Rodziny zawsze mają problemy, wiem o tym. Moja po prostu zdawała się mieć ich więcej niż większość. Moi wujkowie spędzili czas w więzieniu i teraz nie mogli znaleźć pracy. Moja matka była alkoholiczką, a ojca nigdy nie było w moim życiu. Powiedzieć, że byliśmy dysfunkcyjni, to za mało.
Jakoś mamie udało się kupić dom, w którym mieszkaliśmy. Był mały, z kilkoma sypialniami i kuchnią połączoną z salonem. Był pełen ludzi.
Staliśmy się miejscem noclegowym dla każdego członka rodziny, który nie miał gdzie się podziać, czyli praktycznie dla wszystkich. Winili złą gospodarkę. Ja winiłam to, co wciągali nosem. Strach przed kolejnym pobiciem powstrzymywał mnie od mówienia takich rzeczy.
Miałam własną sypialnię, dopóki nie wprowadził się mój ostatni wujek. Wujek Eddy powiedział mamie, że "potrzebuje" wygodnego łóżka. Był na tyle obleśny, że prawdopodobnie nie przeszkadzałoby mu, gdybym została. Matka powiedziała mi, że mogę spać na kanapie, ale ona spędzała tam większość nocy nieprzytomna po pijanemu. Czasami zdarzało mi się spać na krześle na frontowym ganku.
Było szokiem, gdy udało mi się skończyć liceum. Gdy tylko skończyłam osiemnaście lat, wydostałam się stamtąd tak szybko, jak mogłam.
Znalazłam pracę przy sprzątaniu pokoi kilka godzin jazdy autostradą, w podrzędnym motelu. Mój chłopak zawiózł mnie tam z moim skromnym dobytkiem. Jego zapłatą był szybki numerek na skrzypiącym, niewygodnym łóżku motelowym. Gdy wyjechał, nigdy więcej go nie zobaczyłam.
Kierownik motelu nie był szczególnie miły, ale brał moje pieniądze tak samo jak od innych. Miałam własne łóżko i mały telewizor. Sprzątałam, więc było czyściutko. Szybko nauczyłam się unikać pana Pensky'ego, kierownika, tak jak unikałam moich wujków.
Praca w motelu była ciężka i niewdzięczna. Pan Pensky odmawiał kupowania mi nawet podstawowych rzeczy, jak rękawiczki. Moje dłonie były czerwone i podrażnione od chemikaliów, których używałam. Po kilku miesiącach suche pęknięcia na palcach i dłoniach stały się po prostu częścią mnie.
Klientela motelu składała się głównie ze starych, brudnych mężczyzn. Próbowali mnie codziennie obmacywać, ale byłam szybka. Lata temu nauczyłam się, jak unikać niechcianych dotyków wujka. Trzymałam się z dala od kłopotów.
Podstawy życia w motelu były i tak lepsze. Jadłam trzy razy dziennie. Po raz pierwszy mogłam zamknąć swój pokój, więc nikt nie kradł tego, co kupiłam. Rzadko jadłam świeże owoce czy warzywa, konserwowane jedzenie dłużej się trzymało i było tańsze. Wiedziałam, że nie mogę tak jeść wiecznie. Ale i tak było to dla mnie lepsze niż wcześniej.
Kochałam moje dni wolne. Jeździłam autobusem nad wybrzeże. Było tam miejsce, gdzie turyści nigdy nie chodzili. Jeśli zeszło się po stromym zboczu, miało się własną, kamienistą plażę.
Spędzałam godziny na nurkowaniu i badaniu głębokiego dna. Pod wodą było cicho, a ryby nigdy mi nie przeszkadzały. Nauczyłam się wstrzymywać oddech na naprawdę długo i badałam podwodne jaskinie i szczeliny tak daleko, jak mogłam.
Gdybym kiedykolwiek uzbierała wystarczająco dużo pieniędzy, rozważałam wzięcie lekcji nurkowania i wypożyczenie sprzętu. Taka gotówka była jednak dla mnie bardzo odległą perspektywą.
Takie było moje życie i wreszcie byłam szczęśliwa. Mój mały świat nie był szczególnie ekscytujący, ale był mój.
Robiłam zakupy po pracy w mini-markecie przecznicę dalej. Wróciłam do motelu późno pewnej nocy i zauważyłam słabe światło dochodzące zza budynku. Zostawiłam zakupy w pokoju i poszłam to sprawdzić.
Za budynkiem był mały zadrzewiony teren. Pijacy czasami rozpalali tam ogniska. Kierownik nie przejmował się tym, chyba że wymykało się spod kontroli - wtedy dzwoniliśmy po policję i straż pożarną.
Nie jestem pewna, co skłoniło mnie do sprawdzenia tego. Powinnam była pójść po pana Pensky'ego i pozwolić jemu to sprawdzić.
Weszłam na teren, przechodząc nad pustymi butelkami po piwie i wyrzuconymi strzykawkami. Światło dochodziło gdzieś ze środka. Przemykałam między drzewami, obserwując światło. Nie migotało jak ogień. Było bardziej jak miarowy puls. To ostatnia rzecz, jaką widziałam na Ziemi.
Obudziłam się i nie pamiętałam, żebym zasnęła. Moje otoczenie było bardzo czyste, niemal sterylne i kompletnie mi obce. Zerwałam się i zdałam sobie sprawę, że jestem naga.
Pokój, w którym byłam, był jasno biały, włącznie z małą ławką, na której leżałam. W pokoju nie było okien, a światło zdawało się emanować z samych ścian. Postawiłam stopy na podłodze, która przypominała w dotyku twardy plastik. Dotykając ścian, nie mogłam znaleźć żadnej szczeliny, która wskazywałaby na drzwi.
Oddychałam szybko i zdałam sobie sprawę, że to musi być hiperwentylacja. Nagle poczułam, jakby pokój się poruszał, uczucie było subtelne, ale wyraźne. Moje ręce i nogi zostały unieruchomione przez silne prądy powietrzne. Powietrze rozciągnęło moje ręce na boki i rozdzieliło nogi. Odwróciłam głowę i zobaczyłam, jak ławka wtapia się z powrotem w podłogę.
Ściany po prostu zniknęły, to najlepszy sposób, w jaki mogę to opisać. W jednej chwili tam były, a w następnej już ich nie było. Stałam na białej, świecącej platformie, patrząc w nicość.
Moje oczy powoli przyzwyczaiły się do ciemności i teraz mogłam zobaczyć twarze. Moja mała platforma dryfowała powoli przez morze twarzy. Były humanoidalne, większość z nich. Inne były takie, jakie ludzie opisywali, mówiąc o porwaniach przez kosmitów.
Walczyłam o zachowanie świadomości. Mój umysł chciał się po prostu wyłączyć i wrócić do motelu, gdzie mogłabym przyrządzić zupki Ramen. To nie mogło się dziać naprawdę.
Byłam upokorzona. Nie byłam gruba, ale też nie chuda. Mój brzuch i biodra miały miękki wygląd, którego nienawidziłam. To samo dotyczyło moich ogromnych piersi. Pragnęłam zakryć wszystkie intymne części ciała.
Najbardziej przeszkadzało mi to, co nie powinno mieć znaczenia - od wieków nie goliłam nóg ani pach. W motelu nie było nikogo, na kim mogłoby mi zależeć, więc byłam owłosiona.
Moje owłosienie łonowe, o rany, sięgało aż do pępka. Ciemne, kręcone włosy pokrywające mój podbrzusze były cechą odziedziczoną po mamie. Nienawidziłam tego i nigdy nikomu bym tego nie pokazała. Nie żeby to miało teraz znaczenie, ale mój mózg zdecydował, że właśnie tym będę się martwić.
Czasami moja mała platforma zatrzymywała się przed grupą twarzy. Te, przed którymi się zatrzymywałam, wyglądały na ludzkie. Zdawałam się mijać dziwnie wyglądające stworzenia w sali. Nie mogłam się zastanawiać dlaczego.
Grupy mężczyzn, przed którymi się unosiłam, oceniały mnie. Widziałam, jak pokazują mnie palcami i rozmawiają ze sobą. W zależności od tego, gdzie wskazywali, zmieniało się światło i prądy powietrza. Byłam zginana, kładziona płasko, zmuszana do siedzenia i klęczenia. Nie mogłam walczyć z prądami powietrza, były zbyt silne.
W jednej pozycji zobaczyłam inne słabo oświetlone platformy ustawione na podwyższonej scenie po drugiej stronie sali. Inne stworzenia zdobiły te platformy. Wszystkie były trzymane w pozycji podobnej do mojej. Wyglądająca na ludzką kobieta przechodziła między nimi po scenie, zakładając obroże na ich najwęższe części. Uderzyło mnie, że jesteśmy sprzedawani - tak musiał wyglądać międzygalaktyczny dom niewolników.
Było nie do zniesienia, że ludzie zniewalają innych ludzi. Powinni wiedzieć, że to złe. Nagle ogarnęła mnie wściekłość.
To było nieznośne. Ostatnia grupa mężczyzn kazała prądom powietrza przesuwać mnie we wszystkie strony. Co za nerwy, żeby tak mnie traktować. Licytatorzy prawdopodobnie zabiją mnie za moją śmiałość, ale nie obchodziło mnie to. Byłam wściekła.
Próbowałam krzyczeć na mężczyzn przede mną. Początkowo nie wydobył się żaden dźwięk, jakiś dziwny prąd powietrza mi w tym przeszkadzał. Patrzyłam na nich gniewnie i opierałam się prądom powietrza. Nie zamierzałam być marionetką, jakiej chcieli.
Jeden z mężczyzn przede mną miał długie, brudne blond włosy sięgające pleców, uśmiechnął się do mnie z wyższością i wykonał gest. Prąd powietrza uniemożliwiający mi mówienie zniknął i wydałam z siebie najstraszniejsze dźwięki. Nazwałam ich wszystkimi najgorszymi określeniami, jakie kiedykolwiek słyszałam i przeklinałam ich na wszystkie znane mi sposoby. Walczyłam z więzami i patrzyłam na nich gniewnie.
Mężczyźni rozmawiali między sobą przez kilka chwil, podczas gdy ja unosiłam się przed nimi. Skończyły mi się przekleństwa, więc po prostu patrzyłam na nich ze złością. Rozejrzałam się wściekle, zastanawiając się, przed którą grupą dupków zatrzymam się następnym razem. Miejmy nadzieję, że ci idioci skończyli ze mną.
Potężny ciemnowłosy mężczyzna w grupie wykonał gest i coś krzyknął. Prąd powietrza nad moimi ustami powrócił, a moja platforma przeleciała przez pokój do ściany. Światło pod moimi stopami przygasło do ledwo widocznego blasku. Humanoidalne ręce założyły mi na szyję chłodną metalową obrożę.
O Boże, co ja zrobiłam?
Z przerażeniem obserwowałam, jak aukcja trwa dalej. Mimo całego zamieszania, moje oczy były przyklejone do ostatniej grupy mężczyzn, przed którymi się zatrzymałam. Wyglądało na to, że ciemnowłosy mężczyzna mnie kupił.
Próbowałam dokładnie przypomnieć sobie, jak wyglądał. Trudno było go zobaczyć z tej odległości. Był duży i umięśniony, tak mi się wydawało. Na środku jego klatki piersiowej znajdował się metalowy napierśnik. Wydawało mi się, że widziałam rękojeść miecza przy jego pasie. Ogólnie wyglądał groźnie.
Odwróciłam od niego wzrok na chwilę i przyjrzałam się innym niewolnikom. Niektórzy wyglądali na w miarę ludzkich, ale większość nie. Właściwie nie widziałam nikogo innego na scenie, kto wyglądałby na pochodzącego z Ziemi.
Ponownie skanując aukcję, nie widziałam już ciemnowłosego mężczyzny. Ogarnęła mnie chwila paniki, że odszedł. Jeśli nie on mnie kupił, to kto? Niewiedza była gorsza niż wiedza.
Ruch przy moich stopach przykuł moją uwagę i spojrzałam w dół. Ciemnowłosy mężczyzna był tam, wraz z czterema innymi mężczyznami i patrzyli na mnie. Ich oczy zdawały się mnie oceniać. Byłam boleśnie świadoma tego, jak moje nogi są rozstawione i do czego mają pełny dostęp.
W strachu moje ciało zrobiło najbardziej żenującą rzecz. Zsikałam się. Złoty płyn spłynął po moich nogach na białą platformę.
Mężczyźni patrzyli na to z ciekawością i zdawali się to omawiać. Ten z długimi blond włosami sięgnął na krawędź platformy. Czułam, jak prądy powietrza walczą z nim, próbując go odepchnąć. Wcale go to nie zniechęciło i zanurzył palec w żółtej kałuży. Zbadał to, podobnie jak jego przyjaciele, a potem spróbował.
Mało tego, że zsikałam się publicznie, teraz jakiś kosmita to smakuje.
Wyglądająca na kobietę istota, która założyła mi obrożę, stanęła obok mężczyzn. Patrzyli na nią nieufnie. Długa macka wyszła z jej gardła i zanurzyła się w uchu długowłosego mężczyzny. Ona pozostała niewzruszona, ale mężczyzna skłonił przed nią głowę. Wykonała gest i moja mała platforma została oczyszczona z kałuży. Mocz wciąż przylegał do moich nóg i życzyłam sobie, żeby prądy powietrza go wysuszyły.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"To był okropny dźwięk, Ciaro" - skomentował brodaty mężczyzna.
"Przepraszam, Panie" - załkałam, wdzięczna, że długowłosy mężczyzna nagle puścił moje ramię.
Brodaty mężczyzna ostro zwrócił się do długowłosego: "Użyj mniej siły, Evan. Zachowujesz się, jakbyśmy nie byli wyszkoleni".
Mężczyzna nazywany Panem Evanem podniósł mnie, pomrukując przeprosiny w stronę brodacza. "Rzuciła się na mnie" - powiedział - "Byłem zaskoczony".
Stałam, drżąc między dwoma mężczyznami. Określenie 'potężni' nawet nie zaczynało ich opisywać. Mimo moich protestów, długowłosy Pan Evan po prostu przeniósł mnie na podłogę, jakbym wcale z nim nie walczyła. Moje ramię pulsowało bólem jako wyraźne przypomnienie, jak nie należy się zachowywać.
Mężczyźni patrzyli na mnie i zdałam sobie sprawę, że się w nich wpatrywałam. Nie rozumiałam, jak kiedykolwiek mogłam pomylić ich z ludźmi. Po pierwsze, byli zbyt wysocy. Po drugie, ich oczy były inne, większe i bardziej kocie. Ich skóra również powinna była mnie ostrzec - była bardzo delikatnie prążkowana w złoto i złotobrązowe wzory.
Spuściłam wzrok, ale nie przed dokładnym przyjrzeniem się sylwetce Pana Evana. Był wysoki, a jego mięśnie były dobrze zarysowane na ramionach i klatce piersiowej. Podobnie jak brodaty mężczyzna, miał sporą liczbę blizn przecinających jego ciało. W przeciwieństwie do brodacza, miał mniej owłosioną klatkę piersiową.
"Masz zielone oczy, Ciaro. Żadne z nas nie ma zielonych oczu" - powiedział konwersacyjnym tonem Pan Evan.
Nie miałam na to odpowiedzi, ale znów spojrzałam na jego twarz. Pan Evan miał krzywy uśmiech. Po prostu intensywnie mnie obserwował. Jak na kogoś, kto prawie wyrwał mi ramię, wydawał się być w całkiem dobrym humorze.
Brodaty mężczyzna stał i również mnie obserwował, ale zdawał się przekazać prowadzenie rozmowy Panu Evanowi.
"Co to jest Ciara? Dlaczego mnie tak nazywacie? Mam na imię Rachel" - powiedziałam błagalnym głosem.
"To już drugi raz, kiedy nie przestrzegasz instrukcji, Ciaro. Chętnie odpowiem na twoje pytanie, jeśli przeprosisz za niewłaściwe zwracanie się do nas. Ostrzegam, kara będzie tylko gorsza, im dłużej będziesz nam się sprzeciwiać" - powiedział tym przyjemnym tonem.
Szczupły facet na łóżku odezwał się, zanim zdążyłam: "Liam powiedział mi, że pierwszą rzeczą, jaką zrobili ze swoją niewolnicą, było zabranie jej do słupa do chłosty. Powiedział, że przywiązali ją do słupa i zostawili tam na pół dnia, a potem nie mieli już żadnych problemów".
Byłam bita przez moją matkę i jej braci przy niejednej okazji. Ci faceci byli o wiele twardsi niż moja rodzina. Nie miałam ochoty nigdy więcej powtarzać takiego doświadczenia.
"Przepraszam, że nie nazwałam cię Panem, Panie. Proszę, powiedz mi, gdzie jestem. Dlaczego nazywacie mnie Ciarą? Dlaczego tu jestem? Przepraszam, Panie" - plątałam się w słowach i patrzyłam w podłogę.
Łzy znowu zaczęły napływać mi do oczu. Byłam zbyt słaba; powinnam z nimi walczyć. Całe to doświadczenie było upokarzające.
"Nazwaliśmy cię Ciarą, dlatego tak cię nazywam. Jesteś na planecie Pateria. Jesteś naszą niewolnicą seksualną".
Westchnęłam patrząc w górę, ale on mówił dalej.
"Zostałaś sprowadzona z twojej planety przez portal wymiarowy. Nie otwierają się często w twoim świecie, więc nie możesz wrócić. Jeśli będziesz współpracować, twoje życie tutaj będzie przyjemne. Jeśli nie będziesz mogła współpracować, cóż, będzie nam bardzo przykro".
Pan Evan zakończył swoją przemowę, szybko ścierając łzę z mojego policzka. Patrzyłam, jak przyniósł ją do ust.
"I co?" - zapytał ciemnowłosy mężczyzna na łóżku, patrząc na Pana Evana.
"Sól i coś jeszcze" - odpowiedział.
Szczupły mężczyzna odezwał się wtedy: "Ciaro, co ciągle robisz swoimi oczami?" - zapytał z ciekawością.
Nie znałam słowa w języku, w którym myślałam. "Przepraszam, Panie" - powiedziałam, coraz bardziej zdenerwowana - "nie ma słowa... Panie".
"Czy było słowo w twoim pierwszym języku?" - zapytał szczupły mężczyzna.
Pomyślałam przez chwilę i próbowałam sobie przypomnieć, w końcu mi się udało. "Łza, Panie" - powiedziałam triumfalnie.
Moja twarz opadła, gdy zdałam sobie sprawę, jaką idiotką byłam. W moim zamieszaniu Pan Evan owinął dłoń wokół mojego ramienia i ciągnął mnie z powrotem do łóżka.
Ciemnowłosy mężczyzna spojrzał ostro na szczupłego faceta, gdy mówił: "Ma nie mówić więcej o swojej planecie, Christof. Nie zachęcaj do takiego zachowania".
Pan Evan dalej ciągnął mnie w stronę łóżka, a ja stawiałam opór.
"Proszę" - płakałam drżącym głosem, ciągnąc w przeciwną stronę - "nie róbcie tego. Proszę, nie krzywdźcie mnie. Chcę do domu".
Słowa 'niewolnica seksualna' wciąż krążyły mi po głowie. Nie nadawałam się na czyjąkolwiek niewolnicę seksualną.
Pan Evan pociągnął mocniej i potknęłam się do przodu. Ramię wciąż bolało od jego wcześniejszego znęcania się, więc nie walczyłam zbyt mocno. Zamiast tego rozglądałam się po pokoju w poszukiwaniu innego wyjścia.
Moje zrozpaczone oczy zatrzymały się na łóżku i dwóch postaciach wciąż tam wypoczywających. Ciemnowłosy mężczyzna, o którym początkowo myślałam, że mnie kupił, uważnie obserwował moje zachowanie.
"Nie chcemy cię skrzywdzić" - powiedział. "Zapłaciliśmy za ciebie dużo i chcemy tylko zbadać to, co kupiliśmy".
'Zapłacili dużo? Za mnie?' Byłam tak zaskoczona, że na moment przestałam się wyrywać Panu Evanowi.
Zobaczyłam piątą postać wchodzącą do pokoju. Trzymał w rękach duży brązowy dzban.
"Powinniśmy dać jej wody" - powiedział do grupy. "Straciła płyny na aukcji i nie przyjęła żadnych od tego czasu".
Jego włosy były rudawo-brązowe i układały się w krótkie fale wokół głowy. Był szczuplejszy od pozostałych, o bardziej wysmuklonych mięśniach. . Jego biodra miały tę samą lnianą koszulę. Na dźwięk czegoś do picia, nagle poczułam suchość w gardle. Oblizałam suche usta i obserwowałam go. Zatrzymał się przede mną i upuścił coś na ziemię."Uklnij Ciara, a Kein da ci coś do picia," rozkazał Mistrz Evan. Byłam tak spragniona. Mistrz Evan położył dłonie na moich ramionach i zachęcił mnie do posłuszeństwa. Powoli uklęknęłam i poczułam, że pod kolanami jest gruba, miękka poduszka. Sięgnęłam po dzban, ale mnie upomniano.Mistrz Kein przyniósł dzban do moich ust i wzięłam ostrożny łyk. Smakował jak chłodna woda z nutą czegoś słodkiego. Połknęłam tak szybko, jak mi pozwolił pić. Nie skończyłam, dopóki dzban nie był pusty.Kiedy skończyłam pić, Mistrz Evan podciągnął mnie z powrotem do pozycji stojącej. Chwycił ramię, które wcześniej tak brutalnie skręcił i nie walczyłam, gdy pociągnął mnie do łóżka. Delikatnie popychając zmusił mnie do odsunięcia się od krawędzi, więc usiadłam w pełni na twardym materacu.Mistrz Kein odstawił dzban i przesunął się obok mężczyzny o ciemnych włosach. Mistrz Evan powoli czołgał się, aż znalazł się tuż obok mnie, twarzą do mnie. Siedziałam sztywno i wyprostowana, obserwując mężczyzn otaczających mnie.Mistrz Evan siedział bardzo blisko mnie i spojrzał mi głęboko w oczy. Drgnęłam, ale poza tym pozostałam nieruchoma, gdy jego ręka podniosła się, by prześledzić linię mojego nosa."Otwórz usta, Ciara," rozkazał, a ja to zrobiłam.Mężczyzna o ciemnych włosach pochylił się do przodu, aż on i Mistrz Evan byli bezpośrednio przede mną.Ciemnowłosy użył palców, aby odciągnąć moje wargi i wydawało się, że bada moje zęby. Używając płaskiej strony palca, zbadał całe moje usta. Mistrz Evan mu asystował. Czułam, jakby szczypał i bawił się moim językiem. Wyglądało na to, że byli zadowoleni z tego, co znaleźli.Kiedy mężczyźni usunęli swoje palce, niepewnie zamknęłam usta. Mistrz Evan dotknął moich warg i automatycznie je dla niego otworzyłam. Jednak już nie interesował się wnętrzem. Dziwny mężczyzna usiadł i przetarł palcami moje pełne wargi."Takie miękkie," powiedział patrząc na mężczyznę o ciemnych włosach.Tak samo jak reszta mnie, moje usta były krągłe i grube. Kolor i tekstura wydawały się fascynować Mistrza Evana. Uwaga zaczęła znów mnie niepokoić.Mężczyzna o ciemnych włosach usiadł z powrotem i przyjrzał mi się. Mistrz Evan pozostał przy mojej twarzy i położył palce na pulsie pod moją szczęką."Nie bój się nas, Ciara. Nie zrobimy ci krzywdy. Będziemy cię chronić," powiedział.Życzyłam sobie, żeby mogło to być prawdą. Wbrew ich słowom moje ramię wciąż pulsowało. Było to nieustanne przypomnienie tego, co mogą zrobić, jeśli będą chcieli.Ciemnowłosy położył rękę na moim ramieniu i obserwowałam go czujnie. Podskoczyłam, gdy Mistrz Evan położył rękę na przeciwległym ramieniu. Powoli zaczęli głaskać moje ramiona po obu stronach.Mężczyźni przesunęli palce w dół moich ramion w kierunku dłoni. Ich dotyk był ostrożny i badawczy. Był to ostry kontrast do bycia zepchniętą na podłogę lub zaciągniętą na łóżko.Mężczyzna o ciemnych włosach wydał niezadowolony dźwięk, gdy badał moją prawą dłoń. Chciałam się odsunąć, ale jego uchwyt na moim ramieniu był mocny. Boże, byli silni."Skóra jest szorstka, popękana i złamana," powiedział dotykając linii na mojej dłoni."Tak samo ta," powiedział Mistrz Evan z mojej drugiej strony."Nie była dobrze pielęgnowana, ale to teraz nie ma znaczenia. Użyjemy na niej kremu," stwierdził Mistrz Kein, a pozostali mężczyźni wyrazili aprobatę.Tekstura mojej skóry wydawała się ich fascynować. Przesuwali palcami po moich ramionach i nogach, jakby nigdy wcześniej nie widzieli skóry. Nie mogłam powstrzymać mimowolnego drżenia.Im bardziej mnie dotykali, tym bardziej była przerażona. Byli przytłaczający. Wyciągałam swoje kończyny, próbując zwinąć się w kulkę."Proszę, pozwólcie mi odejść, proszę, przestańcie, proszę, nie gwałćcie mnie," błagałam, ciągnąc mocno za kończyny, które nadal trzymali mocno."Możemy cię przytrzymać, jeśli nie będziesz współpracować," powiedział ciemnowłosy mężczyzna, "i powiem ci tylko raz. Nie używaj słów ze swojego pierwszego języka ani nie mów o swoim pierwszym domu. Nie znam słowa 'gwałt' i nie chcę go znać."Nie wyglądał na złego, tylko surowego.Dyszałam z lęku, patrząc w jego oczy. Bycie związanym pogorszyłoby sytuację, musiałam się uspokoić. Wymagało to ogromnego wysiłku, ale udało mi się spowolnić oddech do bardziej rozsądnego tempa.Łzy zaczęły znów napływać do moich oczu. Opuściłam wzrok, by je ukryć i naprawdę po raz pierwszy zobaczyłam siebie.Wyglądałam inaczej. W moim szybkim przeglądzie siebie zauważyłam tylko brak odzieży. Z początkowym paniką minęło, mogłam zrobić dokładniejszą ocenę.Teraz było we mnie tak wiele różnic. Moje linie opalenizny zniknęły. Skóra mojego ciała była cała kremowa biała, jakbym nigdy nie spędziła dnia na słońcu. Ponadto, wszystkie moje owłosienie ciała wydawały się zostać usunięte, włącznie z delikatnymi włosami na ramionach.Bez zastanowienia wyrwałam się z ich uścisku i chwyciłam głowę w czystej panice. Moje długie brązowe włosy wciąż były na miejscu. Przesuwając palcami przez nie, upewniłam się, że są całe."Nie usunęliśmy żadnych włosów z twojej głowy ani twarzy. Nasi kuzyni powiedzieli nam, że człowiek będzie chciał je zachować. Chcemy, abyś była szczęśliwą niewolnicą," powiedział mi ciemnowłosy mężczyzna. "Będziemy je trzymać dla ozdoby.""Tak, dziękuję," odpowiedziałam czując się oszołomiona."Musisz nazywać mnie Mistrzem za każdym razem, gdy do mnie mówisz, Ciara," powiedział, obserwując mnie.Musiałam pamiętać zasady. To było jedyne, co pozwoli mi przetrwać, tego byłam pewna."Tak, dziękuję, Mistrzu," wyszeptałam, a on wyglądał na bardzo zadowolonego.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Moje dłonie powędrowały z włosów na szyję. Mogłam wyczuć metalową obrożę, która ją otaczała. Obroża nie była zbyt ciasna, ale też nie luźna. Wydawała się mieć około cala szerokości. Przesuwając po niej palcami, mogłam wyczuć, że pokryta jest misternymi wzorami.
"To nasz symbol. Każdy, kto go zobaczy, zrozumie, że należysz do nas" - powiedział ciemnowłosy mężczyzna.
Kiwnęłam głową w milczeniu i przyjrzałam się metalowym bransoletom na nadgarstkach. Były szersze, może na trzy cale i leżały tak, jakby zostały zrobione specjalnie dla mnie. Obie były pokryte tym samym wzorem. Nie widziałam sposobu, by je zdjąć.
Spoglądając w dół, zobaczyłam dwie identyczne obręcze wokół kostek. Brodaty mężczyzna poświęcał dużo czasu na badanie moich stóp, więc nie przyjrzałam się im dokładnie. Założyłam, że prawdopodobnie miały ten sam wzór.
Mój wzrok powrócił do mojego dziwnie wyglądającego ciała. Mężczyźni dotarli teraz do mojego torsu. Obserwowałam, jak ich szorstkie, zrogowaciałe dłonie przesuwają się po mojej klatce piersiowej i brzuchu. Wciąż wzdrygałam się, gdy unosili i obejmowali moje piersi. To jednak nie przyciągało mojej uwagi, bardziej interesowało mnie to, co niżej.
Ten ogromny krzak zniknął, wraz z większością moich włosów łonowych. To, co pozostało, tworzyło wzór na moim podbrzuszu. Dotknęłam brzucha i prześledziłam znak. Palce ciemnowłosego mężczyzny podążyły za moimi.
"To był pomysł Christofa, to również nasz symbol" - powiedział. "Nikt nie będzie miał wątpliwości, do kogo należysz."
Wyciągnęłam się, by przyjrzeć się symbolowi, a ciemnowłosy mężczyzna delikatnie popchnął mnie, aż położyłam się na plecach. Patrzyłam w jego węgliste oczy, czując się znów niepewnie. Jego włosy sięgały podbródka i obserwowałam, jak łapią światło. Były tak czarne, że miały niemal niebieskawy odcień.
"Nie wiesz, jak mnie nazywać, prawda?" zapytał.
"Nie... Panie" - powiedziałam, ledwo pamiętając.
Zaśmiał się i pogłaskał mój policzek. "Jestem Pan Damien" - powiedział, po czym wskazał na chudego mężczyznę po drugiej stronie łóżka. "To jest Pan Christof."
Brodaty mężczyzna między moimi nogami, badający moją łydkę, spojrzał mi w oczy. "Możesz mnie nazywać Pan Bane."
"Jestem Pan Kein" - powiedział mężczyzna, który przyniósł dzban, kreśląc linię na mojej kości biodrowej.
Pan Christof był jedynym mężczyzną, który zdawał się nie chcieć mnie dotykać. Siedział po drugiej stronie łóżka, obserwując swoich towarzyszy.
Badanie mojego ciała trwało, gdy tak leżałam. Zamieniali się miejscami i nie spieszyli się. Większość mężczyzn badała mnie dłońmi, ale ten nazwany Panem Evanem zaczął lizać. Smakował mnie wszędzie.
Strach wzbierał w moim żołądku, gdy jego język przesuwał się po moich ramionach. Czy planowali mnie zjeść? Może powiedzenie mi, że jestem niewolnicą seksualną, było tylko podstępem, żeby mieli łatwiejsze zadanie. Ze strachu zaczęłam się trząść i drżeć na łóżku.
"Co to jest?" zapytał Pan Bane, trzymając moją drżącą kończynę, gdy na próżno próbowałam ją cofnąć.
"Czy jest chora?" zapytał Pan Kein.
Pan Damien ocenił mnie i podczołgał się do mojej głowy. Patrzył głęboko w moje oczy przez długie chwile. Podskoczyłam, gdy jego ciepła dłoń spoczęła na moim sercu.
"Nie, znów się boi" - zdiagnozował trafnie. "Nie bój się, Ciaro, teraz będziemy się tobą opiekować. Zrelaksuj się i pozwól nam przygotować cię do twojego przeznaczenia" - rozkazał.
Cóż, nie brzmiało to, jakby chcieli mnie zjeść. Nie rozumiałam jednak do końca, co miał na myśli mówiąc o przygotowaniu. Ponownie zmusiłam się do zrelaksowania i uspokojenia.
Wcześniejsze doświadczenia z moim byłym chłopakiem w Chevym nauczyły mnie, że napinanie się przed seksem pogarsza sprawę. Jeśli chciałam przetrwać to doświadczenie z nienaruszonym dolnym regionem, musiałam się kontrolować. Skupiłam się na suficie i próbowałam się rozluźnić.
Język Pana Evana dotarł teraz do mojego torsu. Czułam ciepłe usta na brzuchu i język przesuwający się po mojej skórze. Dokładnie posmakował mojego pępka, zdawał się czegoś w nim szukać. Badał go i naciskał językiem i palcami przez kilka chwil.
"Nie, Basin ma rację" - powiedział. "Nie możemy tego tu użyć. Nie jest wystarczająco głęboki."
Pozostali mężczyźni mruknęli, gdy usta przesunęły się po mojej lewej piersi. Polizał spód okrągłej wypukłości, zanim dotarł do czubka. Wrażliwa tkanka zmarszczyła się pod jego językiem. To ich zafascynowało.
Pan Kein zaczął pracować nad drugą piersią palcami. Gdy szybko osiągnął pożądany efekt, był zachwycony. Kontynuował zmieniając ruchy, obserwując reakcję skóry.
Coraz trudniej było mi się skupić na suficie. Moje piersi nigdy nie doświadczyły tak wspaniałej stymulacji. . Mistrz Kein doprowadzał mnie do szaleństwa swoimi rękami, a potem Mistrz Evan przyssał się do sutka. Ssał mocno, a moje plecy się wygięły. Bezwiednie zanurzyłam ręce w jego jedwabistych włosach. Mistrz Damien odciągnął moje ręce i umieścił je nad moją głową. Chciałam je opuścić, ale poczułam się powstrzymana. Znowu zauważyłam słupek wznoszący się przez środek łóżka. Skórzany pas teraz mocno przytrzymywał moje nadgarstki do tej belki. Idea bycia związanym przerażała mnie i spojrzałam w oczy Mistrza Damiena. "Nigdy Cię nie skrzywdzimy Ciara, ale nie możemy być pewni, że ty potraktujesz nas tak samo," powiedział. "Jak mogłabym was skrzywdzić, panie... Mistrzu?" Mężczyźni byli gigantyczni w porównaniu do mnie. Niezależnie od tego, czy byli smukli, czy potężni, byli pokryci silnymi mięśniami. Ze sposobu, w jaki Mistrz Evan rzucił mnie na ziemię, wiedziałam, że są silniejsi ode mnie. Naprawdę nie mogłam dla nich nic zrobić. "To coś, czym nie musisz się martwić. Czy nie sprawiamy Ci przyjemności? Wytłumaczono nam, że będziesz się tym cieszyć," stwierdził Mistrz Damien. "Tak, Mistrzu," odpowiedziałam bez tchu. Mistrz Kein postanowił użyć ust, jak Mistrz Evan, a stymulacja była zbyt mocna. Lekko ugryzł, a ja cicho jęknęłam, zanim zdołałam zapytać. "Nie rozumiem, dlaczego Ci to obchodzi, Mistrzu." Mistrz Damien przesunął palcami po moich brwiach i obserwował mnie. "Jeśli będziesz cierpieć i niechętna, staniesz się chora. Chcemy, żebyś była zdrowa. Twoje zdrowie wpływa na nas pozytywnie, chory niewolnik nie jest honorowy," odpowiedział. "Przygotujemy Cię, abyś była zdrowym niewolnikiem." Wcześniejszy komentarz miał sens. Przygotowywali mnie do seksu. Zaczynało to nie mieć znaczenia, o ile te mokre usta nadal pracowały nad moimi sutkami. Delikatne drażniące pociągnięcia biegły w górę moich nóg, łaskocząc skórę za kolanami. Mistrz Bane był między moimi udami, a jego ręce głaskały tuż obok mojego centrum. "Bracia," zawołał, "jest gotowe." Patrzył z uwagą na moją cipkę. Próbowałam zamknąć nogi, ale nie mogłam z Mistrzem Bane siedzącym tam. Mistrz Christof wstał z łóżka i przeszedł, by stanąć przede mną. Czułam siebie i zaczynałam robić się mokra. Nie byłam przyzwyczajona do takiej uwagi, obca planeta czy nie. Moja twarz zarumieniła się, bo wiedziałam, na co patrzyli. Kiedyś patrzyłam w lustro, gdy byłam podekscytowana, żeby zobaczyć. Wiedziałam, że różowe wargi będą pełne i pulchne. Prawdopodobnie wilgoć gromadziła się przy wejściu do mojej kobiecości. Mój mały łechtaczek wychylał się odważnie zza kaptura. Zastanawiałam się, ile wiedzieli o tym wszystkim. Mistrz Evan uniósł głowę z mojego biustu i uśmiechnął się do mnie, "Będę Cię tam znał, Ciara, żadna część Ciebie nie ukryje się przede mną." Moje nogi zostały szerzej rozstawione, gdy Mistrz Evan dołączył do drugiego mężczyzny. Użył języka, by przesunąć się po mojej płaczącej szparze. Wbrew zdrowemu rozsądkowi jęknęłam, gdy przesunął się nad moim łechtaczkiem. "Cóż, bracie?" zapytał Mistrz Damien. "To interesujący smak i na pewno będziemy wiedzieć, gdziekolwiek się uda," odpowiedział Mistrz Evan. Mężczyźni rozmawiali o moich prywatnych częściach, jakby omawiali części samochodu. Inni mężczyźni, a także sprzedawczyni, wyjaśnili, jak działają te elementy. Byli chętni do przetestowania, czego się nauczyli. "Tutaj," wskazał Mistrz Damien i przesunął opuszkiem palca po moim łechtaczku. Wciągnęłam powietrze i szarpałam się z ograniczeniami, gdy drażnił mały pączek. Mój stary chłopak nigdy go nie znalazł albo przynajmniej nigdy się nie przejmował. Mistrz Damien zdawał się wiedzieć dokładnie, gdzie szukać. "To jest to," zgodził się Mistrz Evan i dmuchnął na tkankę. Mistrz Evan podgryzał i ssał mój łechtaczek, aż zaczęłam nieświadomie kręcić biodrami. Mężczyźni się śmiali i komplementowali sprzedawczynię za jej wiedzę, powiedziała im, jak to zrobić. Czułam palce, wiele z nich, wślizgujące się do mojej cipki, powoli mnie rozciągając. Palce przesunęły się niżej i próbowałam protestować. Mistrz Damien położył mokry palec na moich ustach. Czułam mustowy zapach mojego podniecenia na jego ręce. "Ciara, nie opieraj się nam," zganił. "Proszę, Mistrzu," błagałam go używając słów, które powinnam, "to będzie bolało. Proszę, nie wkładaj niczego tam." "Nie skrzywdzimy tego, co posiadamy," to była jedyna odpowiedź, którą otrzymałam. Palce były delikatne i wciskały się we mnie powoli, jeden po drugim. Wkrótce palenie i rozciąganie stały się znośne i niebolesne. Nie krzywdzili mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować