POV Norah
Na het hele trapincident met Madison en Jennifer—waarbij Fiona als een schild opdoemde waarvan ik niet eens wist dat ik haar had—verschoof er iets tussen ons.
Wat begon als behoedzaam gedogen, veranderde in late-night sms’jes, inside jokes en een vanzelfsprekend ritme dat bijna op vriendschap leek. Echte vriendschap.
Dus inmiddels deed Fiona niet eens meer moeite om hallo te zeggen voordat ze zich linea recta in de chaos stortte.
Ze was al volop bezig voordat ik één slok koffie had kunnen nemen.
“Heb je het gehoord,” zei ze, terwijl ze zich als een kat over mijn bureau boog die slecht nieuws kwam brengen, “onze baas krijgt een baby. Kun je het je voorstellen? De grote Xander Crawford vrijwillig voor nageslacht zorgen? Ik vraag me af wie het geluksvogeltje is.”
Ik verslikte me. Flink.
De koffie schoot de verkeerde kant op, en ik hoestte alsof ik net een hele stofstorm had ingeademd.
“Oh mijn god, gaat het?” Fiona’s ogen werden groot, maar haar mond stond niet stil. “Jezus, Norah, je klinkt alsof er een paardenlul door je keel is gegaan.”
Dat liet me nog harder stikken—een soort hoest-lach waar een paar nieuwsgierige blikken uit de nabije cubicles op volgden. Ik greep een servetje en wuifde haar weg, terwijl ik probeerde te ademen en boos te kijken tegelijk.
“Niet... zeg... dat... als ik drink,” raspte ik tussen het hoesten door.
Fiona grijnsde alsof ze zojuist iets gewonnen had. “Wat? Het is beeldend. Graag gedaan.”
“Alsjeblieft,” zei ik, terwijl ik het servet tegen mijn mond drukte en de tranen van het hoesten wegknipperde, “hou je gewoon aan normale metaforen, anders sterf ik hier aan mijn bureau.”
Ze ging rechtop staan en veegde denkbeeldige kruimels van haar blouse.
“Goed, terug naar de mysterieuze baby mama... enig idee? Denk je dat hij zou gaan voor iemand van het kantoor? Of zou dat veel te schandalig zijn?”
Mijn maag draaide zich om. “Geen idee.”
Ze bestudeerde me even, haar hoofd schuin alsof ze iets uit mijn gezicht probeerde te lezen. Toen haalde ze haar schouders op, blijkbaar tevreden met wat ze besloot.
“Hoe dan ook. We moeten teruggaan voordat Madison ons ziet praten en jaloers wordt dat ik haar lievelingsdoelwit heb afgepakt.”
We liepen richting de lift, terwijl Fiona haar theorieën over het hypothetische ‘geluksvogeltje’ bleef opdreunen, en ik me focuste op rustig ademhalen.
Vanbinnen was mijn hoofd een orkaan—flarden van het ondertekenen van het contract, Xanders vaste stem die de voorwaarden benoemde, het bedrag op de cheque dat mijn rekening zou binnenkomen.
Toen we terug waren op onze verdieping, trilde mijn telefoon.
E-mail van: Bank of New York Onderwerp: Stortingsbevestiging
Ik opende het, en mijn adem stokte.
De cheque was precies zoals beloofd gearriveerd—zes cijfers, die op mijn rekening stonden alsof ze er altijd hadden gehoord. Mijn handen trilden terwijl ik de betaalpagina van het ziekenhuis opende en het bedrag in één keer invoerde.
Toen het bevestigingsscherm verscheen, belde ik papa.
“Norah?” Zijn stem was behoedzaam, moe.
“Het is geregeld,” zei ik voordat hij kon vragen. “Het ziekenhuis is direct betaald. Mama’s operatie staat gepland.”
Het bleef stil. Toen een rauwe zucht.
“Hoe…? Norah, dat is—”
“Het is een bedrijfslening,” loog ik soepel. “Onderdeel van mijn arbeidsvoorwaarden. Maak je geen zorgen.”
De opluchting in zijn stem raakte me harder dan ik had verwacht. “Je hebt haar leven gered, lieverd. Dat weet je, toch?”
Mijn keel trok samen. “Zeg tegen mama dat ik haar vanavond zie.”
De volgende dag vervaagde tot een ritme waar ik niet om gevraagd had, maar waar ik niet meer uit kon stappen: stagewerk in de ochtend, een afspraak in de kliniek gepropt tussen de middag, en papierwerk dat op me lag te wachten zodra ik thuis kwam.
Hormooninjecties die mijn heupen deden zeuren. Bloedtesten waardoor mijn aders aanvoelden als speldenkussens. Echo’s. Juridische consulten met vreemden die spraken in clausules en aansprakelijkheidsbepalingen.
Ik ondertekende, parafeerde en stemde toe tot mijn handtekening op die van iemand anders begon te lijken.
Door dit alles hield ik mijn hoofd laag op kantoor en vermeed Xander, tenzij het echt niet anders kon.
Ik hield mezelf voor dat het de zaken makkelijker maakte—het contract scheiden van de man.
Die avond, met een zwaardere tas dan normaal, was ik onderweg naar buiten toen iemand mijn naam riep.
“Norah?”
Ik draaide me om, en daar stond hij—het spijkerjack, de ontspannen grijns, de warme bruine ogen die ik me herinnerde van die gestoorde dag in Midtown.
Chris.
“Ik wist wel dat jij het was,” zei hij, terwijl hij een slanke, roestvrijstalen fles omhoog hield met het logo van Crawford & Associates erop. “Je liet deze vallen toen je achter je telefoondief aan rende.”
Mijn mond viel open. “Jij... had mijn fles nog?”
Hij haalde zijn schouders op alsof het niks was. “Niet te missen. Het logo gaf me een aanknopingspunt. Het heeft even geduurd voor ik de juiste ‘N. Mason’ vond. Blijkbaar zijn er nogal wat van jullie in de juridische wereld.”
Toen draaide hij de fles om en tikte met zijn duim op de onderkant.
“Maar je naam erin kerven? Was je bang dat ze je water ook zouden stelen?”
Warmte kroop naar mijn wangen. “Ik… misschien. Het leek toen een goed idee.”
“Nou, het werkte.” Zijn grijns werd breder, ontspannen en onaangedaan. “Heeft me behoed voor het achterna zitten van de verkeerde N. Mason.”
Ik pakte hem van hem aan, het koele metaal voelde stevig en vreemd geruststellend in mijn handen. “Dank je. Ik dacht dat ik hem voorgoed kwijt was.”
“Het minste wat ik kon doen,” zei hij. “En… het bespaart me een excuus om je uit te vragen voor koffie.”
Mijn maag maakte een rare draai. “Koffie?”
“Ja. Je weet wel, dat warme drankje dat mensen samen drinken terwijl ze gesprekken voeren die niet over werk gaan?” Zijn grijns werd breder. “Je mag het zelfs een bedank-koffie noemen als dat het minder eng maakt.”
Ik aarzelde. Het contract met Xander hing als een schaduw achter in mijn hoofd.
Niet daten. Geen ‘derde partij drama’.
Dat waren zijn exacte woorden.
Toch… Chris’ glimlach was ontwapenend, het soort dat niets van je vroeg behalve misschien een lach.
“Oke,” zei ik langzaam. “Maar alleen koffie. Om je te bedanken voor dit. Niet... iets anders .”
Hij legde een hand op zijn borst in gespeelde ernst. “ Alleen koffie. Beloofd.”
Ik hield mezelf voor dat het niet meer was terwijl we samen naar het café om de hoek liepen. Gewoon een bedankje. Gewoon een wederdienst.
Niet omdat ik echt geïnteresseerd was.
Niet omdat zijn lach iets warms in mijn borst deed opkrullen.
En zeker niet omdat een deel van mij wilde weten hoe het zou voelen om tegenover iemand te zitten die me niet zag als een contract, een verplichting, of een tikkende klok.
Maar Chris’ makkelijke glimlach liet me dingen voelen die ik niet zou moeten voelen.
Veeg omhoog om door te gaan
POV Norah
Ik had niet gedacht dat de kamer zó fel zou aanvoelen. Of zó koud.
De verpleegster stelde de beugels bij en zei dat ik moest ontspannen... alsof dat überhaupt mogelijk was. De steriele geur kleefde aan mijn huid en mijn hartslag bonsde luid in mijn oren.
Ik klemde me zo hard aan de zijkanten van het bed vast dat mijn knokkels pijn deden.
"Je houdt je adem in," Xanders stem sneed door het gepiep van een of ander apparaat.
Kalm. Laag. Die CEO-klank die altijd deed alsof hij alles onder controle had.
"Het gaat wel," loog ik.
"Nee, dat gaat het niet."
Ik draaide mijn hoofd en schrok ervan hem naast me te zien zitten.
Colbert uit, mouwen opgestroopt tot zijn onderarmen. Zonder aarzelen reikte hij naar mijn hand. Zijn handpalm was warm, standvastig, en ik besefte niet eens hoe hard ik iets nodig had om me aan vast te houden, tot mijn vingers zich om de zijne sloten.
"Dit is... ongemakkelijk," fluisterde ik.
"Gelukkig kan mij ongemakkelijk niks schelen," zei hij, terwijl hij mij aankeek, niet de arts. "Kijk naar mij, niet naar hen."
Dus dat deed ik.
Zijn blik week geen moment. Niet toen de verpleegster de instrumenten klaarmaakte, niet toen de dokter begon, zelfs niet toen ik mijn gezicht vertrok. Hij kneep in mijn hand, stevig en verankerd.
"Adem," herinnerde hij me opnieuw, deze keer zachter, stiller.
Tegen de tijd dat het voorbij was, voelde het alsof ik een marathon had gelopen zonder te bewegen. De arts straalde—"Klinisch geslaagd" waren haar precieze woorden—maar ik hoorde haar amper.
Ik was me te bewust van het feit dat Xander mijn hand nog steeds niet had losgelaten.
Pas toen we de gang opliepen, liet hij me eindelijk los.
"Je verhuist naar het penthouse," zei hij, alsof het al vaststond.
Ik knipperde. "Sorry, wat?"
"Voor optimale controle," verduidelijkte hij, terwijl hij al op de liftknop drukte. "De arts raadde minder stress aan, evenwichtige maaltijden, regelmatige controles. Daar heb je dat allemaal."
Ik sloeg mijn armen over elkaar. "Je bedoelt dat je me in de gaten wilt houden."
"Dat ook." De lift pingde, en hij stapte naar binnen, de deur openhoudend. "Neem morgen mee wat je nodig hebt."
En zo veranderde opeens mijn adres.
Zijn penthouse was... belachelijk.
Muren van glas van vloer tot plafond, marmeren vloeren zo glanzend dat ik mijn spiegelbeeld zag, en een uitzicht over de skyline dat zo onwerkelijk was dat het gestolen leek uit een filmset. Prachtig, ja—maar koud. Zoals hij.
Elk meubelstuk stond perfect opgesteld voor een tijdschrift, niet om in te leven.
Ik had mijn tas nog maar nauwelijks in de logeerkamer neergezet toen hij verscheen in de deuropening, zijn uitdrukking onleesbaar.
"De arts zei dat minimale stress en strikte routines essentieel zijn," zei hij. "Je zult je hier prettiger voelen."
"Prettiger?" Ik trok een wenkbrauw op en keek rond in de ongerepte ruimte. "Het is alsof ik in een museum kom wonen."
Zijn mondhoek trok even—net genoeg om me te laten twijfelen of het amusement was. "Je past je wel aan."
Tegen het middaguur was ik nog steeds aan het uitpakken toen ik naar de keuken liep voor wat water. Toen zag ik het—mijn favoriete thee keurig op het aanrecht, een merk zo specifiek dat ik het maar één keer terloops had genoemd.
Ik staarde naar het doosje. "Heeft je assistent dit gekocht?"
"Nee," zei hij achter me, waardoor ik schrok. "Ik heb het gekocht."
"Je hebt het onthouden?"
"Ik vergeet geen details die ertoe doen," antwoordde hij simpel, zich alweer omdraaiend voordat ik kon bevatten hoe mijn borst zich samenkneep bij die woorden.
Later die middag, toen ik de woonkamer in liep, viel me nog iets op.
Een hoek was omgetoverd tot een leeshoek, compleet met een diepe fauteuil, een bijzettafeltje en een opgevouwen deken die lichtjes naar frisgewassen rook.
Die was er vanmorgen nog niet geweest.
"Je had dat niet hoeven—" begon ik, maar hij onderbrak me zonder op te kijken van het dossier in zijn hand.
"Eerst iets eten. De chef heeft het lijstje van de diëtist gevolgd."
Ik knipperde. "Je hebt de chef laten... ?"
"Niet onderhandelbaar." Zijn toon liet geen ruimte voor discussie.
Het was geen warmte, precies. Maar ook niet de ijzige afstandelijkheid waarvoor ik me had gewapend.
Aan het eind van de dag nam ik een lange douche en liet het water op mijn huid bonzen, hopend dat het de rusteloosheid die me de hele dag achtervolgd had, zou wegspoelen. Stoom kleefde aan me toen ik de slaapkamer in stapte, mijn haar druipte langs mijn rug.
Ik was nog steeds naakt en zocht in de ladekast naar een pyjama, toen de deur openging.
Ik draaide me om—te laat.
Xander verstijfde in de deuropening, een map in zijn hand, zijn knokkels wit om de deurklink. Zijn ogen vielen op mij—op alles van mij—voordat ik naar de handdoek op het bed greep.
Mijn vingers schoten uit, sloegen de handdoek om me heen, maar niet voordat zijn blik bleef hangen, scherp en onverzettelijk.
Mijn hart bonsde tegen mijn ribben, hitte kroop overal tegelijk omhoog.
"Nog nooit van kloppen gehoord?" snauwde ik, de handdoek stevig vasthoudend, alsof die kon wissen wat hij al gezien had.
Zijn keel bewoog. Voor het eerst had hij niet die koele, beheerste toon—zijn stem was laag, met een randje, bijna gespannen.
"Ik... vergat dat je hier was. Sorry."
Maar hij ging niet weg. Zijn blik schoot omhoog, ving de mijne, en bleef hangen. De lucht werd elektrisch, elke seconde rekte zich te ver uit, tot zelfs de stilte brandde.
Toen, met een scherpe uitademing, draaide hij zich om en trok de deur dicht, het klikje klonk harder dan het zou moeten.
Ik zakte op de rand van het bed, hartslag razend, huid gloeiend heet.
Het was niets. Het móést wel niets zijn.
Maar de manier waarop zijn ogen over me waren gegaan, de blik vlak voordat hij vertrok—God, het was allesbehalve niets.
Die nacht kon ik niet slapen. Het penthouse was te stil, het soort stilte waardoor je te veel ging nadenken.
Tot het niet meer stil was.
Een laag, ritmisch gedreun echode door de muren. Nieuwsgierig gleed ik uit bed en volgde het geluid. Het werd scherper, krachtiger.
De thuisgym was gehuld in zacht licht, en door de glazen wand zag ik hem—shirt plakkend aan zijn bezwete rug, handen omwikkeld, terwijl hij opnieuw en opnieuw op de bokszak insloeg.
Elke stoot kwam aan met rauwe, ongefilterde agressie, alsof hij iets onzichtbaars bevocht.
Hij zag niet dat ik keek. En terwijl ik daar in de schaduwen stond, hart bonzend, drong zich een verontrustend besef op.
Misschien was ik niet de enige die deed alsof het hem niets deed.
Veeg omhoog om door te gaan
POV Xander
* Een maand later *
Dertig dagen samenleven met haar. Dertig dagen doen alsof ze slechts een contract was.
Dertig dagen van jammerlijk falen.
Ergens onderweg waren mijn muren beginnen te barsten. Tegen mijn wil. Tegen beter weten in.
Ze had zich thuisgemaakt in mijn penthouse, op de kleinste, meest verraderlijke manieren. Haar boeken opgestapeld op het bijzettafeltje, haar fluitketel die floot in de keuken, de vage geur van haar shampoo die bleef hangen in de gang nadat ze erdoorheen was gelopen.
Ik hield mezelf voor dat het prima was. Tijdelijk.
Dus waarom had ik haar mijn reserve-Mercedes gegeven?
"Voor de veiligheid van de baby," had ik gezegd, terwijl ik haar achteloos de sleutels toewierp alsof het niets was.
Haar ogen werden groot. "Xander, dit is—"
"Betrouwbaar," onderbrak ik haar, terwijl ik langs haar heen liep voordat ze me kon bedanken. "En snel. Zet hem in de garage als je hem niet gebruikt."
De waarheid was dat de gedachte aan haar in die oude roestige sedan waar ze in reed, mijn kaken deed verkrampen. Eén roekeloze bestuurder, één slechte storm—
Nee. Ze droeg mijn kind. Mijn erfgenaam.
Ik liet niets aan het toeval over.
De thee was nog zo'n vergissing. Ik had haar op een ochtend in de keuken horen mompelen dat ze haar favoriete blend miste. De dag erna stond het keukenkastje er vol mee.
Ze keek me wantrouwig aan toen ze het vond.
"Jij drinkt dit niet."
"Nee," had ik toegegeven, terwijl ik door het financieel rapport in mijn hand bladerde.
"Dus heb je het voor mij gekocht."
Ik keek niet op. "Het is geen misdaad om mijn huurder levend en tevreden te houden."
Haar lach was zacht geweest, bijna ongelovig, en had me gevolgd tot in mijn kantoor, langer nagalmend dan zou moeten.
En dan was er nog hoe ze zich op haar werk gedroeg.
Ik had het gebruikelijke verwacht—voldoende bekwaam, maar afgeleid, gezien de omstandigheden. In plaats daarvan was ze beter dan de helft van mijn vaste personeel.
De week voor de conferentie liep ik langs haar werkplek en bleef staan, onopgemerkt, om haar te observeren.
Haar bureau was een fort van keurig georganiseerde mappen, haar laptopscherm verdeeld tussen juridische stukken en haar zorgvuldig opgestelde aantekeningen. Ze was gefocust, tikte peinzend met haar pen tegen haar notitieboekje.
Toen ze me opmerkte, ging ze rechter zitten. "Is er iets mis?"
"Nee," zei ik. "Je bent... voorbereid."
Haar wenkbrauwen trokken samen. "Je klinkt verbaasd."
"Dat ben ik ook," gaf ik toe. "De meeste mensen doen er maanden over om het soort basiswerk te leren dat jij in weken hebt gedaan."
Er flitste iets door haar blik—trots misschien. "Ik... hou gewoon niet van falen."
"Dat is me opgevallen." En God vergeef me, ik vond dat leuk aan haar.
De conferentie had routine moeten zijn. Een noodzakelijk kwaad, niets meer.
In plaats daarvan werd het een beproeving.
Vanaf het moment dat ze binnenkwam, kon ik mijn ogen niet van haar afhouden.
Ze droeg een strakke, marineblauwe jurk die net boven de knie viel, bescheiden maar genadeloos in hoe hij haar rondingen omlijnde. Haar haar was naar achteren getrokken, waardoor de scherpe lijn van haar kaak goed zichtbaar was.
Elke keer dat ze naar iemand glimlachte, trok mijn borst samen.
En de mannen zagen haar. Natuurlijk deden ze dat.
"Norah, toch?" Eén van de senior advocaten leunde iets te dicht naar haar toe terwijl ze tussen de panels door praatten.
Ik zag hoe zijn ogen langs haar lichaam gleden voordat hij haar blik weer ving.
Ik wilde zijn hand breken.
In plaats daarvan stond ik aan de andere kant van de zaal, drankje in de hand, en herinnerde ik mezelf eraan dat ik geen enkel recht had. Ze was niet van mij. Ze was mijn werknemer.
Mijn draagmoeder, mijn verantwoordelijkheid. Niet mijn bezit.
Toch posteerde ik me wanneer het kon aan haar zijde, een onuitgesproken waarschuwing in mijn houding. Elke keer dat ze het woord nam tijdens een discussie, was haar inzicht scherp, haar presentatie zelfverzekerd.
Ik betrapte mezelf er meer dan eens op dat ik staarde, niet naar haar lichaam maar naar haar geest—hoe die werkte, hoe ze in seconden argumenten samenstelde.
Ze had geen idee wat dat met me deed.
Uren daarna was ik nergens toe in staat.
Ik kon midden in een gesprek met een medewerker over een contract zijn, en mezelf dan betrappen op de gedachte hoe haar haar zou voelen, verstrikt in mijn handen. Hoe haar stem zou klinken, mijn naam hijgend.
Ik liep langs haar en ving de zachtste zweem van haar parfum op, en mijn lichaam reageerde voordat mijn verstand het kon onderdrukken.
Ik raakte haar niet aan. Zelfs mijn hand liet ik niet langs die van haar glijden.
Maar ik dacht eraan. Te vaak.
Thuis was het nog erger.
We kruisten elkaar in de keuken, zij in een oversized trui, ik in mijn overhemdsmouwen, en ik moest me op het koffiezetapparaat concentreren alsof dat het interessantste apparaat ter wereld was, alleen maar om niet naar haar te staren.
Dus toen ze op een gegeven moment tijdens de conferentie uit mijn zicht verdween, was het bijna een opluchting. Tot mijn telefoon trilde. Een bericht van haar.
Ik opende het zonder erbij na te denken en verstijfde.
Het beeld was simpel: een wit plastic staafje, het woord ‘Positief’ lichtte op op het kleine scherm. Op de achtergrond de betegelde muur van wat op een toilet leek.
Een moment staarde ik er alleen maar naar. Mijn brein probeerde het te bevatten, mijn borst voelde strak, mijn ademhaling traag. En toen drong het tot me door.
Ze was zwanger.
Ze droeg mijn kind.
Ik was al uit mijn stoel voordat ik doorhad dat ik bewoog, telefoon nog steeds in mijn hand. Het kon me niet schelen in welke gesprekken ik hoorde te zitten, welke mensen op me wachtten.
Ik moest haar vinden.
Ik moest haar zien.
Veeg omhoog om door te gaan