passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

A Girl Among Beasts - Rozdział #4 - autor itsvlada

A Girl Among Beasts

/

Rozdział 4

Rozdział 3

"Ace, nie!"

Rozpaczliwy szept ledwo dotarł do jej uszu przez trzaskające płomienie i chóralny krzyk w nocy. Ale Ace poczuła, jak uścisk na jej ramieniu się zacieśnia, a paznokcie matki wbijają się w jej skórę, jakby fizycznie chciała ją powstrzymać przed dalszym krokiem.

Odwróciła się, spotykając wzrokiem zapłakaną twarz matki. Ciche błaganie w tych oczach było ogłuszające — nie rób tego, nie poświęcaj się. Ace wiedziała, o co chodziło matce. Pójście z Alfą oznaczało ujawnienie prawdy, którą ukrywały przez dwadzieścia długich lat.

Ich tajemnica.

Że jest córką Alfy, nie synem.

Ace uniosła rękę i delikatnie ujęła twarz matki, kciukiem ocierając świeżą łzę.

Jej oczy piekły, nie tylko od gęstego dymu wypełniającego powietrze, ale także od ciężaru tego, co miała zrobić. Mimo to trwała niewzruszona, z niezdradzającym niczego wyrazem twarzy, z niezachwianą decyzją.

Przez powietrze przeciął się głęboki, złowrogi głos.

"A kim ty jesteś?"

Ace odwróciła się od matki i stanęła naprzeciwko mężczyzny, który trzymał los jej rodziny w swoich rękach.

Alfa Rowan stał przed nią, jego ciemne oczy błyszczały ciekawością i lekkim rozbawieniem. Wcześniej nawet jej nie zauważył, a teraz stała przed nim, prosząc, by zabrał ją zamiast jej siostry.

Ace pozwoliła, by miecz w jej dłoni upadł na ziemię. Metal zadźwięczał na przesiąkniętej krwią ziemi, stanowiąc uroczyste potwierdzenie jej wyboru.

"Jestem synem Alfy," oznajmiła stanowczym, niewzruszonym głosem. "Ace Ravelwood."

Przez twarz Rowana przemknął cień zaskoczenia, ale zniknął równie szybko, jak się pojawił. Parsknął śmiechem, przekrzywiając głowę w udawanym rozbawieniu.

"Dlaczego myślisz, że wezmę ciebie zamiast niej?"

Ace uniosła podbródek wyzywająco. "Bo będę dla ciebie bardziej przydatna niż Elara. Ona ma tylko czternaście lat — jest za młoda, za słaba. Nie przetrwa pod twoim panowaniem."

Twarz Rowana stwardniała. "A kto ci powiedział, że nie mam niewolników w tym wieku, hmm?" W jego głosie pobrzmiewało szydercze okrucieństwo. "Widziałem młodszych padających w walce, łamiących się pod moim panowaniem. Co sprawia, że myślisz, iż ona będzie inna?"

"Chcesz siły, prawda?" Ace podjęła wyzwanie, robiąc krok naprzód. "Potrzebujesz wojowników, nie ciężaru. Zabranie dziecka nic ci nie da. Ale mnie? To układ wart zachodu."

Rowan zmrużył na nią oczy. "Ciekawy argument. Ale powiedz mi — dlaczego miałbym zaufać synowi Alfy, którego zamierzam zgładzić?"

Ace przełknęła gulę w gardle, ale nie ustąpiła. "Bo mój ojciec chciał mnie chronić. Dlatego zaoferował Elara zamiast mnie. Wiedział, że jestem prawdziwą dziedziczką — najsilniejszą. Jeśli weźmiesz mnie, będę ci wierna i będę walczyć dla twojej sprawy. Mój ojciec zostanie bez następcy i wierzę, że to najdotkliwsza zemsta, jakiej możesz zażądać."

Rowan uśmiechnął się złośliwie, po czym zwrócił się do Cedrica, ojca Ace, który wciąż klęczał przed nim.

"A więc już rozumiem," zamyślił się, kręcąc głową. "Byłeś gotów poświęcić najmłodszą, byle tylko ocalić dziedzica. Jakże przewidywalne."

Cedric zaciął szczękę, a jego ciało drżało od ledwo powstrzymywanego gniewu. "Ona jest tylko dzieckiem," wypluł. "Ace… Ace jest inna."

Rowan zignorował go i zwrócił się z powrotem do Ace. "Jak silna jesteś?"

Usta Ace ledwie drgnęły w uśmiechu. "Potrafię pokonać trzech do pięciu mężczyzn naraz."

Rowan uniósł brew. "Śmiałe twierdzenie. Rozumiem, że chciałabyś to udowodnić?"

Ace milczała, ale ogień w jej oczach mówił wszystko.

Rowan skinął głową, wyraźnie pod wrażeniem. "Dobrze więc. Jeśli jesteś tak silna, jak mówisz, może rzeczywiście jesteś coś warta."

Był wyraźnie rozbawiony odwagą Ace. Brał udział w wielu bitwach, ale nikt nie był tak pewny siebie i odważny z widmem śmierci nad głową lub perspektywą niewoli.

A oto syn i dziedzic Cedrica, gotowy oddać się w niewolę, bez cienia strachu, w miejsce swojej siostry.

Matka Ace ponownie pociągnęła ją za ramię. "Proszę… nie rób tego," wyszeptała.

Ace spojrzała na matkę po raz ostatni, potem znowu na Rowana. "Po prostu miej pewność, że moja rodzina przeżyje," targowała się.

Rowan przez chwilę ją obserwował, po czym pokręcił głową. "Nigdy nie zamierzałem zabić twojej matki i siostry," przyznał. "Ale twój ojciec…" Na jego twarz wrócił okrutny, bezlitosny uśmieszek. "On już praktycznie nie żyje."

Zanim Ace zdążyła zareagować, zanim ktokolwiek mógł go powstrzymać, Rowan poruszył się jak cień. Miecz błysnął w świetle ognia.

Przerażający świst.

Mokry łoskot, gdy ciało Cedrica upadło na ziemię.

Świat Ace rozpadł się na kawałki.

"Nie!"

Krzyk wyrwał się z jej gardła, szorstki, przepełniony agonią. Wzrok zamglił jej gniew i żal, ale ciało działało szybciej niż rozum. Rzuciła się po miecz, zaciskając dłoń na rękojeści z wściekłą siłą.

Strażnicy ruszyli, by ją pochwycić, ale była szybsza.

Zwinny ruch nadgarstka sprawił, że ostrze zmusiło ich do cofnięcia się. Ich wahanie zdradzało strach — uwierzyli jej, gdy mówiła, że może walczyć z pięcioma naraz.

Ace skierowała śmiertelne spojrzenie na Rowana, ciało drżało jej z furii. "Ty—" wykrztusiła, ale słowa nie chciały przejść przez gardło.

Rowan tylko patrzył na nią niewzruszony, wciąż pewnie trzymając zakrwawiony miecz. "Powinnaś mi podziękować," powiedział swobodnie. "Przynajmniej teraz nie musisz się zastanawiać, co stało się z twoim ojcem."

Ace zacisnęła zęby. Jej uścisk na mieczu się wzmocnił, mięśnie napięły, a każda cząstka jej ciała krzyczała, żeby zaatakować.

Ale wtedy—

"Ace!"

Głos matki, przepełniony przerażeniem.

Szczerze rozpaczliwe szlochy siostry.

Gdyby teraz walczyła, gdyby próbowała zabić Rowana, on zabiłby wszystkich.

Ace wzięła drżący oddech. Nie teraz. Jeszcze nie.

Zmusiła się do rozluźnienia mięśni, do poluzowania uchwytu na mieczu. Powoli znów go upuściła.

"Musisz obiecać, że ochronisz moją rodzinę," powiedziała, głosem drżącym, ale silnym.

Rowan przyjrzał się jej uważnie, jakby oceniał, czy rzeczywiście się poddaje, czy tylko czeka na swoją szansę.

Potem, powoli skinął głową. "W porządku. Ale od teraz należysz do mnie."

Zanim Ace zdołała przetrawić te słowa, strażnicy pochwycili ją. Tym razem nie walczyła. Zimny metal kajdanek zacisnął się na jej nadgarstkach.

"Ace!" — zawyła matka, wyrywając się ze szponów strażników. "Nie, błagam!"

Elara krzyknęła: "Ace, nie odchodź!"

Ace nie obejrzała się. Zmusiła się, by iść dalej, z uniesionymi ramionami, wysoko uniesioną głową.

Wciąż słyszała złamane łzy matki, zawodzenie siostry, gdy była odciągana od jedynego życia, jakie znała — w szpony człowieka, który właśnie odebrał jej wszystko.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Drzwi lochu skrzypnęły głośno, a dźwięk odbił się echem w słabo oświetlonym korytarzu.

Ace zmrużyła oczy przed nagłym zalewem światła, jej nadgarstki i kostki skute były grubymi, zardzewiałymi łańcuchami. Ledwo zdążyła się opanować, gdy dwóch strażników szarpnęło ją do przodu. Metal wbijał się w jej skórę, ale nie drgnęła. Przetrwała gorsze rzeczy.

„Rusz się”, warknął jeden ze strażników, popychając ją przed siebie.

Ace potknęła się, ale odzyskała równowagę, prostując plecy i unosząc podbródek. Wychowano ją, by była silna – by nigdy nie okazywać słabości, niezależnie od okoliczności.

Poprowadzili ją przez wąski tunel, a wilgotne powietrze stopniowo ustępowało ciepłu. Jeszcze kilka kroków i nagle światło słoneczne eksplodowało wokół niej. Zmrużyła oczy, zaciskając powieki, a potem zaczęła szybko mrugać, by się przyzwyczaić.

Gdy jej wzrok się wyostrzył, znalazła się na ogromnym otwartym polu. Ziemia pod jej stopami była piaszczysta, nierówna.

Wokół pola walki piętrzyły się drewniane trybuny wypełnione widzami – zarówno mężczyznami, jak i kobietami. W powietrzu wyczuwało się napięcie.

Wzrok Ace przesunął się po arenie i zatrzymał na Rowanie, siedzącym na wysokim podwyższeniu. Ich spojrzenia się spotkały, a ona zmusiła się do zachowania spokoju. Jej przebranie zostało w plecaku, ale tutaj, otoczona przez wrogów, jeden fałszywy ruch mógł je zdemaskować.

Grała bardzo niebezpieczną grę.

Strażnicy popchnęli ją na ziemię i opadła na kolana, czując szorstki piach pod skórą.

Rowan pochylił się do przodu, a kącik jego ust uniósł się w lekkim uśmiechu. „Wczoraj twierdziłaś, że możesz pokonać pięciu mężczyzn naraz. Czy to było kłamstwo?”

Ace spojrzała mu prosto w oczy. „Nie,” odpowiedziała, jej głos był niewzruszony.

Rowan uniósł brew. „To udowodnij.”

Ruchem palców otworzył bramy po drugiej stronie pola, które skrzypiąc, rozwarły się szeroko. Wyszło pięciu mężczyzn, ich twarze były stwardniałe od lat walki. Mięśnie napięte pod ciężarem kajdan, w oczach żarła się niepohamowana agresja.

Ace prawie się uśmiechnęła.

To tych ludzi wybrał Rowan?

W treningu mierzyła się z o wiele gorszymi. Jej ojciec tego dopilnował.

Łańcuchy na jej nadgarstkach i kostkach rozkuto głośnym szczękiem. Ace rozluźniła ramiona, rozprostowując palce, gdy zrobiła krok do przodu. Tłum zawył z podniecenia, spragniony krwi.

Pięciu mężczyzn nie wahało się ani chwili. Rzucili się na nią, każdy z innej strony.

Ace poruszała się jak cień.

Zeszła z linii pierwszego atakującego, jej łokieć wbił się w jego żebra, po czym obróciła się i wymierzyła celny kopniak drugiemu mężczyźnie w krocze. Ten padł na ziemię z zduszonym krzykiem.

Pozostała trójka otoczyła ją, zaciśnięte pięści uniesione.

Pierwszy zamachnął się. Ace schyliła się, złapała go za przegub i gwałtownie go wykręciła. Po arenie poniósł się obrzydliwy trzask, a potem wycie bólu. Odepchnęła go, obracając się akurat w porę, by zablokować cios drugiego napastnika.

Jej kolano trafiło go w brzuch. Cofnął się, dysząc ciężko.

Trzeci zawahał się tylko na sekundę. To wystarczyło.

Ace wyskoczyła, przeskakując nad nim i lądując za jego plecami. Zanim zdążył zareagować, złapała go za ramiona i wbiła twarzą w piach.

Arena eksplodowała okrzykami.

Ace wyprostowała się, strzepując kurz z rąk. Pięciu mężczyzn leżało wokół niej, jedni nieprzytomni, inni wijący się z bólu.

Rozbawienie Rowana było wyraźne. „Nieźle.”

Otworzyła się druga brama. Na arenę weszło trzech kolejnych mężczyzn – więksi, uzbrojeni i o wiele groźniejsi. Serce Ace zabiło szybciej, ale nie poruszyła się. Trenowała do tego momentu. Mogła wygrać.

Przez powietrze przeleciał miecz w jej stronę. Instynktownie sięgnęła, łapiąc go w locie. Tłum wstrzymał oddech. Ace nie zmarnowała czasu. Przyjęła pozycję obronną, pewnie ujmując rękojeść.

Pierwszy przeciwnik rzucił się do ataku. Ich ostrza zderzyły się w błysku srebra. Ace uskoczyła na bok, wykorzystując swoją drobną sylwetkę, uchylając się przed zamachami i kontrując precyzyjnymi ciosami. W ciągu kilku minut rozbroiła go, jej miecz rozciął mu klatkę piersiową. Padł z jękiem.

Drugi był sprytniejszy. Badał jej obronę, czekając na okazję. Ace mu jej nie dała. Poruszała się szybko, miecz był naturalnym przedłużeniem jej ramienia. Bez trudu odpierała jego ataki, czytając jego ruchy, zanim je wykonał.

Szybkim zwodem w lewo skierowała jego miecz ku ziemi, wykręciła jego nadgarstek i zrzuciła broń na piach.

Zanim zdążył się pozbierać, uderzyła. Krew rozprysła się na piasku. Padł. Został tylko jeden.

Był najsilniejszy, to było jasne.

Ace zmieniła pozycję, ostrożnie go okrążając.

Mężczyzna się uśmiechnął. „Dobrze walczysz… jak na karła.”

Ace nie odpowiedziała.

To on zaatakował pierwszy, jego ciosy były potężne i nieustępliwe. Ace unikała, parowała, kontratakowała, ale był szybki. Silny. Doświadczony.

Potrzebowała okazji – i w końcu ją zobaczyła. Gdy zamachnął się na jej brzuch, pozwoliła mu uwierzyć, że ma przewagę. Cofnęła się, udając słabość, i gdy tylko ruszył, by ją dobić, zaatakowała.

Jej miecz wytrącił jego broń z dłoni. Zanim zdążył zareagować, opuściła się nisko, podcinając mu nogi. Runął na ziemię z łoskotem, a Ace nie zawahała się.

Przyłożyła mu ostrze do gardła.

Na arenie zapanowała cisza.

W oczach Rowana błysnęło coś nieodgadnionego. Potem, powoli, ponownie zaczął klaskać.

Ace opuściła miecz, cofając się, gdy pokonani wojownicy z trudem próbowali się podnieść.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Rowan nie docenił Ace’a Ravelwooda. Pochylił się do przodu na swoim krześle, leniwie stukając palcami w podłokietnik. Jego przenikliwe oczy spoczęły na Ace’u Ravelwoodzie, który właśnie zburzył wszelkie oczekiwania.

Okrzyki tłumu ledwo ucichły, gdy jego Beta, Kane, poruszył się obok niego i pochylił. – Jesteś pewien, że to dobry pomysł?

Rowan uśmiechnął się kpiąco, nie odrywając wzroku od Ace’a. – Oczywiście.

Kane westchnął ostro. – Ten jest inny, Alfie. Oboje wiemy, że tak jest. Nie jest jak inni.

Rowan lekko się odwrócił, spotykając spojrzenie swojego Bety. – Dlatego musimy go przetestować jeszcze bardziej.

Zanim Kane zdążył zaprotestować, Rowan uniósł dłoń i dał znak strażnikom. Ciężkie skrzypienie trzeciej żelaznej bramy rozlało falę napięcia po arenie.

Wtedy głęboki, gardłowy ryk zatrząsł ziemią pod nimi.

Z trybun dobiegły westchnienia, gdy ludzie instynktownie się cofnęli. Tłum, który jeszcze przed chwilą wył z ekscytacji, nagle zamilkł. Nawet najtwardsi wojownicy zesztywnieli, gdy bestia ruszyła naprzód.

Lew.

Ale nie byle jaki lew.

Monstrualna, pokryta bliznami bestia, o złotej, gęstej i dzikiej grzywie, o oczach płonących nieokiełznaną furią. Był więziony przez miesiące, pozbawiony wolności, a jego instynkty zaostrzyła desperacja. I teraz miał tylko jeden cel — Ace.

Ciało Ace’a zesztywniało. Jej stopy przesunęły się lekko, niemal niezauważalnie, ale Rowan to dostrzegł.

Strach. Dobrze. Odwróciła głowę w jego stronę, łapiąc z nim kontakt wzrokowy przez całą arenę.

Rowan uśmiechnął się kpiąco. Ace zacisnęła szczękę i odwróciła się z powrotem do lwa.

Kane nie był przekonany. Ponownie się pochylił, tym razem mówiąc ciszej: – Alfa Rowan, naprawdę uważasz, że trzymanie przy życiu syna Alfy to mądrość? Kogoś tak silnego?

Rowan powoli wypuścił powietrze, obserwując każdy ruch Ace’a. – Może nie będzie wystarczająco silny, by zabić lwa.

– A jeśli jednak będzie? – dociekał Kane, marszcząc brwi.

Rowan skrzyżował ramiona, a w jego oczach błysnęła rozbawiona iskra. – Wtedy warto go zatrzymać.

Wargi Kane’a zacisnęły się w cienką linię, ale nie powiedział już nic więcej. Wiedział, że nie warto się sprzeczać, kiedy Rowan już podjął decyzję.

Tymczasem Ace stawiała powolne, ostrożne kroki do tyłu, jej umysł wyraźnie kalkulował kolejny ruch. Złote oczy lwa utkwione były w niej, ogon nerwowo się kołysał, mięśnie napinały od napięcia.

I wtedy, bez ostrzeżenia, Ace ruszyła.

Rzuciła się w prawo — po czym gwałtownie skręciła w lewo.

Głowa lwa przez ułamek sekundy powędrowała w złą stronę.

Brwi Rowana uniosły się.

Sprytna.

Ace powtórzyła manewr, udając ruch w jedną stronę, by w ostatnim momencie zmienić kierunek. Lew warknął z frustracją, ciężkie łapy wzbiły kurz, gdy próbował nadążyć.

Bawi się z nim.

Ta myśl uderzyła Rowana w tym samym momencie, gdy Kane wymamrotał pod nosem: – Co on robi?

Rowan wyprostował się. – Każe mu zapracować na śmierć.

Lew zaryczał ponownie, ale tym razem jego ruchy nie były już tak ostre. Tracił cierpliwość. Instynkty krzyczały, by zaatakować. I dokładnie tego chciała Ace.

Lew rzucił się do ataku.

Ace nie uciekła.

Nie drgnęła.

Stała niewzruszona.

I w chwili, gdy bestia rzuciła się w powietrze — masywne łapy wyciągnięte, paszcza szeroko otwarta, pazury gotowe rozszarpać ciało, Ace opadła na jedno kolano. Jej miecz uniósł się do góry. Lew nie mógł już zatrzymać własnego impetu.

Stalowe ostrze wbiło się głęboko w jego brzuch.

Przenikliwy, pełen bólu ryk rozdarł powietrze, gdy bestia runęła na ziemię, a własny ciężar pogłębił ranę. Krew trysnęła z rany, barwiąc piasek pod nim.

Ace powoli wypuściła powietrze, wstając, z mieczem wciąż tkwiącym w brzuchu bestii.

Serce Rowana zadrżało.

Na arenie panowała martwa cisza, poza ciężkimi oddechami lwa. Zwierzę słabo się szamotało, walcząc z nieuniknionym.

Wtedy, z chłodem, który wywołał ciarki na plecach Rowana, Ace ponownie uniosła miecz.

I jednym, zdecydowanym cięciem, lew był martwy.

Przez chwilę nie było nic. Żadnego ruchu. Żadnego dźwięku. Tylko ciężar tego, co właśnie się wydarzyło, spoczął na tłumie.

A potem — pandemonium.

Trybuny eksplodowały chaosem. Niektórzy wiwatowali dziko. Inni patrzyli w osłupieniu. Kilku wymieniało nerwowe spojrzenia, jakby nagle zdali sobie sprawę, że mężczyzna stojący pośrodku pola bitwy jest znacznie groźniejszy, niż przypuszczali.

Kane wolno wypuścił powietrze, kręcąc głową. – Przyznam – wymamrotał. – Jest dobry.

Oczy Rowana nie odrywały się od Ace’a, który stał niewzruszony, nie tknięty, lecz ciężko dysząc.

– Nie tylko dobry – dodał po chwili Kane. – Jest świetnie wyszkolony.

Rowan gwałtownie się do niego odwrócił. – Co masz na myśli?

Kane wskazał martwego lwa. – Nie tylko go zabił. Najpierw go wyczerpał. Zmusił, by tracił energię, goniąc za nim, a potem uderzył, gdy był już zbyt powolny, by zareagować.

Szczęka Rowana się zacisnęła. Znów spojrzał na Ace’a, oczy zwęziły się.

Dwudziestoletni wojownik.

Zbyt wprawny. Zbyt opanowany. Zbyt niebezpieczny. I wtedy coś w nim się poruszyło.

Jego wilk.

Przesuń w górę, aby kontynuować

A Girl Among Beasts

A Girl Among Beasts

46 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

46

Treść

Aa