Rowan nie docenił Ace’a Ravelwooda. Pochylił się do przodu na swoim krześle, leniwie stukając palcami w podłokietnik. Jego przenikliwe oczy spoczęły na Ace’u Ravelwoodzie, który właśnie zburzył wszelkie oczekiwania.
Okrzyki tłumu ledwo ucichły, gdy jego Beta, Kane, poruszył się obok niego i pochylił. – Jesteś pewien, że to dobry pomysł?
Rowan uśmiechnął się kpiąco, nie odrywając wzroku od Ace’a. – Oczywiście.
Kane westchnął ostro. – Ten jest inny, Alfie. Oboje wiemy, że tak jest. Nie jest jak inni.
Rowan lekko się odwrócił, spotykając spojrzenie swojego Bety. – Dlatego musimy go przetestować jeszcze bardziej.
Zanim Kane zdążył zaprotestować, Rowan uniósł dłoń i dał znak strażnikom. Ciężkie skrzypienie trzeciej żelaznej bramy rozlało falę napięcia po arenie.
Wtedy głęboki, gardłowy ryk zatrząsł ziemią pod nimi.
Z trybun dobiegły westchnienia, gdy ludzie instynktownie się cofnęli. Tłum, który jeszcze przed chwilą wył z ekscytacji, nagle zamilkł. Nawet najtwardsi wojownicy zesztywnieli, gdy bestia ruszyła naprzód.
Lew.
Ale nie byle jaki lew.
Monstrualna, pokryta bliznami bestia, o złotej, gęstej i dzikiej grzywie, o oczach płonących nieokiełznaną furią. Był więziony przez miesiące, pozbawiony wolności, a jego instynkty zaostrzyła desperacja. I teraz miał tylko jeden cel — Ace.
Ciało Ace’a zesztywniało. Jej stopy przesunęły się lekko, niemal niezauważalnie, ale Rowan to dostrzegł.
Strach. Dobrze. Odwróciła głowę w jego stronę, łapiąc z nim kontakt wzrokowy przez całą arenę.
Rowan uśmiechnął się kpiąco. Ace zacisnęła szczękę i odwróciła się z powrotem do lwa.
Kane nie był przekonany. Ponownie się pochylił, tym razem mówiąc ciszej: – Alfa Rowan, naprawdę uważasz, że trzymanie przy życiu syna Alfy to mądrość? Kogoś tak silnego?
Rowan powoli wypuścił powietrze, obserwując każdy ruch Ace’a. – Może nie będzie wystarczająco silny, by zabić lwa.
– A jeśli jednak będzie? – dociekał Kane, marszcząc brwi.
Rowan skrzyżował ramiona, a w jego oczach błysnęła rozbawiona iskra. – Wtedy warto go zatrzymać.
Wargi Kane’a zacisnęły się w cienką linię, ale nie powiedział już nic więcej. Wiedział, że nie warto się sprzeczać, kiedy Rowan już podjął decyzję.
Tymczasem Ace stawiała powolne, ostrożne kroki do tyłu, jej umysł wyraźnie kalkulował kolejny ruch. Złote oczy lwa utkwione były w niej, ogon nerwowo się kołysał, mięśnie napinały od napięcia.
I wtedy, bez ostrzeżenia, Ace ruszyła.
Rzuciła się w prawo — po czym gwałtownie skręciła w lewo.
Głowa lwa przez ułamek sekundy powędrowała w złą stronę.
Brwi Rowana uniosły się.
Sprytna.
Ace powtórzyła manewr, udając ruch w jedną stronę, by w ostatnim momencie zmienić kierunek. Lew warknął z frustracją, ciężkie łapy wzbiły kurz, gdy próbował nadążyć.
Bawi się z nim.
Ta myśl uderzyła Rowana w tym samym momencie, gdy Kane wymamrotał pod nosem: – Co on robi?
Rowan wyprostował się. – Każe mu zapracować na śmierć.
Lew zaryczał ponownie, ale tym razem jego ruchy nie były już tak ostre. Tracił cierpliwość. Instynkty krzyczały, by zaatakować. I dokładnie tego chciała Ace.
Lew rzucił się do ataku.
Ace nie uciekła.
Nie drgnęła.
Stała niewzruszona.
I w chwili, gdy bestia rzuciła się w powietrze — masywne łapy wyciągnięte, paszcza szeroko otwarta, pazury gotowe rozszarpać ciało, Ace opadła na jedno kolano. Jej miecz uniósł się do góry. Lew nie mógł już zatrzymać własnego impetu.
Stalowe ostrze wbiło się głęboko w jego brzuch.
Przenikliwy, pełen bólu ryk rozdarł powietrze, gdy bestia runęła na ziemię, a własny ciężar pogłębił ranę. Krew trysnęła z rany, barwiąc piasek pod nim.
Ace powoli wypuściła powietrze, wstając, z mieczem wciąż tkwiącym w brzuchu bestii.
Serce Rowana zadrżało.
Na arenie panowała martwa cisza, poza ciężkimi oddechami lwa. Zwierzę słabo się szamotało, walcząc z nieuniknionym.
Wtedy, z chłodem, który wywołał ciarki na plecach Rowana, Ace ponownie uniosła miecz.
I jednym, zdecydowanym cięciem, lew był martwy.
Przez chwilę nie było nic. Żadnego ruchu. Żadnego dźwięku. Tylko ciężar tego, co właśnie się wydarzyło, spoczął na tłumie.
A potem — pandemonium.
Trybuny eksplodowały chaosem. Niektórzy wiwatowali dziko. Inni patrzyli w osłupieniu. Kilku wymieniało nerwowe spojrzenia, jakby nagle zdali sobie sprawę, że mężczyzna stojący pośrodku pola bitwy jest znacznie groźniejszy, niż przypuszczali.
Kane wolno wypuścił powietrze, kręcąc głową. – Przyznam – wymamrotał. – Jest dobry.
Oczy Rowana nie odrywały się od Ace’a, który stał niewzruszony, nie tknięty, lecz ciężko dysząc.
– Nie tylko dobry – dodał po chwili Kane. – Jest świetnie wyszkolony.
Rowan gwałtownie się do niego odwrócił. – Co masz na myśli?
Kane wskazał martwego lwa. – Nie tylko go zabił. Najpierw go wyczerpał. Zmusił, by tracił energię, goniąc za nim, a potem uderzył, gdy był już zbyt powolny, by zareagować.
Szczęka Rowana się zacisnęła. Znów spojrzał na Ace’a, oczy zwęziły się.
Dwudziestoletni wojownik.
Zbyt wprawny. Zbyt opanowany. Zbyt niebezpieczny. I wtedy coś w nim się poruszyło.
Jego wilk.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Żelazne kraty z hukiem zatrzasnęły się za Ace, zamykając ją w słabo oświetlonej celi. To było inne niż samotność lochu—tym razem nie była sama.
W środku było co najmniej dwudziestu mężczyzn. Niektórzy siedzieli pod wilgotnymi, kamiennymi ścianami, inni krążyli jak uwięzione bestie. Ich spojrzenia zwróciły się ku niej, lustrując ją wzrokiem. Jedni z ciekawością. Inni z wrogością.
Ace zachowała neutralny wyraz twarzy, ukrywając zmęczenie, które ciążyło jej na kończynach. Alfa musiał mieć powód, by ją tu umieścić. Albo Rowan był ostrożny po tym, jak zabiła lwa, albo chciał, żeby ci więźniowie dokończyli sprawę. Nie zamierzała na to pozwolić.
Powietrze było ciężkie od potu i czegoś znacznie gorszego. Mężczyźni, o wszelakich kształtach i rozmiarach—wysocy, niscy, muskularni, chudzi—obserwowali ją z nieodgadnionymi minami.
Wtedy jeden z nich ruszył do przodu. Był ogromny, z ramionami grubymi jak pnie drzew i poszarpaną blizną biegnącą przez policzek. Jego ciemne oczy błyszczały rozbawieniem i wyzwaniem.
„To ty jesteś tym szczeniakiem, który zabił lwa?” Jego głos był głębokim pomrukiem.
Ace nie odpowiedziała. Nie miała siły na czcze gadki.
Mężczyzna uśmiechnął się krzywo. „Co, za dobra, żeby się przedstawić?” Zrobił kolejny krok, górując nad nią. „Zadałem ci pytanie.”
Ace milczała, opierając się o ścianę, półprzymkniętymi oczami. Uśmiech zniknął. PLASK.
Głowa Ace odskoczyła w bok, gdy ból eksplodował na jej policzku. Metaliczny smak krwi wypełnił jej usta.
Po celi rozszedł się pomruk. Niektórzy mężczyźni zachichotali. Inni niespokojnie przestąpili z nogi na nogę.
Ace wypuściła powietrze powoli. Nie teraz. Funkcjonowała już tylko na oparach—bez jedzenia, bez odpoczynku, po jednej walce za drugą. Gdyby walczyła teraz, mogłaby przegrać.
Mężczyzna podniósł rękę do kolejnego uderzenia.
Ona uskoczyła. Jego dłoń z trzaskiem trafiła w ścianę, przez co zaklął. To rozbawiło pozostałych. Kilku zachichotało pod nosem.
„Ty mała—” Zadał cios. Ace odsunęła się, ale jego knykcie musnęły jej pierś.
Po jego twarzy przemknęło zmieszanie. Jego gęste brwi ściągnęły się, jakby coś tu nie grało.
Oddech Ace zadrżał. Zauważył.
Ona też to poczuła—delikatną zmianę w jego wyrazie twarzy, uświadomienie sobie czegoś. Poczucie czegoś, co nie powinno się tam znaleźć.
W umyśle Ace zapłonęła panika, lecz szybciej przyszła złość. Zanim zdążył zareagować, Ace uderzyła. Jej pięść roztrzaskała mu nos z trzaskiem. Krew trysnęła. Zachwiał się, klnąc. Zanim się pozbierał, ona wbiła pięść w jego gardło. Efekt był natychmiastowy.
Mężczyzna zacharczał, chwytając się za szyję, oczy rozszerzone ze strachu. Dławił się, cofnął, krztusił. Jego twarz zrobiła się czerwona, potem purpurowa, gdy zabrakło mu powietrza.
W celi zapadła cisza. Pozostali cofnęli się, gdy mężczyzna opadł na ziemię, gwałtownie kaszląc. Jego ciało wyginało się w konwulsjach, palce szarpały własne gardło. Ace odsunęła się, obserwując. Znała swoją siłę. Nie zabiła go—jeszcze.
Miała dwa style:
Jeden, by zabić natychmiast.
Drugi, by sprawić, że przeciwnik będzie cierpiał—dusząc się, oszołomiony, zapadając w nieświadomość.
Użyła tego drugiego.
Odwróciła się, zmęczenie przygniatało jej ciało. W celi zrobiło się duszno i zbyt ciasno. Osunęła się na zimny kamień, opierając głowę o kolana. Przez więźniów przetoczył się szmer. Nikt nie ruszył w jej stronę. Widzieli. Zrozumieli.
Ale nagle rozdarł powietrze krzyk i głowa Ace poderwała się w górę. Grupa pięciu mężczyzn otoczyła leżącego więźnia. Jeden z nich odwrócił się, blady jak ściana.
„Nie żyje.”
Ace zerwała się na nogi.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ciepła woda ściekała z ciemnych włosów Rowana, gdy sięgał po ręcznik. Para w pokoju wirowała niczym mgła, oplatając jego napiętą sylwetkę. Właśnie skończył kąpiel, licząc na chwilę ciszy po długim dniu.
Ale dźwięk pospiesznych kroków rozerwał ciszę.
Drzwi gwałtownie się otworzyły. Jego Beta, Kane, wpadł do środka.
Rowan uniósł brew, zaciskając ręcznik wokół bioder.
Kane był bez tchu, twarz miał bladą. „Alfa, chłopak…” Zawahał się, jego wzrok przemknął po nagiej klatce piersiowej Rowana, po czym szybko odwrócił oczy.
Rowanowi ścisnęło się wnętrze. „Co z nim?”
Kane przełknął ślinę. „Zabił kogoś.”
Cisza.
Serce Rowana z impetem uderzyło o żebra. „Co?” Jego głos był niebezpiecznie cichy.
Kane przytaknął. „Jednego z więźniów. Najsilniejszego.”
W głowie Rowana zawirowało. Zabił kogoś?
Myślami wrócił na pole—do chwili, gdy Ace powalił lwa z taką łatwością i precyzją. Kim do diabła był ten chłopak?
Rowan gwałtownie wypuścił powietrze, zmuszając się do opanowania. „Przyprowadź go do mnie.”
Kane zawahał się. „Teraz?”
Ostre spojrzenie Rowana przeszyło go na wskroś. „Teraz.”
Kane wybiegł, zostawiając Rowana samego z myślami.
Jego dłonie zacisnęły się w pięści.
Ace Ravelwood był zagadką. Czy Cedric podłożył kogoś na jego miejsce?
Im dłużej Rowan o tym myślał, tym mocniej instynkt podpowiadał mu, że coś jest nie tak.
Po kilku minutach ciężkie drzwi znów się otworzyły.
Ace został wciągnięty do środka przez dwóch strażników. Jej ubrania były w nieładzie, twarz pozbawiona wyrazu, ale ramiona napięte. Ace została zmuszona do uklęknięcia przed Rowanem.
Rowan studiował go, próbując go odczytać.
Wtedy, po raz pierwszy, Ace uklękła z własnej woli.
„Nie miałem pojęcia, że umrze,” powiedziała cicho Ace.
Szczęka Rowana się zacisnęła. „Powiedz mi dokładnie, co się stało.”
Ace uniosła lekko głowę. „Uderzył mnie. Odpłaciłam się. Uderzyłam go tylko w brzuch.”
Ostre spojrzenie Rowana zatrzymało się na Kane’ie, który stał u jego boku.
To nie może być wszystko.
Rowan westchnął nosem, po czym dał znak Kane’owi, by ich zostawił.
Beta skinął głową i wyszedł, zamykając za sobą drzwi.
Rowan odwrócił się z powrotem do Ace, jego oczy pociemniały od podejrzliwości. Zrobił krok do przodu. Palce Ace zadrżały na jej udach, postawa się wyprostowała.
„Spójrz na mnie,” rozkazał.
Ace pozostała nieruchoma.
Głos Rowana stał się jeszcze niższy. „Powiedziałem, spójrz na mnie.”
Powoli Ace podniosła głowę i ich spojrzenia się spotkały.
Rowan szukał czegoś—czegokolwiek—co potwierdziłoby jego narastające podejrzenie. W chwili, gdy ich spojrzenia się skrzyżowały, coś w nim na nowo się odezwało, jak wcześniej.
Dziwne przyciąganie, jego wilk zjeżył się, czujny.
Oddech Ace zadrżał, ledwie wyczuwalnie. Prawie się cofnęła, ale Rowan był szybszy.
„Nie odwracaj wzroku.” Głos Rowana był jak stal.
Między nimi rozegrała się cicha wojna.
Rowan zrobił kolejny krok, górując nad Ace.
„Jakiego użyłaś podstępu?” zapytał, jego ton był wyważony.
Ace wypuściła powietrze. „Uderzyłam go tylko w gardło. Miało go to osłabić, nie zabić.”
Spojrzenie Rowana pociemniało i bez ostrzeżenia ruszył. Ace ledwie zdążyła zareagować, zanim jej stopy oderwały się od ziemi. Jej plecy uderzyły o zimną kamienną ścianę, a dłoń Rowana zacisnęła się mocno na jej gardle.
Puls Ace przyspieszył. Nie z bólu. Nie ze strachu przed śmiercią. Ale z powodu dotyku Rowana na jej szyi, tak blisko jej klatki piersiowej.
Ace szarpała się, jej palce zacisnęły się na jego nadgarstku. Próbowała go odepchnąć, ale jego chwyt tylko się wzmocnił.
Rowan pochylił się, obserwując jak panika rozkwita w szeroko otwartych oczach Ace. Strach. Ale nie taki, jakiego się spodziewał.
Jego chwyt lekko się rozluźnił.
Oddech Ace był urywany, ostry i płytki. Nie to. Nie w ten sposób.
Szarpnęła się ponownie, bardziej rozpaczliwie.
I Rowan to zobaczył.
Ten błysk czegoś, czego szukał.
Jego wnętrze skręciło się gwałtownie.
W końcu ją puścił.
Ace upadła na ziemię, kaszląc i łapczywie łapiąc powietrze.
Rowan cofnął się, przeczesując dłonią wilgotne włosy. Jego puls był nierówny.
Nie powinien tego czuć. Nie powinien się przejmować.
Ale jego wilk był na krawędzi. Niespokojny. Czujny.
Ace otarła usta, wciąż łapiąc oddech. Potem, powoli, uniosła głowę.
„Nie chciałam go zabić,” powtórzyła. Jej głos był szorstki. Szczery.
Rowan zacisnął szczękę.
„Ten człowiek,” powiedział cicho, „był najsilniejszym więźniem w moich celach.”
Ace zesztywniała.
Głos Rowana był spokojny, ale śmiertelnie groźny.
„Trzymałem go przy życiu z konkretnego powodu.” Jego złote oczy płonęły gniewem. „A teraz go nie ma. Przez ciebie.”
Ace przełknęła ślinę, docierało do niej. To dlatego Rowan był wściekły.
Nie obchodził go ten człowiek. Obchodziła go utrata potężnej broni.
„Przepraszam,” powiedziała Ace szczerze. „Nie zamierzałam—”
„Nie obchodzi mnie, co zamierzałaś,” przerwał jej Rowan. Jego głos był lodowaty.
Między nimi zapadła cisza.
Rowan zrobił powolny krok do przodu, jego wilk czaił się pod skórą.
Ace cofnęła się—aż jej plecy znów dotknęły ściany.
Ramiona Rowana otoczyły ją z obu stron, a on pochylił głowę, szepcząc jej do ucha.
„Na moim terytorium ten, kto zabija… również zostanie zabity.”
Żołądek Ace zapadł się.
Przesuń w górę, aby kontynuować