snelheid.

Blijkbaar is dit wat we nu doen. Strijden, zelfs als we alleen zijn. Zelfs als niemand kijkt. Zelfs als de enige prijs het genoegen is om elkaar te overleven in een hotelgym die ruikt naar industriΓ«le schoonmaakmiddelen en existentiΓ«le wanhoop.

Na dertig minuten plakt mijn shirt aan mijn huid als een tweede laag schaamte. Ik betrap hem erop dat hij me bekijkt in de spiegelβ€”een seconde, misschien tweeβ€”voordat hij zijn aandacht weer op zijn gewichten richt.

Interessant.

Hij schakelt over op pull-ups en ik maak de fout om opzij te kijken, net als zijn shirt bij elke herhaling omhoog kruipt, waardoor het reliΓ«f van zijn schouders en de beweging van zijn spieren onder de met zweet bedekte huid zichtbaar wordt.

Ik verlies bijna mijn evenwicht op de loopband, mijn armen maaiend als een idioot om te voorkomen dat ik voorover val in het bijzijn van de man die nu al denkt dat ik een professioneel fiasco ben.

Als ik opkijk, kijkt hij me recht aan. Niet via de spiegel. Naar mij.

Onze blikken kruisen voor een hartslag die zich uitstrekt tot in het oneindige, en er gaat iets tussen ons heen dat absoluut niets met racen te maken heeft en alles met de manier waarop zijn borst omhoog en omlaag gaat.

De manier waarop zijn lippen een beetje van elkaar wijken als hij ademt, de manier waarop ik zijn hartslag in zijn keel zie kloppen vanaf vijf meter afstand… Fuck.

Ik vertraag tot wandelen, dan stop ik de loopband helemaal.

Hij laat zich van de pull-up bar zakken, zwaar ademend, en ineens staan we daar allebeiβ€”doorweekt, uitgeput, de gym stil behalve het geluid van twee mensen die iets proberen te ontlopen wat absoluut niet fysiek is.

Soren spreekt als eerste, zijn stem rauw en ontdaan van zijn gebruikelijke glans. "Dit werkt niet."

"Wat stel je voor?" Ik stap van de loopband, reik naar mijn handdoek, probeer te negeren hoe zijn ogen mijn beweging volgen.

β€œIk weet het niet.” Hij haalt een hand door zijn haar, en ik volg hoe waterdruppels langs zijn nek glijden. β€œMaar we kunnen niet blijven…”

Hij gebaart tussen ons in, een beweging die alles omvat: de garage, de race, dit moment.

β€œHenrik gaat er een van ons op de bank zetten. We moeten het oplossen.”

β€œWat precies oplossen?” Ik vouw de handdoek over mijn arm, de beweging precies, gecontroleerd, het tegenovergestelde van hoe ik me voel. β€œOnze kwalificatie? Onze racevaardigheid? Of het feit dat jij niet in dezelfde garage kunt zijn als ik zonder er een oorlog van te maken?”

Zijn kaak spant aan. β€œDat is rijk, uit de mond van de man die me in ronde vijftien de muur in duwde.”

β€œJij blokkeerde me in ronde drie.”

β€œOmdat je in mijn versnellingsbak aan het rijden was alsof je een persoonlijke vete had!”

β€œIk heb een persoonlijke vete.” De woorden glippen er zachter uit dan ik bedoelde, eerlijker dan ik gepland had. De gym slorpt ze op als een bekentenis. β€œDat is het hele punt, Soren. Daar draait dit altijd al om.”

Hij verstijft compleet, er verschuift iets achter zijn ogenβ€”verrassing misschien, of het ongemak van een ongemakkelijke waarheid zonder diplomatiek lintje eromheen.

β€œDus wat is het plan?” Hij probeert achteloos te klinken, maar het lukt hem niet helemaal. β€œDoen alsof we vrienden zijn? Handen schudden voor de camera’s en hopen dat Henrik niet merkt dat we het faken?”

β€œDoen alsof is jouw specialiteit, niet de mijne. Ik heb er het talent niet voor.”

Ik zet een stap dichterbij, dichtbij genoeg om de goudspikkels in zijn ogen te zien, dichtbij genoeg om zijn parfum te ruiken, gemengd met zweet.

β€œMaar ik heb ook niet de luxe om deze stoel te verliezen omdat jij niet met mij een garage kunt delen zonder het persoonlijk te maken.”

De klap komt precies waar ik mikte. Ik zie het geregistreerd wordenβ€”een flikkering in zijn uitdrukking, daar en weer weg, het soort microreactie waarvan hij denkt dat hij het verbergt.

Dat doet hij niet. Niet voor mij. Nooit voor mij.

Hij stapt dichterbij, verkleint de afstand tussen ons tot ik de hitte van zijn huid voel afstralen.

β€œDus wat wil jij, Nico? Want ik sta hier, en ik probeer daadwerkelijk voor het eerst in elf jaar, en jij velt oordelen alsof je de som al hebt opgelost en wacht tot ik bijtrek.”

Wat wil ik?

β€œIk wil dat je rijdt als de versie van jezelf die niet geobsedeerd is met mij verslaan,” zeg ik zacht. β€œEn ik wil dat je uitzoekt waarom je dat niet kuntβ€”want ik denk dat je geen enkele sessie hebt gereden zonder aan mij te denken sinds ik hier ben, en als je vijf seconden eerlijk tegen jezelf bent, weet je dat dat waar is.”

Zijn adem stokt. Bijna onmerkbaar, maar ik hoor het.

De stilte spant zich tussen ons terwijl ik zijn borst snel zie op en neer gaan, en ik weet niet of het door de training komt of doordat hij zo dicht bij mij staat in een donkere, lege gym waar niemand ons kan zien, niemand ons kan beoordelen, niemand kan…

β€œZonder dat we elkaar willen vermoorden,” zegt hij uiteindelijk, zijn stem bijna een fluistering. β€œDat wilde ik zeggen. We moeten uitzoeken hoe we in dezelfde ruimte kunnen zijn zonder elkaar te willen vermoorden.”

Maar de manier waarop hij me aankijktβ€”dicht genoeg om te raken, iets uitstralend dat veel gecompliceerder is dan vijandigheidβ€”maakt de woorden ingestudeerd.

Een zin die hij net zo goed tegen zichzelf zegt als tegen mij.

β€œIs dat wat je wilt?” vraag ik zacht, terwijl ik nog een stap dichterbij zet tot er amper tien centimeter tussen ons overblijft. β€œWil je me vermoorden?”

Er breekt iets in zijn uitdrukking. Kort. Bijna meteen hersteld.

β€œIk weet niet wat ik wil, Nico.” Zijn stem is nu nauwelijks hoorbaar, rauw van eerlijkheid die klinkt alsof hij uit hem gescheurd wordt. β€œDat is het hele kloteprobleem. Dat probeer ik je te vertellenβ€”ik weet niet wat dit is, en ik weet niet hoe ik het moet stoppen, en ik weet niet waarom ik hier om middernacht naartoe kwam terwijl ik wist dat jij er waarschijnlijk ook zou zijn.”

De eerlijkheid ervan overvalt me. Ik had ontwijking verwacht, charme, nog een muur van geleende zelfverzekerdheid. Niet dit.

β€œDat is misschien het eerste eerlijke wat je de hele avond hebt gezegd.” Ik houd zijn blik vast. β€œVerpest het niet door morgen te doen alsof je het niet meende.”

Geen van ons beweegt. De gym trekt om ons samen tot het voelt alsof de hele wereld is gekrompen tot deze ruimte tussen onze lichamen, dit moment waarop elf jaar haat en pijn en iets anders balanceren op het scherp van een mes.

Dan verbreekt Soren het oogcontact, stapt achteruit alsof hij iets heeft aangeraakt dat hem levend kan verbranden.

β€œLaat maar.” Hij grijpt zijn handdoek met handen die niet helemaal vast zijn. β€œDit was dom. Ik was dom.”

Hij grijpt zijn handdoek en loopt weg. De deur slaat dicht, en ik blijf alleen achter met mijn hartslag en het besef dat wat er net tussen ons is gebeurd niets met haat te maken had.

Nada mesmo. Helemaal niets.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 7

[Sorens perspectief]

Twee races en vier middelmatige finishes later komen we aan in Monaco voor wat Henrik een "high-profile kans noemt om onszelf niet te schande te maken."

Het sponsorevenement is verplichte kost, wat betekent dat ik mijn favoriete rol weer uit de kast mag halenβ€”de charmante golden boy die middelbare executives het gevoel geeft dat ze deel uitmaken van iets glamoureus, in plaats van gewoon geld te verbranden aan auto's die in cirkels rijden.

De superjacht is het toppunt van Monaco-overdaad: witte oppervlakken en champagnefonteinen, het soort extravagantie dat schreeuwt we hebben geld teveel en coureurs om te imponeren.

Ik beweeg me over het hoofddek met geoefende efficiΓ«ntie, flirtend met de dochter van een marketingdirecteurβ€”Mila, geloof ikβ€”die om mijn grappen lacht alsof ik de grappigste persoon ben die ze ooit heeft ontmoet.

"Dus daar was ik dan," zeg ik, terwijl ik Charmant Anekdote #47 uit mijn uitgebreide repertoire inzet, "op apex-afstand van de vangrail, en deze absolute maniak besluit dat het hΓ©t moment is om in bocht vijf erin te duikenβ€”"

"Nee." Ze raakt mijn arm aan, buigt zo dicht naar me toe dat ik de zachtheid van haar enorme borsten tegen mijn arm voel. "Wat deed je toen?"

"Wat ieder verstandig mens zou doen. Ik hield m'n lijn, miste hem op een haar na, en schreeuwde toen zo hard in mijn radio dat mijn engineer nu waarschijnlijk een gehoorapparaat nodig heeft." Ik laat haar mijn beste glimlach zien. "Heel dapper. Heel professioneel."

Ze lachtβ€”helder, gemakkelijk, ongecompliceerd. Het geluid van iemand die nooit hoeft te twijfelen of mensen haar mogen om wie ze is of om het banksaldo van haar vader.

"Je lijkt me niet echt het type dat schreeuwt," zegt ze, en God, de onschuld in die uitspraak zou het hele stroomnet van Monaco kunnen aandrijven.

"Je zou verbaasd zijn. Ik ben veelzijdig."

Ze lacht weer, en ik zou betoverd moeten zijn. Zou hiervan moeten genietenβ€”de losse babbel, de overduidelijke interesse, de manier waarop ze me aankijkt alsof ik een kruising ben tussen een filmster en een adrenalinejunkie.

Alles, behalve een gast wiens grootste prestatie dit seizoen is dat hij zijn auto nΓ­Γ©t in de haven heeft geparkeerd.

En ik geniet er ook van. Meestal.

Tot ik iets aan de overkant van het dek zie waardoor ik midden in mijn zin mijn gedachtegang verlies, alsof iemand de stekker uit mijn hersenen heeft getrokken.

Fuck.

Ze volgt mijn blik, nieuwsgierig. "PR-fotomoment?"

"Zoiets," zeg ik, terwijl ik toekijk hoe twee coΓΆrdinatoren Nico positioneren voor foto’s met regenboogservetten, hem opstellen als meubilair in hun diversiteitsvitrine.

Zijn uitdrukking is perfect neutraalβ€”dat zorgvuldig lege masker dat hij opzet als hij wordt rondgeshowd als Apex’ diversiteitsinitiatief, in plaats van de man die meer races heeft gewonnen in inferieure auto’s dan ik in superieure.

Dit is prima. Alles is prima.

Ik heb zΓ©ker geen vreemd gevoel bij het zien van Nico als marketingattribuut.

"Dat is Almeida, toch?" Mila bestudeert mijn gezicht met zo’n aandacht dat ik vermoed dat ik mijn reactie minder goed verberg dan ik denk. "Je nieuwe teamgenoot? Moet raar zijn, hem in je garage."

"Raar is één manier om het te noemen."

Iets aan het tafereel doet mijn borst samentrekken op een manier die ik niet wil onderzoeken. Ik dwing mezelf terug naar Mila, die nu vraagt naar mijn trainingsroutine, maar de woorden komen er mechanisch uit.

Autopilot-charme. De performance zonder overtuiging.

"Sorry," zeg ik, terwijl ik mijn glas leegdrink. "Ik heb wat lucht nodig. Motoruitlaat en champagneβ€”slechte combinatie."

"Je zit op een jacht. Er zijn geen motoruitlaatgassen." haar smalle wenkbrauwen vliegen omhoog.

"En toch." Ik raak haar elleboog aanβ€”licht, verontschuldigend, precies de handeling van een man die zelfs bij het weggaan charmant blijft. "Ik zoek je straks op?"

"Doe je niet," zegt ze, maar ze glimlacht.

Slim meisje.

Het zijdek is rustiger, de haven van Monaco glinsterend beneden als uitgestrooide diamanten op zwart fluweel, terwijl ik tegen de reling leun en de avondlucht de performance van mijn huid laat waaien.

Nico is er al. Duidelijk al een paar drankjes te ver, zijn gebruikelijke strakke zelfbeheersing verzacht aan de randen. Natuurlijk is hij hier. Het universum heeft een heel specifiek gevoel voor humor als het om ons tweeΓ«n gaat.

"Wordt het ooit vermoeiend?" Zijn stem snijdt door de stilte. "De rol blijven spelen?"

Ik kijk niet om. "Welke rol?"

"De charmante playboy die zijn handen niet van de eerste de beste vrouw met papa’s creditcard kan afhouden." Er zit iets scherps in zijn stem, iets waardoor ik rechtop ga staan. "Doet je gezicht nooit pijn van al dat glimlachen?"

Auw. Directe treffer.

"Tenminste word ik niet letterlijk gebruikt als decorstuk voor regenboogkapitalisme," kaats ik terug, terwijl ik me eindelijk naar hem omdraai. "Hoeveel foto’s hebben ze van je gemaakt vanavond? Zeventig? Tachtig?"

β€œVoorzichtig, Lindqvist.” Zijn lach is bitter. β€œJe klinkt bijna alsof je geeft om mij.”

β€œDat doe ik niet.” De woorden komen te snel, te defensief, wat in feite een bekentenis is, verpakt als ontkenning.

β€œO nee?” Hij zet een stap dichterbij, en ik zie hoe het licht van de jacht weerkaatst in zijn donkere ogen. β€œWaarom heb je me dan de hele avond in de gaten gehouden? Telkens als ik opkeek, stond jij daar. Alsof je niet helemaal wist of je me een klap wilde geven of…”

β€œOf wat?” Ik richt me op en nu staan we dichter bij elkaar, dicht genoeg dat ik kan zien hoe zijn pupillen zich verwijd hebben.

β€œZeg jij het maar,” zegt hij zacht, zijn stem tot nauwelijks meer dan een fluistering gezakt. β€œWat wil je, Soren? Want ik krijg hier nogal gemengde signalen van jou.”

De vraag blijft tussen ons hangen als een elektrische draad, geladen met elf jaar geschiedenis, pijn en nog iets anders wat ik absoluut niet wil benoemen of erkennen of zelfs over nadenken, want als ik erover nadenk zou dat betekenen dat…

β€œAh, de Apex-jongens!”

Godverdomme.

Julien Marchand duikt op met een klein gevolg, allemaal losjes van de drank en het energiepeil van na het podium, totaal onbewust van het moment dat ze net met de subtiliteit van een kernbom hebben opgeblazen.

Nico doet zo snel een stap achteruit dat hij bijna struikelt, dat masker van professionele neutraliteit schuift zo soepel op zijn gezicht dat het lijkt alsof je naar een meesterklas emotionele onderdrukking kijkt.

Ik pers er een glimlach uit en duw allesβ€”wat dat alles ook wasβ€”diep weg in de kluis waar ik al mijn verboden gevoelens bewaar.

Uitstekend getimed, Julien. Echt. Perfect.

De groep nestelt zich op het dek alsof ze het bezittenβ€”Julien en twee coureurs van rivaliserende teams, die eruitzien alsof ze liever ergens anders zouden zijn. Hij tovert nog een fles champagne tevoorschijn, want blijkbaar waren we nog niet dronken genoeg.

β€œDus, Julien,” zeg ik terwijl hij met de kurk worstelt, β€œvier overwinningen in vijf races. Heb je een deal met de duivel gesloten of zo?”

β€œBeter.” Hij schenkt de glazen in met theatrale ernst. β€œIk heb mijn pre-race... ritueel geperfectioneerd.”

β€œAls je ijsbaden zegt, gooi ik je overboord.”

β€œNiets zo saais.” Juliens grijns zou het hele grid van Monaco van stroom kunnen voorzien. β€œIk slaap met iemand de nacht voor elke race. Elke. Keer. Leegt mijn hoofd, laat de spanning verdwijnen, reset alles. De volgende ochtendβ€”kalm, gefocust, snel.”

Een andere coureur kijkt hem aan alsof hij net heeft beweerd dat hij kan vliegen. β€œJe meent het niet.”

β€œVier overwinningen, vijf races.” Julien spreidt zijn handen. β€œDe cijfers spreken voor zich, non?”

β€œDat is het belachelijkste bijgeloof dat ik ooit heb gehoord,” zegt een andere coureur, maar hij grijnst.

β€œIs het bijgeloof als het werkt?” Julien richt zijn aandacht dan op Nico en mij. β€œOndertussen rijden onze Apex-vrienden rond alsof ze elkaar willen vermoorden. Vier races, nul podia, maximale chaos.”

Bedankt voor de samenvatting, klootzak.

β€œMisschien hebben jullie twee wat... onconventionele methoden nodig,” gaat hij verder. β€œJullie conventionele aanpak werkt duidelijk niet.”

De groep barst los in gelach en grove opmerkingen over het loslaten van spanning en geluksbrengers, en de dubbelzinnigheid hangt in de lucht als rook van een bijzonder vuile brand.

Ik voel Nico verstijven naast me, ik kan hem bijna de ontsnappingsroutes zien berekenen.

β€œIk houd het wel bij mijn huidige routine, dank je,” zeg ik luchtig. β€œGeen twijfelachtige bijgeloof nodig.”

β€œDoe wat je wil.” Julien haalt zijn schouders op met grootse Franse onverschilligheid. β€œMaar kom niet klagen als jij punten sprokkelt en ik champagne sta te spuiten.”

Het gesprek verschuiftβ€”technische reglementen, of de nieuwe vloerwijzigingen het veld daadwerkelijk dichter bij elkaar zullen brengen of gewoon de ligstoelen herschikken op de Titanic van motorsportongelijkheid.

Ik doe genoeg mee om aanwezig te lijken, lach op de juiste momenten, lever af en toe een grap die goed valt en de illusie van betrokkenheid in stand houdt.

Maar mijn aandacht blijft afdwalen naar Nicoβ€”stil naast me, kaak gespannen, starend naar de havenlichten alsof die antwoord geven op vragen die hij nog niet heeft gesteld. Hij heeft geen woord meer gezegd sinds Julien arriveerde.

Hij staat daar gewoon met die behoedzame stilheid die niets prijsgeeft en toch alles verraadt.

Juliens woorden blijven door mijn hoofd spokenβ€”onconventionele methoden, spanning loslaten.

Absurd. Belachelijk. Het soort dingen dat je direct wegwuift en ’s ochtends weer vergeten bent.

Behalve dat ik het niet kan wegwuiven. Ik kan niet stoppen met me bewust zijn van Nico zes meter verderop, kan niet voorkomen dat mijn lichaam zijn aanwezigheid volgt als een radarsysteem dat ik nooit geΓ―nstalleerd heb en niet kan uitschakelen.

Iemand vult mijn glas bij en ik drink het leeg zonder te proeven terwijl het feest doorgaat, maar alles waar ik op kan focussen is de ruimte tussen ons en het groeiende, ongemakkelijke vermoeden dat vernietiging niet het enige is wat daar nog suddert.

Veeg omhoog om door te gaan

Rival Hearts

Rival Hearts

60 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

60

Inhoud

Aa