passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

A Surrogate For Billionaire - Rozdział #3 - autor ANNA Novels

A Surrogate For Billionaire

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Po ich wyjściu spojrzałem na ojca, który wciąż stał przede mną i patrzył na mnie z wymuszonym uśmiechem.

— Tato... — powiedziałem, gdy westchnął.

— Twoja babcia marzy, żeby zobaczyć prawnuka, zanim umrze, więc zrób to. Wiem, co teraz czujesz. Przepraszam, synu — spojrzał na mnie smutno i wyszedł z pokoju.

— Kurwa — zakląłem. Potem zacząłem się szykować do wyjścia do biura. Spóźniłem się przez tę babciną dramę. Gdy wyszedłem z domu, podszedł do mnie mój szofer i przywitał mnie. Skinąłem mu głową.

— Proszę pana, którego samochodu chce pan dziś użyć? — zapytał. Urghh... Nienawidzę tego. Czemu ten facet nie może sam wybrać auta i po prostu do mnie podjechać?

— Tego, którym zawsze jeżdżę, pamiętaj – Rolls Royce Ghost. Jeśli jeszcze raz o to zapytasz, utnę ci język — spojrzał na mnie przerażony i skinął głową. Co jest, do cholery? Przecież tylko żartowałem. Cholera. Czeka mnie dziś mnóstwo pracy i przeglądałem jakieś dokumenty. Nagle mój szofer gwałtownie zatrzymał samochód.

— Proszę pana, starsza kobieta przechodzi przez ulicę — powiedział, a ja spojrzałem na jezdnię i zobaczyłem staruszkę przekraczającą jezdnię. Skinąłem mu głową i wyjrzałem przez okno, a wtedy zobaczyłem coś, co sprawiło, że serce zaczęło bić mi szybciej. Kobieta…

Wychodziła właśnie ze szpitala i ocierała oczy. Płakała? Nagle spojrzała w moją stronę. Miałem wrażenie, że patrzy na mnie, ale wiedziałem, że nie może mnie zobaczyć przez szybę tego auta. Po kilku sekundach odwróciła wzrok i odeszła. Cholera, była po prostu przepiękna. Sposób, w jaki spojrzała w moją stronę... Cholera. Nie wiem, jak to opisać. Miała naturalne, jasnobrązowe włosy do pasa i szare oczy. Kurwa… Czemu nagle poczułem się w ten sposób? Cholera. Zmusiłem się, by zapomnieć o tym uczuciu, gdy samochód ruszył dalej.

Po kilku minutach dotarłem do biura, zdjąłem płaszcz i rzuciłem go. Spojrzałem za siebie i zobaczyłem, że już leży na podłodze. Westchnąłem, podniosłem go i położyłem na sofie. Wtedy do mojego gabinetu weszła kobieta. Co do cholery? Jak ona śmie?

— Kto cię tu, kurwa, przysłał? — zapytałem, wściekły jak diabli.

— Prezesie... Przyszłam zapytać, czy czegoś pan potrzebuje? — Co do kurwy? Uśmiechnęła się zalotnie. Ha... Przyszła mnie uwieść?

— Potrzebuję, żebyś wypierdoliła mi z oczu, i jesteś zwolniona — powiedziałem, a ona spojrzała na mnie zszokowana.

— Pr... prezesie... Ja... — Serio pokazuje mi tę żałosną minkę? Phi.

— Wypierdalaj — krzyknąłem, a ona wybiegła z mojego biura, ocierając łzy. Zasłużyła na to.

Usiadłem na krześle i znowu zacząłem przeglądać dokumenty, które rano czytałem. Nagle w mojej głowie pojawiły się te szare oczy. Czy ona rzuciła na mnie jakiś urok? Cholera. To pierwszy raz.

— Yoo Ryan... — usłyszałem wkurwiający głos i spojrzałem w jego stronę.

— Co? — zapytałem Chrisa.

— Przyszedłem cię zobaczyć — powiedział, siadając na sofie.

— Powiedz, czego chcesz tym razem — westchnąłem i spojrzałem na niego. Miałem ochotę przyłożyć mu w pysk, ale to mój cholerny kuzyn i najlepszy przyjaciel.

— Jest dziewczyna z działu IT, mogę ją zabrać? Też się zgodziła — Wiedziałem, wiedziałem, kurwa. Zboczony drań.

— Ile kobiet przeleciałeś w tej firmie? Mam na myśli tę. Nie w innych moich firmach — zapytałem i rzuciłem w niego długopisem.

— Tutaj? Chyba tylko piętnaście — Spojrzałem na niego, mówił, jakby to było nic. Cholera.

— Wypierdalaj — znów zacząłem przeglądać dokumenty, a on szybko wstał.

— Miłego dnia, bracie. Ona naprawdę ma fajne cycki — Fuj. Po tym wybiegł z mojego gabinetu, zanim zdążyłem zareagować. Cholera…

W końcu, po długim dniu, wróciłem do domu wieczorem. Po szybkim prysznicu założyłem dresy i t-shirt. Potem zszedłem na dół na kolację, bo wszyscy powinni być razem, niezależnie od problemów. Taka jest zasada. Wchodząc do jadalni zobaczyłem babcię, która się uśmiechała i rozmawiała z dziadkiem. Podszedłem i usiadłem na swoim miejscu, a ona spojrzała na mnie.

„Jesteś tutaj, Ryan. Znalazłam dla ciebie dziewczynę. Będzie surogatką i ma dobre cechy.” Nie powiedziałem nic, tylko jej słuchałem, bo wiedziałem, że nie ucieknę od tego.

„Zanim to, powinniśmy dać jej składniki odżywcze, bo to będzie ważne dla zdrowia dziecka. Więc Ryan, za dwa tygodnie będziesz ją miał.” Zacisnąłem szczękę, gdy to powiedziała. Dlaczego chcą mnie zmusić do posiadania dziecka? Cholera.

„Mam jej wyniki badań lekarskich i szanse na zajście w ciążę są bardzo wysokie po dwóch tygodniach. Więc zrób to.” Spojrzałem na babcię i zobaczyłem powagę na jej twarzy. Głęboko westchnąłem i odezwałem się.

„Zrobię to, ale ona nie może mnie znać ani wiedzieć, że rodzi dziedzica rodziny Winstonów,” powiedziałem, bo wiedziałem, jakie kobiety żyją w tym społeczeństwie. Pieprzone łowczynie posagów. Gdyby się dowiedziała, że rodzi moje dziecko, na pewno próbowałaby wykorzystać dziecko. Nie chcę, żeby do tego doszło.

„Ona nie wie i nigdy się nie dowie. Jak tylko urodzi dziecko, zabierzemy je od niej i nigdy więcej go nie zobaczy. To wszystko.” Babcia powiedziała, a ja poczułem ból i smutek w klatce piersiowej. Więc moje dziecko też nie będzie miało matki, tak jak ja. Spojrzałem na ojca i zobaczyłem coś dziwnego na jego twarzy. Czy jest smutny? Czy wiedział, gdzie jest moja matka? A może ona też była surogatką, którą babcia wybrała dla niego. Nagle tata spojrzał na mnie i zmienił swój dziwny wyraz twarzy na normalny. Uśmiechnął się lekko i spojrzał na babcię.

„Mamo, ile ona ma lat?” zapytał, a ja też spojrzałem na babcię.

„Dwadzieścia,” powiedziała, zaczynając jeść swój posiłek. Dwadzieścia? Cztery lata młodsza ode mnie. Urghh... Nie mam pojęcia, jaka to jest kobieta i dlaczego zgodziła się być surogatką dla mężczyzny, którego nigdy nie znała, ale potem przypomniałem sobie, że pieniądze mogą wszystko. Zaśmiałem się z tej myśli i zacząłem kontynuować kolację.

……………………….

~ Julianna ~

Minęły dwa tygodnie, odkąd przyjechałam do tej wielkiej rezydencji. Nie mogłam widzieć Noaha przez dwa tygodnie, bo ci ludzie nie pozwalali mi opuszczać tego domu. Codziennie dawali mi pożywne jedzenie. Siedziałam przed dużym oknem. Patrzyłam na niebo, robiło się ciemno i wiedziałam, że zaraz nadejdzie silna, burzliwa ulewa. Westchnęłam i uśmiechnęłam się, bo bez względu na to, co się ze mną stanie, zamierzam uratować życie Noaha. Wtedy poczułam, że ktoś wszedł do pokoju.

„Młody pan przyjdzie dziś wieczorem. Przygotuj się, a połowę pieniędzy dostaniesz jutro.” Była to starsza kobieta, która się mną opiekowała przez te dwa tygodnie. Jest jedyną osobą mieszkającą w tym wielkim luksusowym domu i nie mam pojęcia, jaki majątek posiada właściciel tego domu. Założę się, że to ten młody pan, o którym właśnie wspomniała.

„Nie mogłabym dostać całych pieniędzy? Naprawdę potrzebuję ich jak najszybciej.” Chciałam jak najszybciej zapłacić za operację Noaha, bo to da mu życie, ale ku mojemu rozczarowaniu pokręciła głową.

„Resztę pieniędzy dostaniesz po urodzeniu dziecka.” Moje serce się ścisnęło. Mam czekać dziewięć miesięcy? Skinęłam głową, gdy wyszła z pokoju. Westchnęłam i wstałam, potem poszłam do łazienki i wzięłam prysznic. Bałam się. Postanowiłam się z tym zmierzyć, ale wciąż się boję. Nie mam pojęcia, jaki to mężczyzna i ile ma lat. Może to jakiś stary facet. Poczułam obrzydzenie, ale odpędziłam tę myśl, myśląc o Noahu.

„Robię to dla Noaha. Bądź silna”, powiedziałam do siebie i przypomniałam sobie piękny, uroczy uśmiech Noaha. Ten uśmiech mnie uspokoił, więc westchnęłam i zaczęłam się myć. Gdy wyszłam z łazienki, spojrzałam na zegarek i już była 20:20. Cholera. Ile godzin spędziłam w łazience? Kurczę. Przebrałam się w koszulę nocną, którą mi dali i spojrzałam za okno – już lało jak z cebra. Grzmoty i błyskawice. Wtedy ta starsza kobieta znów weszła do pokoju.

„Wypij szybko tę zupę.” Powiedziała, a ja ją wypiłam.

„Młody pan przyjdzie za kilka minut.” Powiedziała, a moje serce zaczęło bić jak oszalałe i byłam przerażona.

„Co... co pani robi?” zapytałam, bo wzięła dwie długie czarne satyny i zaczęła wiązać mi ręce.

„Nie możesz zobaczyć młodego pana i nie możesz go też dotykać.” Po tym zawiązała mi oczy. Co to ma być? Co to za młody pan?

„Bądź posłuszna i rób wszystko, o co cię poprosi.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Myślałam, że jestem gotowa i wiedziałam, że ten dzień wkrótce nadejdzie, ale jeszcze nie jestem gotowa, po prostu się boję. Nie widziałam nic, bo oczy miałam zasłonięte długą czarną satyną, a ręce również były związane. Najstraszniejsze jest to, że pada deszcz i głośno grzmi. Po pewnym czasie usłyszałam czyjeś kroki zbliżające się do mnie i wiedziałam, że to mężczyzna, z którym stracę dziewictwo. Potem usłyszałam dźwięk zdejmowanych ubrań. Wiedziałam, że na mnie patrzy i czułam na sobie jego palący wzrok. Żadne słowa nie potrafią opisać strachu, jaki teraz odczuwało moje serce. Zaczęłam przygryzać dolną wargę, bo chciałam się uspokoić. Poczułam go, gdy podszedł bliżej i wspiął się na mnie, umieszczając się nade mną. Czułam jego zapach i przez to serce biło mi jak oszalałe, to była woń piekielnie drogiego perfumu. Wyrwałam się z zamyślenia, gdy zaczął zdejmować moją nocną koszulę. Moje ciało zaczęło drżeć ze strachu, więc ścisnęłam prześcieradło bardzo mocno.

— Boi się? — zapytał ochryple przy moim uchu. Cholera... to nie może być stary facet. Jego głos jest młody, ale to nie zmniejszyło mojego strachu.

— Czy... czy może pan zdjąć mi opaskę z oczu? — zapytałam, gdy znów usłyszałam jego głos.

— Nie. Nie powinnaś mnie widzieć — odpowiedział i rozchylił moje nogi, ustawiając się między nimi. Sprawił, że oplotłam nogami jego tors i wtedy poczułam ostry ból między nogami. Więc to w końcu się stało. Przygryzłam dolną wargę tak mocno, żeby nie wydać z siebie żadnego dźwięku. Poczekał kilka sekund, a gdy zaczął się poruszać, łzy same popłynęły mi z oczu. To boli…

— C- czy mogę pana dotknąć? To boli — zaczęłam płakać, bo potrzebowałam czegoś silnego, na czym mogłabym się oprzeć, więc rozwiązał moje ręce.

— Oczywiście. — Bez namysłu mocno go przytuliłam i wtuliłam twarz w jego szyję. Jego mocny zapach wypełnił mi nozdrza i z nieznanego powodu bardzo mi się to spodobało. Nagle zaczął się poruszać szybciej i chciałam krzyczeć, ale zmusiłam się, by się powstrzymać, więc znowu przygryzłam dolną wargę bardzo mocno. Poczułam się jak przedmiot, którego użył, by rozładować swoje pragnienie, jak tania kobieta, która sprzedaje swoje ciało dla pieniędzy, ale muszę być silna, bo oddaję się, by ocalić czyjeś życie. Potem delikatnie dotknął mojego ciała i pocałował mnie w głowę. Zdziwiło mnie to i serce zaczęło bić jeszcze szybciej. Puściłam jego szyję i opadłam na plecy, bo byłam już po prostu zmęczona.

— Nie przygryzaj warg. Już krwawią — usłyszałam jego głos przez ciężki oddech. Skinęłam głową, bo tamta kobieta kazała mi być posłuszną. Usłyszałam, że się zaśmiał i nagle mnie pocałował. CO? Nie spodziewałam się, że mnie pocałuje, to był mój pierwszy pocałunek. Serce zaczęło mi bić szybciej, nie pomyślałam, że to zrobi. To był delikatny pocałunek, a mimowolnie moje ręce oplotły jego szyję i przyciągnęły go bliżej mnie, gdy wsunął język do moich ust. Potem pocałunki powędrowały powoli na szyję i niżej..............

To była naprawdę długa noc dla mnie.

Następnego dnia obudziłam się, a w pokoju nikogo nie było. Wstałam z łóżka i zauważyłam ogromną plamę krwi. Moje dziewictwo przepadło. Chciałam oddać je osobie, którą kocham, ale musiałam oddać je obcemu mężczyźnie. Westchnęłam i zrobiłam krok naprzód, gdy nagle niezamierzenie krzyknęłam.

— Ahhh. — Upadłam i nawet nie wiedząc czemu, z oczu popłynęły mi łzy. Naprawdę boli mnie między nogami. Ten mężczyzna to bestia o piekielnie dużej wytrzymałości. Ile razy to robił? Nawet nie wiem, dzięki Bogu zasnęłam.

— Co się stało? — usłyszałam głos tamtej kobiety, gdy spojrzałam na nią. Jej oczy przesuwały się po moim ciele. Poczułam wstyd przez to, jak na mnie patrzyła.

— Ja... upadłam — powiedziałam i próbowałam wstać, ale nie mogłam.

„Za pierwszym razem zawsze boli kobietę i widzę, że młody panicz nie był delikatny.” Spuściłam wzrok, bo nie wiedziałam, jak spojrzeć jej w oczy. Podeszła i pomogła mi wstać oraz przejść do łazienki. Kiedy wyszła, spojrzałam na siebie w lustrze – ciało pełne malinek, włosy w nieładzie. Zmusiłam się do uśmiechu, bo zrobiłam to dla mojego młodszego brata. Wzięłam prysznic i wyszłam. Chciałam zobaczyć Noaha jak najszybciej, bo nie widziałam go przez dwa tygodnie. Przebrałam się w czarną, krótką sukienkę i wyszłam z pokoju, bo chciałam poprosić tę kobietę o pozwolenie, ale ku mojemu zaskoczeniu, ona też stała przed moim pokojem.

„Mogę iść zobaczyć się z bratem?” zapytałam, a ona skinęła głową.

„Idę też z tobą, a stara pani kazała mi ci to dać.” Wzięłam kopertę i otworzyłam ją. Poczułam radość, bo dali mi pieniądze, jak obiecali. Teraz mogę zapłacić za operację Noaha i poprosić ich, by ją zrobili, bo resztę zapłacę, gdy tylko ją dostanę.

„Dobrze.” Z tym wyszłam z domu razem z nią. Dotarłam do szpitala i poszłam na oddział Noaha – spał. Porozmawiałam więc z lekarzem i zapłaciłam pieniądze.

„Ale nie możemy przeprowadzić operacji, dopóki cała kwota nie zostanie uregulowana.” Co? Dlaczego?

„Dlaczego?” zapytałam, czując, jak cały mój świat wali się w jednej chwili.

„To reguła, proszę pani, przepraszam.” I po prostu odszedł. Co mam teraz zrobić? Dlaczego mnie to spotkało? Jak mam uratować Noaha?

„Czy... czy mogę teraz dostać drugą połowę pieniędzy? Proszę... Naprawdę tego potrzebuję. Mój mały brat tego potrzebuje. Proszę.” Łzy popłynęły mi po policzkach, gdy mówiłam. Potrzebowałam pieniędzy i dlatego sprzedałam swoje ciało obcemu mężczyźnie. Spojrzałam na kobietę przede mną i poczułam, że jest jej smutno.

„Nie mogę, bo nasza stara pani poprosiła, by nie dawać ich przed porodem.” Powiedziała, patrząc gdzieś w bok.

„Porozmawiam z nią. Proszę. Błagam panią. Naprawdę tego potrzebuję.” Błagałam ją. Westchnęła więc i zadzwoniła do starej pani, pytając. Nie słyszałam, co powiedziała druga strona. Kobieta, z którą rozmawiałam, skinęła głową i zakończyła rozmowę.

„Przykro mi. Stara pani się nie zgodziła.” Spojrzałam na nią z niedowierzaniem. Co? Stara pani... Czy ona nie ma serca? Dlaczego? Przecież chciałam to dla mojego brata.

„Dlaczego? Proszę. Błagam panią. Mój brat... On jest tylko dzieckiem. Ma zaledwie siedem lat. Nie może umrzeć. Za wcześnie, by odchodzić z tego świata. Proszę... Pozwól mi z nią porozmawiać.” Szlochałam. Nic mnie nie obchodziło, chciałam tylko uratować mojego brata i tyle.

„Nie możesz tak płakać. To wpłynie na twoje zdrowie.” Ha... Moje zdrowie? Czy tylko dlatego, że spałam z jej młodym paniczem i mam urodzić dziecko. Czekaj, młody panicz... Powinnam poprosić jego.

„Chcę porozmawiać z twoim młodym paniczem. Pozwól mi z nim porozmawiać.” Poprosiłam, ale pokręciła głową.

„Myślisz, że młody panicz ma czas, by cię wysłuchać? Ma pracę i jest zajęty. Po prostu daj sobie spokój i chodźmy do domu.” Złapała mnie za rękę, ale wyrwałam ją i poszłam w stronę sali brata. Weszłam i zobaczyłam, że jeszcze śpi. Nie mogłam, po prostu nie mogłam powstrzymać łez, widząc go. Pocałowałam go w czoło, wzięłam jego zeszyt i długopis i napisałam, że go kocham i niedługo go odwiedzę. Potem opuściłam szpital z jedną myślą – poczekam na młodego panicza. Przyjdzie dziś wieczorem, więc poproszę go. Przekonam go, by dał mi pieniądze.

Czekałam, czekałam całą noc, ale on się nie pojawił. Dlaczego? Dlaczego nie przyszedł? Byłam zdezorientowana, bo przecież to nie może się tak wydarzyć w jeden dzień, prawda? Może przyjdzie jutro, wtedy go poproszę. Wiedziałam, że się zgodzi, bo nie wydawał się bezduszny i nie wierzę, że ojciec mojego dziecka okaże się bez serca.

......................

Minęło trochę czasu, już trzy miesiące czekam na niego. Wynik poznałam miesiąc temu i wtedy byłam już w drugim miesiącu ciąży. Więc zaszłam w ciążę tamtej nocy. Westchnęłam i położyłam dłoń na brzuchu, bo w moim brzuchu rośnie małe życie.

„Dzidziusiu, poczekaj na swojego tatusia, dobrze? Bo twój mały wujek musi mieć wkrótce operację.” Uśmiechnęłam się. Byłam częściowo szczęśliwa, bo zostanę mamą. Odwróciłam się, gdy ciocia Jade weszła do pokoju. Trzymała ogromny talerz owoców, a moją uwagę przykuła papaja. Nagle poczułam mdłości. Przeszedł mnie obrzydliwy dreszcz, ale dlaczego? Przecież jadłam papaję wcześniej. Dlaczego teraz? Pobiegłam do łazienki i zwymiotowałam. Potem wyszłam i zobaczyłam, że ciocia Jade wciąż jest w pokoju. Potem zobaczyłam winogrona na talerzu. Szybko podeszłam, chwyciłam je i zaczęłam jeść.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

„Myślę, że młody panicz też lubi winogrona”, usłyszałam, jak mówi. Uśmiechnęłam się i pogładziłam swój brzuch. Mały zdrajca. Siedzi sobie w moim brzuchu i lubi jeść ulubione rzeczy swojego taty.

„Kiedy mama młodego panicza była z nim w ciąży, też jadła winogrona. Tylko winogrona.” Uśmiechnęła się i spojrzała na mój brzuch. Nie był duży, ale miał małe wybrzuszenie.

„Kiedy młody panicz znów przyjdzie?” zapytałam. Wyraz twarzy cioci Jade zmienił się, gdy usłyszała moje pytanie.

„Młody panicz już nie przyjdzie. Jego zadanie się skończyło i nie ma pozwolenia, by tu wrócić.” Co? Nie ma pozwolenia? Co to za bzdury?

„Przecież jest ojcem dziecka. Dlaczego nie może przyjść?” Co to za ojciec, jeśli nie może zobaczyć własnego dziecka?

„Młody panicz ma sprawy. To bardzo zajęty człowiek. Nie myśl, że przez dziecko będziesz mogła nawiązać z nim jakiś związek.” Chciałam się roześmiać. Związek? Nawet nie widziałam tego mężczyzny. Jak mam z nim zacząć jakiś związek? Phi. Nie rozmawiałam z nią już więcej, tylko skinęłam głową, bo nie chciałam się kłócić z tą kobietą. Na pewno przyjdzie.

Gdy wyszła z pokoju, położyłam się z powrotem na łóżku i pogładziłam swój brzuch. Powinien przyjść, bo muszę uratować mojego brata. Będę czekać, bez względu na wszystko i bez względu na to, co mi o nim powiedzą.

……………….

Czas minął i już jestem w dziewiątym miesiącu ciąży. Nic nie mogę zrobić z tym ogromnym brzuchem. Lekarze potwierdzili, że to chłopiec i ten mały urwis bardzo mi utrudnia życie. Kopie mnie i wierci się. Nie mam pojęcia, jak mam go zostawić, bo jest mój i rośnie we mnie. Po prostu... nie jestem gotowa, żeby go oddać. A jeśli chodzi o ojca mojego dziecka — nigdy się nie pojawił. Czekałam i nadal czekam, ale przez całe dziewięć miesięcy nie przyszedł. Stan Noaha pogorszył się w zeszłym miesiącu, bo nie przeszedł operacji. Dlaczego ci ludzie są tacy bezduszni? Czy mam oddać swoje dziecko tej bezdusznej rodzinie? Łzy popłynęły mi z oczu, bo byłam po prostu bezradna.

„Nie, Twój tatuś przyjdzie, maleństwo” Położyłam dłoń na brzuchu i poczułam, jak się rusza. Za każdym razem, gdy mówię słowo „tata”, zaczyna się ruszać, może ze szczęścia. Nagle poczułam ostry ból i krzyknęłam. Dziecko nadchodzi, ale przecież mówili, że poród jest dopiero za tydzień?

„Co się dzieje?” usłyszałam głos cioci Jade, kiedy miałam coś powiedzieć i poczułam, że coś pękło.

„O mój Boże, dziecko!” Ciocia Jade krzyknęła, podbiegła i próbowała mnie podnieść. Potem przyszło dwóch mężczyzn, zabrali mnie do samochodu i zawieźli do szpitala. Nie mogę znieść tego bólu. To boli jak cholera. Ciocia Jade ściskała mi ręce.

„Ja... ja... nie mogę, ciociu... To... boli” szlochałam z bólu. Czy moja mama przechodziła przez to samo, kiedy nas rodziła?

„Bądź silna, Julianno”, powiedziała, głaszcząc mnie po włosach. Potem wsadzili mnie na salę, przyszli lekarze. Bałam się.

„Spokojnie Julianna, wypchnij dziecko.” Skinęłam głową i zaczęłam przeć, ale tego bólu nie dało się zignorować. Moje ciało było całe mokre od potu i w końcu, po piętnastu minutach, urodziłam mojego małego synka. Uśmiechnęłam się, gdy usłyszałam jego płacz.

„Czy... mogę... zobaczyć?” zapytałam, gdy pielęgniarka podała mi go na ręce. Był pokryty krwią i jakąś białą mazią. Wzięłam go w ramiona i przyglądałam się dokładnie. Powoli otworzył oczy i były niebieskie. Przepiękne. Myślę, że jest podobny do swojego taty. Nagle moje serce ogarnęła gorycz, bo już więcej go nie zobaczę. Niechcący łzy popłynęły mi z oczu, gdy patrzyłam w jego oczy.

„Mamusia przeprasza, mój mały książę” Pocałowałam go w czoło, moje łzy spadły na jego twarz i znów zaczął płakać. Przyszła pielęgniarka i wzięła go na ręce, ale ja nie byłam gotowa, żeby go oddać. Chciałam tylko uciec z nim, bo to mój syn. Potem powoli mój wzrok stał się ciemny i odpłynęłam w sen.

………………………..

Obudziłam się i rozejrzałam. Wciąż byłam w szpitalu. Westchnęłam i wstałam z łóżka. Moje ciało było słabe, ale powinnam iść do Noaha. Wezmę pieniądze i zapłacę za operację Noaha. Wciąż miałam na sobie szpitalną koszulę i zobaczyłam ubrania na stole — wiedziałam, że są dla mnie. Szybko się przebrałam i wyszłam z sali. Spotkałam ciocię Jade.

„Tu są twoje pieniądze, a teraz odejdź. Nie wracaj więcej i, zgodnie z warunkami kontraktu, nigdy nie zobaczysz dziecka, a pełną władzę rodzicielską będzie miał jego ojciec.” Moje serce rozpadło się na kawałki. Jak mam go oddać? To mój syn, ja go urodziłam. Jego ojciec nawet nie przyszedł go zobaczyć.

„Czy... mogę zobaczyć go ostatni raz? Proszę. Urodziłam go. Jestem jego matką” powiedziałam z łamiącym się głosem. Nie byłam gotowa, żeby go oddać. Nosiłam go przez dziewięć miesięcy i rósł ze mną, nie z ojcem.

„Nie możesz złamać kontraktu. Już go podpisałaś. Nie denerwuj starej pani.” Ci ludzie są bogaci, wiedziałam, że nie mam z nimi szans. Bez dyskusji wzięłam pieniądze i wyszłam.

„Dbaj o siebie, Julianno. Powodzenia” usłyszałam, jak ciocia Jade mówi, ale nie odwróciłam się, żeby na nią spojrzeć. Byłam po prostu załamana. Oni są tak bezduszni, nie pozwolili mi nawet zobaczyć mojego dziecka po raz ostatni. Powstrzymałam łzy i poszłam do szpitala Noaha. W końcu zobaczę mojego braciszka. Uśmiechnęłam się ze szczęścia, bo uratuję Noaha i będzie szczęśliwy.

Poszłam do szpitala. Przeszłam korytarzem i spotkałam doktora Petersona. Uśmiechnęłam się do niego, ale on nie odwzajemnił uśmiechu, tylko skinął głową i odszedł. Co do diabła? Ale zobaczyłam na jego twarzy poczucie winy. Dlaczego? Nagle serce zaczęło mi się niepokoić. Czy coś stało się Noahowi? Nie... Pobiegłam szybko do jego sali. Kiedy weszłam, Noaha tam nie było. Strach ogarnął mnie, gdy spojrzałam na łóżko. Gdzie on jest? Zapytałam sama siebie i wtedy pielęgniarka weszła do pokoju.

„Gdzie jest Noah? Poszedł na badanie?” zapytałam ją, ale ona miała taką samą minę jak doktor Peterson. Dlaczego?

„Gdzie on jest? Co mu się stało?” Nie mogłam powstrzymać łez. Zapytałam, chwytając jej ręce.

„Noah... On odszedł wczoraj.” Co? Co ona powiedziała? Odszedł? Nie... ona kłamie...

„Ty... Kłamiesz, prawda? Powiedz mi, gdzie on jest? Wzięłam pieniądze na jego operację” powiedziałam. Nie wierzyłam jej słowom i nie mogłam uwierzyć. Może Noah bawi się z innymi dziećmi.

„Julianno… Przykro mi... Wiem, że trudno w to uwierzyć, ale jego już nie ma. To stało się wczoraj o 10 rano. Dzwoniliśmy do ciebie, ale nie odebrałaś. Przepraszam.” Wczoraj? O dziesiątej? Ja... Byłam wtedy w szpitalu, rodziłam dziecko. Jak... Jak to się stało? Moje serce się dusiło, nie mogłam oddychać. Ścisnęłam mocno sukienkę. Co to jest? Po tym wszystkim?

„Ale znalazłam pieniądze na jego operację” powiedziałam, patrząc jej w oczy.

„Zostawił to u mnie i kazał mi ci to przekazać.” Nie miałam już łez. Po prostu... byłam pusta. Czułam się, jakby ktoś wyrwał mi duszę z ciała. Moje serce bolało. Dała mi notatnik Noaha. Nie otwarłam go, bo się bałam...

„Czy on naprawdę odszedł?” zapytałam jeszcze raz, bo nie mogłam w to uwierzyć. Ku mojemu rozczarowaniu, skinęła głową, ocierając łzy.

„Więc... gdzie on teraz jest?” zapytałam, bo miałam już dość. Nic nie czułam. Tylko pustkę.

„Zorganizowaliśmy dla niego pogrzeb. Odbędzie się wieczorem.” Więc to wszystko... Tak to się kończy. Po tym wszystkim mam tylko ból, łzy i samotność. Czy to jest moje życie?

„Julianno, dokąd idziesz?” usłyszałam jej głos, ale nie obchodziło mnie to. Po prostu wyszłam. Mocno przytuliłam notatnik Noaha i wyszłam ze szpitala. Wróciłam do domu, pierwszy raz od dziewięciu miesięcy. Poszłam prosto do pokoju Noaha i położyłam się na jego łóżku.

„Ja... przepraszam, kochanie” powiedziałam, obejmując jego poduszkę. Jego mleczny zapach wciąż tu jest, z jego rzeczami. Zamknęłam oczy i przypomniałam sobie jego uśmiech. To był uśmiech, który mnie podnosił, gdy byłam bliska upadku. Ten uśmiech dał życie mojemu dziecku, ale teraz wszystko przepadło. Zawiodłam go. Zawiodłam go jako siostra. To wszystko moja wina...

Przesuń w górę, aby kontynuować

A Surrogate For Billionaire

A Surrogate For Billionaire

102 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

102

Treść

Aa