passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Surrogate Dot Com - Hoofdstuk #7 - door Yan Stellar

Surrogate Dot Com

/

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 6

POV Norah

Ik had niet gedacht dat de kamer zó fel zou aanvoelen. Of zó koud.

De verpleegster stelde de beugels bij en zei dat ik moest ontspannen... alsof dat überhaupt mogelijk was. De steriele geur kleefde aan mijn huid en mijn hartslag bonsde luid in mijn oren.

Ik klemde me zo hard aan de zijkanten van het bed vast dat mijn knokkels pijn deden.

"Je houdt je adem in," Xanders stem sneed door het gepiep van een of ander apparaat.

Kalm. Laag. Die CEO-klank die altijd deed alsof hij alles onder controle had.

"Het gaat wel," loog ik.

"Nee, dat gaat het niet."

Ik draaide mijn hoofd en schrok ervan hem naast me te zien zitten.

Colbert uit, mouwen opgestroopt tot zijn onderarmen. Zonder aarzelen reikte hij naar mijn hand. Zijn handpalm was warm, standvastig, en ik besefte niet eens hoe hard ik iets nodig had om me aan vast te houden, tot mijn vingers zich om de zijne sloten.

"Dit is... ongemakkelijk," fluisterde ik.

"Gelukkig kan mij ongemakkelijk niks schelen," zei hij, terwijl hij mij aankeek, niet de arts. "Kijk naar mij, niet naar hen."

Dus dat deed ik.

Zijn blik week geen moment. Niet toen de verpleegster de instrumenten klaarmaakte, niet toen de dokter begon, zelfs niet toen ik mijn gezicht vertrok. Hij kneep in mijn hand, stevig en verankerd.

"Adem," herinnerde hij me opnieuw, deze keer zachter, stiller.

Tegen de tijd dat het voorbij was, voelde het alsof ik een marathon had gelopen zonder te bewegen. De arts straalde—"Klinisch geslaagd" waren haar precieze woorden—maar ik hoorde haar amper.

Ik was me te bewust van het feit dat Xander mijn hand nog steeds niet had losgelaten.

Pas toen we de gang opliepen, liet hij me eindelijk los.

"Je verhuist naar het penthouse," zei hij, alsof het al vaststond.

Ik knipperde. "Sorry, wat?"

"Voor optimale controle," verduidelijkte hij, terwijl hij al op de liftknop drukte. "De arts raadde minder stress aan, evenwichtige maaltijden, regelmatige controles. Daar heb je dat allemaal."

Ik sloeg mijn armen over elkaar. "Je bedoelt dat je me in de gaten wilt houden."

"Dat ook." De lift pingde, en hij stapte naar binnen, de deur openhoudend. "Neem morgen mee wat je nodig hebt."

En zo veranderde opeens mijn adres.

Zijn penthouse was... belachelijk.

Muren van glas van vloer tot plafond, marmeren vloeren zo glanzend dat ik mijn spiegelbeeld zag, en een uitzicht over de skyline dat zo onwerkelijk was dat het gestolen leek uit een filmset. Prachtig, ja—maar koud. Zoals hij.

Elk meubelstuk stond perfect opgesteld voor een tijdschrift, niet om in te leven.

Ik had mijn tas nog maar nauwelijks in de logeerkamer neergezet toen hij verscheen in de deuropening, zijn uitdrukking onleesbaar.

"De arts zei dat minimale stress en strikte routines essentieel zijn," zei hij. "Je zult je hier prettiger voelen."

"Prettiger?" Ik trok een wenkbrauw op en keek rond in de ongerepte ruimte. "Het is alsof ik in een museum kom wonen."

Zijn mondhoek trok even—net genoeg om me te laten twijfelen of het amusement was. "Je past je wel aan."

Tegen het middaguur was ik nog steeds aan het uitpakken toen ik naar de keuken liep voor wat water. Toen zag ik het—mijn favoriete thee keurig op het aanrecht, een merk zo specifiek dat ik het maar één keer terloops had genoemd.

Ik staarde naar het doosje. "Heeft je assistent dit gekocht?"

"Nee," zei hij achter me, waardoor ik schrok. "Ik heb het gekocht."

"Je hebt het onthouden?"

"Ik vergeet geen details die ertoe doen," antwoordde hij simpel, zich alweer omdraaiend voordat ik kon bevatten hoe mijn borst zich samenkneep bij die woorden.

Later die middag, toen ik de woonkamer in liep, viel me nog iets op.

Een hoek was omgetoverd tot een leeshoek, compleet met een diepe fauteuil, een bijzettafeltje en een opgevouwen deken die lichtjes naar frisgewassen rook.

Die was er vanmorgen nog niet geweest.

"Je had dat niet hoeven—" begon ik, maar hij onderbrak me zonder op te kijken van het dossier in zijn hand.

"Eerst iets eten. De chef heeft het lijstje van de diëtist gevolgd."

Ik knipperde. "Je hebt de chef laten... ?"

"Niet onderhandelbaar." Zijn toon liet geen ruimte voor discussie.

Het was geen warmte, precies. Maar ook niet de ijzige afstandelijkheid waarvoor ik me had gewapend.

Aan het eind van de dag nam ik een lange douche en liet het water op mijn huid bonzen, hopend dat het de rusteloosheid die me de hele dag achtervolgd had, zou wegspoelen. Stoom kleefde aan me toen ik de slaapkamer in stapte, mijn haar druipte langs mijn rug.

Ik was nog steeds naakt en zocht in de ladekast naar een pyjama, toen de deur openging.

Ik draaide me om—te laat.

Xander verstijfde in de deuropening, een map in zijn hand, zijn knokkels wit om de deurklink. Zijn ogen vielen op mij—op alles van mij—voordat ik naar de handdoek op het bed greep.

Mijn vingers schoten uit, sloegen de handdoek om me heen, maar niet voordat zijn blik bleef hangen, scherp en onverzettelijk.

Mijn hart bonsde tegen mijn ribben, hitte kroop overal tegelijk omhoog.

"Nog nooit van kloppen gehoord?" snauwde ik, de handdoek stevig vasthoudend, alsof die kon wissen wat hij al gezien had.

Zijn keel bewoog. Voor het eerst had hij niet die koele, beheerste toon—zijn stem was laag, met een randje, bijna gespannen.

"Ik... vergat dat je hier was. Sorry."

Maar hij ging niet weg. Zijn blik schoot omhoog, ving de mijne, en bleef hangen. De lucht werd elektrisch, elke seconde rekte zich te ver uit, tot zelfs de stilte brandde.

Toen, met een scherpe uitademing, draaide hij zich om en trok de deur dicht, het klikje klonk harder dan het zou moeten.

Ik zakte op de rand van het bed, hartslag razend, huid gloeiend heet.

Het was niets. Het móést wel niets zijn.

Maar de manier waarop zijn ogen over me waren gegaan, de blik vlak voordat hij vertrok—God, het was allesbehalve niets.

Die nacht kon ik niet slapen. Het penthouse was te stil, het soort stilte waardoor je te veel ging nadenken.

Tot het niet meer stil was.

Een laag, ritmisch gedreun echode door de muren. Nieuwsgierig gleed ik uit bed en volgde het geluid. Het werd scherper, krachtiger.

De thuisgym was gehuld in zacht licht, en door de glazen wand zag ik hem—shirt plakkend aan zijn bezwete rug, handen omwikkeld, terwijl hij opnieuw en opnieuw op de bokszak insloeg.

Elke stoot kwam aan met rauwe, ongefilterde agressie, alsof hij iets onzichtbaars bevocht.

Hij zag niet dat ik keek. En terwijl ik daar in de schaduwen stond, hart bonzend, drong zich een verontrustend besef op.

Misschien was ik niet de enige die deed alsof het hem niets deed.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 7

POV Xander

* Een maand later *

Dertig dagen samenleven met haar. Dertig dagen doen alsof ze slechts een contract was.

Dertig dagen van jammerlijk falen.

Ergens onderweg waren mijn muren beginnen te barsten. Tegen mijn wil. Tegen beter weten in.

Ze had zich thuisgemaakt in mijn penthouse, op de kleinste, meest verraderlijke manieren. Haar boeken opgestapeld op het bijzettafeltje, haar fluitketel die floot in de keuken, de vage geur van haar shampoo die bleef hangen in de gang nadat ze erdoorheen was gelopen.

Ik hield mezelf voor dat het prima was. Tijdelijk.

Dus waarom had ik haar mijn reserve-Mercedes gegeven?

"Voor de veiligheid van de baby," had ik gezegd, terwijl ik haar achteloos de sleutels toewierp alsof het niets was.

Haar ogen werden groot. "Xander, dit is—"

"Betrouwbaar," onderbrak ik haar, terwijl ik langs haar heen liep voordat ze me kon bedanken. "En snel. Zet hem in de garage als je hem niet gebruikt."

De waarheid was dat de gedachte aan haar in die oude roestige sedan waar ze in reed, mijn kaken deed verkrampen. Eén roekeloze bestuurder, één slechte storm—

Nee. Ze droeg mijn kind. Mijn erfgenaam.

Ik liet niets aan het toeval over.

De thee was nog zo'n vergissing. Ik had haar op een ochtend in de keuken horen mompelen dat ze haar favoriete blend miste. De dag erna stond het keukenkastje er vol mee.

Ze keek me wantrouwig aan toen ze het vond.

"Jij drinkt dit niet."

"Nee," had ik toegegeven, terwijl ik door het financieel rapport in mijn hand bladerde.

"Dus heb je het voor mij gekocht."

Ik keek niet op. "Het is geen misdaad om mijn huurder levend en tevreden te houden."

Haar lach was zacht geweest, bijna ongelovig, en had me gevolgd tot in mijn kantoor, langer nagalmend dan zou moeten.

En dan was er nog hoe ze zich op haar werk gedroeg.

Ik had het gebruikelijke verwacht—voldoende bekwaam, maar afgeleid, gezien de omstandigheden. In plaats daarvan was ze beter dan de helft van mijn vaste personeel.

De week voor de conferentie liep ik langs haar werkplek en bleef staan, onopgemerkt, om haar te observeren.

Haar bureau was een fort van keurig georganiseerde mappen, haar laptopscherm verdeeld tussen juridische stukken en haar zorgvuldig opgestelde aantekeningen. Ze was gefocust, tikte peinzend met haar pen tegen haar notitieboekje.

Toen ze me opmerkte, ging ze rechter zitten. "Is er iets mis?"

"Nee," zei ik. "Je bent... voorbereid."

Haar wenkbrauwen trokken samen. "Je klinkt verbaasd."

"Dat ben ik ook," gaf ik toe. "De meeste mensen doen er maanden over om het soort basiswerk te leren dat jij in weken hebt gedaan."

Er flitste iets door haar blik—trots misschien. "Ik... hou gewoon niet van falen."

"Dat is me opgevallen." En God vergeef me, ik vond dat leuk aan haar.

De conferentie had routine moeten zijn. Een noodzakelijk kwaad, niets meer.

In plaats daarvan werd het een beproeving.

Vanaf het moment dat ze binnenkwam, kon ik mijn ogen niet van haar afhouden.

Ze droeg een strakke, marineblauwe jurk die net boven de knie viel, bescheiden maar genadeloos in hoe hij haar rondingen omlijnde. Haar haar was naar achteren getrokken, waardoor de scherpe lijn van haar kaak goed zichtbaar was.

Elke keer dat ze naar iemand glimlachte, trok mijn borst samen.

En de mannen zagen haar. Natuurlijk deden ze dat.

"Norah, toch?" Eén van de senior advocaten leunde iets te dicht naar haar toe terwijl ze tussen de panels door praatten.

Ik zag hoe zijn ogen langs haar lichaam gleden voordat hij haar blik weer ving.

Ik wilde zijn hand breken.

In plaats daarvan stond ik aan de andere kant van de zaal, drankje in de hand, en herinnerde ik mezelf eraan dat ik geen enkel recht had. Ze was niet van mij. Ze was mijn werknemer.

Mijn draagmoeder, mijn verantwoordelijkheid. Niet mijn bezit.

Toch posteerde ik me wanneer het kon aan haar zijde, een onuitgesproken waarschuwing in mijn houding. Elke keer dat ze het woord nam tijdens een discussie, was haar inzicht scherp, haar presentatie zelfverzekerd.

Ik betrapte mezelf er meer dan eens op dat ik staarde, niet naar haar lichaam maar naar haar geest—hoe die werkte, hoe ze in seconden argumenten samenstelde.

Ze had geen idee wat dat met me deed.

Uren daarna was ik nergens toe in staat.

Ik kon midden in een gesprek met een medewerker over een contract zijn, en mezelf dan betrappen op de gedachte hoe haar haar zou voelen, verstrikt in mijn handen. Hoe haar stem zou klinken, mijn naam hijgend.

Ik liep langs haar en ving de zachtste zweem van haar parfum op, en mijn lichaam reageerde voordat mijn verstand het kon onderdrukken.

Ik raakte haar niet aan. Zelfs mijn hand liet ik niet langs die van haar glijden.

Maar ik dacht eraan. Te vaak.

Thuis was het nog erger.

We kruisten elkaar in de keuken, zij in een oversized trui, ik in mijn overhemdsmouwen, en ik moest me op het koffiezetapparaat concentreren alsof dat het interessantste apparaat ter wereld was, alleen maar om niet naar haar te staren.

Dus toen ze op een gegeven moment tijdens de conferentie uit mijn zicht verdween, was het bijna een opluchting. Tot mijn telefoon trilde. Een bericht van haar.

Ik opende het zonder erbij na te denken en verstijfde.

Het beeld was simpel: een wit plastic staafje, het woord ‘Positief’ lichtte op op het kleine scherm. Op de achtergrond de betegelde muur van wat op een toilet leek.

Een moment staarde ik er alleen maar naar. Mijn brein probeerde het te bevatten, mijn borst voelde strak, mijn ademhaling traag. En toen drong het tot me door.

Ze was zwanger.

Ze droeg mijn kind.

Ik was al uit mijn stoel voordat ik doorhad dat ik bewoog, telefoon nog steeds in mijn hand. Het kon me niet schelen in welke gesprekken ik hoorde te zitten, welke mensen op me wachtten.

Ik moest haar vinden.

Ik moest haar zien.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 8

POV Norah

De congresvloer voelde alsof hij op me af kwam.

Het ene moment stond ik naast de tafel met versnaperingen, terwijl ik beleefd knikte bij het koetjes-en-kalfjespraatje van een of andere senior partner. Het volgende moment draaide mijn maag zich in een gewelddadige, onmiskenbare knoop.

Oh nee.

De geur van verse koffie sloeg in als een stomp, en gal kwam omhoog in mijn keel. Ik mompelde een excuus en rende op mijn hakken—veel te luid op de marmeren vloer—naar het dichtstbijzijnde toilet.

Toen ik eindelijk een wc-deur openduwde, trilden mijn handen.

Ik kreeg het slotje nog maar net dicht voordat ik op mijn knieën boven het toilet hing, biddend dat niemand binnen zou komen. De misselijkheid trok in golven door me heen, mijn ogen vol tranen, mijn borst hijgend.

Toen het eindelijk wegebde, liet ik me tegen de muur zakken, mijn voorhoofd tegen de koele metalen wand gedrukt.

Het was niet de eerste keer deze week dat ik me zo voelde.

Maar vandaag… was het sterker. Anders.

Mijn tas hing aan het haakje, en zonder na te denken greep ik erin naar het kleine plastic verpakketje dat ik al weken bij me droeg.

De laatste zwangerschapstest. Ik had hem tot nu toe niet durven verspillen.

Nog steeds trillend scheurde ik hem open, volgde de instructies op de automatische piloot, en legde hem op het vlakke oppervlak van de toiletpapierhouder. Ik ijsbeerde door het kleine hokje, tellend op mijn ademhaling.

Toen ik eindelijk keek, stokte mijn hart.

Positief.

Een lange seconde staarde ik alleen maar. Niet ademend. Niet denkend. Gewoon… starend naar het ene woord dat alles veranderde.

Ik droeg zijn kind. Xanders kind.

Een lach borrelde in me op—half ongeloof, half vreugde. Ik viste mijn telefoon uit mijn tas, maakte snel een foto tegen de betegelde muur en stuurde die naar hem voordat ik het mezelf kon verbieden.

Mijn vingers zweefden nog boven het scherm toen de wc-deur met een klap openvloog.

Ik schrok, klemde de test vast alsof het iets schaamtevols was, toen Madisons stem de ruimte doorsneed, scherp en mierzoet.

"Kijk eens aan, is dat niet het liefdadigheidsproject van het congres."

Jennifers lach volgde, gemeen en laag. "Ik had niet gedacht dat je hem echt hier achterna zou lopen, maar ik denk dat bloedzuigers niet weten wanneer ze moeten stoppen."

Mijn maag zakte sneller weg dan de misselijkheid had gedaan. "Wat willen jullie?"

"Doe rustig," zei Madison, leunend tegen het deurkozijn. "We kijken gewoon even hoe het gaat met onze favoriete… hoe zullen we haar noemen, Jen? Minnares? Golddigger?"

Jennifers grijns werd breder. "Prostituee past beter. Rondhangen bij rijke mannen, zorgen dat ze aandacht aan je moeten besteden zodat ze geen klootzak lijken. Klassiek trucje."

"Dat is niet—" begon ik, maar de woorden bleven in mijn keel steken.

Madisons ogen gleden omlaag naar mijn hand. "Wat is dat?"

Ik bewoog instinctief om het te verbergen, maar zij was sneller en griste het uit mijn hand. Haar wenkbrauwen schoten omhoog.

"Oh mijn god. Is dit wat ik denk dat het is?"

Jennifer keek over haar schouder. "Positief. Nou, wat schattig. Je hebt dus eindelijk een suikeroompje gevonden die dom genoeg is om je te neuken."

"Het is niet wat jullie denken," zei ik, mijn stem trillend ondanks mijn poging hem stevig te houden.

"Toe maar," sneerde Madison. "We weten allemaal dat je moeder ziek is. Misschien betaal je zo haar medicijnen wel. Je benen spreiden voor de hoogste bieder, toch?"

De woorden sloegen in als klappen.

Jennifers toon werd overdreven onschuldig. "Weet je, om een arme man te redden van de puinhoop die jij hebt gemaakt, zouden we… kunnen helpen. Van dat bastaardje afkomen voor hij geboren wordt."

Mijn adem stokte. "Jullie zijn ziek…"

"Nee, lieverd," zei Madison, die dichterbij kwam. "Wij doen de samenleving een plezier."

Ze kwamen op me af, het hokje voelde ineens te klein, te heet.

"Ik ben de draagmoeder voor Xander!" riep ik wanhopig. "Dat is zijn kind. Als jullie me iets aandoen… als jullie het iets aandoen, zal hij jullie laten boeten!"

Heel even hielden ze in.

Toen barstten ze in lachen uit.

"Oh mijn god, ze is zo vreselijk delusioneel…" zei Jennifer. "Denk je echt dat iemand als híj jou zou kiezen?"

De eerste klap tegen mijn buik sloeg de adem uit me. Ik boog dubbel, greep naar mijn buik, de pijn fel en brandend.

"Nee, stop—!"

Maar nog een duw, nog een vuistslag tegen mijn buik volgde.

Paniek schoot door me heen, witheet. Mijn handen klemden zich beschermend om mijn buik, maar ze hielden niet op.

Madisons stem was bijna verrukt. "Eens kijken of je kostbare kleine ticket dit overleeft!"

Alles werd wazig, de randen van mijn zicht werden donker. "Alsjeblieft… stop…"

Jennifers knie ramde in me, een gil schoot uit mijn keel.

En toen—"Wat is hier in godsnaam aan de hand?"

De stem sneed door de waas als een mes. Diep. Dodelijk.

Xander.

Beide vrouwen verstijfden, hun grip op mij liet meteen los.

In de volgende hartslag had hij zijn handen op mijn schouders, trok me naar zich toe. Ik klemde me aan zijn armen vast, nauwelijks in staat om te staan, om weer adem te halen.

Zijn blik gleed naar Madison en Jennifer, en ik had nog nooit zo'n kille woede op iemands gezicht gezien.

"Jullie zijn allebei ontslagen," zei hij, elke letter scherp en meedogenloos. "Beiden."

Madisons gezicht werd lijkbleek. "Meneer Crawford, wij—"

"Hou. Je. Mond." Zijn toon kon vuur bevriezen. "Jullie worden allebei deze week van de universiteit verwijderd. En, Madison—"

Zijn blik boorde zich in die van haar, onwankelbaar.

"Jouw vader zal precies horen wat voor stuk vuilnis zijn dochter uiteindelijk is geworden. Ik zal er persoonlijk voor zorgen dat je nooit meer in dit vakgebied kunt werken."

Jennifers lip trilde. "Wij hebben—"

"Ik zei hou je mond." Zijn stem werd nog lager. "Als je nog één keer in Norahs richting ademt… zul je het de rest van je miserabele leven berouwen. Wegwezen nu!"

Ze struikelden langs ons heen, mompelend excuses waar geen van ons in geloofde.

Xander draaide zich weer naar mij toe, zijn handen omklemden mijn gezicht. "Norah, praat met me. Ben je gewond? Is de baby—"

"Ik… ik weet het niet," fluisterde ik, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden. Mijn buik deed pijn bij elke ademhaling.

Hij verspilde geen seconde. "We gaan naar het ziekenhuis. Nu."

Veeg omhoog om door te gaan

Surrogate Dot Com

Surrogate Dot Com

30 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

30

Inhoud

Aa