Mężczyźni stali przy moim piedestale, rozmawiając i od czasu do czasu spoglądając na mnie. Pytania dręczyły mój umysł. Czy Ciemnowłosy mnie kupił? Czego ode mnie chcieli? Czy zamierzali mnie zjeść czy pobić? Czułam mdłości i chciałam wymiotować. Wtedy to również by mnie obciążało, więc powstrzymałam się i próbowałam oddychać normalnie. Ledwo zauważyłam ruch, gdy moja platforma przesunęła się do tyłu do małego pomieszczenia. Pokój był słabo oświetlony, a ściany wyglądały jak duże ekrany. Moje ramiona drżały z powodu długiego trzymania ich w górze, a ja opadłam na moje niewidzialne więzy. Na chwilę moje adrenalina była wyczerpana, podobnie jak ja.
Pięciu mężczyzn weszło swobodnie do pokoju, podczas gdy dama z macką szła za nimi. Ściana przede mną rozświetliła się i to byłam ja, praktycznie bez włosów. Krzyknęłam w maskę powietrzną i walczyłam w moich więzach. Z jakiegoś powodu wydawało mi się, że ogolenie mnie na łyso byłoby najgorszą rzeczą, jaką mogliby zrobić. Oczywiście wiedziałam, że to dopiero początek.
Ciemnowłosy mężczyzna odwrócił się i obserwował moją walkę. Jego twarz była szorstka od zarostu, a krótkie czarne włosy otaczały jego twarz. Uniósł ciemną brew i powiedział coś. Długowłosy skoczył na moją platformę za mną. Poczułam, jak chwyta moje długie, brązowe włosy i owija je wokół pięści. Przekręcił moją głowę w tę i z powrotem, rozmawiając z przyjaciółmi.
Zeskoczył i swobodnie oparł się na mojej platformie, uśmiechając się złośliwie do mnie. Dama z macką nacisnęła przełącznik i ja na ścianie wyglądałam już tak jak ja, z włosami i wszystkim. Westchnienie ulgi wydobyło się z moich ust. Nagle zdałam sobie sprawę, że to wyszło. Maska powietrzna na mojej twarzy zniknęła.
Mężczyźni rozmawiali z damą w języku, którego nie rozumiałam. Ciemnowłosy nadal od czasu do czasu na mnie spoglądał. Nie byłam naprawdę zdenerwowana, gdy ja na ścianie miałam usunięte włosy z nóg, pachwiny, brzucha i pach.
Chudy, cichy mężczyzna wskazał na swoją zbroję i zwrócił się do grupy. Metal pokrywający jego klatkę piersiową miał skomplikowany wzór. W rzeczywistości wszyscy nosili ten sam wzór na piersi. Dama włożyła swoją mackę do jego ucha.
Byłam rozproszona resztą rozmowy, gdy długowłosy mężczyzna bawił się moimi palcami u nóg. Po drugiej stronie platformy, mężczyzna z brązowymi włosami i krótką brodą głaskał drugą stopę podczas rozmowy. Dotykali mnie bez pozwolenia i to mnie rozwścieczyło. Logiczny głosik w tyle mojego umysłu uzasadniał, że powinnam się do tego przyzwyczaić.
Dwa stwory weszły do pokoju przez boczne drzwi. Wyglądały, jakby były zrobione z galarety. Znowu ogarnęła mnie chęć wymiotów, ale ją stłumiłam. Platforma, na której byłam, opadła na ziemię i teraz byłam otoczona moimi porywaczami na ich poziomie. Mężczyźni byli ogromni, najniższy miał pewnie ponad sześć stóp. Przy moich 5'7 przytłaczali mnie znacznie.
Stwory z galarety były teraz na platformie i zaczęłam się szamotać. Oczywiście już wiedziałam, że to bezwartościowe, ale nie mogłam przestać. Kiedy stwory z galarety zaczęły mnie pochłaniać nogi, mój paniczny krzyk wypełnił pokój. Nagle maska powietrzna na moich ustach została zastąpiona, a dama z macką wkładała swoją rzecz do mojego ucha.
"Cisza, niewolnico," usłyszałam w swoim umyśle. "Jesteś teraz własnością dumnych Wojowników, którzy stoją wokół nas. Chcą, aby twoje włosy zostały usunięte w pewnych miejscach i to się dzieje. Zapłacili za wprowadzenie znajomości języka do ich umysłów. Zrobię to teraz."
Mój świat stał się mglisty, gdy kobieta z macką wprowadziła obcy język do mojego mózgu. Byłam niejasno świadoma, że stół podnosił się, gdy ja opadałam, aż leżałam płasko na poziomie macki damy. Czułam się, jakbym wypiła za dużo. Powoli słowa wypowiadane wokół mnie zaczęły nabierać sensu. Nie było jednak czasu na podziwianie tego.
Kobieta z macką wyciągnęła coś, co wyglądało jak srebrne pióro i przycisnęła je do mojego ramienia. Skrzywiłam się, gdy zaczęło lekko pieczenie, a ona przytrzymywała srebrne pióro przy mnie.
"Co to było?" zapytał cicho chudy facet.
"To dla zdrowia niewolnicy," odpowiedział mu ciemnowłosy mężczyzna. "Basin opowiedział nam o tym, bracie, musisz bardziej uważać."
"Będziemy jej dawać każdego dnia napój podobny do tej mikstury," powiedział brodaty mężczyzna i inni się zgodzili.
Było to tak dziwne rozumieć język, który wiedziałam, że jest mi obcy. Byłam oszołomiona.
"Ludzka niewolnico, mówię do ciebie w języku Pateria." Czy mnie rozumiesz?" zapytała kobieta, patrząc prosto na mnie. Powoli skinęłam głową, a ona uderzyła mnie w pierś, "Odpowiesz mi, gdy do ciebie mówię, niewolnico!" Zanim zdążyłam zrobić to, co mi kazano, zobaczyłam, jak Ciemnowłosy chwyta jej rękę. "Ta jest teraz nasza, sprzedawczyni. Szanuj to jako takie," powiedział, pocierając dłonią po śladzie, który zostawiła. Mój sutek zareagował na jego dotyk mimo mojego poczucia grozy. "Oni są ochronni, niewolnico, masz szczęście. Teraz rozumiesz mnie?" zapytała ponownie. Odpowiedziałam jej niewyraźnym głosem słowami, które ledwo rozpoznałam, a mężczyźni zbliżyli się wokół mnie. Zdałam sobie sprawę, że leżałam na platformie, a galaretowate stworzenia wciąż działały. Śliska pieczenie biegła w górę moich nóg. Ciemnowłosy spojrzał na mnie z góry. Przesunął palcami po moim ramieniu, zwracając się do sprzedawczyni. "Chcemy wiedzieć, jak to działa. Kiedy sprzątacze skończą, chcę, żebyś pokazała nam wszystkie części," powiedział, odwracając wzrok z powrotem na moją twarz. Wciąż czułam się pijana, a pokój zaczął powoli ciemnieć na brzegach. Zastanawiałam się, ile części mu pokaże. Czy otworzy mi brzuch, żeby pokazać mu te części również? Przy tej pięknej myśli zemdlałam. "Zły sen," pomyślałam, budząc się. "Mam nadzieję, że nie przegapiłam budzika." Otworzyłam oczy, a potem znowu je zamknęłam. W środku głowy powtarzałam sobie: "Zły sen, zły sen, zły sen." "Już cię widziałem, Ciara, otworzyłaś oczy. Już nie śpisz. Chcę cię zobaczyć z otwartymi," powiedział długowłosy mężczyzna. Pochylał się nade mną, obserwując moją drzemkę. Zobaczyłam jego przenikające niebieskie oczy, gdy tylko otworzyłam swoje. "Mogę je otworzyć za ciebie, Ciara. Czy mam to zrobić?" zapytał. Szybko otworzyłam oczy i spróbowałam się od niego odsunąć, ale tylko wpadłam na Ciemnowłosego, który leżał po drugiej stronie mnie. Wycofałam się od obojga i spadłam z powierzchni, na której leżałyśmy. Przemieszczając się po podłodze, zatrzymałam się, gdy uderzyłam w ścianę i wstałam. Zerkając przez otwór w ścianie, zauważyłam słońce, które wyłaniało się zza fioletowo-niebieskiego horyzontu. Kilka dużych księżyców również można było zobaczyć rozciągających się na niebie. Nigdy nie widziałam nieba tego koloru ani z tyloma satelitami. Odwróciłam się w oszołomieniu i spojrzałam przed siebie nieruchomym wzrokiem. To nie była ziemia, chyba że moja planeta nagle rozwinęła nowe księżyce. Byłam gdzieś indziej, bardzo daleko. Moje oczy znów zaczęły działać i przyglądałam się szczegółom miejsca, w którym się znajdowałam. Wyglądało to na sypialnię. Na środku pokoju stało ogromne, okrągłe łóżko pokryte zestawem głęboko niebieskich okryć. Duży słup biegł przez środek łóżka i przymocowany był do sufitu. Czterech silnie zbudowanych mężczyzn leżało na nim. Z wyglądu ich włosów widać było, że właśnie się obudzili. Szczupły mężczyzna leżał po drugiej stronie materaca. Rozciągnął się leniwie i przyglądał mi się. "Mówiłem, że powinniśmy ją związać," powiedział szczupły mężczyzna do całej grupy. Zaskrzypiałam i objęłam się ramionami. Zdałam sobie sprawę, że jestem kompletnie naga. Patrząc szybko w dół, zobaczyłam ozdobne metalowe kajdany owinięte wokół moich nadgarstków i kostek, ale poza tym byłam całkowicie bez ubrania. Przesunęłam ręce, aby zakryć swoje intymne części. "Do pierwszego konkursu więc," powiedział szeroki, brodaty mężczyzna, wstając z łóżka i podchodząc do mnie. Brodaty mężczyzna był wyższy ode mnie co najmniej o stopę. Jego klatka piersiowa była naga, z wyjątkiem obfitego brązowego owłosienia. Długi kawałek białego lnu był owinięty wokół jego talii. Z liczby blizn przecinających jego tors, ewidentnie brał udział w wielu walkach. Przerażał mnie. "Mistrz Evan chce cię obejrzeć na łóżku z otwartymi oczami, Ciara. Wróć i połóż się," rozkazał. Mężczyzna był olbrzymem. Byłam zbyt przerażona, żeby się ruszyć, i potrząsnęłam głową 'nie', obserwując go. "Co masz na myśli, gdy poruszasz głową w ten sposób? Mów do mnie, Ciara," powiedział, zbliżając się. "Nie," wyszło z moich ust. "Nie, co, Ciara," powiedział, krzyżując ramiona na piersi. Patrzył na mnie, jak drżę przez chwilę, a potem kontynuował. "Nie jesteś wykształcona, więc ci pomogę. Kiedy mi odpowiadasz lub moim braciom, słowo Mistrz powinno podążać za tym, co mówisz." "Nie jesteś moim Mistrzem," wysyczałam na niego buntowniczo. Brodaty mężczyzna zbliżył się do mnie, a ja uciekłam od niego. Nie zaszłam daleko. W pośpiechu nie zauważyłam długowłosego mężczyzny, gdy stanął przede mną. Walcząc dziko, walczyłam z rękami, które mnie zatrzymały. Po krótkiej walce zostałam obezwładniona na podłodze. Długowłosy mężczyzna trzymał mnie twarzą w dół z rękami za plecami. Miał moją prawą rękę skręconą w uścisku tak mocnym, że bałam się, że kość pęknie. Krzycząc przeprosiny, leżałam nieruchomo, modląc się, aby mnie puścił.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Rodziny zawsze mają problemy, wiem o tym. Moja po prostu zdawała się mieć ich więcej niż większość. Moi wujkowie spędzili czas w więzieniu i teraz nie mogli znaleźć pracy. Moja matka była alkoholiczką, a ojca nigdy nie było w moim życiu. Powiedzieć, że byliśmy dysfunkcyjni, to za mało.
Jakoś mamie udało się kupić dom, w którym mieszkaliśmy. Był mały, z kilkoma sypialniami i kuchnią połączoną z salonem. Był pełen ludzi.
Staliśmy się miejscem noclegowym dla każdego członka rodziny, który nie miał gdzie się podziać, czyli praktycznie dla wszystkich. Winili złą gospodarkę. Ja winiłam to, co wciągali nosem. Strach przed kolejnym pobiciem powstrzymywał mnie od mówienia takich rzeczy.
Miałam własną sypialnię, dopóki nie wprowadził się mój ostatni wujek. Wujek Eddy powiedział mamie, że "potrzebuje" wygodnego łóżka. Był na tyle obleśny, że prawdopodobnie nie przeszkadzałoby mu, gdybym została. Matka powiedziała mi, że mogę spać na kanapie, ale ona spędzała tam większość nocy nieprzytomna po pijanemu. Czasami zdarzało mi się spać na krześle na frontowym ganku.
Było szokiem, gdy udało mi się skończyć liceum. Gdy tylko skończyłam osiemnaście lat, wydostałam się stamtąd tak szybko, jak mogłam.
Znalazłam pracę przy sprzątaniu pokoi kilka godzin jazdy autostradą, w podrzędnym motelu. Mój chłopak zawiózł mnie tam z moim skromnym dobytkiem. Jego zapłatą był szybki numerek na skrzypiącym, niewygodnym łóżku motelowym. Gdy wyjechał, nigdy więcej go nie zobaczyłam.
Kierownik motelu nie był szczególnie miły, ale brał moje pieniądze tak samo jak od innych. Miałam własne łóżko i mały telewizor. Sprzątałam, więc było czyściutko. Szybko nauczyłam się unikać pana Pensky'ego, kierownika, tak jak unikałam moich wujków.
Praca w motelu była ciężka i niewdzięczna. Pan Pensky odmawiał kupowania mi nawet podstawowych rzeczy, jak rękawiczki. Moje dłonie były czerwone i podrażnione od chemikaliów, których używałam. Po kilku miesiącach suche pęknięcia na palcach i dłoniach stały się po prostu częścią mnie.
Klientela motelu składała się głównie ze starych, brudnych mężczyzn. Próbowali mnie codziennie obmacywać, ale byłam szybka. Lata temu nauczyłam się, jak unikać niechcianych dotyków wujka. Trzymałam się z dala od kłopotów.
Podstawy życia w motelu były i tak lepsze. Jadłam trzy razy dziennie. Po raz pierwszy mogłam zamknąć swój pokój, więc nikt nie kradł tego, co kupiłam. Rzadko jadłam świeże owoce czy warzywa, konserwowane jedzenie dłużej się trzymało i było tańsze. Wiedziałam, że nie mogę tak jeść wiecznie. Ale i tak było to dla mnie lepsze niż wcześniej.
Kochałam moje dni wolne. Jeździłam autobusem nad wybrzeże. Było tam miejsce, gdzie turyści nigdy nie chodzili. Jeśli zeszło się po stromym zboczu, miało się własną, kamienistą plażę.
Spędzałam godziny na nurkowaniu i badaniu głębokiego dna. Pod wodą było cicho, a ryby nigdy mi nie przeszkadzały. Nauczyłam się wstrzymywać oddech na naprawdę długo i badałam podwodne jaskinie i szczeliny tak daleko, jak mogłam.
Gdybym kiedykolwiek uzbierała wystarczająco dużo pieniędzy, rozważałam wzięcie lekcji nurkowania i wypożyczenie sprzętu. Taka gotówka była jednak dla mnie bardzo odległą perspektywą.
Takie było moje życie i wreszcie byłam szczęśliwa. Mój mały świat nie był szczególnie ekscytujący, ale był mój.
Robiłam zakupy po pracy w mini-markecie przecznicę dalej. Wróciłam do motelu późno pewnej nocy i zauważyłam słabe światło dochodzące zza budynku. Zostawiłam zakupy w pokoju i poszłam to sprawdzić.
Za budynkiem był mały zadrzewiony teren. Pijacy czasami rozpalali tam ogniska. Kierownik nie przejmował się tym, chyba że wymykało się spod kontroli - wtedy dzwoniliśmy po policję i straż pożarną.
Nie jestem pewna, co skłoniło mnie do sprawdzenia tego. Powinnam była pójść po pana Pensky'ego i pozwolić jemu to sprawdzić.
Weszłam na teren, przechodząc nad pustymi butelkami po piwie i wyrzuconymi strzykawkami. Światło dochodziło gdzieś ze środka. Przemykałam między drzewami, obserwując światło. Nie migotało jak ogień. Było bardziej jak miarowy puls. To ostatnia rzecz, jaką widziałam na Ziemi.
Obudziłam się i nie pamiętałam, żebym zasnęła. Moje otoczenie było bardzo czyste, niemal sterylne i kompletnie mi obce. Zerwałam się i zdałam sobie sprawę, że jestem naga.
Pokój, w którym byłam, był jasno biały, włącznie z małą ławką, na której leżałam. W pokoju nie było okien, a światło zdawało się emanować z samych ścian. Postawiłam stopy na podłodze, która przypominała w dotyku twardy plastik. Dotykając ścian, nie mogłam znaleźć żadnej szczeliny, która wskazywałaby na drzwi.
Oddychałam szybko i zdałam sobie sprawę, że to musi być hiperwentylacja. Nagle poczułam, jakby pokój się poruszał, uczucie było subtelne, ale wyraźne. Moje ręce i nogi zostały unieruchomione przez silne prądy powietrzne. Powietrze rozciągnęło moje ręce na boki i rozdzieliło nogi. Odwróciłam głowę i zobaczyłam, jak ławka wtapia się z powrotem w podłogę.
Ściany po prostu zniknęły, to najlepszy sposób, w jaki mogę to opisać. W jednej chwili tam były, a w następnej już ich nie było. Stałam na białej, świecącej platformie, patrząc w nicość.
Moje oczy powoli przyzwyczaiły się do ciemności i teraz mogłam zobaczyć twarze. Moja mała platforma dryfowała powoli przez morze twarzy. Były humanoidalne, większość z nich. Inne były takie, jakie ludzie opisywali, mówiąc o porwaniach przez kosmitów.
Walczyłam o zachowanie świadomości. Mój umysł chciał się po prostu wyłączyć i wrócić do motelu, gdzie mogłabym przyrządzić zupki Ramen. To nie mogło się dziać naprawdę.
Byłam upokorzona. Nie byłam gruba, ale też nie chuda. Mój brzuch i biodra miały miękki wygląd, którego nienawidziłam. To samo dotyczyło moich ogromnych piersi. Pragnęłam zakryć wszystkie intymne części ciała.
Najbardziej przeszkadzało mi to, co nie powinno mieć znaczenia - od wieków nie goliłam nóg ani pach. W motelu nie było nikogo, na kim mogłoby mi zależeć, więc byłam owłosiona.
Moje owłosienie łonowe, o rany, sięgało aż do pępka. Ciemne, kręcone włosy pokrywające mój podbrzusze były cechą odziedziczoną po mamie. Nienawidziłam tego i nigdy nikomu bym tego nie pokazała. Nie żeby to miało teraz znaczenie, ale mój mózg zdecydował, że właśnie tym będę się martwić.
Czasami moja mała platforma zatrzymywała się przed grupą twarzy. Te, przed którymi się zatrzymywałam, wyglądały na ludzkie. Zdawałam się mijać dziwnie wyglądające stworzenia w sali. Nie mogłam się zastanawiać dlaczego.
Grupy mężczyzn, przed którymi się unosiłam, oceniały mnie. Widziałam, jak pokazują mnie palcami i rozmawiają ze sobą. W zależności od tego, gdzie wskazywali, zmieniało się światło i prądy powietrza. Byłam zginana, kładziona płasko, zmuszana do siedzenia i klęczenia. Nie mogłam walczyć z prądami powietrza, były zbyt silne.
W jednej pozycji zobaczyłam inne słabo oświetlone platformy ustawione na podwyższonej scenie po drugiej stronie sali. Inne stworzenia zdobiły te platformy. Wszystkie były trzymane w pozycji podobnej do mojej. Wyglądająca na ludzką kobieta przechodziła między nimi po scenie, zakładając obroże na ich najwęższe części. Uderzyło mnie, że jesteśmy sprzedawani - tak musiał wyglądać międzygalaktyczny dom niewolników.
Było nie do zniesienia, że ludzie zniewalają innych ludzi. Powinni wiedzieć, że to złe. Nagle ogarnęła mnie wściekłość.
To było nieznośne. Ostatnia grupa mężczyzn kazała prądom powietrza przesuwać mnie we wszystkie strony. Co za nerwy, żeby tak mnie traktować. Licytatorzy prawdopodobnie zabiją mnie za moją śmiałość, ale nie obchodziło mnie to. Byłam wściekła.
Próbowałam krzyczeć na mężczyzn przede mną. Początkowo nie wydobył się żaden dźwięk, jakiś dziwny prąd powietrza mi w tym przeszkadzał. Patrzyłam na nich gniewnie i opierałam się prądom powietrza. Nie zamierzałam być marionetką, jakiej chcieli.
Jeden z mężczyzn przede mną miał długie, brudne blond włosy sięgające pleców, uśmiechnął się do mnie z wyższością i wykonał gest. Prąd powietrza uniemożliwiający mi mówienie zniknął i wydałam z siebie najstraszniejsze dźwięki. Nazwałam ich wszystkimi najgorszymi określeniami, jakie kiedykolwiek słyszałam i przeklinałam ich na wszystkie znane mi sposoby. Walczyłam z więzami i patrzyłam na nich gniewnie.
Mężczyźni rozmawiali między sobą przez kilka chwil, podczas gdy ja unosiłam się przed nimi. Skończyły mi się przekleństwa, więc po prostu patrzyłam na nich ze złością. Rozejrzałam się wściekle, zastanawiając się, przed którą grupą dupków zatrzymam się następnym razem. Miejmy nadzieję, że ci idioci skończyli ze mną.
Potężny ciemnowłosy mężczyzna w grupie wykonał gest i coś krzyknął. Prąd powietrza nad moimi ustami powrócił, a moja platforma przeleciała przez pokój do ściany. Światło pod moimi stopami przygasło do ledwo widocznego blasku. Humanoidalne ręce założyły mi na szyję chłodną metalową obrożę.
O Boże, co ja zrobiłam?
Z przerażeniem obserwowałam, jak aukcja trwa dalej. Mimo całego zamieszania, moje oczy były przyklejone do ostatniej grupy mężczyzn, przed którymi się zatrzymałam. Wyglądało na to, że ciemnowłosy mężczyzna mnie kupił.
Próbowałam dokładnie przypomnieć sobie, jak wyglądał. Trudno było go zobaczyć z tej odległości. Był duży i umięśniony, tak mi się wydawało. Na środku jego klatki piersiowej znajdował się metalowy napierśnik. Wydawało mi się, że widziałam rękojeść miecza przy jego pasie. Ogólnie wyglądał groźnie.
Odwróciłam od niego wzrok na chwilę i przyjrzałam się innym niewolnikom. Niektórzy wyglądali na w miarę ludzkich, ale większość nie. Właściwie nie widziałam nikogo innego na scenie, kto wyglądałby na pochodzącego z Ziemi.
Ponownie skanując aukcję, nie widziałam już ciemnowłosego mężczyzny. Ogarnęła mnie chwila paniki, że odszedł. Jeśli nie on mnie kupił, to kto? Niewiedza była gorsza niż wiedza.
Ruch przy moich stopach przykuł moją uwagę i spojrzałam w dół. Ciemnowłosy mężczyzna był tam, wraz z czterema innymi mężczyznami i patrzyli na mnie. Ich oczy zdawały się mnie oceniać. Byłam boleśnie świadoma tego, jak moje nogi są rozstawione i do czego mają pełny dostęp.
W strachu moje ciało zrobiło najbardziej żenującą rzecz. Zsikałam się. Złoty płyn spłynął po moich nogach na białą platformę.
Mężczyźni patrzyli na to z ciekawością i zdawali się to omawiać. Ten z długimi blond włosami sięgnął na krawędź platformy. Czułam, jak prądy powietrza walczą z nim, próbując go odepchnąć. Wcale go to nie zniechęciło i zanurzył palec w żółtej kałuży. Zbadał to, podobnie jak jego przyjaciele, a potem spróbował.
Mało tego, że zsikałam się publicznie, teraz jakiś kosmita to smakuje.
Wyglądająca na kobietę istota, która założyła mi obrożę, stanęła obok mężczyzn. Patrzyli na nią nieufnie. Długa macka wyszła z jej gardła i zanurzyła się w uchu długowłosego mężczyzny. Ona pozostała niewzruszona, ale mężczyzna skłonił przed nią głowę. Wykonała gest i moja mała platforma została oczyszczona z kałuży. Mocz wciąż przylegał do moich nóg i życzyłam sobie, żeby prądy powietrza go wysuszyły.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"To był okropny dźwięk, Ciaro" - skomentował brodaty mężczyzna.
"Przepraszam, Panie" - załkałam, wdzięczna, że długowłosy mężczyzna nagle puścił moje ramię.
Brodaty mężczyzna ostro zwrócił się do długowłosego: "Użyj mniej siły, Evan. Zachowujesz się, jakbyśmy nie byli wyszkoleni".
Mężczyzna nazywany Panem Evanem podniósł mnie, pomrukując przeprosiny w stronę brodacza. "Rzuciła się na mnie" - powiedział - "Byłem zaskoczony".
Stałam, drżąc między dwoma mężczyznami. Określenie 'potężni' nawet nie zaczynało ich opisywać. Mimo moich protestów, długowłosy Pan Evan po prostu przeniósł mnie na podłogę, jakbym wcale z nim nie walczyła. Moje ramię pulsowało bólem jako wyraźne przypomnienie, jak nie należy się zachowywać.
Mężczyźni patrzyli na mnie i zdałam sobie sprawę, że się w nich wpatrywałam. Nie rozumiałam, jak kiedykolwiek mogłam pomylić ich z ludźmi. Po pierwsze, byli zbyt wysocy. Po drugie, ich oczy były inne, większe i bardziej kocie. Ich skóra również powinna była mnie ostrzec - była bardzo delikatnie prążkowana w złoto i złotobrązowe wzory.
Spuściłam wzrok, ale nie przed dokładnym przyjrzeniem się sylwetce Pana Evana. Był wysoki, a jego mięśnie były dobrze zarysowane na ramionach i klatce piersiowej. Podobnie jak brodaty mężczyzna, miał sporą liczbę blizn przecinających jego ciało. W przeciwieństwie do brodacza, miał mniej owłosioną klatkę piersiową.
"Masz zielone oczy, Ciaro. Żadne z nas nie ma zielonych oczu" - powiedział konwersacyjnym tonem Pan Evan.
Nie miałam na to odpowiedzi, ale znów spojrzałam na jego twarz. Pan Evan miał krzywy uśmiech. Po prostu intensywnie mnie obserwował. Jak na kogoś, kto prawie wyrwał mi ramię, wydawał się być w całkiem dobrym humorze.
Brodaty mężczyzna stał i również mnie obserwował, ale zdawał się przekazać prowadzenie rozmowy Panu Evanowi.
"Co to jest Ciara? Dlaczego mnie tak nazywacie? Mam na imię Rachel" - powiedziałam błagalnym głosem.
"To już drugi raz, kiedy nie przestrzegasz instrukcji, Ciaro. Chętnie odpowiem na twoje pytanie, jeśli przeprosisz za niewłaściwe zwracanie się do nas. Ostrzegam, kara będzie tylko gorsza, im dłużej będziesz nam się sprzeciwiać" - powiedział tym przyjemnym tonem.
Szczupły facet na łóżku odezwał się, zanim zdążyłam: "Liam powiedział mi, że pierwszą rzeczą, jaką zrobili ze swoją niewolnicą, było zabranie jej do słupa do chłosty. Powiedział, że przywiązali ją do słupa i zostawili tam na pół dnia, a potem nie mieli już żadnych problemów".
Byłam bita przez moją matkę i jej braci przy niejednej okazji. Ci faceci byli o wiele twardsi niż moja rodzina. Nie miałam ochoty nigdy więcej powtarzać takiego doświadczenia.
"Przepraszam, że nie nazwałam cię Panem, Panie. Proszę, powiedz mi, gdzie jestem. Dlaczego nazywacie mnie Ciarą? Dlaczego tu jestem? Przepraszam, Panie" - plątałam się w słowach i patrzyłam w podłogę.
Łzy znowu zaczęły napływać mi do oczu. Byłam zbyt słaba; powinnam z nimi walczyć. Całe to doświadczenie było upokarzające.
"Nazwaliśmy cię Ciarą, dlatego tak cię nazywam. Jesteś na planecie Pateria. Jesteś naszą niewolnicą seksualną".
Westchnęłam patrząc w górę, ale on mówił dalej.
"Zostałaś sprowadzona z twojej planety przez portal wymiarowy. Nie otwierają się często w twoim świecie, więc nie możesz wrócić. Jeśli będziesz współpracować, twoje życie tutaj będzie przyjemne. Jeśli nie będziesz mogła współpracować, cóż, będzie nam bardzo przykro".
Pan Evan zakończył swoją przemowę, szybko ścierając łzę z mojego policzka. Patrzyłam, jak przyniósł ją do ust.
"I co?" - zapytał ciemnowłosy mężczyzna na łóżku, patrząc na Pana Evana.
"Sól i coś jeszcze" - odpowiedział.
Szczupły mężczyzna odezwał się wtedy: "Ciaro, co ciągle robisz swoimi oczami?" - zapytał z ciekawością.
Nie znałam słowa w języku, w którym myślałam. "Przepraszam, Panie" - powiedziałam, coraz bardziej zdenerwowana - "nie ma słowa... Panie".
"Czy było słowo w twoim pierwszym języku?" - zapytał szczupły mężczyzna.
Pomyślałam przez chwilę i próbowałam sobie przypomnieć, w końcu mi się udało. "Łza, Panie" - powiedziałam triumfalnie.
Moja twarz opadła, gdy zdałam sobie sprawę, jaką idiotką byłam. W moim zamieszaniu Pan Evan owinął dłoń wokół mojego ramienia i ciągnął mnie z powrotem do łóżka.
Ciemnowłosy mężczyzna spojrzał ostro na szczupłego faceta, gdy mówił: "Ma nie mówić więcej o swojej planecie, Christof. Nie zachęcaj do takiego zachowania".
Pan Evan dalej ciągnął mnie w stronę łóżka, a ja stawiałam opór.
"Proszę" - płakałam drżącym głosem, ciągnąc w przeciwną stronę - "nie róbcie tego. Proszę, nie krzywdźcie mnie. Chcę do domu".
Słowa 'niewolnica seksualna' wciąż krążyły mi po głowie. Nie nadawałam się na czyjąkolwiek niewolnicę seksualną.
Pan Evan pociągnął mocniej i potknęłam się do przodu. Ramię wciąż bolało od jego wcześniejszego znęcania się, więc nie walczyłam zbyt mocno. Zamiast tego rozglądałam się po pokoju w poszukiwaniu innego wyjścia.
Moje zrozpaczone oczy zatrzymały się na łóżku i dwóch postaciach wciąż tam wypoczywających. Ciemnowłosy mężczyzna, o którym początkowo myślałam, że mnie kupił, uważnie obserwował moje zachowanie.
"Nie chcemy cię skrzywdzić" - powiedział. "Zapłaciliśmy za ciebie dużo i chcemy tylko zbadać to, co kupiliśmy".
'Zapłacili dużo? Za mnie?' Byłam tak zaskoczona, że na moment przestałam się wyrywać Panu Evanowi.
Zobaczyłam piątą postać wchodzącą do pokoju. Trzymał w rękach duży brązowy dzban.
"Powinniśmy dać jej wody" - powiedział do grupy. "Straciła płyny na aukcji i nie przyjęła żadnych od tego czasu".
Jego włosy były rudawo-brązowe i układały się w krótkie fale wokół głowy. Był szczuplejszy od pozostałych, o bardziej wysmuklonych mięśniach. . Jego biodra miały tę samą lnianą koszulę. Na dźwięk czegoś do picia, nagle poczułam suchość w gardle. Oblizałam suche usta i obserwowałam go. Zatrzymał się przede mną i upuścił coś na ziemię."Uklnij Ciara, a Kein da ci coś do picia," rozkazał Mistrz Evan. Byłam tak spragniona. Mistrz Evan położył dłonie na moich ramionach i zachęcił mnie do posłuszeństwa. Powoli uklęknęłam i poczułam, że pod kolanami jest gruba, miękka poduszka. Sięgnęłam po dzban, ale mnie upomniano.Mistrz Kein przyniósł dzban do moich ust i wzięłam ostrożny łyk. Smakował jak chłodna woda z nutą czegoś słodkiego. Połknęłam tak szybko, jak mi pozwolił pić. Nie skończyłam, dopóki dzban nie był pusty.Kiedy skończyłam pić, Mistrz Evan podciągnął mnie z powrotem do pozycji stojącej. Chwycił ramię, które wcześniej tak brutalnie skręcił i nie walczyłam, gdy pociągnął mnie do łóżka. Delikatnie popychając zmusił mnie do odsunięcia się od krawędzi, więc usiadłam w pełni na twardym materacu.Mistrz Kein odstawił dzban i przesunął się obok mężczyzny o ciemnych włosach. Mistrz Evan powoli czołgał się, aż znalazł się tuż obok mnie, twarzą do mnie. Siedziałam sztywno i wyprostowana, obserwując mężczyzn otaczających mnie.Mistrz Evan siedział bardzo blisko mnie i spojrzał mi głęboko w oczy. Drgnęłam, ale poza tym pozostałam nieruchoma, gdy jego ręka podniosła się, by prześledzić linię mojego nosa."Otwórz usta, Ciara," rozkazał, a ja to zrobiłam.Mężczyzna o ciemnych włosach pochylił się do przodu, aż on i Mistrz Evan byli bezpośrednio przede mną.Ciemnowłosy użył palców, aby odciągnąć moje wargi i wydawało się, że bada moje zęby. Używając płaskiej strony palca, zbadał całe moje usta. Mistrz Evan mu asystował. Czułam, jakby szczypał i bawił się moim językiem. Wyglądało na to, że byli zadowoleni z tego, co znaleźli.Kiedy mężczyźni usunęli swoje palce, niepewnie zamknęłam usta. Mistrz Evan dotknął moich warg i automatycznie je dla niego otworzyłam. Jednak już nie interesował się wnętrzem. Dziwny mężczyzna usiadł i przetarł palcami moje pełne wargi."Takie miękkie," powiedział patrząc na mężczyznę o ciemnych włosach.Tak samo jak reszta mnie, moje usta były krągłe i grube. Kolor i tekstura wydawały się fascynować Mistrza Evana. Uwaga zaczęła znów mnie niepokoić.Mężczyzna o ciemnych włosach usiadł z powrotem i przyjrzał mi się. Mistrz Evan pozostał przy mojej twarzy i położył palce na pulsie pod moją szczęką."Nie bój się nas, Ciara. Nie zrobimy ci krzywdy. Będziemy cię chronić," powiedział.Życzyłam sobie, żeby mogło to być prawdą. Wbrew ich słowom moje ramię wciąż pulsowało. Było to nieustanne przypomnienie tego, co mogą zrobić, jeśli będą chcieli.Ciemnowłosy położył rękę na moim ramieniu i obserwowałam go czujnie. Podskoczyłam, gdy Mistrz Evan położył rękę na przeciwległym ramieniu. Powoli zaczęli głaskać moje ramiona po obu stronach.Mężczyźni przesunęli palce w dół moich ramion w kierunku dłoni. Ich dotyk był ostrożny i badawczy. Był to ostry kontrast do bycia zepchniętą na podłogę lub zaciągniętą na łóżko.Mężczyzna o ciemnych włosach wydał niezadowolony dźwięk, gdy badał moją prawą dłoń. Chciałam się odsunąć, ale jego uchwyt na moim ramieniu był mocny. Boże, byli silni."Skóra jest szorstka, popękana i złamana," powiedział dotykając linii na mojej dłoni."Tak samo ta," powiedział Mistrz Evan z mojej drugiej strony."Nie była dobrze pielęgnowana, ale to teraz nie ma znaczenia. Użyjemy na niej kremu," stwierdził Mistrz Kein, a pozostali mężczyźni wyrazili aprobatę.Tekstura mojej skóry wydawała się ich fascynować. Przesuwali palcami po moich ramionach i nogach, jakby nigdy wcześniej nie widzieli skóry. Nie mogłam powstrzymać mimowolnego drżenia.Im bardziej mnie dotykali, tym bardziej była przerażona. Byli przytłaczający. Wyciągałam swoje kończyny, próbując zwinąć się w kulkę."Proszę, pozwólcie mi odejść, proszę, przestańcie, proszę, nie gwałćcie mnie," błagałam, ciągnąc mocno za kończyny, które nadal trzymali mocno."Możemy cię przytrzymać, jeśli nie będziesz współpracować," powiedział ciemnowłosy mężczyzna, "i powiem ci tylko raz. Nie używaj słów ze swojego pierwszego języka ani nie mów o swoim pierwszym domu. Nie znam słowa 'gwałt' i nie chcę go znać."Nie wyglądał na złego, tylko surowego.Dyszałam z lęku, patrząc w jego oczy. Bycie związanym pogorszyłoby sytuację, musiałam się uspokoić. Wymagało to ogromnego wysiłku, ale udało mi się spowolnić oddech do bardziej rozsądnego tempa.Łzy zaczęły znów napływać do moich oczu. Opuściłam wzrok, by je ukryć i naprawdę po raz pierwszy zobaczyłam siebie.Wyglądałam inaczej. W moim szybkim przeglądzie siebie zauważyłam tylko brak odzieży. Z początkowym paniką minęło, mogłam zrobić dokładniejszą ocenę.Teraz było we mnie tak wiele różnic. Moje linie opalenizny zniknęły. Skóra mojego ciała była cała kremowa biała, jakbym nigdy nie spędziła dnia na słońcu. Ponadto, wszystkie moje owłosienie ciała wydawały się zostać usunięte, włącznie z delikatnymi włosami na ramionach.Bez zastanowienia wyrwałam się z ich uścisku i chwyciłam głowę w czystej panice. Moje długie brązowe włosy wciąż były na miejscu. Przesuwając palcami przez nie, upewniłam się, że są całe."Nie usunęliśmy żadnych włosów z twojej głowy ani twarzy. Nasi kuzyni powiedzieli nam, że człowiek będzie chciał je zachować. Chcemy, abyś była szczęśliwą niewolnicą," powiedział mi ciemnowłosy mężczyzna. "Będziemy je trzymać dla ozdoby.""Tak, dziękuję," odpowiedziałam czując się oszołomiona."Musisz nazywać mnie Mistrzem za każdym razem, gdy do mnie mówisz, Ciara," powiedział, obserwując mnie.Musiałam pamiętać zasady. To było jedyne, co pozwoli mi przetrwać, tego byłam pewna."Tak, dziękuję, Mistrzu," wyszeptałam, a on wyglądał na bardzo zadowolonego.
Przesuń w górę, aby kontynuować