passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

A Girl Among Beasts - Rozdział #5 - autor itsvlada

A Girl Among Beasts

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Drzwi lochu skrzypnęły głośno, a dźwięk odbił się echem w słabo oświetlonym korytarzu.

Ace zmrużyła oczy przed nagłym zalewem światła, jej nadgarstki i kostki skute były grubymi, zardzewiałymi łańcuchami. Ledwo zdążyła się opanować, gdy dwóch strażników szarpnęło ją do przodu. Metal wbijał się w jej skórę, ale nie drgnęła. Przetrwała gorsze rzeczy.

„Rusz się”, warknął jeden ze strażników, popychając ją przed siebie.

Ace potknęła się, ale odzyskała równowagę, prostując plecy i unosząc podbródek. Wychowano ją, by była silna – by nigdy nie okazywać słabości, niezależnie od okoliczności.

Poprowadzili ją przez wąski tunel, a wilgotne powietrze stopniowo ustępowało ciepłu. Jeszcze kilka kroków i nagle światło słoneczne eksplodowało wokół niej. Zmrużyła oczy, zaciskając powieki, a potem zaczęła szybko mrugać, by się przyzwyczaić.

Gdy jej wzrok się wyostrzył, znalazła się na ogromnym otwartym polu. Ziemia pod jej stopami była piaszczysta, nierówna.

Wokół pola walki piętrzyły się drewniane trybuny wypełnione widzami – zarówno mężczyznami, jak i kobietami. W powietrzu wyczuwało się napięcie.

Wzrok Ace przesunął się po arenie i zatrzymał na Rowanie, siedzącym na wysokim podwyższeniu. Ich spojrzenia się spotkały, a ona zmusiła się do zachowania spokoju. Jej przebranie zostało w plecaku, ale tutaj, otoczona przez wrogów, jeden fałszywy ruch mógł je zdemaskować.

Grała bardzo niebezpieczną grę.

Strażnicy popchnęli ją na ziemię i opadła na kolana, czując szorstki piach pod skórą.

Rowan pochylił się do przodu, a kącik jego ust uniósł się w lekkim uśmiechu. „Wczoraj twierdziłaś, że możesz pokonać pięciu mężczyzn naraz. Czy to było kłamstwo?”

Ace spojrzała mu prosto w oczy. „Nie,” odpowiedziała, jej głos był niewzruszony.

Rowan uniósł brew. „To udowodnij.”

Ruchem palców otworzył bramy po drugiej stronie pola, które skrzypiąc, rozwarły się szeroko. Wyszło pięciu mężczyzn, ich twarze były stwardniałe od lat walki. Mięśnie napięte pod ciężarem kajdan, w oczach żarła się niepohamowana agresja.

Ace prawie się uśmiechnęła.

To tych ludzi wybrał Rowan?

W treningu mierzyła się z o wiele gorszymi. Jej ojciec tego dopilnował.

Łańcuchy na jej nadgarstkach i kostkach rozkuto głośnym szczękiem. Ace rozluźniła ramiona, rozprostowując palce, gdy zrobiła krok do przodu. Tłum zawył z podniecenia, spragniony krwi.

Pięciu mężczyzn nie wahało się ani chwili. Rzucili się na nią, każdy z innej strony.

Ace poruszała się jak cień.

Zeszła z linii pierwszego atakującego, jej łokieć wbił się w jego żebra, po czym obróciła się i wymierzyła celny kopniak drugiemu mężczyźnie w krocze. Ten padł na ziemię z zduszonym krzykiem.

Pozostała trójka otoczyła ją, zaciśnięte pięści uniesione.

Pierwszy zamachnął się. Ace schyliła się, złapała go za przegub i gwałtownie go wykręciła. Po arenie poniósł się obrzydliwy trzask, a potem wycie bólu. Odepchnęła go, obracając się akurat w porę, by zablokować cios drugiego napastnika.

Jej kolano trafiło go w brzuch. Cofnął się, dysząc ciężko.

Trzeci zawahał się tylko na sekundę. To wystarczyło.

Ace wyskoczyła, przeskakując nad nim i lądując za jego plecami. Zanim zdążył zareagować, złapała go za ramiona i wbiła twarzą w piach.

Arena eksplodowała okrzykami.

Ace wyprostowała się, strzepując kurz z rąk. Pięciu mężczyzn leżało wokół niej, jedni nieprzytomni, inni wijący się z bólu.

Rozbawienie Rowana było wyraźne. „Nieźle.”

Otworzyła się druga brama. Na arenę weszło trzech kolejnych mężczyzn – więksi, uzbrojeni i o wiele groźniejsi. Serce Ace zabiło szybciej, ale nie poruszyła się. Trenowała do tego momentu. Mogła wygrać.

Przez powietrze przeleciał miecz w jej stronę. Instynktownie sięgnęła, łapiąc go w locie. Tłum wstrzymał oddech. Ace nie zmarnowała czasu. Przyjęła pozycję obronną, pewnie ujmując rękojeść.

Pierwszy przeciwnik rzucił się do ataku. Ich ostrza zderzyły się w błysku srebra. Ace uskoczyła na bok, wykorzystując swoją drobną sylwetkę, uchylając się przed zamachami i kontrując precyzyjnymi ciosami. W ciągu kilku minut rozbroiła go, jej miecz rozciął mu klatkę piersiową. Padł z jękiem.

Drugi był sprytniejszy. Badał jej obronę, czekając na okazję. Ace mu jej nie dała. Poruszała się szybko, miecz był naturalnym przedłużeniem jej ramienia. Bez trudu odpierała jego ataki, czytając jego ruchy, zanim je wykonał.

Szybkim zwodem w lewo skierowała jego miecz ku ziemi, wykręciła jego nadgarstek i zrzuciła broń na piach.

Zanim zdążył się pozbierać, uderzyła. Krew rozprysła się na piasku. Padł. Został tylko jeden.

Był najsilniejszy, to było jasne.

Ace zmieniła pozycję, ostrożnie go okrążając.

Mężczyzna się uśmiechnął. „Dobrze walczysz… jak na karła.”

Ace nie odpowiedziała.

To on zaatakował pierwszy, jego ciosy były potężne i nieustępliwe. Ace unikała, parowała, kontratakowała, ale był szybki. Silny. Doświadczony.

Potrzebowała okazji – i w końcu ją zobaczyła. Gdy zamachnął się na jej brzuch, pozwoliła mu uwierzyć, że ma przewagę. Cofnęła się, udając słabość, i gdy tylko ruszył, by ją dobić, zaatakowała.

Jej miecz wytrącił jego broń z dłoni. Zanim zdążył zareagować, opuściła się nisko, podcinając mu nogi. Runął na ziemię z łoskotem, a Ace nie zawahała się.

Przyłożyła mu ostrze do gardła.

Na arenie zapanowała cisza.

W oczach Rowana błysnęło coś nieodgadnionego. Potem, powoli, ponownie zaczął klaskać.

Ace opuściła miecz, cofając się, gdy pokonani wojownicy z trudem próbowali się podnieść.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Rowan nie docenił Ace’a Ravelwooda. Pochylił się do przodu na swoim krześle, leniwie stukając palcami w podłokietnik. Jego przenikliwe oczy spoczęły na Ace’u Ravelwoodzie, który właśnie zburzył wszelkie oczekiwania.

Okrzyki tłumu ledwo ucichły, gdy jego Beta, Kane, poruszył się obok niego i pochylił. – Jesteś pewien, że to dobry pomysł?

Rowan uśmiechnął się kpiąco, nie odrywając wzroku od Ace’a. – Oczywiście.

Kane westchnął ostro. – Ten jest inny, Alfie. Oboje wiemy, że tak jest. Nie jest jak inni.

Rowan lekko się odwrócił, spotykając spojrzenie swojego Bety. – Dlatego musimy go przetestować jeszcze bardziej.

Zanim Kane zdążył zaprotestować, Rowan uniósł dłoń i dał znak strażnikom. Ciężkie skrzypienie trzeciej żelaznej bramy rozlało falę napięcia po arenie.

Wtedy głęboki, gardłowy ryk zatrząsł ziemią pod nimi.

Z trybun dobiegły westchnienia, gdy ludzie instynktownie się cofnęli. Tłum, który jeszcze przed chwilą wył z ekscytacji, nagle zamilkł. Nawet najtwardsi wojownicy zesztywnieli, gdy bestia ruszyła naprzód.

Lew.

Ale nie byle jaki lew.

Monstrualna, pokryta bliznami bestia, o złotej, gęstej i dzikiej grzywie, o oczach płonących nieokiełznaną furią. Był więziony przez miesiące, pozbawiony wolności, a jego instynkty zaostrzyła desperacja. I teraz miał tylko jeden cel — Ace.

Ciało Ace’a zesztywniało. Jej stopy przesunęły się lekko, niemal niezauważalnie, ale Rowan to dostrzegł.

Strach. Dobrze. Odwróciła głowę w jego stronę, łapiąc z nim kontakt wzrokowy przez całą arenę.

Rowan uśmiechnął się kpiąco. Ace zacisnęła szczękę i odwróciła się z powrotem do lwa.

Kane nie był przekonany. Ponownie się pochylił, tym razem mówiąc ciszej: – Alfa Rowan, naprawdę uważasz, że trzymanie przy życiu syna Alfy to mądrość? Kogoś tak silnego?

Rowan powoli wypuścił powietrze, obserwując każdy ruch Ace’a. – Może nie będzie wystarczająco silny, by zabić lwa.

– A jeśli jednak będzie? – dociekał Kane, marszcząc brwi.

Rowan skrzyżował ramiona, a w jego oczach błysnęła rozbawiona iskra. – Wtedy warto go zatrzymać.

Wargi Kane’a zacisnęły się w cienką linię, ale nie powiedział już nic więcej. Wiedział, że nie warto się sprzeczać, kiedy Rowan już podjął decyzję.

Tymczasem Ace stawiała powolne, ostrożne kroki do tyłu, jej umysł wyraźnie kalkulował kolejny ruch. Złote oczy lwa utkwione były w niej, ogon nerwowo się kołysał, mięśnie napinały od napięcia.

I wtedy, bez ostrzeżenia, Ace ruszyła.

Rzuciła się w prawo — po czym gwałtownie skręciła w lewo.

Głowa lwa przez ułamek sekundy powędrowała w złą stronę.

Brwi Rowana uniosły się.

Sprytna.

Ace powtórzyła manewr, udając ruch w jedną stronę, by w ostatnim momencie zmienić kierunek. Lew warknął z frustracją, ciężkie łapy wzbiły kurz, gdy próbował nadążyć.

Bawi się z nim.

Ta myśl uderzyła Rowana w tym samym momencie, gdy Kane wymamrotał pod nosem: – Co on robi?

Rowan wyprostował się. – Każe mu zapracować na śmierć.

Lew zaryczał ponownie, ale tym razem jego ruchy nie były już tak ostre. Tracił cierpliwość. Instynkty krzyczały, by zaatakować. I dokładnie tego chciała Ace.

Lew rzucił się do ataku.

Ace nie uciekła.

Nie drgnęła.

Stała niewzruszona.

I w chwili, gdy bestia rzuciła się w powietrze — masywne łapy wyciągnięte, paszcza szeroko otwarta, pazury gotowe rozszarpać ciało, Ace opadła na jedno kolano. Jej miecz uniósł się do góry. Lew nie mógł już zatrzymać własnego impetu.

Stalowe ostrze wbiło się głęboko w jego brzuch.

Przenikliwy, pełen bólu ryk rozdarł powietrze, gdy bestia runęła na ziemię, a własny ciężar pogłębił ranę. Krew trysnęła z rany, barwiąc piasek pod nim.

Ace powoli wypuściła powietrze, wstając, z mieczem wciąż tkwiącym w brzuchu bestii.

Serce Rowana zadrżało.

Na arenie panowała martwa cisza, poza ciężkimi oddechami lwa. Zwierzę słabo się szamotało, walcząc z nieuniknionym.

Wtedy, z chłodem, który wywołał ciarki na plecach Rowana, Ace ponownie uniosła miecz.

I jednym, zdecydowanym cięciem, lew był martwy.

Przez chwilę nie było nic. Żadnego ruchu. Żadnego dźwięku. Tylko ciężar tego, co właśnie się wydarzyło, spoczął na tłumie.

A potem — pandemonium.

Trybuny eksplodowały chaosem. Niektórzy wiwatowali dziko. Inni patrzyli w osłupieniu. Kilku wymieniało nerwowe spojrzenia, jakby nagle zdali sobie sprawę, że mężczyzna stojący pośrodku pola bitwy jest znacznie groźniejszy, niż przypuszczali.

Kane wolno wypuścił powietrze, kręcąc głową. – Przyznam – wymamrotał. – Jest dobry.

Oczy Rowana nie odrywały się od Ace’a, który stał niewzruszony, nie tknięty, lecz ciężko dysząc.

– Nie tylko dobry – dodał po chwili Kane. – Jest świetnie wyszkolony.

Rowan gwałtownie się do niego odwrócił. – Co masz na myśli?

Kane wskazał martwego lwa. – Nie tylko go zabił. Najpierw go wyczerpał. Zmusił, by tracił energię, goniąc za nim, a potem uderzył, gdy był już zbyt powolny, by zareagować.

Szczęka Rowana się zacisnęła. Znów spojrzał na Ace’a, oczy zwęziły się.

Dwudziestoletni wojownik.

Zbyt wprawny. Zbyt opanowany. Zbyt niebezpieczny. I wtedy coś w nim się poruszyło.

Jego wilk.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Żelazne kraty z hukiem zatrzasnęły się za Ace, zamykając ją w słabo oświetlonej celi. To było inne niż samotność lochu—tym razem nie była sama.

W środku było co najmniej dwudziestu mężczyzn. Niektórzy siedzieli pod wilgotnymi, kamiennymi ścianami, inni krążyli jak uwięzione bestie. Ich spojrzenia zwróciły się ku niej, lustrując ją wzrokiem. Jedni z ciekawością. Inni z wrogością.

Ace zachowała neutralny wyraz twarzy, ukrywając zmęczenie, które ciążyło jej na kończynach. Alfa musiał mieć powód, by ją tu umieścić. Albo Rowan był ostrożny po tym, jak zabiła lwa, albo chciał, żeby ci więźniowie dokończyli sprawę. Nie zamierzała na to pozwolić.

Powietrze było ciężkie od potu i czegoś znacznie gorszego. Mężczyźni, o wszelakich kształtach i rozmiarach—wysocy, niscy, muskularni, chudzi—obserwowali ją z nieodgadnionymi minami.

Wtedy jeden z nich ruszył do przodu. Był ogromny, z ramionami grubymi jak pnie drzew i poszarpaną blizną biegnącą przez policzek. Jego ciemne oczy błyszczały rozbawieniem i wyzwaniem.

„To ty jesteś tym szczeniakiem, który zabił lwa?” Jego głos był głębokim pomrukiem.

Ace nie odpowiedziała. Nie miała siły na czcze gadki.

Mężczyzna uśmiechnął się krzywo. „Co, za dobra, żeby się przedstawić?” Zrobił kolejny krok, górując nad nią. „Zadałem ci pytanie.”

Ace milczała, opierając się o ścianę, półprzymkniętymi oczami. Uśmiech zniknął. PLASK.

Głowa Ace odskoczyła w bok, gdy ból eksplodował na jej policzku. Metaliczny smak krwi wypełnił jej usta.

Po celi rozszedł się pomruk. Niektórzy mężczyźni zachichotali. Inni niespokojnie przestąpili z nogi na nogę.

Ace wypuściła powietrze powoli. Nie teraz. Funkcjonowała już tylko na oparach—bez jedzenia, bez odpoczynku, po jednej walce za drugą. Gdyby walczyła teraz, mogłaby przegrać.

Mężczyzna podniósł rękę do kolejnego uderzenia.

Ona uskoczyła. Jego dłoń z trzaskiem trafiła w ścianę, przez co zaklął. To rozbawiło pozostałych. Kilku zachichotało pod nosem.

„Ty mała—” Zadał cios. Ace odsunęła się, ale jego knykcie musnęły jej pierś.

Po jego twarzy przemknęło zmieszanie. Jego gęste brwi ściągnęły się, jakby coś tu nie grało.

Oddech Ace zadrżał. Zauważył.

Ona też to poczuła—delikatną zmianę w jego wyrazie twarzy, uświadomienie sobie czegoś. Poczucie czegoś, co nie powinno się tam znaleźć.

W umyśle Ace zapłonęła panika, lecz szybciej przyszła złość. Zanim zdążył zareagować, Ace uderzyła. Jej pięść roztrzaskała mu nos z trzaskiem. Krew trysnęła. Zachwiał się, klnąc. Zanim się pozbierał, ona wbiła pięść w jego gardło. Efekt był natychmiastowy.

Mężczyzna zacharczał, chwytając się za szyję, oczy rozszerzone ze strachu. Dławił się, cofnął, krztusił. Jego twarz zrobiła się czerwona, potem purpurowa, gdy zabrakło mu powietrza.

W celi zapadła cisza. Pozostali cofnęli się, gdy mężczyzna opadł na ziemię, gwałtownie kaszląc. Jego ciało wyginało się w konwulsjach, palce szarpały własne gardło. Ace odsunęła się, obserwując. Znała swoją siłę. Nie zabiła go—jeszcze.

Miała dwa style:

Jeden, by zabić natychmiast.

Drugi, by sprawić, że przeciwnik będzie cierpiał—dusząc się, oszołomiony, zapadając w nieświadomość.

Użyła tego drugiego.

Odwróciła się, zmęczenie przygniatało jej ciało. W celi zrobiło się duszno i zbyt ciasno. Osunęła się na zimny kamień, opierając głowę o kolana. Przez więźniów przetoczył się szmer. Nikt nie ruszył w jej stronę. Widzieli. Zrozumieli.

Ale nagle rozdarł powietrze krzyk i głowa Ace poderwała się w górę. Grupa pięciu mężczyzn otoczyła leżącego więźnia. Jeden z nich odwrócił się, blady jak ściana.

„Nie żyje.”

Ace zerwała się na nogi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

A Girl Among Beasts

A Girl Among Beasts

46 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

46

Treść

Aa