passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Taming the Mafia Beast - Hoofdstuk #4 - door Tessa Kelwyn

Taming the Mafia Beast

/

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 3

Ik ren blindelings door de tuinen van het landgoed, mijn hakken ergens achtergelaten op de marmeren treden. Mijn lichaam beweegt op de automatische piloot, spierherinneringen leiden me langs paden die ik in jaren niet heb bewandeld.

Het poolhuis doemt op door mijn tranen—mama’s oude toevluchtsoord, verlaten sinds de autobom haar meenam toen ik vijftien was.

Ik stort neer op het oude rustbed en de snikken komen als geweld.

Aaron die mijn zus neukt tegen de muur van de wijnkelder.

Hoe lang al? Hoe vaak? Elk familiediner, elke keer dat Aaron op bezoek kwam, elk moment dat ik dacht dat we samen iets echts opbouwden… lachten ze achter mijn rug om me uit?

Ik trek mezelf in foetushouding, probeer de stukken bij elkaar te houden. Vier jaar. Vier jaar van hem houden, mezelf voor hem bewaren, zijn beloften geloven dat ik speciaal was, dat hij zou wachten, dat onze huwelijksnacht het waard zou zijn.

Wat een verdomde grap.

Voetstappen kraken op het grind buiten en ik verstijf, plotseling bewust van mijn isolement. Het hoofdgebouw is vijfhonderd meter verderop. Niemand zou me horen schreeuwen. De wereld van mijn vader zit vol gevaarlijke mannen, en ik ben alleen en kwetsbaar.

Maar dan wordt er een dure colbertjas over mijn schouders gelegd, zwaar en warm en ruikend naar bourbon en bergamot.

"Rustig maar, kleine prinses." De stem is glad, geamuseerd. "Dat is een behoorlijk spectaculair gebroken hart dat je daar aan het verzorgen bent."

Een man hurkt voor me neer, en mijn adem stokt.

De onbekende uit de balzaal is van dichtbij nog knapper dan ik me herinnerde. Scherpe jukbeenderen in schaduw, zwart haar achteloos strak naar achteren, en die blauwe ogen—koud en verblindend als kristal in het licht.

Angst en iets anders strijden in mijn borst. "Blijf weg."

"Ik ga je geen pijn doen." Hij heft zijn handen, handpalmen zichtbaar. "Ik stond te roken in de tuin toen ik iemand hoorde huilen alsof ze de doden wilden wekken. Dacht dat ik maar even moest kijken of je aan het sterven was of gewoon dramatisch deed."

"Je keek naar me. In de balzaal."

"Schuldig." Hij doet niet eens alsof hij het ontkent. "Het is moeilijk om niet naar je te kijken, zelfs als je probeert te verdwijnen in die mooie jurk."

Iets aan zijn zekerheid laat mijn huid tintelen. "Je weet niets van mij."

"Ik weet dat je net hebt ontdekt dat je verloofde diep in iemand zat die jij niet bent." Zijn stem klinkt nonchalant, maar zijn ogen zijn ijskoud en dodelijk.

Mijn gezicht brandt. "Je hebt het gezien?"

"Ik zag je wegrennen alsof de duivel je op de hielen zat." Hij haalt een zilveren heupfles uit zijn zak, gegraveerd met initialen die ik niet goed kan lezen. "Bourbon?"

Ik schudde mijn hoofd.

"Braaf meisje." Zijn goedkeuring doet iets gevaarlijks met mijn maag. "Nooit drankjes aannemen van gevaarlijke vreemden."

Hij neemt zelf een lange teug, keel bewegend, en ik kijk gefascineerd toe—iets wat ik niet zou moeten voelen. Dan gaat hij naast me op het rustbed zitten—zo dichtbij dat ik zijn lichaamswarmte voel, maar ver genoeg dat ik me niet opgesloten voel.

Die respectvolle afstand maakt dat ik hem meer vertrouw dan nabijheid zou doen.

"Ik ben Ian," zegt hij, terwijl hij me de heupfles opnieuw aanbiedt. "En jij bent Esther Castellano, de aanstaande bruid wiens wereld net is ingestort."

Dit keer neem ik de heupfles aan. De bourbon brandt op weg naar beneden, verjaagt de kou die zich in mijn botten heeft genesteld. "Je weet wie ik ben."

"Iedereen weet wie jij bent, prinses. Vincent Castellano’s dochter. De prijs die hoort bij een huwelijksalliantie." Zijn mond krult. "Al moet ik zeggen, de werkelijkheid is een stuk boeiender dan het gerucht."

"Wat is mijn reputatie?"

"Lief. Gehoorzaam. De perfecte maffiaprinses die doet wat haar wordt opgedragen." Hij leunt dichterbij, stem zakt tot een fluistering. "Maar dat is niet wie je echt bent, hè? Dat is alleen wie je moest zijn om te overleven."

Dan pas zie ik zijn manchetknoopjes—zwarte platina met een embleem dat ik niet herken. Een wolf, misschien, of iets abstracters. "Wie ben jij?"

"Doet het ertoe?" Hij grijnst, één en al gevaarlijke charme. "Vanavond ben ik gewoon de man die een huilend meisje vond en niet weg kon lopen."

Hoe dan ook, ik lach—een gebroken geluid dat echt wordt. "Je bent hier best goed in. Troost je alle gebroken harten die je vindt?"

"Alleen de mooie die me moordzuchtig maken." Zijn ogen worden donkerder, gericht op mijn mond. "Alleen de meisjes die me doen vergeten waarom ik hier kwam."

Zijn woorden breken iets in mij. Het hele verhaal stroomt eruit—Aarons beloften, zijn langzame transformatie van beschermer naar vreemde, de bruiloft over twee maanden die me voor altijd zal gevangenhouden.

"Hij noemde me altijd zijn redding," fluister ik. "Zei dat ik het enige schone was in zijn wereld."

Ians ogen flitsen met iets dodelijks. "De jongen die je zus neukt tijdens je verlovingsfeest is een waardeloos stuk stront die een kogel verdient, niet jouw tranen."

"Je kent hem niet eens..."

"Ik weet genoeg." Zijn kaak spant zich aan. "En dat zegt me alles over zijn karakter. Dat is een bijzonder wrede vorm van verraad. Creatief zelfs. Ik bewonder bijna de wreedheid ervan."

"Dat is een vreselijke opmerking."

"Ik ben een vreselijke man, prinses. Dat kun je maar beter nu leren." Maar zijn hand is teder als hij mijn kaak omvat en me dwingt hem aan te kijken. "Maar zelfs ik zou niet doen wat hij deed. Zelfs ik heb standaarden."

"Wat voor standaarden?"

"Als ik je wilde..." Zijn duim streelt mijn onderlip, en ik houd mijn adem in. "Dan zou je verdomd goed weten dat jij degene bent die ik wil. Geen armzalige vervanging. Geen spelletje. Alleen jij."

"Maar je ziet me nu pas voor het eerst."

"Toch zie ik genoeg." Zijn ogen zoeken de mijne. "Ik weet dat je bang bent en gekwetst en op zoek naar een manier om hem terug te pakken. En ik weet dat als ik je nu kus, je het toe zult laten, en dat we er allebei spijt van zullen krijgen."

"Wie zegt dat ik er spijt van zou krijgen?"

Zijn glimlach is pure zonde. "Omdat je ondanks alles nog steeds een goed meisje bent, Esther. En goede meisjes hebben altijd spijt van de slechte jongens."

"Misschien ben ik het zat om goed te zijn."

"Ben je dat?" Hij leunt dichterbij, zo dichtbij dat ik zijn adem op mijn lippen voel. "Of ben je gewoon het zat om behandeld te worden alsof je er niet toe doet?"

De waarheid ervan treft me als een fysieke klap. Ik kus hem voordat ik erover na kan denken. Geen plan, geen gedachte, alleen een wanhopige behoefte die over elk overlevingsinstinct heen spoelt dat ik ooit heb gehad.

Een tel lang verstijft hij, en ik denk dat hij me weg zal duwen, zal bewijzen dat hij beter is dan ik.

Dan breekt zijn zelfbeheersing.

Met een grom die door mijn borst trilt trekt hij me op zijn schoot, zijn handen verstrikt in mijn haar, mijn hoofd precies zo houdend als hij wil. Zijn mond claimt de mijne met een intensiteit die Aarons kussen doet lijken op oefenen.

Alsof ik mijn hele leven verkeerd heb gekust en nu pas de taal leer.

Hij smaakt naar bourbon en iets wilds dat roept naar de delen van mij die ik zorgvuldig opgesloten heb gehouden. Zijn handen zijn zelfverzekerd, bezitterig, verkennen mijn lichaam door het zijde heen alsof hij het landschap uit zijn hoofd wil leren.

Ik buig naar hem toe, schaamteloos in mijn verlangen, voel hem hard onder me. Dit is echt. Deze hitte, dit verlangen, dit gevoel dat ik misschien wel doodga als hij me niet meer aanraakt.

"Laat me vergeten," smeek ik tegen zijn mond. "Alsjeblieft. Ik wil niet het maagdelijk offer zijn. Ik wil... ik moet—"

"Esther." Hij trekt zich met zichtbare moeite terug, hijgt zwaar. "Je verdient beter dan wraakseks met een vreemde."

"Het kan me niet schelen wat ik verdien."

"Maar mij wel." Zijn duim streelt mijn gezwollen lippen. "Bovendien, als ik je nu neem, kleine prinses, laat ik je nooit meer los."

"Misschien wil ik niet dat je me loslaat."

Hij maakt een geluid dat half lachen, half grommen is. "Je weet niet wat je zegt. Je weet niet wie ik ben, waartoe ik in staat ben."

"Ik weet dat jij me in vijf minuten meer laat voelen dan Aaron in vier jaar."

Als ik weer kan ademen, kijkt hij me aan met iets dat lijkt op ontzag en spijt die in zijn blik strijden. "We moeten stoppen," zegt hij, maar hij zet me niet neer.

"Waarom?"

"Omdat als ik je neuk..." Zijn stem is ruw, vastberaden. "En ik zal je neuken, Esther. Maak je daar geen illusies over. Maar als ik het doe, is het niet omdat je van hem wegloopt. Dan is het omdat je naar mij toeloopt."

"Wat als ik dat nu al doe?"

Zijn glimlach is gevaarlijk, veelbelovend. "Dan zien we elkaar heel snel weer."

Hij zet me voorzichtig neer, strijkt mijn jurk recht met handen die licht trillen. Dan kust hij me nog een keer—zacht, eerbiedig, volledig in tegenspraak met wat er net gebeurd is.

"Ga terug naar het huis," zegt hij, een stap achteruit doend alsof het hem moeite kost. "Maak jezelf schoon. Overleef morgen. En onthoud, Esther—je bent meer waard dan het verraad van een jongen. Je bent alles waard."

"Hoe zal ik je vinden?"

"Dat hoeft niet." Hij loopt naar de deur, aarzelt even. "Ik vind jou wel. Ik vind altijd wat van mij is."

"Maar ik ben niet van jou."

Zijn glimlach is puur roofdier. "Nog niet."

Dan is hij weg, en blijft alleen bourbon, bergamot en de geest van zijn aanraking achter.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 4

De ochtend erna voelt als wakker worden uit de dood. Mechanisch besmeer ik toast die ik niet zal eten, aan de ontbijttafel. Het mes schraapt over het brood in hetzelfde ritme als mijn gedachten:

Hij heeft haar geneukt, hij heeft haar geneukt, hij heeft haar geneukt.

Het familietafereel lijkt bedrieglijk normaal.

Vader leest fusiedocumenten bij zijn espresso, markeert af en toe de marges met zijn Mont Blanc. Patricia scrolt op haar telefoon, dubbelklikkend op foto’s van mensen die ze stiekem haat.

De staande klok tikt. De koffie dampt. Alles precies zoals het hoort.

Behalve de blauwe plek op mijn hart, in de vorm van verraad.

Ik heb niet geslapen. Elke keer dat ik mijn ogen sloot, zag ik hen—Aarons gezicht verwrongen van genot, Kaia’s benen om hem heen geslagen, haar triomfantelijke glimlach terwijl ze me aankeek over zijn schouder.

De geluiden… God, die geluiden zullen me altijd achtervolgen.

Kaia komt twintig minuten te laat binnen, en mijn maag verandert in zuur. Ze draagt een La Perla-négligé dat amper kleding te noemen is, zwarte zijde tegen gouden huid. Haar lippen zijn nog gezwollen, bijensteekachtig van handelingen waarvan ik getuige was.

Zuigzoenen bloeien over haar sleutelbeen als violette beschuldigingen.

Ze kijkt niet beschaamd. Ze kijkt zegevierend.

“Wat een feest was dat gisteravond.” Ze glijdt met katachtige elegantie op haar stoel, rekt zich expres uit zodat de zijde nog hoger kruipt. “De Moretti’s bleven tot drie uur. De champagne-rekening moet astronomisch zijn.”

Ze pakt een aardbei, bekijkt hem, en schuift hem dan tussen haar lippen met pornografische precisie. Haar tong vangt het sap, en haar ogen—dezelfde groene ogen die we van onze moeder geërfd hebben—vergrendelen zich met de mijne, geamuseerd.

“Ik kan niet wachten op de bruiloft.” Haar stem druipt van honing met cyanide. “Kan niet wachten om naast je te staan in die rugloze Versace als je bruidsmeisje. Weet je wel, die waar je ruggengraat zo elegant in uitkomt.”

Het mes in mijn hand komt tot stilstand. Patricia kijkt op met milde interesse, zoals ze een vogel zou opmerken die tegen het raam vliegt—kort nieuwsgierig, uiteindelijk onverschillig. Vader pauzeert niet eens in zijn lezen.

“Over de bruiloft gesproken,” gaat Kaia verder, terwijl ze naar een nieuwe aardbei reikt, “Aaron vertelde gisteren iets hilarisch. Jullie hebben het nog niet eens... geconsumeerd.”

Ze pauzeert, laat het woord als rot fruit in de lucht hangen. “Spaar je je nog steeds voor het huwelijk? Wat schattig. Wat ontzettend jaren vijftig Maagd Maria van je, zus.”

De ontbijttafel ontploft wanneer ik mijn handpalmen zo hard neer sla dat het porselein opspringt.

Koffie stroomt als een tsunami over vaders documenten. Het Waterford-kristal trilt en zelfs Patricia’s telefoon rammelt over het marmer.

“Ik heb ze gisteravond in de wijnkelder betrapt.” Mijn stem is dodelijk stil maar draagt als een schot. “Aaron en je hoerendochter. Tegen de ‘82 Bordeaux die je voor mijn bruiloft bewaart.”

Vaders ogen schieten omhoog, maar de irritatie die over zijn gezicht flitst gaat niet over de onthulling—het gaat om zijn verpeste papierwerk. Hij zet zijn glas water neer met de beheerste kalmte van een man die beslist of hij een mes of een pistool zal gebruiken.

“Esther, beheers jezelf. We eten.”

“Beheers mezelf?” Mijn lach zou ramen kunnen breken. “Ik vertel je net dat mijn zus mijn verloofde neukt op mijn verlovingsfeest, en jij maakt je druk om tafelmanieren?”

“Taalgebruik,” mompelt Patricia.

“Zeg de bruiloft af. Nu.” Ik sta, hoewel ik me niet herinner te zijn opgestaan. “Ik trouw niet met een man die—”

Kaia’s gelach snijdt door mijn woorden als brekend kristal.

Ze deinst niet terug, probeert geen ontkenning, heeft niet eens de beleefdheid schaamte te veinzen. In plaats daarvan leunt ze achterover in haar stoel met het zelfvertrouwen van iemand met een royal flush.

“Eindelijk een ruggengraat gekregen? Wat verfrissend.” Ze bekijkt haar manicure, bloedrode nagels glanzend. “Ja, ik neuk je verloofde. Eigenlijk al maanden.”

De kamer kantelt. Drie maanden. Geen moment van zwakte, geen dronken vergissing.

Drie maanden van opzettelijk verraad.

“Elke dinsdag als jij denkt dat hij bij zijn pokervrienden is?” Ze glimlacht, zoet als arsenicum. “Dan is hij bij mij. We hebben een dingetje: hij belt me van tevoren vanuit de auto, vertelt precies wat hij met me gaat doen. Het is echt geil.”

Mijn zicht versmalt. De randen worden donker.

“Die weekendzakenreisjes naar Miami om de zaken te checken? We zijn nooit de stad uit geweest. Gewoon opgesloten in hotels, neukend als konijnen. Die hotelrekening waar je vorige maand naar vroeg? Hij houdt van spiegels aan het plafond. Vindt het heerlijk om me van elke hoek te zien rijden.”

Ik wacht op de explosie. Vaders legendarische woede, die ooit de hand van een man aan een tafel spijkerde voor winstbejag. Het geweld dat in onze wereld volgt op verraad. In plaats daarvan zucht hij slechts, als een man die wordt geconfronteerd met een kleine vertraging in de levering.

Hij dept koffie van zijn documenten met zijn servet, bewegingen precies en zuinig.

“En,” vervolgt Kaia, haar hand theatraal op haar platte buik, “ik ben zwanger. Twaalf weken. Dr. Morrison heeft het vorige week bevestigd.”

De staande klok tikt door, maar ik hoor hem niet boven het gebrul in mijn oren wanneer ik voel dat de wereld stopt.

Haar glimlach is puur gif. “Aaron is trouwens dolblij. Praat al over namen. Hij vindt Vincent mooi voor een jongen. Naar papa.”

Ik kijk naar mijn vader, verwacht woede, eis gerechtigheid. Wacht tot hij de eer van zijn oudste dochter verdedigt zoals de oude verhalen zeggen dat mannen dat deden.

“Goed.” Vincent Castellano legt zijn servet neer met finaliteit. “Dit verandert de zaak.”

“Verandert de zaak?” Mijn stem breekt. “Ze heeft net toegegeven—”

“Ik heb gehoord wat ze toegaf.” Zijn toon kan bloed doen bevriezen. “Kaia zal met Aaron trouwen. Een overhaaste ceremonie voor ze begint te tonen. We zullen zeggen dat de baby te vroeg kwam—niemand zal het durven betwijfelen.”

“En ik?”

Maar ik weet het al. Het zuur in mijn maag weet het al.

“Jij neemt Kaia’s plaats als de Greyhaven-bruid.” Hij keert terug naar zijn documenten alsof hij me zojuist niet als vee heeft verkocht. “De contracten zijn getekend. De alliantie is noodzakelijk. Cassian Greyhaven verwacht over vier weken een Castellano-bruid, en hij zal er een krijgen.”

“Nee.” Het woord scheurt uit mijn keel. “Absoluut niet. Ik zal niet—”

“Je zult wel.” Vader kijkt niet eens op. “Tenzij je ergens je eigen geld hebt verstopt? Eigen connecties buiten deze familie? Een plek om naartoe te vluchten waar de naam Castellano niet reikt?”

Mijn stilte is voldoende antwoord.

“Cassian Greyhaven heeft zijn eigen vader met blote handen vermoord,” fluister ik. “Ze zeggen dat hij in zijn huis een kamer heeft speciaal voor—”

“Geruchten.” Vader wuift ze weg als rook. “Cassian Greyhaven is een zakenman. Jij wordt een zakelijke overeenkomst. Pas je aan.”

“Wil je dat ik een hoer word?” Mijn stem is nu dodelijk kalm. “Verkocht aan de hoogste bieder om Kaia’s rotzooi op te ruimen?”

“Ik wil dat je slim bent.” Hij recht zijn manchetknopen, het gebaar dat altijd geweld aankondigt. “Je bent een Castellano. Gedraag je ernaar.”

Patricia spreekt eindelijk, haar stem helder van valse vrolijkheid. “Zie het als een kans, lieverd. Het vermogen van de Greyhavens is drie keer zo groot als het onze. Je krijgt huizen in de Hamptons, Milaan, Dubai—”

“Ik krijg een monster dat mensen voor zijn plezier vermoordt!”

Kaia bijt in nog een aardbei, voldoening straalt uit elke porie. “Kijk niet zo gebroken, zus. Ik doe je een plezier. Aaron zou toch nooit trouw zijn aan iemand zo... frigide.”

Ze staat op, zijde glijdt over huid, komt zo dichtbij dat ik Aaron op haar ruik. Zijn parfum, zijn zweet, zijn verraad.

“Met Greyhaven leer je in elk geval wat echte mannen zijn.” Haar fluistering is intiem, giftig. “Als je het overleeft… ‘de opvoeding’, natuurlijk.”

Ze schrijdt weg, neuriënd de bruiloftsmars. Patricia volgt, al bellend om het verhaal te spinnen. Vader keert terug naar zijn documenten, het gesprek in zijn hoofd afgesloten.

Ik zit alleen aan de ontbijttafel, omringd door koude koffie en achteloze wreedheid, verkocht aan een monster om voor de zonden van mijn zus te betalen.

Het brood is verbrand. De boter is gestold.

En ergens in deze stad bereidt Cassian Greyhaven zich voor om op te eisen wat mijn vader hem zojuist beloofd heeft.

Mij.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 5

Drie weken nadat mijn wereld was ingestort, sta ik in een privévertrek van het Pierre Hotel, terwijl ik mijn zus in een crèmekleurige zijden Vera Wang jurk rits—een jurk die absoluut niets verbergt van de lichte welving van haar buik.

De ironie smaakt als accuzuur.

Ik ben de getuige op het schijnhuwelijk van mijn zus met mijn ex-verloofde; ik speel de rol van ondersteunende zus terwijl mijn binnenste schreeuwt.

Patricia stond erop vanwege 'familie-eenheid' en 'publieke perceptie'. Vertaling: de Castellanos hangen de vuile was niet buiten, zelfs niet als die was besmeurd is met ongeplande zwangerschappen.

"Stop met friemelen," mompel ik, terwijl ik de stof over haar buik strijk. "Je maakt kreukels in de zijde."

Kaia bekijkt zichzelf in de sierlijke spiegel. Heel even flitst er iets over haar gezicht—spijt misschien, of angst, of gewoon ochtendmisselijkheid.

Plots lijkt ze weer twintig. Niet de femme fatale die mijn toekomst heeft vernietigd, maar het zusje dat ik vroeger beschermde tegen vaders dronken woedeaanvallen.

"Je mag het zeggen," fluistert ze, haar ogen zoeken de mijne in de spiegel.

"Wat zeggen?"

"Dat je me haat." Haar stem breekt, wordt klein en jong. "Dat je hoopt dat ik van de trap val. Het verlies. Dat je wilt dat ik lijd zoals jij lijdt."

De kwetsbaarheid overvalt me. Wekenlang was ze onaantastbaar—zelfgenoegzaam en tevreden, Aarons ring dragend als een trofee. Maar nu, in dit intieme moment net voor ze het pad oploopt, valt het masker even weg.

Dan is het terug, gelakt en perfect.

"Maar jij doet het niet," vervolgt ze, terwijl ze mijn blik vasthoudt in de spiegel. "Jij bent te goed. Dat ben je altijd geweest."

Ik zou me triomfantelijk moeten voelen nu ik haar bang zie. In plaats daarvan voel ik alleen maar vermoeidheid.

"Ik haat je niet." Het verrast me dat het waar is. De woede was zo intens dat hij zichzelf heeft opgebrand, en enkel as heeft achtergelaten waar mijn hart ooit zat. "Ik heb medelijden met je."

Haar rug wordt stijf. "Medelijden?"

"Je hebt precies gekregen wat je wilde. Een man die de ene vrouw voor een andere verraadde. Een kind verwekt in leugens. Een huwelijk gebouwd op de puinhopen van iemand anders." Ik zet haar sluier recht met vaste handen. "Gefeliciteerd, Kaia. Ik hoop dat het de moeite waard was."

Haar wangen kleuren—schaamte of woede, ik weet het niet. Haar mond gaat open, dicht, weer open.

"Jij denkt dat je zoveel beter bent dan ik," sist ze uiteindelijk, het venijn in haar stem terug. "Zo puur. Zo perfect. Maar je zit net zo gevangen als ik. Ik heb tenminste mijn kooi zelf gekozen."

"Echt?" laat ik het in de lucht hangen. "Of heeft hij dat voor je gedaan?"

Voordat ze kan antwoorden, klinkt Patricia’s stem scherp als gebroken glas vanuit de gang. "Dames! Het is tijd!"

Kaia loopt met geheven kin langs me richting de deur, haar rol tot in de perfectie spelend. Ik volg, strijk mijn lichtroze Oscar de la Renta glad en maak me klaar om toe te kijken hoe de man van wie ik hield met mijn zus trouwt.

* * *

De ceremonie is gelukkig kort. Een rechter, directe familie, een handvol van vaders naaste zakenpartners als getuigen. Ik sta bij het altaar, een boeket in mijn krampachtig samen geklemde handen, en kijk toe hoe Aaron geloften uitspreekt die hij eigenlijk voor mij had geschreven.

Hij kan me nauwelijks aankijken. Wanneer de rechter om de ringen vraagt en onze handen elkaar kort raken tijdens het overhandigen, deinst hij achteruit alsof ik hem heb gebrand. Zijn stem breekt op "Ja, ik wil," alsof hij een misdaad bekent in plaats van zijn leven te beloven.

Maar nu vallen me dingen op, met de helderheid die afstand brengt.

De manier waarop zijn kaak zich spant als Kaia spreekt, alsof hij woorden inslikt. Hoe zijn hand op haar taille minder op genegenheid lijkt en meer op het vasthouden van een handgranaat. De rand van paniek in zijn ogen wanneer vader hem op de schouder slaat en "zoon" noemt.

Is hij altijd zo geweest? Was ik zo wanhopig op zoek naar liefde dat ik een prins schilderde over een boef?

Op de kleine receptie heb ik al drie glazen champagne op als Aaron me bij de bar in het nauw drijft. Kaia is aan de andere kant van de ruimte bezig met Patricia’s societyvriendinnen, speelt de rol van stralende bruid terwijl hij zichzelf verzuipt in Macallan.

"Esther." Zijn stem is ruw, zwaar van de whisky. "Ik moet met je praten."

"We hebben niets te bespreken." Ik geef de barman een teken voor nog een glas, alles om hem niet aan te hoeven kijken.

"Alsjeblieft. Gewoon... fuck." Hij haalt zijn handen door zijn haar. "Je moet weten dat het nooit zo had mogen gaan."

“Welk deel?” De champagne arriveert en ik neem een lange slok. “Het neuken van mijn zus, of het trouwen met haar? Of misschien het zwanger maken van haar?”

“Doe niet zo wreed.”

“Ik heb van de besten geleerd.” Ik glimlach, scherp genoeg om te snijden. “Jij en Kaia waren uitstekende leraren.”

Zijn hand reikt naar de mijne. Ik doe een stap achteruit, laat hem alleen maar lucht grijpen. De afwijzing doet hem zichtbaar pijn, en goed ook. Laat hem maar lijden.

“Kaia, zij... zij heeft mij verleid,” zegt hij wanhopig, de woorden struikelen over zijn lippen. “Ze verscheen bij mijn appartement in lingerie. Ze zei dat jij te koud was, te perfect, dat ik een echte vrouw nodig had die mijn verlangens kon evenaren.”

“Dus het is mijn schuld.” Ik formuleer het niet als een vraag. “Ik was te goed voor je, te trouw, te puur, dus had je geen andere keuze dan het bed in te duiken met mijn twintigjarige zus. Is dat het verhaal dat je jezelf vertelt?”

“Nee, ik…” Hij komt dichterbij, en ik ruik Kaia’s parfum op zijn pak. “Ik hou nog steeds van je. God help me, Esther, ik droom elke nacht over je. Je geur, je lach, de manier waarop je vroeger naar me keek alsof ik iets goeds was—”

“Stop.” Het woord klapt als een zweep.

“Kaia is gewoon…” Hij gebaart vaag naar zijn nieuwe vrouw, twintig meter verderop en zich van niets bewust. “Zij is jij niet. Ze zal nooit jij zijn.”

“Nee,” stem ik in, stem zo koud als de winter. “Zij is de moeder van je kind. Je vrouw. Jouw probleem nu. Voor altijd.”

“Ze heeft me in de val gelokt.” Zijn stem zakt, samenzweerderig. “De zwangerschap, ik denk niet dat het een ongeluk was. Ik denk dat ze—”

“Bewaar je spijt, Aaron.” Ik drink mijn champagne in één brandende teug, voel het vuur tot diep in mijn binnenste. “Bewaar je zielige verhalen en je excuses. Ik ben klaar met verzamelen.”

Ik vlucht naar de badkamer, handen trillend van woede waarvan ik niet wist dat ik die nog in me had. Mijn spiegelbeeld lijkt op een vreemde—holle groene ogen, scherpe jukbeenderen onder perfect gestylde lichtbruine lokken, mond geschilderd in de kleur van verse wonden.

Ik lijk een spook van mezelf. Misschien ben ik dat ook wel.

Wanneer ik terugkom, ligt er een zwart doosje op mijn stoel. Geen kaart, geen afzender, geen enkele aanwijzing hoe het daar gekomen is.

Binnenin, ingebed in zwart fluweel, ligt een enkele roos zo donker dat het licht lijkt te absorberen. Daaronder, een briefje in elegante krulletters waardoor mijn hart sneller klopt: ‘Ze hebben genomen wat niet van hen was. Binnenkort claim ik wat van mij is. Tel de dagen, kleine prinses.’

Mijn hart stokt, dan raast het.

Ian. Het móét Ian zijn. Maar hoe heeft hij mij gevonden? Hoe wist hij het?

“Mooie bloem.” Vader verschijnt aan mijn elleboog, ogen gericht op de roos. “Geheime aanbidder?”

“Iets in die trant.” Ik sluit het doosje voorzichtig, hart bonzend.

Hij hummt, al aan het rekenen. “Goed. Misschien zorgt het ervoor dat Cassian harder zijn best voor je doet. Concurrentie verhoogt de waarde.”

De achteloze wreedheid ervan—dat hij zelfs dit als onderhandelingstactiek ziet—zou me moeten verbazen. Dat doet het niet.

De rest van de receptie vervaagt. Vader paradeert me rond als een showpaard, stelt me voor aan elke relatie, elke capo, elke man met bloed aan zijn handen en geld in zijn zakken.

“Mijn oudste,” zegt hij trots, alsof hij een kunstwerk veilt, “De toekomstige mevrouw Greyhaven.”

Elke introductie brengt nieuwe gruwelfragmenten die mensen maar al te graag delen:

“Cassian Greyhaven? Gedurfde keus. Zijn vorige verloving eindigde... slecht.”

“Ze zeggen dat hij een privé-kamer heeft op zijn landgoed. Geluiddichte muren, geen ramen. Voor... discipline.”

“Dat meisje Snyder dat hem afwees? Ze vonden haar auto op de bodem van de haven. Vreselijk ongeluk.”

“Toch, beter dan het lot van de bruid die probeerde bij hem weg te gaan...”

Tegen de tijd dat we vertrekken, voelt mijn vermoeidheid als cement in mijn botten.

Kaia en Aaron verdwijnen naar hun huwelijksreis, en ik blijf alleen achter op mijn kamer, met een zwarte roos van een vreemde die me meer levend doet voelen dan vier jaar met Aaron ooit deden.

Ik volg de woorden op het briefje met mijn vinger. ‘Binnenkort claim ik wat van mij is.’

De dreiging zou me moeten afschrikken. In plaats daarvan voel ik warmte laag in mijn buik opwellen. Ergens in deze stad denkt Ian aan mij. Plant hij voor mij. Komt hij voor mij.

En over twee weken zal ik toebehoren aan Cassian Greyhaven—een man wiens naam geharde criminelen doet kruisen. Een monster dat bruiden verzamelt als trofeeën.

Ik viel in slaap met de roos tegen mijn borst gedrukt. Mijn laatste gedachte is een verraderlijke wens: dat Ian me op de een of andere manier kan redden van het monster aan wie ik verkocht word.

Veeg omhoog om door te gaan

Taming the Mafia Beast

Taming the Mafia Beast

30 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

30

Inhoud

Aa