POV Xander
De vrouw tegenover me glimlachte veel te veel.
Te breed. Te veelwetend.
“Ik denk,” spinde ze, terwijl ze haar ene been over het andere sloeg alsof ze dat geoefend had voor de spiegel, “dat wij prachtige kinderen samen zouden maken, meneer Crawford. Sterke kaaklijnen zitten in beide families.”
Ik sloot haar dossier zonder nog iets te zeggen. “Volgende.”
“Xander,” zuchtte Karen, mijn toegewezen coördinator voor dit circus, terwijl ze de glanzende map uit mijn handen pakte. “Dat was nummer elf vandaag.”
“Ze zijn allemaal niet geschikt,” zei ik vlak.
“Ze zijn allemaal gezond, slim genoeg, en bereid hun leven voor negen maanden op te geven. Waar ben je precies naar op zoek?”
Ik leunde achterover in de zachte leren stoel, mijn ogen gericht op de skyline die werd omlijst door de vloer-tot-plafondramen van de kliniek.
“Iemand die niet nadenkt over hoe ze mijn achternaam in de hare kan veranderen.”
Karen lachte zachtjes, het soort lach dat mensen maken als ze denken dat je overdrijft. “Dus… iemand die niet weet dat jij Xander Crawford bent?”
“Dat zou ideaal zijn,” mompelde ik.
“Helaas is dat onmogelijk,” zei ze, terwijl ze het volgende dossier over het bureau schoof. “Het geld van je grootmoeder heeft de halve stad gekocht. Mensen kennen je.”
Mijn kaak spande zich aan.
Een erfgenaam voortbrengen vóór je dertigste, of alles gaat naar je broer.
Haar woorden verlieten mijn hoofd nooit voor lang. Na Alaina had ik mezelf gezworen om helemaal geen relaties meer aan te gaan, maar ik wilde mijn bedrijf.
En als het inhuren van een draagmoeder de prijs was om het uit Chris’ handen te houden, dan zou ik die betalen.
Karen opende de volgende map en tikte op de profielfoto. “Kandidaat Twaalf.”
Ik keek naar beneden en verstijfde.
Bekende hazelnootkleurige ogen keken me vanaf de pagina aan.
Scherpe intelligentie erin, zelfs op een stilstaande foto. De achtergrondinformatie was grondig: tweeëntwintig jaar oud, rechtenstudente, top van haar klas, perfecte gezondheid, geen eerdere zwangerschappen, hoge IQ-scores.
Maagd.
“Norah Mason,” las ik hardop voor, mijn stem lager dan bedoeld.
Karen knipperde met haar ogen. “Ken je haar?”
“Ze is mijn stagiaire,” zei ik.
Er viel een stilte. Toen: “Nou. Dat is… ongemakkelijk.”
Ik bladerde weer door de pagina’s, ditmaal langzamer met mijn vingers.
Briljant. Behouwen onder druk. En, het belangrijkste, niet het type dat op mijn bankrekening uit is. Ik had het gezien in hoe ze werkte, hoe ze zich gedroeg in vergaderingen.
“Zij is het,” zei ik uiteindelijk.
Karens wenkbrauwen rezen. “Zomaar?”
“Zomaar. Nodig haar uit.”
Ze kwam tien minuten later binnen, haar tas stevig tegen zich aangedrukt als een oproer schild. Toen haar ogen de mijne vonden, werden ze groot, en een fractie van een seconde keek ze precies zoals de eerste keer dat ze per ongeluk mijn kantoor binnen liep.
Buiten adem, een beetje van haar stuk gebracht, warme wangen, alsof ze betrapt was op iets dat ze niet hoorde te doen.
Die herinnering was me veel langer bijgebleven dan zou moeten.
Ze was doodsbang geweest, daar in de executive lift op de bovenste etage, geconfronteerd met mij terwijl ik halverwege was met omkleden na mijn ochtendrun. De meeste stagiaires zouden zich verontschuldigd hebben of geprobeerd hebben indruk te maken met een te goed ingestudeerde zin.
Zij had alleen gestameld over de onderhoudsman die de deur openhield en me woedend aangekeken, alsof het mijn schuld was dat ik zonder shirt in mijn eigen kantoor stond.
Ik vond het… schattig. En onvergetelijk.
Nu was diezelfde vonk terug in haar ogen—gemengd met verwarring en net genoeg koppigheid om me geboeid te houden.
“Meneer Crawford?” zei ze langzaam, alsof ze hoopte dat het misschien een ongelooflijk gelijkende dubbelganger was in plaats van haar CEO.
Ik stond op. “Norah. Ga zitten, alsjeblieft.”
Haar stappen waren beheerst, aarzelend. Haar mond geperst tot een dunne lijn, zoals ze deed in vergaderingen wanneer ze zich inhield om de logica van een partner niet te corrigeren.
“Ik denk dat er een vergissing is. Ik ben hier voor een consult—”
“En ik ben hier om de kandidaat goed te keuren,” zei ik soepel, terwijl ik de woorden liet doordringen. “De kandidaat ben jij.”
Haar wenkbrauwen schoten samen. “Jij… jij bent de cliënt?”
“Dat klopt.”
Ze ging zitten, maar het was meer een ineenstorting dan een bewuste keuze, haar tas nog stevig op schoot alsof ik die kon afpakken.
“Dit is gestoord. U bent mijn baas.”
“En?” vroeg ik, oprecht benieuwd waar ze dacht dat dit argument heen zou leiden.
“En,” gebaarde ze tussen ons in alsof het vanzelfsprekend was, “dit is ontzettend ongepast.”
Ik stond mezelf een flauwe grijns toe.
“Er is niets ongepast aan. Je wordt niet op natuurlijke wijze bevrucht, dus er gebeurt verder niets tussen ons behalve een contract.”
Haar mond viel open, haar uitdrukking ongelovig. “Wauw. Dat is… romantisch.”
“Ik bied geen romantiek, juffrouw Mason,” zei ik gelijkmatig. “Ik bied een wederzijds voordelige overeenkomst. Jij hebt het geld nodig. Ik heb iemand nodig die intelligent en bekwaam genoeg is om mijn kind te dragen zonder mijn leven te compliceren.”
Ze lachte kort, scherp. “Je laat het klinken alsof je iemand zoekt om je planten water te geven terwijl je weg bent.”
“Ik huur iemand in die ik kan vertrouwen om een zakelijke overeenkomst niet te veranderen in een soap,” pareerde ik, terwijl ik haar blik vasthield.
Even zei geen van ons iets. De lucht tussen ons voelde zwaarder, geladen. Ze had weer die blik—dezelfde als die ochtend op mijn kantoor—half uitdaging, half de drang om te vluchten.
Toen schudde ze haar hoofd, stond abrupt op, en zei: “Ik kan dit niet.”
Ik keek haar na terwijl ze vertrok, haar rug recht, haar passen strak.
De meeste kandidaten tekenden zonder aarzeling, verleid door het bedrag op het contract of door het idee aan mij verbonden te zijn.
Norah was niet als de meeste kandidaten.
Ik verwachtte half dat ze zou verdwijnen in de stad en nooit meer terug zou komen. Maar een deel van mij hoopte dat ze het niet zou doen.
Tien minuten later kwam ze terug. Haar wangen waren rood, haar haar een beetje in de war van de wind, en ze nam niet eens de moeite om te gaan zitten voordat ze sprak.
“Ik doe het,” zei ze.
“Tjonge…” Mijn ene wenkbrauw ging omhoog. “Dat ging snel.”
“Onder voorwaarden,” ging ze verder, zonder in te gaan op de sneer. “De cheque wordt vooraf uitbetaald. Geen romantische betrokkenheid. Alleen kunstmatige inseminatie.”
Ik knikte. “Afgesproken.”
“En,” voegde ze scherp toe, haar ogen gevangen in de mijne, “ik behoud mijn onafhankelijkheid. Ik ben niet ineens jouw… bezit.”
“Akkoord.” Ik schoof het contract naar haar toe. “Maar je mag geen relatie hebben tot na de geboorte. Mijn kind wordt geen onderdeel van een derde-partijdrama.”
Ze knikte een keer, haalde toen adem. “En nog één ding.”
Ik leunde achterover, observeerde haar. “Ga door.”
“Ik verlies bijna een jaar aan dit alles,” zei ze, haar stem vast en doelgericht. “Dus als het klaar is, wil ik een vaste aanstelling bij het kantoor. Geen gezoek naar stages, geen hopen om op te vallen. Een echte baan. Een carrière. Ik wil het gegarandeerd—in een contract.”
Voor het eerst was ik stil. Niet omdat het onredelijk was, maar omdat het… indrukwekkend was.
Ze onderhandelde niet alleen om geld. Ze zette haar toekomst in, vocht voor iets blijvends.
Uiteindelijk knikte ik langzaam. “Afgesproken.”
Ze aarzelde slechts een moment voor ze de pen pakte. “Prima.”
We ondertekenden in stilte, het gekras van de pen op papier luid in de stilte. Toen het klaar was, verzamelde ik de papieren en keek haar aan.
“Welkom bij de overeenkomst, juffrouw Mason.”
Haar uitdrukking verzachtte niet. “Laat me er geen spijt van krijgen, meneer Crawford.”
Ik glimlachte bijna.
Laat mij er ook geen spijt van krijgen, dacht ik.
Veeg omhoog om door te gaan
POV Norah
Na het hele trapincident met Madison en Jennifer—waarbij Fiona als een schild opdoemde waarvan ik niet eens wist dat ik haar had—verschoof er iets tussen ons.
Wat begon als behoedzaam gedogen, veranderde in late-night sms’jes, inside jokes en een vanzelfsprekend ritme dat bijna op vriendschap leek. Echte vriendschap.
Dus inmiddels deed Fiona niet eens meer moeite om hallo te zeggen voordat ze zich linea recta in de chaos stortte.
Ze was al volop bezig voordat ik één slok koffie had kunnen nemen.
“Heb je het gehoord,” zei ze, terwijl ze zich als een kat over mijn bureau boog die slecht nieuws kwam brengen, “onze baas krijgt een baby. Kun je het je voorstellen? De grote Xander Crawford vrijwillig voor nageslacht zorgen? Ik vraag me af wie het geluksvogeltje is.”
Ik verslikte me. Flink.
De koffie schoot de verkeerde kant op, en ik hoestte alsof ik net een hele stofstorm had ingeademd.
“Oh mijn god, gaat het?” Fiona’s ogen werden groot, maar haar mond stond niet stil. “Jezus, Norah, je klinkt alsof er een paardenlul door je keel is gegaan.”
Dat liet me nog harder stikken—een soort hoest-lach waar een paar nieuwsgierige blikken uit de nabije cubicles op volgden. Ik greep een servetje en wuifde haar weg, terwijl ik probeerde te ademen en boos te kijken tegelijk.
“Niet... zeg... dat... als ik drink,” raspte ik tussen het hoesten door.
Fiona grijnsde alsof ze zojuist iets gewonnen had. “Wat? Het is beeldend. Graag gedaan.”
“Alsjeblieft,” zei ik, terwijl ik het servet tegen mijn mond drukte en de tranen van het hoesten wegknipperde, “hou je gewoon aan normale metaforen, anders sterf ik hier aan mijn bureau.”
Ze ging rechtop staan en veegde denkbeeldige kruimels van haar blouse.
“Goed, terug naar de mysterieuze baby mama... enig idee? Denk je dat hij zou gaan voor iemand van het kantoor? Of zou dat veel te schandalig zijn?”
Mijn maag draaide zich om. “Geen idee.”
Ze bestudeerde me even, haar hoofd schuin alsof ze iets uit mijn gezicht probeerde te lezen. Toen haalde ze haar schouders op, blijkbaar tevreden met wat ze besloot.
“Hoe dan ook. We moeten teruggaan voordat Madison ons ziet praten en jaloers wordt dat ik haar lievelingsdoelwit heb afgepakt.”
We liepen richting de lift, terwijl Fiona haar theorieën over het hypothetische ‘geluksvogeltje’ bleef opdreunen, en ik me focuste op rustig ademhalen.
Vanbinnen was mijn hoofd een orkaan—flarden van het ondertekenen van het contract, Xanders vaste stem die de voorwaarden benoemde, het bedrag op de cheque dat mijn rekening zou binnenkomen.
Toen we terug waren op onze verdieping, trilde mijn telefoon.
E-mail van: Bank of New York Onderwerp: Stortingsbevestiging
Ik opende het, en mijn adem stokte.
De cheque was precies zoals beloofd gearriveerd—zes cijfers, die op mijn rekening stonden alsof ze er altijd hadden gehoord. Mijn handen trilden terwijl ik de betaalpagina van het ziekenhuis opende en het bedrag in één keer invoerde.
Toen het bevestigingsscherm verscheen, belde ik papa.
“Norah?” Zijn stem was behoedzaam, moe.
“Het is geregeld,” zei ik voordat hij kon vragen. “Het ziekenhuis is direct betaald. Mama’s operatie staat gepland.”
Het bleef stil. Toen een rauwe zucht.
“Hoe…? Norah, dat is—”
“Het is een bedrijfslening,” loog ik soepel. “Onderdeel van mijn arbeidsvoorwaarden. Maak je geen zorgen.”
De opluchting in zijn stem raakte me harder dan ik had verwacht. “Je hebt haar leven gered, lieverd. Dat weet je, toch?”
Mijn keel trok samen. “Zeg tegen mama dat ik haar vanavond zie.”
De volgende dag vervaagde tot een ritme waar ik niet om gevraagd had, maar waar ik niet meer uit kon stappen: stagewerk in de ochtend, een afspraak in de kliniek gepropt tussen de middag, en papierwerk dat op me lag te wachten zodra ik thuis kwam.
Hormooninjecties die mijn heupen deden zeuren. Bloedtesten waardoor mijn aders aanvoelden als speldenkussens. Echo’s. Juridische consulten met vreemden die spraken in clausules en aansprakelijkheidsbepalingen.
Ik ondertekende, parafeerde en stemde toe tot mijn handtekening op die van iemand anders begon te lijken.
Door dit alles hield ik mijn hoofd laag op kantoor en vermeed Xander, tenzij het echt niet anders kon.
Ik hield mezelf voor dat het de zaken makkelijker maakte—het contract scheiden van de man.
Die avond, met een zwaardere tas dan normaal, was ik onderweg naar buiten toen iemand mijn naam riep.
“Norah?”
Ik draaide me om, en daar stond hij—het spijkerjack, de ontspannen grijns, de warme bruine ogen die ik me herinnerde van die gestoorde dag in Midtown.
Chris.
“Ik wist wel dat jij het was,” zei hij, terwijl hij een slanke, roestvrijstalen fles omhoog hield met het logo van Crawford & Associates erop. “Je liet deze vallen toen je achter je telefoondief aan rende.”
Mijn mond viel open. “Jij... had mijn fles nog?”
Hij haalde zijn schouders op alsof het niks was. “Niet te missen. Het logo gaf me een aanknopingspunt. Het heeft even geduurd voor ik de juiste ‘N. Mason’ vond. Blijkbaar zijn er nogal wat van jullie in de juridische wereld.”
Toen draaide hij de fles om en tikte met zijn duim op de onderkant.
“Maar je naam erin kerven? Was je bang dat ze je water ook zouden stelen?”
Warmte kroop naar mijn wangen. “Ik… misschien. Het leek toen een goed idee.”
“Nou, het werkte.” Zijn grijns werd breder, ontspannen en onaangedaan. “Heeft me behoed voor het achterna zitten van de verkeerde N. Mason.”
Ik pakte hem van hem aan, het koele metaal voelde stevig en vreemd geruststellend in mijn handen. “Dank je. Ik dacht dat ik hem voorgoed kwijt was.”
“Het minste wat ik kon doen,” zei hij. “En… het bespaart me een excuus om je uit te vragen voor koffie.”
Mijn maag maakte een rare draai. “Koffie?”
“Ja. Je weet wel, dat warme drankje dat mensen samen drinken terwijl ze gesprekken voeren die niet over werk gaan?” Zijn grijns werd breder. “Je mag het zelfs een bedank-koffie noemen als dat het minder eng maakt.”
Ik aarzelde. Het contract met Xander hing als een schaduw achter in mijn hoofd.
Niet daten. Geen ‘derde partij drama’.
Dat waren zijn exacte woorden.
Toch… Chris’ glimlach was ontwapenend, het soort dat niets van je vroeg behalve misschien een lach.
“Oke,” zei ik langzaam. “Maar alleen koffie. Om je te bedanken voor dit. Niet... iets anders .”
Hij legde een hand op zijn borst in gespeelde ernst. “ Alleen koffie. Beloofd.”
Ik hield mezelf voor dat het niet meer was terwijl we samen naar het café om de hoek liepen. Gewoon een bedankje. Gewoon een wederdienst.
Niet omdat ik echt geïnteresseerd was.
Niet omdat zijn lach iets warms in mijn borst deed opkrullen.
En zeker niet omdat een deel van mij wilde weten hoe het zou voelen om tegenover iemand te zitten die me niet zag als een contract, een verplichting, of een tikkende klok.
Maar Chris’ makkelijke glimlach liet me dingen voelen die ik niet zou moeten voelen.
Veeg omhoog om door te gaan
POV Norah
Ik had niet gedacht dat de kamer zó fel zou aanvoelen. Of zó koud.
De verpleegster stelde de beugels bij en zei dat ik moest ontspannen... alsof dat überhaupt mogelijk was. De steriele geur kleefde aan mijn huid en mijn hartslag bonsde luid in mijn oren.
Ik klemde me zo hard aan de zijkanten van het bed vast dat mijn knokkels pijn deden.
"Je houdt je adem in," Xanders stem sneed door het gepiep van een of ander apparaat.
Kalm. Laag. Die CEO-klank die altijd deed alsof hij alles onder controle had.
"Het gaat wel," loog ik.
"Nee, dat gaat het niet."
Ik draaide mijn hoofd en schrok ervan hem naast me te zien zitten.
Colbert uit, mouwen opgestroopt tot zijn onderarmen. Zonder aarzelen reikte hij naar mijn hand. Zijn handpalm was warm, standvastig, en ik besefte niet eens hoe hard ik iets nodig had om me aan vast te houden, tot mijn vingers zich om de zijne sloten.
"Dit is... ongemakkelijk," fluisterde ik.
"Gelukkig kan mij ongemakkelijk niks schelen," zei hij, terwijl hij mij aankeek, niet de arts. "Kijk naar mij, niet naar hen."
Dus dat deed ik.
Zijn blik week geen moment. Niet toen de verpleegster de instrumenten klaarmaakte, niet toen de dokter begon, zelfs niet toen ik mijn gezicht vertrok. Hij kneep in mijn hand, stevig en verankerd.
"Adem," herinnerde hij me opnieuw, deze keer zachter, stiller.
Tegen de tijd dat het voorbij was, voelde het alsof ik een marathon had gelopen zonder te bewegen. De arts straalde—"Klinisch geslaagd" waren haar precieze woorden—maar ik hoorde haar amper.
Ik was me te bewust van het feit dat Xander mijn hand nog steeds niet had losgelaten.
Pas toen we de gang opliepen, liet hij me eindelijk los.
"Je verhuist naar het penthouse," zei hij, alsof het al vaststond.
Ik knipperde. "Sorry, wat?"
"Voor optimale controle," verduidelijkte hij, terwijl hij al op de liftknop drukte. "De arts raadde minder stress aan, evenwichtige maaltijden, regelmatige controles. Daar heb je dat allemaal."
Ik sloeg mijn armen over elkaar. "Je bedoelt dat je me in de gaten wilt houden."
"Dat ook." De lift pingde, en hij stapte naar binnen, de deur openhoudend. "Neem morgen mee wat je nodig hebt."
En zo veranderde opeens mijn adres.
Zijn penthouse was... belachelijk.
Muren van glas van vloer tot plafond, marmeren vloeren zo glanzend dat ik mijn spiegelbeeld zag, en een uitzicht over de skyline dat zo onwerkelijk was dat het gestolen leek uit een filmset. Prachtig, ja—maar koud. Zoals hij.
Elk meubelstuk stond perfect opgesteld voor een tijdschrift, niet om in te leven.
Ik had mijn tas nog maar nauwelijks in de logeerkamer neergezet toen hij verscheen in de deuropening, zijn uitdrukking onleesbaar.
"De arts zei dat minimale stress en strikte routines essentieel zijn," zei hij. "Je zult je hier prettiger voelen."
"Prettiger?" Ik trok een wenkbrauw op en keek rond in de ongerepte ruimte. "Het is alsof ik in een museum kom wonen."
Zijn mondhoek trok even—net genoeg om me te laten twijfelen of het amusement was. "Je past je wel aan."
Tegen het middaguur was ik nog steeds aan het uitpakken toen ik naar de keuken liep voor wat water. Toen zag ik het—mijn favoriete thee keurig op het aanrecht, een merk zo specifiek dat ik het maar één keer terloops had genoemd.
Ik staarde naar het doosje. "Heeft je assistent dit gekocht?"
"Nee," zei hij achter me, waardoor ik schrok. "Ik heb het gekocht."
"Je hebt het onthouden?"
"Ik vergeet geen details die ertoe doen," antwoordde hij simpel, zich alweer omdraaiend voordat ik kon bevatten hoe mijn borst zich samenkneep bij die woorden.
Later die middag, toen ik de woonkamer in liep, viel me nog iets op.
Een hoek was omgetoverd tot een leeshoek, compleet met een diepe fauteuil, een bijzettafeltje en een opgevouwen deken die lichtjes naar frisgewassen rook.
Die was er vanmorgen nog niet geweest.
"Je had dat niet hoeven—" begon ik, maar hij onderbrak me zonder op te kijken van het dossier in zijn hand.
"Eerst iets eten. De chef heeft het lijstje van de diëtist gevolgd."
Ik knipperde. "Je hebt de chef laten... ?"
"Niet onderhandelbaar." Zijn toon liet geen ruimte voor discussie.
Het was geen warmte, precies. Maar ook niet de ijzige afstandelijkheid waarvoor ik me had gewapend.
Aan het eind van de dag nam ik een lange douche en liet het water op mijn huid bonzen, hopend dat het de rusteloosheid die me de hele dag achtervolgd had, zou wegspoelen. Stoom kleefde aan me toen ik de slaapkamer in stapte, mijn haar druipte langs mijn rug.
Ik was nog steeds naakt en zocht in de ladekast naar een pyjama, toen de deur openging.
Ik draaide me om—te laat.
Xander verstijfde in de deuropening, een map in zijn hand, zijn knokkels wit om de deurklink. Zijn ogen vielen op mij—op alles van mij—voordat ik naar de handdoek op het bed greep.
Mijn vingers schoten uit, sloegen de handdoek om me heen, maar niet voordat zijn blik bleef hangen, scherp en onverzettelijk.
Mijn hart bonsde tegen mijn ribben, hitte kroop overal tegelijk omhoog.
"Nog nooit van kloppen gehoord?" snauwde ik, de handdoek stevig vasthoudend, alsof die kon wissen wat hij al gezien had.
Zijn keel bewoog. Voor het eerst had hij niet die koele, beheerste toon—zijn stem was laag, met een randje, bijna gespannen.
"Ik... vergat dat je hier was. Sorry."
Maar hij ging niet weg. Zijn blik schoot omhoog, ving de mijne, en bleef hangen. De lucht werd elektrisch, elke seconde rekte zich te ver uit, tot zelfs de stilte brandde.
Toen, met een scherpe uitademing, draaide hij zich om en trok de deur dicht, het klikje klonk harder dan het zou moeten.
Ik zakte op de rand van het bed, hartslag razend, huid gloeiend heet.
Het was niets. Het móést wel niets zijn.
Maar de manier waarop zijn ogen over me waren gegaan, de blik vlak voordat hij vertrok—God, het was allesbehalve niets.
Die nacht kon ik niet slapen. Het penthouse was te stil, het soort stilte waardoor je te veel ging nadenken.
Tot het niet meer stil was.
Een laag, ritmisch gedreun echode door de muren. Nieuwsgierig gleed ik uit bed en volgde het geluid. Het werd scherper, krachtiger.
De thuisgym was gehuld in zacht licht, en door de glazen wand zag ik hem—shirt plakkend aan zijn bezwete rug, handen omwikkeld, terwijl hij opnieuw en opnieuw op de bokszak insloeg.
Elke stoot kwam aan met rauwe, ongefilterde agressie, alsof hij iets onzichtbaars bevocht.
Hij zag niet dat ik keek. En terwijl ik daar in de schaduwen stond, hart bonzend, drong zich een verontrustend besef op.
Misschien was ik niet de enige die deed alsof het hem niets deed.
Veeg omhoog om door te gaan