passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Taming the Mafia Beast - Hoofdstuk #6 - door Tessa Kelwyn

Taming the Mafia Beast

/

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 5

Drie weken nadat mijn wereld was ingestort, sta ik in een privévertrek van het Pierre Hotel, terwijl ik mijn zus in een crèmekleurige zijden Vera Wang jurk rits—een jurk die absoluut niets verbergt van de lichte welving van haar buik.

De ironie smaakt als accuzuur.

Ik ben de getuige op het schijnhuwelijk van mijn zus met mijn ex-verloofde; ik speel de rol van ondersteunende zus terwijl mijn binnenste schreeuwt.

Patricia stond erop vanwege 'familie-eenheid' en 'publieke perceptie'. Vertaling: de Castellanos hangen de vuile was niet buiten, zelfs niet als die was besmeurd is met ongeplande zwangerschappen.

"Stop met friemelen," mompel ik, terwijl ik de stof over haar buik strijk. "Je maakt kreukels in de zijde."

Kaia bekijkt zichzelf in de sierlijke spiegel. Heel even flitst er iets over haar gezicht—spijt misschien, of angst, of gewoon ochtendmisselijkheid.

Plots lijkt ze weer twintig. Niet de femme fatale die mijn toekomst heeft vernietigd, maar het zusje dat ik vroeger beschermde tegen vaders dronken woedeaanvallen.

"Je mag het zeggen," fluistert ze, haar ogen zoeken de mijne in de spiegel.

"Wat zeggen?"

"Dat je me haat." Haar stem breekt, wordt klein en jong. "Dat je hoopt dat ik van de trap val. Het verlies. Dat je wilt dat ik lijd zoals jij lijdt."

De kwetsbaarheid overvalt me. Wekenlang was ze onaantastbaar—zelfgenoegzaam en tevreden, Aarons ring dragend als een trofee. Maar nu, in dit intieme moment net voor ze het pad oploopt, valt het masker even weg.

Dan is het terug, gelakt en perfect.

"Maar jij doet het niet," vervolgt ze, terwijl ze mijn blik vasthoudt in de spiegel. "Jij bent te goed. Dat ben je altijd geweest."

Ik zou me triomfantelijk moeten voelen nu ik haar bang zie. In plaats daarvan voel ik alleen maar vermoeidheid.

"Ik haat je niet." Het verrast me dat het waar is. De woede was zo intens dat hij zichzelf heeft opgebrand, en enkel as heeft achtergelaten waar mijn hart ooit zat. "Ik heb medelijden met je."

Haar rug wordt stijf. "Medelijden?"

"Je hebt precies gekregen wat je wilde. Een man die de ene vrouw voor een andere verraadde. Een kind verwekt in leugens. Een huwelijk gebouwd op de puinhopen van iemand anders." Ik zet haar sluier recht met vaste handen. "Gefeliciteerd, Kaia. Ik hoop dat het de moeite waard was."

Haar wangen kleuren—schaamte of woede, ik weet het niet. Haar mond gaat open, dicht, weer open.

"Jij denkt dat je zoveel beter bent dan ik," sist ze uiteindelijk, het venijn in haar stem terug. "Zo puur. Zo perfect. Maar je zit net zo gevangen als ik. Ik heb tenminste mijn kooi zelf gekozen."

"Echt?" laat ik het in de lucht hangen. "Of heeft hij dat voor je gedaan?"

Voordat ze kan antwoorden, klinkt Patricia’s stem scherp als gebroken glas vanuit de gang. "Dames! Het is tijd!"

Kaia loopt met geheven kin langs me richting de deur, haar rol tot in de perfectie spelend. Ik volg, strijk mijn lichtroze Oscar de la Renta glad en maak me klaar om toe te kijken hoe de man van wie ik hield met mijn zus trouwt.

* * *

De ceremonie is gelukkig kort. Een rechter, directe familie, een handvol van vaders naaste zakenpartners als getuigen. Ik sta bij het altaar, een boeket in mijn krampachtig samen geklemde handen, en kijk toe hoe Aaron geloften uitspreekt die hij eigenlijk voor mij had geschreven.

Hij kan me nauwelijks aankijken. Wanneer de rechter om de ringen vraagt en onze handen elkaar kort raken tijdens het overhandigen, deinst hij achteruit alsof ik hem heb gebrand. Zijn stem breekt op "Ja, ik wil," alsof hij een misdaad bekent in plaats van zijn leven te beloven.

Maar nu vallen me dingen op, met de helderheid die afstand brengt.

De manier waarop zijn kaak zich spant als Kaia spreekt, alsof hij woorden inslikt. Hoe zijn hand op haar taille minder op genegenheid lijkt en meer op het vasthouden van een handgranaat. De rand van paniek in zijn ogen wanneer vader hem op de schouder slaat en "zoon" noemt.

Is hij altijd zo geweest? Was ik zo wanhopig op zoek naar liefde dat ik een prins schilderde over een boef?

Op de kleine receptie heb ik al drie glazen champagne op als Aaron me bij de bar in het nauw drijft. Kaia is aan de andere kant van de ruimte bezig met Patricia’s societyvriendinnen, speelt de rol van stralende bruid terwijl hij zichzelf verzuipt in Macallan.

"Esther." Zijn stem is ruw, zwaar van de whisky. "Ik moet met je praten."

"We hebben niets te bespreken." Ik geef de barman een teken voor nog een glas, alles om hem niet aan te hoeven kijken.

"Alsjeblieft. Gewoon... fuck." Hij haalt zijn handen door zijn haar. "Je moet weten dat het nooit zo had mogen gaan."

“Welk deel?” De champagne arriveert en ik neem een lange slok. “Het neuken van mijn zus, of het trouwen met haar? Of misschien het zwanger maken van haar?”

“Doe niet zo wreed.”

“Ik heb van de besten geleerd.” Ik glimlach, scherp genoeg om te snijden. “Jij en Kaia waren uitstekende leraren.”

Zijn hand reikt naar de mijne. Ik doe een stap achteruit, laat hem alleen maar lucht grijpen. De afwijzing doet hem zichtbaar pijn, en goed ook. Laat hem maar lijden.

“Kaia, zij... zij heeft mij verleid,” zegt hij wanhopig, de woorden struikelen over zijn lippen. “Ze verscheen bij mijn appartement in lingerie. Ze zei dat jij te koud was, te perfect, dat ik een echte vrouw nodig had die mijn verlangens kon evenaren.”

“Dus het is mijn schuld.” Ik formuleer het niet als een vraag. “Ik was te goed voor je, te trouw, te puur, dus had je geen andere keuze dan het bed in te duiken met mijn twintigjarige zus. Is dat het verhaal dat je jezelf vertelt?”

“Nee, ik…” Hij komt dichterbij, en ik ruik Kaia’s parfum op zijn pak. “Ik hou nog steeds van je. God help me, Esther, ik droom elke nacht over je. Je geur, je lach, de manier waarop je vroeger naar me keek alsof ik iets goeds was—”

“Stop.” Het woord klapt als een zweep.

“Kaia is gewoon…” Hij gebaart vaag naar zijn nieuwe vrouw, twintig meter verderop en zich van niets bewust. “Zij is jij niet. Ze zal nooit jij zijn.”

“Nee,” stem ik in, stem zo koud als de winter. “Zij is de moeder van je kind. Je vrouw. Jouw probleem nu. Voor altijd.”

“Ze heeft me in de val gelokt.” Zijn stem zakt, samenzweerderig. “De zwangerschap, ik denk niet dat het een ongeluk was. Ik denk dat ze—”

“Bewaar je spijt, Aaron.” Ik drink mijn champagne in één brandende teug, voel het vuur tot diep in mijn binnenste. “Bewaar je zielige verhalen en je excuses. Ik ben klaar met verzamelen.”

Ik vlucht naar de badkamer, handen trillend van woede waarvan ik niet wist dat ik die nog in me had. Mijn spiegelbeeld lijkt op een vreemde—holle groene ogen, scherpe jukbeenderen onder perfect gestylde lichtbruine lokken, mond geschilderd in de kleur van verse wonden.

Ik lijk een spook van mezelf. Misschien ben ik dat ook wel.

Wanneer ik terugkom, ligt er een zwart doosje op mijn stoel. Geen kaart, geen afzender, geen enkele aanwijzing hoe het daar gekomen is.

Binnenin, ingebed in zwart fluweel, ligt een enkele roos zo donker dat het licht lijkt te absorberen. Daaronder, een briefje in elegante krulletters waardoor mijn hart sneller klopt: ‘Ze hebben genomen wat niet van hen was. Binnenkort claim ik wat van mij is. Tel de dagen, kleine prinses.’

Mijn hart stokt, dan raast het.

Ian. Het móét Ian zijn. Maar hoe heeft hij mij gevonden? Hoe wist hij het?

“Mooie bloem.” Vader verschijnt aan mijn elleboog, ogen gericht op de roos. “Geheime aanbidder?”

“Iets in die trant.” Ik sluit het doosje voorzichtig, hart bonzend.

Hij hummt, al aan het rekenen. “Goed. Misschien zorgt het ervoor dat Cassian harder zijn best voor je doet. Concurrentie verhoogt de waarde.”

De achteloze wreedheid ervan—dat hij zelfs dit als onderhandelingstactiek ziet—zou me moeten verbazen. Dat doet het niet.

De rest van de receptie vervaagt. Vader paradeert me rond als een showpaard, stelt me voor aan elke relatie, elke capo, elke man met bloed aan zijn handen en geld in zijn zakken.

“Mijn oudste,” zegt hij trots, alsof hij een kunstwerk veilt, “De toekomstige mevrouw Greyhaven.”

Elke introductie brengt nieuwe gruwelfragmenten die mensen maar al te graag delen:

“Cassian Greyhaven? Gedurfde keus. Zijn vorige verloving eindigde... slecht.”

“Ze zeggen dat hij een privé-kamer heeft op zijn landgoed. Geluiddichte muren, geen ramen. Voor... discipline.”

“Dat meisje Snyder dat hem afwees? Ze vonden haar auto op de bodem van de haven. Vreselijk ongeluk.”

“Toch, beter dan het lot van de bruid die probeerde bij hem weg te gaan...”

Tegen de tijd dat we vertrekken, voelt mijn vermoeidheid als cement in mijn botten.

Kaia en Aaron verdwijnen naar hun huwelijksreis, en ik blijf alleen achter op mijn kamer, met een zwarte roos van een vreemde die me meer levend doet voelen dan vier jaar met Aaron ooit deden.

Ik volg de woorden op het briefje met mijn vinger. ‘Binnenkort claim ik wat van mij is.’

De dreiging zou me moeten afschrikken. In plaats daarvan voel ik warmte laag in mijn buik opwellen. Ergens in deze stad denkt Ian aan mij. Plant hij voor mij. Komt hij voor mij.

En over twee weken zal ik toebehoren aan Cassian Greyhaven—een man wiens naam geharde criminelen doet kruisen. Een monster dat bruiden verzamelt als trofeeën.

Ik viel in slaap met de roos tegen mijn borst gedrukt. Mijn laatste gedachte is een verraderlijke wens: dat Ian me op de een of andere manier kan redden van het monster aan wie ik verkocht word.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 6

Ik droom weer van de tuin.

Ian heeft me tegen de muur van het poolhuis gedrukt, zijn handen verstrikt in mijn haar met een bezit dat grenst aan geweld. Zijn lippen brandmerken mijn hals, tanden schrapen over mijn huid, hard genoeg om sporen achter te laten.

Ik voel elke ademhaling die hij neemt, de hitte van hem sijpelt door zijde en huid, verbrandt me van buiten naar binnen.

"Ik zei toch dat we elkaar weer zouden zien, kleine prinses." Zijn stem is ruwe whisky en gebroken beloften. "Dacht je dat ik je was vergeten?"

"Zeg me je achternaam," smeek ik, maar hij glimlacht alleen dat scheve glimlachje en trekt me dichter naar zich toe. "Zeg me hoe ik je kan vinden."

"Binnenkort." Zijn tanden schampen mijn hals, precies op de plek waar ik mijn hartslag voel, waardoor ik ril.

"Ik heb geen tijd voor binnenkort." Paniek klinkt door in mijn stem. "Over negen dagen behoor ik aan hém toe. Over negen dagen ben ik—"

"Je zult nooit aan hem toebehoren." Zijn handen glijden lager, bezitterig en zeker. "Je bent van mij, Esther. Je was van mij vanaf het moment dat ik je zag in die balzaal. Van mij toen ik je proefde in het poolhuis. Voor altijd van mij."

"Red me dan." Ik smeek nu, mijn waardigheid opgegeven. "Alsjeblieft, Ian. Als je echt bent, als dit allemaal echt was—"

"Ik kom voor je." Zijn mond eist de mijne op, slokt mijn protesten op. "Tel de dagen, prinses. Tel de uren. Ik kom."

Vanochtend werd ik hijgend wakker, lakens verstrikt om mijn lichaam, mijn huid brandend van zijn fantoomaanraking. Mijn hand gaat naar mijn hals, waar zijn mond was, in de verwachting sporen te vinden.

Niets dan gladde huid en een hartslag die niet tot rust wil komen.

Het is weken geleden sinds die nacht in het poolhuis. De herinnering zou moeten vervagen, verdund door tijd en werkelijkheid. In plaats daarvan is hij scherper geworden, levendiger.

Elk detail staat in mijn geheugen gegrift. De exacte kleur van zijn ogen, de manier waarop zijn stem daalde toen hij me prinses noemde, hoe zijn handen tegelijk gevaarlijk en veilig aanvoelden.

Het passen van de trouwjurk is een marteling.

Ik sta op een podium terwijl naaisters witte zijde spelden, en alles waar ik aan kan denken is Ians belofte dat hij me nooit zou laten gaan als hij me eenmaal had. De jurk is prachtig—etherische lagen Franse tule en met de hand geborduurd kant, een kathedraal-sleep die achter me aan glijdt als gemorste melk.

Het is ook een lijkwade.

"Het lijfje moet strakker," instrueert Patricia, terwijl ze als een haai om me heen cirkelt. "Cassian Greyhaven betaalt een fortuin voor deze bruiloft. Elk detail moet perfect zijn."

De naaister trekt aan de korsetveters tot ik nauwelijks kan ademen, tot ik geperst ben in een zandloperfiguur die niet als de mijne voelt. In de driedubbele spiegel lijk ik op een maagdelijk offer, gekleed voor de slacht.

Dat is precies wat ik ben.

"Wat vind je van witte rozen?" vraagt Patricia, terwijl ze door een trouwportfolio bladert. "Of misschien rood? Bloedrood maakt misschien een statement."

"Zwart," zeg ik zonder nadenken.

Zoals de roos die híj me stuurde. Zoals de duisternis achter zíjn ogen.

Patricia’s gezicht vertrekt. "Doe niet zo belachelijk. Dit is geen begrafenis."

Is het dat niet?

Maar ik zeg het niet hardop. Ik heb geleerd dat stilte overleving is in het huis van mijn vader.

* * *

Tegen de middag maakt wanhoop me roekeloos.

Ik hou Hannah tegen terwijl ze mijn uitzet in mijn slaapkamer organiseert—negligés inpakt die ik nooit vrijwillig zal dragen, lingerie gekocht voor het plezier van een vreemde.

"Die man op mijn verlovingsfeest," begin ik, proberend nonchalant te klinken, hoewel mijn hart bonkt. "Lang, donker haar, dure grijze pak. Weet je nog wie ik bedoel?"

Hannah stopt midden in het vouwen, een zijden hemdje bungelt aan haar handen. "Welke man, juffrouw?"

"Degene die me hielp toen ik overstuur was. Hij zei dat hij Ian heette."

Maar Hannah schudt langzaam haar hoofd, verwarring in haar blik. "U kwam die avond alleen terug naar huis, juffrouw. Uw jurk was gescheurd, en u zei tegen de beveiliging dat u in de tuin was gevallen. U leek... verward."

Mijn bloed wordt koud. "Dat is niet wat er gebeurd is."

"Dat is wat u de beveiliging vertelde." Haar stem is zacht, bezorgd. "Voelt u zich wel goed? Zal ik dr. Morrison bellen?"

"Nee." Het woord klinkt te scherp. "Nee, ik ben oké. Gewoon... in de war over die nacht."

Maar ik ben niet in de war, ik herinner me elk detail. Het gewicht van zijn jasje op mijn schouders, de smaak van zijn bourbon, hoe zijn handen aanvoelden op mijn huid.

Hij was écht.

Toch?

Ik probeer het bij de assistent van vader, ik vang Marco tussen telefoontjes over zendingen en territoria. "Ik heb de gastenlijst van mijn verlovingsfeest nodig. Elke naam."

Hij haalt hem zonder vragen naar boven op zijn tablet—ik ben tenslotte Vincent Castellano’s oudste dochter. We scrollen door honderden namen. Elke gast is verklaard, gekoppeld aan familie, zakenrelatie, een specifiek doel.

Geen Ian. Niemand zonder verklaring. Geen mysterieuze vreemdelingen in grijze pakken.

Mijn laatste hoop is de beveiligingsbeelden. Maar de camera’s die de tuin en het poolhuis bewaken, hebben precies in die periode een mysterieuze storing. Twintig minuten ruis, dan verschijn ik alleen weer, teruglopend naar het huis.

Ian is een spook. Geen bewijs, geen spoor, alsof hij nooit heeft bestaan.

Tegen de avond twijfel ik aan mijn eigen verstand.

Heb ik hem gehallucineerd? Een fantasie-man gecreëerd op mijn moment van grootste nood? Een redder opgebouwd uit bourbon en maanlicht, omdat het alternatief—mijn lot accepteren—te afschuwelijk was om onder ogen te zien?

Misschien word ik gek. Misschien begint het zo—prachtige waanbeelden die echter voelen dan de werkelijkheid.

Dan arriveert Rafael Greyhaven—mijn toekomstige schoonbroer—om de laatste huwelijksregelingen te bespreken. Hij is alles wat de geruchten beloven: koud, precies, met ogen die zelfs in onze eetkamer uitgangen en wapens inventariseren.

Hij bespreekt de beveiligingsprotocollen met militaire efficiëntie, behandelt mijn toekomst alsof ik vracht ben die overgedragen moet worden.

"De ceremonie is in de St. Patrick’s Kathedraal," zegt hij tegen vader. "Twee honderd gasten, niet meer. Metaaldetectoren bij elke ingang."

"Lijkt overdreven," mompelt Patricia.

"Dit jaar alleen al zijn er zes pogingen gedaan op het leven van mijn broer." Rafaels glimlach is winter. "Wij nemen geen risico’s."

Ik zit stil, verdwaald in gedachten aan fantoomaanrakingen en beloften die als gebeden voelen. Tot Patricia iets merkt. "Esther, liefje, luister je wel? Dit is je bruiloft die we plannen."

Ik reageer niet. Kan me niet druk maken om bloemen en naamkaartjes terwijl ik verkocht word aan een monster.

Ze wisselt een blik met Rafael. "Ze is al dagen zo. Afwezig. Dromerig over iets."

De temperatuur in de kamer daalt. Rafaels ogen boren zich in de mijne, roofzuchtig terwijl hij langzaam opstaat, naar me toe beweegt met de beheerste gratie van een roofdier.

Hij torent boven mijn stoel uit, en ik ruik buskruit en dure cologne.

"Laat me heel duidelijk zijn, juffrouw Castellano." Zijn stem is zacht, wat het alleen maar erger maakt. "Welk fantasie je ook in je hoofd opbouwt, welk restje gevoel je ook nog hebt voor je ex-verloofde of wie dan ook—maak het af. Nu."

Mijn hart bonkt tegen mijn ribben. "Ik—"

"Mijn broer tolereert geen verraad." Gal stijgt in mijn keel. "Als Cassian zelfs maar vermoedt dat je aan een andere man denkt, overleef je je huwelijksnacht niet. Begrijp je me?"

Ik knik, niet in staat woorden te vormen.

"Zeg het," dringt hij aan.

"Ik begrijp het."

"Goed." Hij richt zich op, past zijn manchetknopen aan—zwarte platina, merk ik met een schok. "Want over negen dagen word je een Greyhaven. En wij beschermen wat van ons is met uiterste vooringenomenheid."

Ik vertel mezelf al om te vergeten. Om los te laten. Om mijn lot met Cassian Greyhaven te accepteren en te overleven zoals ik kan.

Maar mijn verraderlijke hart blijft reiken naar een spook. Bidt dat hij ergens leeft, hoopt onmogelijk dat hij me kan redden van het monster dat op me wacht bij het altaar.

Negen dagen.

Negen dagen. Totdat ik aan Cassian Greyhaven toebehoor. Totdat ik ontdek wat er gebeurt met vrouwen die verdwijnen in zijn landgoed.

Om een man te vergeten die misschien nooit echt heeft bestaan.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 7

Drie dagen. Tweeënzeventig uur tot ik mevrouw Greyhaven word. Tot ik zal toebehoren aan een man wiens reputatie volwassen mannen doet kruisen.

De trouwjurk hangt als een spook in mijn kast, vijfenveertigduizend dollar aan Franse zijde en Italiaans kant die me zal omwikkelen als een cadeau voor een monster dat ik nooit heb ontmoet.

Ik heb alles geprobeerd om Ian te vinden. Echt waar. Ik overwoog zelfs een privédetective in te huren voordat ik me realiseerde hoe krankzinnig dat zou klinken: ‘Alstublieft, vindt de man die ik één keer heb gezoend terwijl mijn leven implodeerde. Hij bestaat misschien niet eens.’

Want dat is de angst die me ’s nachts wakker houdt, starend naar het plafond tot de dageraad. Dat ik hem heb ingebeeld.

De zwarte roos staat op mijn nachtkastje, het enige bewijs dat hij echt was.

Ze is niet verwelkt, niet verouderd, alsof ze geconserveerd is in formaldehyde of duistere magie. Soms word ik wakker terwijl ik haar omklem, de doornen diep in mijn handpalm, bloed op mijn lakens als stigmata van een heilige die vergeten is hoe te bidden.

Mijn telefoon ontplofte om 6:47 uur ’s ochtends.

Bericht na bericht. Oproep na oproep. Het scherm lichtte op als een gokautomaat die de jackpot raakte. Margots naam flitst, dan Patricia’s, dan nummers die ik niet herken. Mijn hart bonkt tegen mijn ribben terwijl ik ontgrendel.

Het nieuws is overal: Socialite Kaia De Luca met spoed naar de eerste hulp. Zwangerschapscomplicaties. Toestand onbekend.

Mijn eerste instinct is wrok, scherp en direct als een mes tussen de ribben.

Karma is een trut, en ze kent je adres.

Maar dan spoelt er schuldgevoel achter de voldoening, en ik verafschuw mezelf om beide reacties. Hannah stormt mijn kamer binnen zonder te kloppen, nog in haar nachtjapon, gezicht zo wit als de dood.

"Mevrouw Esther, uw vader wil u nu in het ziekenhuis." Haar handen trillen terwijl ze de deurpost vastgrijpt. "Het is... God helpe ons, het is erg."

De rit naar Mount Sinai vervaagt in een waas van adrenaline en angst. Ik herinner me niet dat ik me aankleedde of naar de auto rende. Ik weet niets meer tot we stoppen bij een privé-ingang die wemelt van de beveiliging.

Vaders mannen. Aarons team. Gezichten die ik nooit heb gezien, controleren de pasjes alsof we een black-ops faciliteit betreden in plaats van een ziekenhuis.

Iets aan deze opzet doet mijn huid tintelen.

Te veel bewakers, te veel spanning. Ik neem de lift naar de privévleugel waar de echt rijken in luxe mogen lijden. Ik vind Kaia in een suite die meer lijkt op een kamer in het Four Seasons dan op een ziekenhuis.

Maar geen bedrag aan geld kan wat ik zie minder verwoestend maken.

Ze ligt op haar zij op bed, verdoofd maar nog steeds huilend. Tranen lekken gestaag uit haar gesloten ogen, vloeien als eindeloze stroompjes langs haar wangen. Haar handen geklemd over haar buik alsof ze iets probeert vast te houden.

Aaron ijsbeert bij het raam als een gevangen roofdier. Zijn rechterhand bebloed en gezwollen, knokkels opengespleten. De gipsmuur naast hem draagt een krater omgeven door bloedspatten, bewijs van woede die nergens anders heen kon.

"Ze was gisteren nog prima," gromt hij als hij me ziet, zijn stem ruw en gebroken. Geen begroeting, geen erkenning van onze gedeelde geschiedenis. "Volmaakt gezond. We hebben samen gegeten, door Central Park gelopen. Ze zei zelfs dat ze de baby voelde bewegen—"

Zijn stem breekt op het laatste woord als glas onder druk.

"En vanochtend begon ze te bloeden. Zoveel bloed, Esther. De lakens waren..." Hij stopt, kaak gespannen, knokkels wit op het raamkozijn. "Ze konden het niet redden. De baby is weg."

Ondanks alles—het verraad dat me brak, de diefstal van mijn toekomst, de vernedering die nog steeds brandt—draait mijn hart zich om. Wat Kaia ook heeft gedaan, welke zonden ze ook heeft begaan, deze straf verdiende ze niet.

Ik ga naast haar op het bed zitten en pak haar hand. Haar vingers zijn ijskoud, slap en levenloos als iets dat al dood is.

"Het spijt me…" fluister ik, en ik meen het met een oprechtheid die me verrast. "Kaia, het spijt me zo."

Haar ogen fladderen open, dof van wat voor cocktail aan medicatie ze haar ook hebben gegeven. Waarschijnlijk morfine. Benzodiazepines. Iets om pijn te verzachten die dieper gaat dan lichamelijk.

"Esther?" Haar stem klinkt alsof ze over gebroken glas is gesleept. "Mijn baby..."

"Ik weet het. Ik weet het…"

"Het deed pijn." Tranen stromen weer, snel en vers. "Het deed zo’n pijn… Alsof mijn binnenste door mijn huid naar buiten werd getrokken. Alsof iets me van binnenuit aan het verscheuren was."

De beschrijving doet mijn maag keren.

Een arts arriveert met dossiers, legt uit in klinische termen die niets en alles tegelijk betekenen. Plotselinge placenta-loslating. Uiterst zeldzaam bij een eerste gezonde zwangerschap. Catastrofale bloeding. Niets dat ze hadden kunnen doen.

Zijn woorden zijn perfect professioneel, zo ingestudeerd dat het op een voorstelling lijkt.

"Dit soort dingen gebeurt," zegt hij, zonder iemand echt aan te kijken. "Tragisch, maar soms is de natuur gewoon… onverklaarbaar."

Maar iets in zijn toon klopt niet. De manier waarop hij zich bezighoudt met papierwerk dat geen aandacht nodig heeft. De manier waarop hij naar de deur kijkt, alsof hij de afstand tot de uitgang meet.

Aaron lijkt de man te willen verscheuren, maar vader verschijnt in de deuropening. "Aaron. Wandel even met me."

Ze verdwijnen in de gang, en laten mij alleen achter met mijn verdoofde zus en vragen die smaken naar angst.

* * *

Het Castellano-landgoed is in beheerste chaos veranderd.

Patricia is aan de telefoon in de bibliotheek, doet aan damage control met de efficiëntie van een crisis-PR-specialist. "Ja, absoluut verwoestend... Nee, het huwelijk is solide, ze zijn kapot van verdriet maar verenigd... Uiteraard gaat Esthers bruiloft gewoon door, waarom zou je dat überhaupt vragen..."

Vader zit opgesloten in zijn studeerkamer, zijn stem een laag gerommel achter de zware deur, bellend met mensen die antwoorden vinden op plaatsen waar de wet niet bij kan.

Ik vlucht naar mijn kamer, snakkend naar stilte, naar ruimte om te verwerken dat mijn zus net een baby is verloren en ik niet weet of ik opgelucht of geschokt ben over mijn eigen reactie.

Maar daar op mijn kussen, zorgvuldig neergelegd, ligt een manilla-envelop.

Geen naam. Geen markering. Geen aanwijzing hoe het ons beveiligingssysteem is gepasseerd.

Mijn handen trillen als ik hem openmaak.

Binnenin: medische dossiers van Mount Sinai, Kaia’s bloedonderzoek van deze ochtend. Het meeste is onbegrijpelijk medisch jargon, maar één regel is geel gemarkeerd, onmogelijk te missen.

Misoprostol aangetroffen in bloedmonster. Concentratie: 800mcg.

Ik ken dat medicijn. De abortuspil. Het einde van een zwangerschap. En 800 microgram is geen toeval—het is een berekende dosis, precies genoeg om een zwangerschap te beëindigen en de moeder in leven te houden.

Iemand heeft haar vergiftigd. Iemand heeft haar ongeboren kind opzettelijk gedood.

Onder de dossiers, een briefje in datzelfde elegante handschrift:

‘Ik laat onrecht niet onbestraft. Wie onschuld vernietigt door verraad, verdient het zelf vernietiging te voelen. Nu is de schuld vereffend. Zie het als een huwelijkscadeau. Ik bescherm wat van mij is, en ik straf wie pijn doet aan wat mij toebehoort. —C’

De kamer draait en mijn knieën raken het tapijt voordat ik besef dat ik val, medische dossiers dwarrelen om me heen als bewijs op een plaats delict.

C. Cassian. Mijn toekomstige echtgenoot heeft dit beraamd—mijn zus vergiftigd, een ongeboren kind vermoord, en het rechtvaardigheid genoemd. Een cadeau genoemd.

De wreedheid is adembenemend. Chirurgisch. Precies als een scalpel tussen de ribben.

Dit is het monster met wie ik ga trouwen. Een man die rechtvaardigheid brengt met medische precisie en het romantiek noemt. Die ongeboren kinderen doodt om een gebroken verloving te wreken die niet eens de zijne is.

Die de macht en middelen heeft om gif in mijn zus’ eten te doen en documenten op mijn kussen te leggen zonder dat iemand het ziet.

Ik denk aan Kaia in dat ziekenhuisbed, haar lege schoot omklemmend, huilend in haar verdoofde slaap. Denk aan de baby die nooit geboren mocht worden—onschuldig, ongeacht de manier van ontstaan.

Het briefje brandt in mijn hand alsof het in brand staat.

Ik bescherm wat van mij is.

Ik ben nog niet van hem, maar hij gedraagt zich al alsof ik dat wel ben. Straft al mensen in mijn naam. Vermoordt al voor mij.

Veeg omhoog om door te gaan

Taming the Mafia Beast

Taming the Mafia Beast

30 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

30

Inhoud

Aa