passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Taming the Mafia Beast - Hoofdstuk #5 - door Tessa Kelwyn

Taming the Mafia Beast

/

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 4

De ochtend erna voelt als wakker worden uit de dood. Mechanisch besmeer ik toast die ik niet zal eten, aan de ontbijttafel. Het mes schraapt over het brood in hetzelfde ritme als mijn gedachten:

Hij heeft haar geneukt, hij heeft haar geneukt, hij heeft haar geneukt.

Het familietafereel lijkt bedrieglijk normaal.

Vader leest fusiedocumenten bij zijn espresso, markeert af en toe de marges met zijn Mont Blanc. Patricia scrolt op haar telefoon, dubbelklikkend op foto’s van mensen die ze stiekem haat.

De staande klok tikt. De koffie dampt. Alles precies zoals het hoort.

Behalve de blauwe plek op mijn hart, in de vorm van verraad.

Ik heb niet geslapen. Elke keer dat ik mijn ogen sloot, zag ik hen—Aarons gezicht verwrongen van genot, Kaia’s benen om hem heen geslagen, haar triomfantelijke glimlach terwijl ze me aankeek over zijn schouder.

De geluiden… God, die geluiden zullen me altijd achtervolgen.

Kaia komt twintig minuten te laat binnen, en mijn maag verandert in zuur. Ze draagt een La Perla-négligé dat amper kleding te noemen is, zwarte zijde tegen gouden huid. Haar lippen zijn nog gezwollen, bijensteekachtig van handelingen waarvan ik getuige was.

Zuigzoenen bloeien over haar sleutelbeen als violette beschuldigingen.

Ze kijkt niet beschaamd. Ze kijkt zegevierend.

“Wat een feest was dat gisteravond.” Ze glijdt met katachtige elegantie op haar stoel, rekt zich expres uit zodat de zijde nog hoger kruipt. “De Moretti’s bleven tot drie uur. De champagne-rekening moet astronomisch zijn.”

Ze pakt een aardbei, bekijkt hem, en schuift hem dan tussen haar lippen met pornografische precisie. Haar tong vangt het sap, en haar ogen—dezelfde groene ogen die we van onze moeder geërfd hebben—vergrendelen zich met de mijne, geamuseerd.

“Ik kan niet wachten op de bruiloft.” Haar stem druipt van honing met cyanide. “Kan niet wachten om naast je te staan in die rugloze Versace als je bruidsmeisje. Weet je wel, die waar je ruggengraat zo elegant in uitkomt.”

Het mes in mijn hand komt tot stilstand. Patricia kijkt op met milde interesse, zoals ze een vogel zou opmerken die tegen het raam vliegt—kort nieuwsgierig, uiteindelijk onverschillig. Vader pauzeert niet eens in zijn lezen.

“Over de bruiloft gesproken,” gaat Kaia verder, terwijl ze naar een nieuwe aardbei reikt, “Aaron vertelde gisteren iets hilarisch. Jullie hebben het nog niet eens... geconsumeerd.”

Ze pauzeert, laat het woord als rot fruit in de lucht hangen. “Spaar je je nog steeds voor het huwelijk? Wat schattig. Wat ontzettend jaren vijftig Maagd Maria van je, zus.”

De ontbijttafel ontploft wanneer ik mijn handpalmen zo hard neer sla dat het porselein opspringt.

Koffie stroomt als een tsunami over vaders documenten. Het Waterford-kristal trilt en zelfs Patricia’s telefoon rammelt over het marmer.

“Ik heb ze gisteravond in de wijnkelder betrapt.” Mijn stem is dodelijk stil maar draagt als een schot. “Aaron en je hoerendochter. Tegen de ‘82 Bordeaux die je voor mijn bruiloft bewaart.”

Vaders ogen schieten omhoog, maar de irritatie die over zijn gezicht flitst gaat niet over de onthulling—het gaat om zijn verpeste papierwerk. Hij zet zijn glas water neer met de beheerste kalmte van een man die beslist of hij een mes of een pistool zal gebruiken.

“Esther, beheers jezelf. We eten.”

“Beheers mezelf?” Mijn lach zou ramen kunnen breken. “Ik vertel je net dat mijn zus mijn verloofde neukt op mijn verlovingsfeest, en jij maakt je druk om tafelmanieren?”

“Taalgebruik,” mompelt Patricia.

“Zeg de bruiloft af. Nu.” Ik sta, hoewel ik me niet herinner te zijn opgestaan. “Ik trouw niet met een man die—”

Kaia’s gelach snijdt door mijn woorden als brekend kristal.

Ze deinst niet terug, probeert geen ontkenning, heeft niet eens de beleefdheid schaamte te veinzen. In plaats daarvan leunt ze achterover in haar stoel met het zelfvertrouwen van iemand met een royal flush.

“Eindelijk een ruggengraat gekregen? Wat verfrissend.” Ze bekijkt haar manicure, bloedrode nagels glanzend. “Ja, ik neuk je verloofde. Eigenlijk al maanden.”

De kamer kantelt. Drie maanden. Geen moment van zwakte, geen dronken vergissing.

Drie maanden van opzettelijk verraad.

“Elke dinsdag als jij denkt dat hij bij zijn pokervrienden is?” Ze glimlacht, zoet als arsenicum. “Dan is hij bij mij. We hebben een dingetje: hij belt me van tevoren vanuit de auto, vertelt precies wat hij met me gaat doen. Het is echt geil.”

Mijn zicht versmalt. De randen worden donker.

“Die weekendzakenreisjes naar Miami om de zaken te checken? We zijn nooit de stad uit geweest. Gewoon opgesloten in hotels, neukend als konijnen. Die hotelrekening waar je vorige maand naar vroeg? Hij houdt van spiegels aan het plafond. Vindt het heerlijk om me van elke hoek te zien rijden.”

Ik wacht op de explosie. Vaders legendarische woede, die ooit de hand van een man aan een tafel spijkerde voor winstbejag. Het geweld dat in onze wereld volgt op verraad. In plaats daarvan zucht hij slechts, als een man die wordt geconfronteerd met een kleine vertraging in de levering.

Hij dept koffie van zijn documenten met zijn servet, bewegingen precies en zuinig.

“En,” vervolgt Kaia, haar hand theatraal op haar platte buik, “ik ben zwanger. Twaalf weken. Dr. Morrison heeft het vorige week bevestigd.”

De staande klok tikt door, maar ik hoor hem niet boven het gebrul in mijn oren wanneer ik voel dat de wereld stopt.

Haar glimlach is puur gif. “Aaron is trouwens dolblij. Praat al over namen. Hij vindt Vincent mooi voor een jongen. Naar papa.”

Ik kijk naar mijn vader, verwacht woede, eis gerechtigheid. Wacht tot hij de eer van zijn oudste dochter verdedigt zoals de oude verhalen zeggen dat mannen dat deden.

“Goed.” Vincent Castellano legt zijn servet neer met finaliteit. “Dit verandert de zaak.”

“Verandert de zaak?” Mijn stem breekt. “Ze heeft net toegegeven—”

“Ik heb gehoord wat ze toegaf.” Zijn toon kan bloed doen bevriezen. “Kaia zal met Aaron trouwen. Een overhaaste ceremonie voor ze begint te tonen. We zullen zeggen dat de baby te vroeg kwam—niemand zal het durven betwijfelen.”

“En ik?”

Maar ik weet het al. Het zuur in mijn maag weet het al.

“Jij neemt Kaia’s plaats als de Greyhaven-bruid.” Hij keert terug naar zijn documenten alsof hij me zojuist niet als vee heeft verkocht. “De contracten zijn getekend. De alliantie is noodzakelijk. Cassian Greyhaven verwacht over vier weken een Castellano-bruid, en hij zal er een krijgen.”

“Nee.” Het woord scheurt uit mijn keel. “Absoluut niet. Ik zal niet—”

“Je zult wel.” Vader kijkt niet eens op. “Tenzij je ergens je eigen geld hebt verstopt? Eigen connecties buiten deze familie? Een plek om naartoe te vluchten waar de naam Castellano niet reikt?”

Mijn stilte is voldoende antwoord.

“Cassian Greyhaven heeft zijn eigen vader met blote handen vermoord,” fluister ik. “Ze zeggen dat hij in zijn huis een kamer heeft speciaal voor—”

“Geruchten.” Vader wuift ze weg als rook. “Cassian Greyhaven is een zakenman. Jij wordt een zakelijke overeenkomst. Pas je aan.”

“Wil je dat ik een hoer word?” Mijn stem is nu dodelijk kalm. “Verkocht aan de hoogste bieder om Kaia’s rotzooi op te ruimen?”

“Ik wil dat je slim bent.” Hij recht zijn manchetknopen, het gebaar dat altijd geweld aankondigt. “Je bent een Castellano. Gedraag je ernaar.”

Patricia spreekt eindelijk, haar stem helder van valse vrolijkheid. “Zie het als een kans, lieverd. Het vermogen van de Greyhavens is drie keer zo groot als het onze. Je krijgt huizen in de Hamptons, Milaan, Dubai—”

“Ik krijg een monster dat mensen voor zijn plezier vermoordt!”

Kaia bijt in nog een aardbei, voldoening straalt uit elke porie. “Kijk niet zo gebroken, zus. Ik doe je een plezier. Aaron zou toch nooit trouw zijn aan iemand zo... frigide.”

Ze staat op, zijde glijdt over huid, komt zo dichtbij dat ik Aaron op haar ruik. Zijn parfum, zijn zweet, zijn verraad.

“Met Greyhaven leer je in elk geval wat echte mannen zijn.” Haar fluistering is intiem, giftig. “Als je het overleeft… ‘de opvoeding’, natuurlijk.”

Ze schrijdt weg, neuriënd de bruiloftsmars. Patricia volgt, al bellend om het verhaal te spinnen. Vader keert terug naar zijn documenten, het gesprek in zijn hoofd afgesloten.

Ik zit alleen aan de ontbijttafel, omringd door koude koffie en achteloze wreedheid, verkocht aan een monster om voor de zonden van mijn zus te betalen.

Het brood is verbrand. De boter is gestold.

En ergens in deze stad bereidt Cassian Greyhaven zich voor om op te eisen wat mijn vader hem zojuist beloofd heeft.

Mij.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 5

Drie weken nadat mijn wereld was ingestort, sta ik in een privévertrek van het Pierre Hotel, terwijl ik mijn zus in een crèmekleurige zijden Vera Wang jurk rits—een jurk die absoluut niets verbergt van de lichte welving van haar buik.

De ironie smaakt als accuzuur.

Ik ben de getuige op het schijnhuwelijk van mijn zus met mijn ex-verloofde; ik speel de rol van ondersteunende zus terwijl mijn binnenste schreeuwt.

Patricia stond erop vanwege 'familie-eenheid' en 'publieke perceptie'. Vertaling: de Castellanos hangen de vuile was niet buiten, zelfs niet als die was besmeurd is met ongeplande zwangerschappen.

"Stop met friemelen," mompel ik, terwijl ik de stof over haar buik strijk. "Je maakt kreukels in de zijde."

Kaia bekijkt zichzelf in de sierlijke spiegel. Heel even flitst er iets over haar gezicht—spijt misschien, of angst, of gewoon ochtendmisselijkheid.

Plots lijkt ze weer twintig. Niet de femme fatale die mijn toekomst heeft vernietigd, maar het zusje dat ik vroeger beschermde tegen vaders dronken woedeaanvallen.

"Je mag het zeggen," fluistert ze, haar ogen zoeken de mijne in de spiegel.

"Wat zeggen?"

"Dat je me haat." Haar stem breekt, wordt klein en jong. "Dat je hoopt dat ik van de trap val. Het verlies. Dat je wilt dat ik lijd zoals jij lijdt."

De kwetsbaarheid overvalt me. Wekenlang was ze onaantastbaar—zelfgenoegzaam en tevreden, Aarons ring dragend als een trofee. Maar nu, in dit intieme moment net voor ze het pad oploopt, valt het masker even weg.

Dan is het terug, gelakt en perfect.

"Maar jij doet het niet," vervolgt ze, terwijl ze mijn blik vasthoudt in de spiegel. "Jij bent te goed. Dat ben je altijd geweest."

Ik zou me triomfantelijk moeten voelen nu ik haar bang zie. In plaats daarvan voel ik alleen maar vermoeidheid.

"Ik haat je niet." Het verrast me dat het waar is. De woede was zo intens dat hij zichzelf heeft opgebrand, en enkel as heeft achtergelaten waar mijn hart ooit zat. "Ik heb medelijden met je."

Haar rug wordt stijf. "Medelijden?"

"Je hebt precies gekregen wat je wilde. Een man die de ene vrouw voor een andere verraadde. Een kind verwekt in leugens. Een huwelijk gebouwd op de puinhopen van iemand anders." Ik zet haar sluier recht met vaste handen. "Gefeliciteerd, Kaia. Ik hoop dat het de moeite waard was."

Haar wangen kleuren—schaamte of woede, ik weet het niet. Haar mond gaat open, dicht, weer open.

"Jij denkt dat je zoveel beter bent dan ik," sist ze uiteindelijk, het venijn in haar stem terug. "Zo puur. Zo perfect. Maar je zit net zo gevangen als ik. Ik heb tenminste mijn kooi zelf gekozen."

"Echt?" laat ik het in de lucht hangen. "Of heeft hij dat voor je gedaan?"

Voordat ze kan antwoorden, klinkt Patricia’s stem scherp als gebroken glas vanuit de gang. "Dames! Het is tijd!"

Kaia loopt met geheven kin langs me richting de deur, haar rol tot in de perfectie spelend. Ik volg, strijk mijn lichtroze Oscar de la Renta glad en maak me klaar om toe te kijken hoe de man van wie ik hield met mijn zus trouwt.

* * *

De ceremonie is gelukkig kort. Een rechter, directe familie, een handvol van vaders naaste zakenpartners als getuigen. Ik sta bij het altaar, een boeket in mijn krampachtig samen geklemde handen, en kijk toe hoe Aaron geloften uitspreekt die hij eigenlijk voor mij had geschreven.

Hij kan me nauwelijks aankijken. Wanneer de rechter om de ringen vraagt en onze handen elkaar kort raken tijdens het overhandigen, deinst hij achteruit alsof ik hem heb gebrand. Zijn stem breekt op "Ja, ik wil," alsof hij een misdaad bekent in plaats van zijn leven te beloven.

Maar nu vallen me dingen op, met de helderheid die afstand brengt.

De manier waarop zijn kaak zich spant als Kaia spreekt, alsof hij woorden inslikt. Hoe zijn hand op haar taille minder op genegenheid lijkt en meer op het vasthouden van een handgranaat. De rand van paniek in zijn ogen wanneer vader hem op de schouder slaat en "zoon" noemt.

Is hij altijd zo geweest? Was ik zo wanhopig op zoek naar liefde dat ik een prins schilderde over een boef?

Op de kleine receptie heb ik al drie glazen champagne op als Aaron me bij de bar in het nauw drijft. Kaia is aan de andere kant van de ruimte bezig met Patricia’s societyvriendinnen, speelt de rol van stralende bruid terwijl hij zichzelf verzuipt in Macallan.

"Esther." Zijn stem is ruw, zwaar van de whisky. "Ik moet met je praten."

"We hebben niets te bespreken." Ik geef de barman een teken voor nog een glas, alles om hem niet aan te hoeven kijken.

"Alsjeblieft. Gewoon... fuck." Hij haalt zijn handen door zijn haar. "Je moet weten dat het nooit zo had mogen gaan."

“Welk deel?” De champagne arriveert en ik neem een lange slok. “Het neuken van mijn zus, of het trouwen met haar? Of misschien het zwanger maken van haar?”

“Doe niet zo wreed.”

“Ik heb van de besten geleerd.” Ik glimlach, scherp genoeg om te snijden. “Jij en Kaia waren uitstekende leraren.”

Zijn hand reikt naar de mijne. Ik doe een stap achteruit, laat hem alleen maar lucht grijpen. De afwijzing doet hem zichtbaar pijn, en goed ook. Laat hem maar lijden.

“Kaia, zij... zij heeft mij verleid,” zegt hij wanhopig, de woorden struikelen over zijn lippen. “Ze verscheen bij mijn appartement in lingerie. Ze zei dat jij te koud was, te perfect, dat ik een echte vrouw nodig had die mijn verlangens kon evenaren.”

“Dus het is mijn schuld.” Ik formuleer het niet als een vraag. “Ik was te goed voor je, te trouw, te puur, dus had je geen andere keuze dan het bed in te duiken met mijn twintigjarige zus. Is dat het verhaal dat je jezelf vertelt?”

“Nee, ik…” Hij komt dichterbij, en ik ruik Kaia’s parfum op zijn pak. “Ik hou nog steeds van je. God help me, Esther, ik droom elke nacht over je. Je geur, je lach, de manier waarop je vroeger naar me keek alsof ik iets goeds was—”

“Stop.” Het woord klapt als een zweep.

“Kaia is gewoon…” Hij gebaart vaag naar zijn nieuwe vrouw, twintig meter verderop en zich van niets bewust. “Zij is jij niet. Ze zal nooit jij zijn.”

“Nee,” stem ik in, stem zo koud als de winter. “Zij is de moeder van je kind. Je vrouw. Jouw probleem nu. Voor altijd.”

“Ze heeft me in de val gelokt.” Zijn stem zakt, samenzweerderig. “De zwangerschap, ik denk niet dat het een ongeluk was. Ik denk dat ze—”

“Bewaar je spijt, Aaron.” Ik drink mijn champagne in één brandende teug, voel het vuur tot diep in mijn binnenste. “Bewaar je zielige verhalen en je excuses. Ik ben klaar met verzamelen.”

Ik vlucht naar de badkamer, handen trillend van woede waarvan ik niet wist dat ik die nog in me had. Mijn spiegelbeeld lijkt op een vreemde—holle groene ogen, scherpe jukbeenderen onder perfect gestylde lichtbruine lokken, mond geschilderd in de kleur van verse wonden.

Ik lijk een spook van mezelf. Misschien ben ik dat ook wel.

Wanneer ik terugkom, ligt er een zwart doosje op mijn stoel. Geen kaart, geen afzender, geen enkele aanwijzing hoe het daar gekomen is.

Binnenin, ingebed in zwart fluweel, ligt een enkele roos zo donker dat het licht lijkt te absorberen. Daaronder, een briefje in elegante krulletters waardoor mijn hart sneller klopt: ‘Ze hebben genomen wat niet van hen was. Binnenkort claim ik wat van mij is. Tel de dagen, kleine prinses.’

Mijn hart stokt, dan raast het.

Ian. Het móét Ian zijn. Maar hoe heeft hij mij gevonden? Hoe wist hij het?

“Mooie bloem.” Vader verschijnt aan mijn elleboog, ogen gericht op de roos. “Geheime aanbidder?”

“Iets in die trant.” Ik sluit het doosje voorzichtig, hart bonzend.

Hij hummt, al aan het rekenen. “Goed. Misschien zorgt het ervoor dat Cassian harder zijn best voor je doet. Concurrentie verhoogt de waarde.”

De achteloze wreedheid ervan—dat hij zelfs dit als onderhandelingstactiek ziet—zou me moeten verbazen. Dat doet het niet.

De rest van de receptie vervaagt. Vader paradeert me rond als een showpaard, stelt me voor aan elke relatie, elke capo, elke man met bloed aan zijn handen en geld in zijn zakken.

“Mijn oudste,” zegt hij trots, alsof hij een kunstwerk veilt, “De toekomstige mevrouw Greyhaven.”

Elke introductie brengt nieuwe gruwelfragmenten die mensen maar al te graag delen:

“Cassian Greyhaven? Gedurfde keus. Zijn vorige verloving eindigde... slecht.”

“Ze zeggen dat hij een privé-kamer heeft op zijn landgoed. Geluiddichte muren, geen ramen. Voor... discipline.”

“Dat meisje Snyder dat hem afwees? Ze vonden haar auto op de bodem van de haven. Vreselijk ongeluk.”

“Toch, beter dan het lot van de bruid die probeerde bij hem weg te gaan...”

Tegen de tijd dat we vertrekken, voelt mijn vermoeidheid als cement in mijn botten.

Kaia en Aaron verdwijnen naar hun huwelijksreis, en ik blijf alleen achter op mijn kamer, met een zwarte roos van een vreemde die me meer levend doet voelen dan vier jaar met Aaron ooit deden.

Ik volg de woorden op het briefje met mijn vinger. ‘Binnenkort claim ik wat van mij is.’

De dreiging zou me moeten afschrikken. In plaats daarvan voel ik warmte laag in mijn buik opwellen. Ergens in deze stad denkt Ian aan mij. Plant hij voor mij. Komt hij voor mij.

En over twee weken zal ik toebehoren aan Cassian Greyhaven—een man wiens naam geharde criminelen doet kruisen. Een monster dat bruiden verzamelt als trofeeën.

Ik viel in slaap met de roos tegen mijn borst gedrukt. Mijn laatste gedachte is een verraderlijke wens: dat Ian me op de een of andere manier kan redden van het monster aan wie ik verkocht word.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 6

Ik droom weer van de tuin.

Ian heeft me tegen de muur van het poolhuis gedrukt, zijn handen verstrikt in mijn haar met een bezit dat grenst aan geweld. Zijn lippen brandmerken mijn hals, tanden schrapen over mijn huid, hard genoeg om sporen achter te laten.

Ik voel elke ademhaling die hij neemt, de hitte van hem sijpelt door zijde en huid, verbrandt me van buiten naar binnen.

"Ik zei toch dat we elkaar weer zouden zien, kleine prinses." Zijn stem is ruwe whisky en gebroken beloften. "Dacht je dat ik je was vergeten?"

"Zeg me je achternaam," smeek ik, maar hij glimlacht alleen dat scheve glimlachje en trekt me dichter naar zich toe. "Zeg me hoe ik je kan vinden."

"Binnenkort." Zijn tanden schampen mijn hals, precies op de plek waar ik mijn hartslag voel, waardoor ik ril.

"Ik heb geen tijd voor binnenkort." Paniek klinkt door in mijn stem. "Over negen dagen behoor ik aan hém toe. Over negen dagen ben ik—"

"Je zult nooit aan hem toebehoren." Zijn handen glijden lager, bezitterig en zeker. "Je bent van mij, Esther. Je was van mij vanaf het moment dat ik je zag in die balzaal. Van mij toen ik je proefde in het poolhuis. Voor altijd van mij."

"Red me dan." Ik smeek nu, mijn waardigheid opgegeven. "Alsjeblieft, Ian. Als je echt bent, als dit allemaal echt was—"

"Ik kom voor je." Zijn mond eist de mijne op, slokt mijn protesten op. "Tel de dagen, prinses. Tel de uren. Ik kom."

Vanochtend werd ik hijgend wakker, lakens verstrikt om mijn lichaam, mijn huid brandend van zijn fantoomaanraking. Mijn hand gaat naar mijn hals, waar zijn mond was, in de verwachting sporen te vinden.

Niets dan gladde huid en een hartslag die niet tot rust wil komen.

Het is weken geleden sinds die nacht in het poolhuis. De herinnering zou moeten vervagen, verdund door tijd en werkelijkheid. In plaats daarvan is hij scherper geworden, levendiger.

Elk detail staat in mijn geheugen gegrift. De exacte kleur van zijn ogen, de manier waarop zijn stem daalde toen hij me prinses noemde, hoe zijn handen tegelijk gevaarlijk en veilig aanvoelden.

Het passen van de trouwjurk is een marteling.

Ik sta op een podium terwijl naaisters witte zijde spelden, en alles waar ik aan kan denken is Ians belofte dat hij me nooit zou laten gaan als hij me eenmaal had. De jurk is prachtig—etherische lagen Franse tule en met de hand geborduurd kant, een kathedraal-sleep die achter me aan glijdt als gemorste melk.

Het is ook een lijkwade.

"Het lijfje moet strakker," instrueert Patricia, terwijl ze als een haai om me heen cirkelt. "Cassian Greyhaven betaalt een fortuin voor deze bruiloft. Elk detail moet perfect zijn."

De naaister trekt aan de korsetveters tot ik nauwelijks kan ademen, tot ik geperst ben in een zandloperfiguur die niet als de mijne voelt. In de driedubbele spiegel lijk ik op een maagdelijk offer, gekleed voor de slacht.

Dat is precies wat ik ben.

"Wat vind je van witte rozen?" vraagt Patricia, terwijl ze door een trouwportfolio bladert. "Of misschien rood? Bloedrood maakt misschien een statement."

"Zwart," zeg ik zonder nadenken.

Zoals de roos die híj me stuurde. Zoals de duisternis achter zíjn ogen.

Patricia’s gezicht vertrekt. "Doe niet zo belachelijk. Dit is geen begrafenis."

Is het dat niet?

Maar ik zeg het niet hardop. Ik heb geleerd dat stilte overleving is in het huis van mijn vader.

* * *

Tegen de middag maakt wanhoop me roekeloos.

Ik hou Hannah tegen terwijl ze mijn uitzet in mijn slaapkamer organiseert—negligés inpakt die ik nooit vrijwillig zal dragen, lingerie gekocht voor het plezier van een vreemde.

"Die man op mijn verlovingsfeest," begin ik, proberend nonchalant te klinken, hoewel mijn hart bonkt. "Lang, donker haar, dure grijze pak. Weet je nog wie ik bedoel?"

Hannah stopt midden in het vouwen, een zijden hemdje bungelt aan haar handen. "Welke man, juffrouw?"

"Degene die me hielp toen ik overstuur was. Hij zei dat hij Ian heette."

Maar Hannah schudt langzaam haar hoofd, verwarring in haar blik. "U kwam die avond alleen terug naar huis, juffrouw. Uw jurk was gescheurd, en u zei tegen de beveiliging dat u in de tuin was gevallen. U leek... verward."

Mijn bloed wordt koud. "Dat is niet wat er gebeurd is."

"Dat is wat u de beveiliging vertelde." Haar stem is zacht, bezorgd. "Voelt u zich wel goed? Zal ik dr. Morrison bellen?"

"Nee." Het woord klinkt te scherp. "Nee, ik ben oké. Gewoon... in de war over die nacht."

Maar ik ben niet in de war, ik herinner me elk detail. Het gewicht van zijn jasje op mijn schouders, de smaak van zijn bourbon, hoe zijn handen aanvoelden op mijn huid.

Hij was écht.

Toch?

Ik probeer het bij de assistent van vader, ik vang Marco tussen telefoontjes over zendingen en territoria. "Ik heb de gastenlijst van mijn verlovingsfeest nodig. Elke naam."

Hij haalt hem zonder vragen naar boven op zijn tablet—ik ben tenslotte Vincent Castellano’s oudste dochter. We scrollen door honderden namen. Elke gast is verklaard, gekoppeld aan familie, zakenrelatie, een specifiek doel.

Geen Ian. Niemand zonder verklaring. Geen mysterieuze vreemdelingen in grijze pakken.

Mijn laatste hoop is de beveiligingsbeelden. Maar de camera’s die de tuin en het poolhuis bewaken, hebben precies in die periode een mysterieuze storing. Twintig minuten ruis, dan verschijn ik alleen weer, teruglopend naar het huis.

Ian is een spook. Geen bewijs, geen spoor, alsof hij nooit heeft bestaan.

Tegen de avond twijfel ik aan mijn eigen verstand.

Heb ik hem gehallucineerd? Een fantasie-man gecreëerd op mijn moment van grootste nood? Een redder opgebouwd uit bourbon en maanlicht, omdat het alternatief—mijn lot accepteren—te afschuwelijk was om onder ogen te zien?

Misschien word ik gek. Misschien begint het zo—prachtige waanbeelden die echter voelen dan de werkelijkheid.

Dan arriveert Rafael Greyhaven—mijn toekomstige schoonbroer—om de laatste huwelijksregelingen te bespreken. Hij is alles wat de geruchten beloven: koud, precies, met ogen die zelfs in onze eetkamer uitgangen en wapens inventariseren.

Hij bespreekt de beveiligingsprotocollen met militaire efficiëntie, behandelt mijn toekomst alsof ik vracht ben die overgedragen moet worden.

"De ceremonie is in de St. Patrick’s Kathedraal," zegt hij tegen vader. "Twee honderd gasten, niet meer. Metaaldetectoren bij elke ingang."

"Lijkt overdreven," mompelt Patricia.

"Dit jaar alleen al zijn er zes pogingen gedaan op het leven van mijn broer." Rafaels glimlach is winter. "Wij nemen geen risico’s."

Ik zit stil, verdwaald in gedachten aan fantoomaanrakingen en beloften die als gebeden voelen. Tot Patricia iets merkt. "Esther, liefje, luister je wel? Dit is je bruiloft die we plannen."

Ik reageer niet. Kan me niet druk maken om bloemen en naamkaartjes terwijl ik verkocht word aan een monster.

Ze wisselt een blik met Rafael. "Ze is al dagen zo. Afwezig. Dromerig over iets."

De temperatuur in de kamer daalt. Rafaels ogen boren zich in de mijne, roofzuchtig terwijl hij langzaam opstaat, naar me toe beweegt met de beheerste gratie van een roofdier.

Hij torent boven mijn stoel uit, en ik ruik buskruit en dure cologne.

"Laat me heel duidelijk zijn, juffrouw Castellano." Zijn stem is zacht, wat het alleen maar erger maakt. "Welk fantasie je ook in je hoofd opbouwt, welk restje gevoel je ook nog hebt voor je ex-verloofde of wie dan ook—maak het af. Nu."

Mijn hart bonkt tegen mijn ribben. "Ik—"

"Mijn broer tolereert geen verraad." Gal stijgt in mijn keel. "Als Cassian zelfs maar vermoedt dat je aan een andere man denkt, overleef je je huwelijksnacht niet. Begrijp je me?"

Ik knik, niet in staat woorden te vormen.

"Zeg het," dringt hij aan.

"Ik begrijp het."

"Goed." Hij richt zich op, past zijn manchetknopen aan—zwarte platina, merk ik met een schok. "Want over negen dagen word je een Greyhaven. En wij beschermen wat van ons is met uiterste vooringenomenheid."

Ik vertel mezelf al om te vergeten. Om los te laten. Om mijn lot met Cassian Greyhaven te accepteren en te overleven zoals ik kan.

Maar mijn verraderlijke hart blijft reiken naar een spook. Bidt dat hij ergens leeft, hoopt onmogelijk dat hij me kan redden van het monster dat op me wacht bij het altaar.

Negen dagen.

Negen dagen. Totdat ik aan Cassian Greyhaven toebehoor. Totdat ik ontdek wat er gebeurt met vrouwen die verdwijnen in zijn landgoed.

Om een man te vergeten die misschien nooit echt heeft bestaan.

Veeg omhoog om door te gaan

Taming the Mafia Beast

Taming the Mafia Beast

30 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

30

Inhoud

Aa