Mężczyźni stali przy moim piedestale, rozmawiając i od czasu do czasu spoglądając na mnie. Pytania dręczyły mój umysł. Czy Ciemnowłosy mnie kupił? Czego ode mnie chcieli? Czy zamierzali mnie zjeść czy pobić? Czułam mdłości i chciałam wymiotować. Wtedy to również by mnie obciążało, więc powstrzymałam się i próbowałam oddychać normalnie. Ledwo zauważyłam ruch, gdy moja platforma przesunęła się do tyłu do małego pomieszczenia. Pokój był słabo oświetlony, a ściany wyglądały jak duże ekrany. Moje ramiona drżały z powodu długiego trzymania ich w górze, a ja opadłam na moje niewidzialne więzy. Na chwilę moje adrenalina była wyczerpana, podobnie jak ja.
Pięciu mężczyzn weszło swobodnie do pokoju, podczas gdy dama z macką szła za nimi. Ściana przede mną rozświetliła się i to byłam ja, praktycznie bez włosów. Krzyknęłam w maskę powietrzną i walczyłam w moich więzach. Z jakiegoś powodu wydawało mi się, że ogolenie mnie na łyso byłoby najgorszą rzeczą, jaką mogliby zrobić. Oczywiście wiedziałam, że to dopiero początek.
Ciemnowłosy mężczyzna odwrócił się i obserwował moją walkę. Jego twarz była szorstka od zarostu, a krótkie czarne włosy otaczały jego twarz. Uniósł ciemną brew i powiedział coś. Długowłosy skoczył na moją platformę za mną. Poczułam, jak chwyta moje długie, brązowe włosy i owija je wokół pięści. Przekręcił moją głowę w tę i z powrotem, rozmawiając z przyjaciółmi.
Zeskoczył i swobodnie oparł się na mojej platformie, uśmiechając się złośliwie do mnie. Dama z macką nacisnęła przełącznik i ja na ścianie wyglądałam już tak jak ja, z włosami i wszystkim. Westchnienie ulgi wydobyło się z moich ust. Nagle zdałam sobie sprawę, że to wyszło. Maska powietrzna na mojej twarzy zniknęła.
Mężczyźni rozmawiali z damą w języku, którego nie rozumiałam. Ciemnowłosy nadal od czasu do czasu na mnie spoglądał. Nie byłam naprawdę zdenerwowana, gdy ja na ścianie miałam usunięte włosy z nóg, pachwiny, brzucha i pach.
Chudy, cichy mężczyzna wskazał na swoją zbroję i zwrócił się do grupy. Metal pokrywający jego klatkę piersiową miał skomplikowany wzór. W rzeczywistości wszyscy nosili ten sam wzór na piersi. Dama włożyła swoją mackę do jego ucha.
Byłam rozproszona resztą rozmowy, gdy długowłosy mężczyzna bawił się moimi palcami u nóg. Po drugiej stronie platformy, mężczyzna z brązowymi włosami i krótką brodą głaskał drugą stopę podczas rozmowy. Dotykali mnie bez pozwolenia i to mnie rozwścieczyło. Logiczny głosik w tyle mojego umysłu uzasadniał, że powinnam się do tego przyzwyczaić.
Dwa stwory weszły do pokoju przez boczne drzwi. Wyglądały, jakby były zrobione z galarety. Znowu ogarnęła mnie chęć wymiotów, ale ją stłumiłam. Platforma, na której byłam, opadła na ziemię i teraz byłam otoczona moimi porywaczami na ich poziomie. Mężczyźni byli ogromni, najniższy miał pewnie ponad sześć stóp. Przy moich 5'7 przytłaczali mnie znacznie.
Stwory z galarety były teraz na platformie i zaczęłam się szamotać. Oczywiście już wiedziałam, że to bezwartościowe, ale nie mogłam przestać. Kiedy stwory z galarety zaczęły mnie pochłaniać nogi, mój paniczny krzyk wypełnił pokój. Nagle maska powietrzna na moich ustach została zastąpiona, a dama z macką wkładała swoją rzecz do mojego ucha.
"Cisza, niewolnico," usłyszałam w swoim umyśle. "Jesteś teraz własnością dumnych Wojowników, którzy stoją wokół nas. Chcą, aby twoje włosy zostały usunięte w pewnych miejscach i to się dzieje. Zapłacili za wprowadzenie znajomości języka do ich umysłów. Zrobię to teraz."
Mój świat stał się mglisty, gdy kobieta z macką wprowadziła obcy język do mojego mózgu. Byłam niejasno świadoma, że stół podnosił się, gdy ja opadałam, aż leżałam płasko na poziomie macki damy. Czułam się, jakbym wypiła za dużo. Powoli słowa wypowiadane wokół mnie zaczęły nabierać sensu. Nie było jednak czasu na podziwianie tego.
Kobieta z macką wyciągnęła coś, co wyglądało jak srebrne pióro i przycisnęła je do mojego ramienia. Skrzywiłam się, gdy zaczęło lekko pieczenie, a ona przytrzymywała srebrne pióro przy mnie.
"Co to było?" zapytał cicho chudy facet.
"To dla zdrowia niewolnicy," odpowiedział mu ciemnowłosy mężczyzna. "Basin opowiedział nam o tym, bracie, musisz bardziej uważać."
"Będziemy jej dawać każdego dnia napój podobny do tej mikstury," powiedział brodaty mężczyzna i inni się zgodzili.
Było to tak dziwne rozumieć język, który wiedziałam, że jest mi obcy. Byłam oszołomiona.
"Ludzka niewolnico, mówię do ciebie w języku Pateria." Czy mnie rozumiesz?" zapytała kobieta, patrząc prosto na mnie. Powoli skinęłam głową, a ona uderzyła mnie w pierś, "Odpowiesz mi, gdy do ciebie mówię, niewolnico!" Zanim zdążyłam zrobić to, co mi kazano, zobaczyłam, jak Ciemnowłosy chwyta jej rękę. "Ta jest teraz nasza, sprzedawczyni. Szanuj to jako takie," powiedział, pocierając dłonią po śladzie, który zostawiła. Mój sutek zareagował na jego dotyk mimo mojego poczucia grozy. "Oni są ochronni, niewolnico, masz szczęście. Teraz rozumiesz mnie?" zapytała ponownie. Odpowiedziałam jej niewyraźnym głosem słowami, które ledwo rozpoznałam, a mężczyźni zbliżyli się wokół mnie. Zdałam sobie sprawę, że leżałam na platformie, a galaretowate stworzenia wciąż działały. Śliska pieczenie biegła w górę moich nóg. Ciemnowłosy spojrzał na mnie z góry. Przesunął palcami po moim ramieniu, zwracając się do sprzedawczyni. "Chcemy wiedzieć, jak to działa. Kiedy sprzątacze skończą, chcę, żebyś pokazała nam wszystkie części," powiedział, odwracając wzrok z powrotem na moją twarz. Wciąż czułam się pijana, a pokój zaczął powoli ciemnieć na brzegach. Zastanawiałam się, ile części mu pokaże. Czy otworzy mi brzuch, żeby pokazać mu te części również? Przy tej pięknej myśli zemdlałam. "Zły sen," pomyślałam, budząc się. "Mam nadzieję, że nie przegapiłam budzika." Otworzyłam oczy, a potem znowu je zamknęłam. W środku głowy powtarzałam sobie: "Zły sen, zły sen, zły sen." "Już cię widziałem, Ciara, otworzyłaś oczy. Już nie śpisz. Chcę cię zobaczyć z otwartymi," powiedział długowłosy mężczyzna. Pochylał się nade mną, obserwując moją drzemkę. Zobaczyłam jego przenikające niebieskie oczy, gdy tylko otworzyłam swoje. "Mogę je otworzyć za ciebie, Ciara. Czy mam to zrobić?" zapytał. Szybko otworzyłam oczy i spróbowałam się od niego odsunąć, ale tylko wpadłam na Ciemnowłosego, który leżał po drugiej stronie mnie. Wycofałam się od obojga i spadłam z powierzchni, na której leżałyśmy. Przemieszczając się po podłodze, zatrzymałam się, gdy uderzyłam w ścianę i wstałam. Zerkając przez otwór w ścianie, zauważyłam słońce, które wyłaniało się zza fioletowo-niebieskiego horyzontu. Kilka dużych księżyców również można było zobaczyć rozciągających się na niebie. Nigdy nie widziałam nieba tego koloru ani z tyloma satelitami. Odwróciłam się w oszołomieniu i spojrzałam przed siebie nieruchomym wzrokiem. To nie była ziemia, chyba że moja planeta nagle rozwinęła nowe księżyce. Byłam gdzieś indziej, bardzo daleko. Moje oczy znów zaczęły działać i przyglądałam się szczegółom miejsca, w którym się znajdowałam. Wyglądało to na sypialnię. Na środku pokoju stało ogromne, okrągłe łóżko pokryte zestawem głęboko niebieskich okryć. Duży słup biegł przez środek łóżka i przymocowany był do sufitu. Czterech silnie zbudowanych mężczyzn leżało na nim. Z wyglądu ich włosów widać było, że właśnie się obudzili. Szczupły mężczyzna leżał po drugiej stronie materaca. Rozciągnął się leniwie i przyglądał mi się. "Mówiłem, że powinniśmy ją związać," powiedział szczupły mężczyzna do całej grupy. Zaskrzypiałam i objęłam się ramionami. Zdałam sobie sprawę, że jestem kompletnie naga. Patrząc szybko w dół, zobaczyłam ozdobne metalowe kajdany owinięte wokół moich nadgarstków i kostek, ale poza tym byłam całkowicie bez ubrania. Przesunęłam ręce, aby zakryć swoje intymne części. "Do pierwszego konkursu więc," powiedział szeroki, brodaty mężczyzna, wstając z łóżka i podchodząc do mnie. Brodaty mężczyzna był wyższy ode mnie co najmniej o stopę. Jego klatka piersiowa była naga, z wyjątkiem obfitego brązowego owłosienia. Długi kawałek białego lnu był owinięty wokół jego talii. Z liczby blizn przecinających jego tors, ewidentnie brał udział w wielu walkach. Przerażał mnie. "Mistrz Evan chce cię obejrzeć na łóżku z otwartymi oczami, Ciara. Wróć i połóż się," rozkazał. Mężczyzna był olbrzymem. Byłam zbyt przerażona, żeby się ruszyć, i potrząsnęłam głową 'nie', obserwując go. "Co masz na myśli, gdy poruszasz głową w ten sposób? Mów do mnie, Ciara," powiedział, zbliżając się. "Nie," wyszło z moich ust. "Nie, co, Ciara," powiedział, krzyżując ramiona na piersi. Patrzył na mnie, jak drżę przez chwilę, a potem kontynuował. "Nie jesteś wykształcona, więc ci pomogę. Kiedy mi odpowiadasz lub moim braciom, słowo Mistrz powinno podążać za tym, co mówisz." "Nie jesteś moim Mistrzem," wysyczałam na niego buntowniczo. Brodaty mężczyzna zbliżył się do mnie, a ja uciekłam od niego. Nie zaszłam daleko. W pośpiechu nie zauważyłam długowłosego mężczyzny, gdy stanął przede mną. Walcząc dziko, walczyłam z rękami, które mnie zatrzymały. Po krótkiej walce zostałam obezwładniona na podłodze. Długowłosy mężczyzna trzymał mnie twarzą w dół z rękami za plecami. Miał moją prawą rękę skręconą w uścisku tak mocnym, że bałam się, że kość pęknie. Krzycząc przeprosiny, leżałam nieruchomo, modląc się, aby mnie puścił.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Rodziny zawsze mają problemy, wiem o tym. Moja po prostu zdawała się mieć ich więcej niż większość. Moi wujkowie spędzili czas w więzieniu i teraz nie mogli znaleźć pracy. Moja matka była alkoholiczką, a ojca nigdy nie było w moim życiu. Powiedzieć, że byliśmy dysfunkcyjni, to za mało.
Jakoś mamie udało się kupić dom, w którym mieszkaliśmy. Był mały, z kilkoma sypialniami i kuchnią połączoną z salonem. Był pełen ludzi.
Staliśmy się miejscem noclegowym dla każdego członka rodziny, który nie miał gdzie się podziać, czyli praktycznie dla wszystkich. Winili złą gospodarkę. Ja winiłam to, co wciągali nosem. Strach przed kolejnym pobiciem powstrzymywał mnie od mówienia takich rzeczy.
Miałam własną sypialnię, dopóki nie wprowadził się mój ostatni wujek. Wujek Eddy powiedział mamie, że "potrzebuje" wygodnego łóżka. Był na tyle obleśny, że prawdopodobnie nie przeszkadzałoby mu, gdybym została. Matka powiedziała mi, że mogę spać na kanapie, ale ona spędzała tam większość nocy nieprzytomna po pijanemu. Czasami zdarzało mi się spać na krześle na frontowym ganku.
Było szokiem, gdy udało mi się skończyć liceum. Gdy tylko skończyłam osiemnaście lat, wydostałam się stamtąd tak szybko, jak mogłam.
Znalazłam pracę przy sprzątaniu pokoi kilka godzin jazdy autostradą, w podrzędnym motelu. Mój chłopak zawiózł mnie tam z moim skromnym dobytkiem. Jego zapłatą był szybki numerek na skrzypiącym, niewygodnym łóżku motelowym. Gdy wyjechał, nigdy więcej go nie zobaczyłam.
Kierownik motelu nie był szczególnie miły, ale brał moje pieniądze tak samo jak od innych. Miałam własne łóżko i mały telewizor. Sprzątałam, więc było czyściutko. Szybko nauczyłam się unikać pana Pensky'ego, kierownika, tak jak unikałam moich wujków.
Praca w motelu była ciężka i niewdzięczna. Pan Pensky odmawiał kupowania mi nawet podstawowych rzeczy, jak rękawiczki. Moje dłonie były czerwone i podrażnione od chemikaliów, których używałam. Po kilku miesiącach suche pęknięcia na palcach i dłoniach stały się po prostu częścią mnie.
Klientela motelu składała się głównie ze starych, brudnych mężczyzn. Próbowali mnie codziennie obmacywać, ale byłam szybka. Lata temu nauczyłam się, jak unikać niechcianych dotyków wujka. Trzymałam się z dala od kłopotów.
Podstawy życia w motelu były i tak lepsze. Jadłam trzy razy dziennie. Po raz pierwszy mogłam zamknąć swój pokój, więc nikt nie kradł tego, co kupiłam. Rzadko jadłam świeże owoce czy warzywa, konserwowane jedzenie dłużej się trzymało i było tańsze. Wiedziałam, że nie mogę tak jeść wiecznie. Ale i tak było to dla mnie lepsze niż wcześniej.
Kochałam moje dni wolne. Jeździłam autobusem nad wybrzeże. Było tam miejsce, gdzie turyści nigdy nie chodzili. Jeśli zeszło się po stromym zboczu, miało się własną, kamienistą plażę.
Spędzałam godziny na nurkowaniu i badaniu głębokiego dna. Pod wodą było cicho, a ryby nigdy mi nie przeszkadzały. Nauczyłam się wstrzymywać oddech na naprawdę długo i badałam podwodne jaskinie i szczeliny tak daleko, jak mogłam.
Gdybym kiedykolwiek uzbierała wystarczająco dużo pieniędzy, rozważałam wzięcie lekcji nurkowania i wypożyczenie sprzętu. Taka gotówka była jednak dla mnie bardzo odległą perspektywą.
Takie było moje życie i wreszcie byłam szczęśliwa. Mój mały świat nie był szczególnie ekscytujący, ale był mój.
Robiłam zakupy po pracy w mini-markecie przecznicę dalej. Wróciłam do motelu późno pewnej nocy i zauważyłam słabe światło dochodzące zza budynku. Zostawiłam zakupy w pokoju i poszłam to sprawdzić.
Za budynkiem był mały zadrzewiony teren. Pijacy czasami rozpalali tam ogniska. Kierownik nie przejmował się tym, chyba że wymykało się spod kontroli - wtedy dzwoniliśmy po policję i straż pożarną.
Nie jestem pewna, co skłoniło mnie do sprawdzenia tego. Powinnam była pójść po pana Pensky'ego i pozwolić jemu to sprawdzić.
Weszłam na teren, przechodząc nad pustymi butelkami po piwie i wyrzuconymi strzykawkami. Światło dochodziło gdzieś ze środka. Przemykałam między drzewami, obserwując światło. Nie migotało jak ogień. Było bardziej jak miarowy puls. To ostatnia rzecz, jaką widziałam na Ziemi.
Obudziłam się i nie pamiętałam, żebym zasnęła. Moje otoczenie było bardzo czyste, niemal sterylne i kompletnie mi obce. Zerwałam się i zdałam sobie sprawę, że jestem naga.
Pokój, w którym byłam, był jasno biały, włącznie z małą ławką, na której leżałam. W pokoju nie było okien, a światło zdawało się emanować z samych ścian. Postawiłam stopy na podłodze, która przypominała w dotyku twardy plastik. Dotykając ścian, nie mogłam znaleźć żadnej szczeliny, która wskazywałaby na drzwi.
Oddychałam szybko i zdałam sobie sprawę, że to musi być hiperwentylacja. Nagle poczułam, jakby pokój się poruszał, uczucie było subtelne, ale wyraźne. Moje ręce i nogi zostały unieruchomione przez silne prądy powietrzne. Powietrze rozciągnęło moje ręce na boki i rozdzieliło nogi. Odwróciłam głowę i zobaczyłam, jak ławka wtapia się z powrotem w podłogę.
Ściany po prostu zniknęły, to najlepszy sposób, w jaki mogę to opisać. W jednej chwili tam były, a w następnej już ich nie było. Stałam na białej, świecącej platformie, patrząc w nicość.
Moje oczy powoli przyzwyczaiły się do ciemności i teraz mogłam zobaczyć twarze. Moja mała platforma dryfowała powoli przez morze twarzy. Były humanoidalne, większość z nich. Inne były takie, jakie ludzie opisywali, mówiąc o porwaniach przez kosmitów.
Walczyłam o zachowanie świadomości. Mój umysł chciał się po prostu wyłączyć i wrócić do motelu, gdzie mogłabym przyrządzić zupki Ramen. To nie mogło się dziać naprawdę.
Byłam upokorzona. Nie byłam gruba, ale też nie chuda. Mój brzuch i biodra miały miękki wygląd, którego nienawidziłam. To samo dotyczyło moich ogromnych piersi. Pragnęłam zakryć wszystkie intymne części ciała.
Najbardziej przeszkadzało mi to, co nie powinno mieć znaczenia - od wieków nie goliłam nóg ani pach. W motelu nie było nikogo, na kim mogłoby mi zależeć, więc byłam owłosiona.
Moje owłosienie łonowe, o rany, sięgało aż do pępka. Ciemne, kręcone włosy pokrywające mój podbrzusze były cechą odziedziczoną po mamie. Nienawidziłam tego i nigdy nikomu bym tego nie pokazała. Nie żeby to miało teraz znaczenie, ale mój mózg zdecydował, że właśnie tym będę się martwić.
Czasami moja mała platforma zatrzymywała się przed grupą twarzy. Te, przed którymi się zatrzymywałam, wyglądały na ludzkie. Zdawałam się mijać dziwnie wyglądające stworzenia w sali. Nie mogłam się zastanawiać dlaczego.
Grupy mężczyzn, przed którymi się unosiłam, oceniały mnie. Widziałam, jak pokazują mnie palcami i rozmawiają ze sobą. W zależności od tego, gdzie wskazywali, zmieniało się światło i prądy powietrza. Byłam zginana, kładziona płasko, zmuszana do siedzenia i klęczenia. Nie mogłam walczyć z prądami powietrza, były zbyt silne.
W jednej pozycji zobaczyłam inne słabo oświetlone platformy ustawione na podwyższonej scenie po drugiej stronie sali. Inne stworzenia zdobiły te platformy. Wszystkie były trzymane w pozycji podobnej do mojej. Wyglądająca na ludzką kobieta przechodziła między nimi po scenie, zakładając obroże na ich najwęższe części. Uderzyło mnie, że jesteśmy sprzedawani - tak musiał wyglądać międzygalaktyczny dom niewolników.
Było nie do zniesienia, że ludzie zniewalają innych ludzi. Powinni wiedzieć, że to złe. Nagle ogarnęła mnie wściekłość.
To było nieznośne. Ostatnia grupa mężczyzn kazała prądom powietrza przesuwać mnie we wszystkie strony. Co za nerwy, żeby tak mnie traktować. Licytatorzy prawdopodobnie zabiją mnie za moją śmiałość, ale nie obchodziło mnie to. Byłam wściekła.
Próbowałam krzyczeć na mężczyzn przede mną. Początkowo nie wydobył się żaden dźwięk, jakiś dziwny prąd powietrza mi w tym przeszkadzał. Patrzyłam na nich gniewnie i opierałam się prądom powietrza. Nie zamierzałam być marionetką, jakiej chcieli.
Jeden z mężczyzn przede mną miał długie, brudne blond włosy sięgające pleców, uśmiechnął się do mnie z wyższością i wykonał gest. Prąd powietrza uniemożliwiający mi mówienie zniknął i wydałam z siebie najstraszniejsze dźwięki. Nazwałam ich wszystkimi najgorszymi określeniami, jakie kiedykolwiek słyszałam i przeklinałam ich na wszystkie znane mi sposoby. Walczyłam z więzami i patrzyłam na nich gniewnie.
Mężczyźni rozmawiali między sobą przez kilka chwil, podczas gdy ja unosiłam się przed nimi. Skończyły mi się przekleństwa, więc po prostu patrzyłam na nich ze złością. Rozejrzałam się wściekle, zastanawiając się, przed którą grupą dupków zatrzymam się następnym razem. Miejmy nadzieję, że ci idioci skończyli ze mną.
Potężny ciemnowłosy mężczyzna w grupie wykonał gest i coś krzyknął. Prąd powietrza nad moimi ustami powrócił, a moja platforma przeleciała przez pokój do ściany. Światło pod moimi stopami przygasło do ledwo widocznego blasku. Humanoidalne ręce założyły mi na szyję chłodną metalową obrożę.
O Boże, co ja zrobiłam?
Z przerażeniem obserwowałam, jak aukcja trwa dalej. Mimo całego zamieszania, moje oczy były przyklejone do ostatniej grupy mężczyzn, przed którymi się zatrzymałam. Wyglądało na to, że ciemnowłosy mężczyzna mnie kupił.
Próbowałam dokładnie przypomnieć sobie, jak wyglądał. Trudno było go zobaczyć z tej odległości. Był duży i umięśniony, tak mi się wydawało. Na środku jego klatki piersiowej znajdował się metalowy napierśnik. Wydawało mi się, że widziałam rękojeść miecza przy jego pasie. Ogólnie wyglądał groźnie.
Odwróciłam od niego wzrok na chwilę i przyjrzałam się innym niewolnikom. Niektórzy wyglądali na w miarę ludzkich, ale większość nie. Właściwie nie widziałam nikogo innego na scenie, kto wyglądałby na pochodzącego z Ziemi.
Ponownie skanując aukcję, nie widziałam już ciemnowłosego mężczyzny. Ogarnęła mnie chwila paniki, że odszedł. Jeśli nie on mnie kupił, to kto? Niewiedza była gorsza niż wiedza.
Ruch przy moich stopach przykuł moją uwagę i spojrzałam w dół. Ciemnowłosy mężczyzna był tam, wraz z czterema innymi mężczyznami i patrzyli na mnie. Ich oczy zdawały się mnie oceniać. Byłam boleśnie świadoma tego, jak moje nogi są rozstawione i do czego mają pełny dostęp.
W strachu moje ciało zrobiło najbardziej żenującą rzecz. Zsikałam się. Złoty płyn spłynął po moich nogach na białą platformę.
Mężczyźni patrzyli na to z ciekawością i zdawali się to omawiać. Ten z długimi blond włosami sięgnął na krawędź platformy. Czułam, jak prądy powietrza walczą z nim, próbując go odepchnąć. Wcale go to nie zniechęciło i zanurzył palec w żółtej kałuży. Zbadał to, podobnie jak jego przyjaciele, a potem spróbował.
Mało tego, że zsikałam się publicznie, teraz jakiś kosmita to smakuje.
Wyglądająca na kobietę istota, która założyła mi obrożę, stanęła obok mężczyzn. Patrzyli na nią nieufnie. Długa macka wyszła z jej gardła i zanurzyła się w uchu długowłosego mężczyzny. Ona pozostała niewzruszona, ale mężczyzna skłonił przed nią głowę. Wykonała gest i moja mała platforma została oczyszczona z kałuży. Mocz wciąż przylegał do moich nóg i życzyłam sobie, żeby prądy powietrza go wysuszyły.
Przesuń w górę, aby kontynuować