Myślałam, że jestem gotowa i wiedziałam, że ten dzień wkrótce nadejdzie, ale jeszcze nie jestem gotowa, po prostu się boję. Nie widziałam nic, bo oczy miałam zasłonięte długą czarną satyną, a ręce również były związane. Najstraszniejsze jest to, że pada deszcz i głośno grzmi. Po pewnym czasie usłyszałam czyjeś kroki zbliżające się do mnie i wiedziałam, że to mężczyzna, z którym stracę dziewictwo. Potem usłyszałam dźwięk zdejmowanych ubrań. Wiedziałam, że na mnie patrzy i czułam na sobie jego palący wzrok. Żadne słowa nie potrafią opisać strachu, jaki teraz odczuwało moje serce. Zaczęłam przygryzać dolną wargę, bo chciałam się uspokoić. Poczułam go, gdy podszedł bliżej i wspiął się na mnie, umieszczając się nade mną. Czułam jego zapach i przez to serce biło mi jak oszalałe, to była woń piekielnie drogiego perfumu. Wyrwałam się z zamyślenia, gdy zaczął zdejmować moją nocną koszulę. Moje ciało zaczęło drżeć ze strachu, więc ścisnęłam prześcieradło bardzo mocno.
— Boi się? — zapytał ochryple przy moim uchu. Cholera... to nie może być stary facet. Jego głos jest młody, ale to nie zmniejszyło mojego strachu.
— Czy... czy może pan zdjąć mi opaskę z oczu? — zapytałam, gdy znów usłyszałam jego głos.
— Nie. Nie powinnaś mnie widzieć — odpowiedział i rozchylił moje nogi, ustawiając się między nimi. Sprawił, że oplotłam nogami jego tors i wtedy poczułam ostry ból między nogami. Więc to w końcu się stało. Przygryzłam dolną wargę tak mocno, żeby nie wydać z siebie żadnego dźwięku. Poczekał kilka sekund, a gdy zaczął się poruszać, łzy same popłynęły mi z oczu. To boli…
— C- czy mogę pana dotknąć? To boli — zaczęłam płakać, bo potrzebowałam czegoś silnego, na czym mogłabym się oprzeć, więc rozwiązał moje ręce.
— Oczywiście. — Bez namysłu mocno go przytuliłam i wtuliłam twarz w jego szyję. Jego mocny zapach wypełnił mi nozdrza i z nieznanego powodu bardzo mi się to spodobało. Nagle zaczął się poruszać szybciej i chciałam krzyczeć, ale zmusiłam się, by się powstrzymać, więc znowu przygryzłam dolną wargę bardzo mocno. Poczułam się jak przedmiot, którego użył, by rozładować swoje pragnienie, jak tania kobieta, która sprzedaje swoje ciało dla pieniędzy, ale muszę być silna, bo oddaję się, by ocalić czyjeś życie. Potem delikatnie dotknął mojego ciała i pocałował mnie w głowę. Zdziwiło mnie to i serce zaczęło bić jeszcze szybciej. Puściłam jego szyję i opadłam na plecy, bo byłam już po prostu zmęczona.
— Nie przygryzaj warg. Już krwawią — usłyszałam jego głos przez ciężki oddech. Skinęłam głową, bo tamta kobieta kazała mi być posłuszną. Usłyszałam, że się zaśmiał i nagle mnie pocałował. CO? Nie spodziewałam się, że mnie pocałuje, to był mój pierwszy pocałunek. Serce zaczęło mi bić szybciej, nie pomyślałam, że to zrobi. To był delikatny pocałunek, a mimowolnie moje ręce oplotły jego szyję i przyciągnęły go bliżej mnie, gdy wsunął język do moich ust. Potem pocałunki powędrowały powoli na szyję i niżej..............
To była naprawdę długa noc dla mnie.
Następnego dnia obudziłam się, a w pokoju nikogo nie było. Wstałam z łóżka i zauważyłam ogromną plamę krwi. Moje dziewictwo przepadło. Chciałam oddać je osobie, którą kocham, ale musiałam oddać je obcemu mężczyźnie. Westchnęłam i zrobiłam krok naprzód, gdy nagle niezamierzenie krzyknęłam.
— Ahhh. — Upadłam i nawet nie wiedząc czemu, z oczu popłynęły mi łzy. Naprawdę boli mnie między nogami. Ten mężczyzna to bestia o piekielnie dużej wytrzymałości. Ile razy to robił? Nawet nie wiem, dzięki Bogu zasnęłam.
— Co się stało? — usłyszałam głos tamtej kobiety, gdy spojrzałam na nią. Jej oczy przesuwały się po moim ciele. Poczułam wstyd przez to, jak na mnie patrzyła.
— Ja... upadłam — powiedziałam i próbowałam wstać, ale nie mogłam.
„Za pierwszym razem zawsze boli kobietę i widzę, że młody panicz nie był delikatny.” Spuściłam wzrok, bo nie wiedziałam, jak spojrzeć jej w oczy. Podeszła i pomogła mi wstać oraz przejść do łazienki. Kiedy wyszła, spojrzałam na siebie w lustrze – ciało pełne malinek, włosy w nieładzie. Zmusiłam się do uśmiechu, bo zrobiłam to dla mojego młodszego brata. Wzięłam prysznic i wyszłam. Chciałam zobaczyć Noaha jak najszybciej, bo nie widziałam go przez dwa tygodnie. Przebrałam się w czarną, krótką sukienkę i wyszłam z pokoju, bo chciałam poprosić tę kobietę o pozwolenie, ale ku mojemu zaskoczeniu, ona też stała przed moim pokojem.
„Mogę iść zobaczyć się z bratem?” zapytałam, a ona skinęła głową.
„Idę też z tobą, a stara pani kazała mi ci to dać.” Wzięłam kopertę i otworzyłam ją. Poczułam radość, bo dali mi pieniądze, jak obiecali. Teraz mogę zapłacić za operację Noaha i poprosić ich, by ją zrobili, bo resztę zapłacę, gdy tylko ją dostanę.
„Dobrze.” Z tym wyszłam z domu razem z nią. Dotarłam do szpitala i poszłam na oddział Noaha – spał. Porozmawiałam więc z lekarzem i zapłaciłam pieniądze.
„Ale nie możemy przeprowadzić operacji, dopóki cała kwota nie zostanie uregulowana.” Co? Dlaczego?
„Dlaczego?” zapytałam, czując, jak cały mój świat wali się w jednej chwili.
„To reguła, proszę pani, przepraszam.” I po prostu odszedł. Co mam teraz zrobić? Dlaczego mnie to spotkało? Jak mam uratować Noaha?
„Czy... czy mogę teraz dostać drugą połowę pieniędzy? Proszę... Naprawdę tego potrzebuję. Mój mały brat tego potrzebuje. Proszę.” Łzy popłynęły mi po policzkach, gdy mówiłam. Potrzebowałam pieniędzy i dlatego sprzedałam swoje ciało obcemu mężczyźnie. Spojrzałam na kobietę przede mną i poczułam, że jest jej smutno.
„Nie mogę, bo nasza stara pani poprosiła, by nie dawać ich przed porodem.” Powiedziała, patrząc gdzieś w bok.
„Porozmawiam z nią. Proszę. Błagam panią. Naprawdę tego potrzebuję.” Błagałam ją. Westchnęła więc i zadzwoniła do starej pani, pytając. Nie słyszałam, co powiedziała druga strona. Kobieta, z którą rozmawiałam, skinęła głową i zakończyła rozmowę.
„Przykro mi. Stara pani się nie zgodziła.” Spojrzałam na nią z niedowierzaniem. Co? Stara pani... Czy ona nie ma serca? Dlaczego? Przecież chciałam to dla mojego brata.
„Dlaczego? Proszę. Błagam panią. Mój brat... On jest tylko dzieckiem. Ma zaledwie siedem lat. Nie może umrzeć. Za wcześnie, by odchodzić z tego świata. Proszę... Pozwól mi z nią porozmawiać.” Szlochałam. Nic mnie nie obchodziło, chciałam tylko uratować mojego brata i tyle.
„Nie możesz tak płakać. To wpłynie na twoje zdrowie.” Ha... Moje zdrowie? Czy tylko dlatego, że spałam z jej młodym paniczem i mam urodzić dziecko. Czekaj, młody panicz... Powinnam poprosić jego.
„Chcę porozmawiać z twoim młodym paniczem. Pozwól mi z nim porozmawiać.” Poprosiłam, ale pokręciła głową.
„Myślisz, że młody panicz ma czas, by cię wysłuchać? Ma pracę i jest zajęty. Po prostu daj sobie spokój i chodźmy do domu.” Złapała mnie za rękę, ale wyrwałam ją i poszłam w stronę sali brata. Weszłam i zobaczyłam, że jeszcze śpi. Nie mogłam, po prostu nie mogłam powstrzymać łez, widząc go. Pocałowałam go w czoło, wzięłam jego zeszyt i długopis i napisałam, że go kocham i niedługo go odwiedzę. Potem opuściłam szpital z jedną myślą – poczekam na młodego panicza. Przyjdzie dziś wieczorem, więc poproszę go. Przekonam go, by dał mi pieniądze.
Czekałam, czekałam całą noc, ale on się nie pojawił. Dlaczego? Dlaczego nie przyszedł? Byłam zdezorientowana, bo przecież to nie może się tak wydarzyć w jeden dzień, prawda? Może przyjdzie jutro, wtedy go poproszę. Wiedziałam, że się zgodzi, bo nie wydawał się bezduszny i nie wierzę, że ojciec mojego dziecka okaże się bez serca.
......................
Minęło trochę czasu, już trzy miesiące czekam na niego. Wynik poznałam miesiąc temu i wtedy byłam już w drugim miesiącu ciąży. Więc zaszłam w ciążę tamtej nocy. Westchnęłam i położyłam dłoń na brzuchu, bo w moim brzuchu rośnie małe życie.
„Dzidziusiu, poczekaj na swojego tatusia, dobrze? Bo twój mały wujek musi mieć wkrótce operację.” Uśmiechnęłam się. Byłam częściowo szczęśliwa, bo zostanę mamą. Odwróciłam się, gdy ciocia Jade weszła do pokoju. Trzymała ogromny talerz owoców, a moją uwagę przykuła papaja. Nagle poczułam mdłości. Przeszedł mnie obrzydliwy dreszcz, ale dlaczego? Przecież jadłam papaję wcześniej. Dlaczego teraz? Pobiegłam do łazienki i zwymiotowałam. Potem wyszłam i zobaczyłam, że ciocia Jade wciąż jest w pokoju. Potem zobaczyłam winogrona na talerzu. Szybko podeszłam, chwyciłam je i zaczęłam jeść.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Myślę, że młody panicz też lubi winogrona”, usłyszałam, jak mówi. Uśmiechnęłam się i pogładziłam swój brzuch. Mały zdrajca. Siedzi sobie w moim brzuchu i lubi jeść ulubione rzeczy swojego taty.
„Kiedy mama młodego panicza była z nim w ciąży, też jadła winogrona. Tylko winogrona.” Uśmiechnęła się i spojrzała na mój brzuch. Nie był duży, ale miał małe wybrzuszenie.
„Kiedy młody panicz znów przyjdzie?” zapytałam. Wyraz twarzy cioci Jade zmienił się, gdy usłyszała moje pytanie.
„Młody panicz już nie przyjdzie. Jego zadanie się skończyło i nie ma pozwolenia, by tu wrócić.” Co? Nie ma pozwolenia? Co to za bzdury?
„Przecież jest ojcem dziecka. Dlaczego nie może przyjść?” Co to za ojciec, jeśli nie może zobaczyć własnego dziecka?
„Młody panicz ma sprawy. To bardzo zajęty człowiek. Nie myśl, że przez dziecko będziesz mogła nawiązać z nim jakiś związek.” Chciałam się roześmiać. Związek? Nawet nie widziałam tego mężczyzny. Jak mam z nim zacząć jakiś związek? Phi. Nie rozmawiałam z nią już więcej, tylko skinęłam głową, bo nie chciałam się kłócić z tą kobietą. Na pewno przyjdzie.
Gdy wyszła z pokoju, położyłam się z powrotem na łóżku i pogładziłam swój brzuch. Powinien przyjść, bo muszę uratować mojego brata. Będę czekać, bez względu na wszystko i bez względu na to, co mi o nim powiedzą.
……………….
Czas minął i już jestem w dziewiątym miesiącu ciąży. Nic nie mogę zrobić z tym ogromnym brzuchem. Lekarze potwierdzili, że to chłopiec i ten mały urwis bardzo mi utrudnia życie. Kopie mnie i wierci się. Nie mam pojęcia, jak mam go zostawić, bo jest mój i rośnie we mnie. Po prostu... nie jestem gotowa, żeby go oddać. A jeśli chodzi o ojca mojego dziecka — nigdy się nie pojawił. Czekałam i nadal czekam, ale przez całe dziewięć miesięcy nie przyszedł. Stan Noaha pogorszył się w zeszłym miesiącu, bo nie przeszedł operacji. Dlaczego ci ludzie są tacy bezduszni? Czy mam oddać swoje dziecko tej bezdusznej rodzinie? Łzy popłynęły mi z oczu, bo byłam po prostu bezradna.
„Nie, Twój tatuś przyjdzie, maleństwo” Położyłam dłoń na brzuchu i poczułam, jak się rusza. Za każdym razem, gdy mówię słowo „tata”, zaczyna się ruszać, może ze szczęścia. Nagle poczułam ostry ból i krzyknęłam. Dziecko nadchodzi, ale przecież mówili, że poród jest dopiero za tydzień?
„Co się dzieje?” usłyszałam głos cioci Jade, kiedy miałam coś powiedzieć i poczułam, że coś pękło.
„O mój Boże, dziecko!” Ciocia Jade krzyknęła, podbiegła i próbowała mnie podnieść. Potem przyszło dwóch mężczyzn, zabrali mnie do samochodu i zawieźli do szpitala. Nie mogę znieść tego bólu. To boli jak cholera. Ciocia Jade ściskała mi ręce.
„Ja... ja... nie mogę, ciociu... To... boli” szlochałam z bólu. Czy moja mama przechodziła przez to samo, kiedy nas rodziła?
„Bądź silna, Julianno”, powiedziała, głaszcząc mnie po włosach. Potem wsadzili mnie na salę, przyszli lekarze. Bałam się.
„Spokojnie Julianna, wypchnij dziecko.” Skinęłam głową i zaczęłam przeć, ale tego bólu nie dało się zignorować. Moje ciało było całe mokre od potu i w końcu, po piętnastu minutach, urodziłam mojego małego synka. Uśmiechnęłam się, gdy usłyszałam jego płacz.
„Czy... mogę... zobaczyć?” zapytałam, gdy pielęgniarka podała mi go na ręce. Był pokryty krwią i jakąś białą mazią. Wzięłam go w ramiona i przyglądałam się dokładnie. Powoli otworzył oczy i były niebieskie. Przepiękne. Myślę, że jest podobny do swojego taty. Nagle moje serce ogarnęła gorycz, bo już więcej go nie zobaczę. Niechcący łzy popłynęły mi z oczu, gdy patrzyłam w jego oczy.
„Mamusia przeprasza, mój mały książę” Pocałowałam go w czoło, moje łzy spadły na jego twarz i znów zaczął płakać. Przyszła pielęgniarka i wzięła go na ręce, ale ja nie byłam gotowa, żeby go oddać. Chciałam tylko uciec z nim, bo to mój syn. Potem powoli mój wzrok stał się ciemny i odpłynęłam w sen.
………………………..
Obudziłam się i rozejrzałam. Wciąż byłam w szpitalu. Westchnęłam i wstałam z łóżka. Moje ciało było słabe, ale powinnam iść do Noaha. Wezmę pieniądze i zapłacę za operację Noaha. Wciąż miałam na sobie szpitalną koszulę i zobaczyłam ubrania na stole — wiedziałam, że są dla mnie. Szybko się przebrałam i wyszłam z sali. Spotkałam ciocię Jade.
„Tu są twoje pieniądze, a teraz odejdź. Nie wracaj więcej i, zgodnie z warunkami kontraktu, nigdy nie zobaczysz dziecka, a pełną władzę rodzicielską będzie miał jego ojciec.” Moje serce rozpadło się na kawałki. Jak mam go oddać? To mój syn, ja go urodziłam. Jego ojciec nawet nie przyszedł go zobaczyć.
„Czy... mogę zobaczyć go ostatni raz? Proszę. Urodziłam go. Jestem jego matką” powiedziałam z łamiącym się głosem. Nie byłam gotowa, żeby go oddać. Nosiłam go przez dziewięć miesięcy i rósł ze mną, nie z ojcem.
„Nie możesz złamać kontraktu. Już go podpisałaś. Nie denerwuj starej pani.” Ci ludzie są bogaci, wiedziałam, że nie mam z nimi szans. Bez dyskusji wzięłam pieniądze i wyszłam.
„Dbaj o siebie, Julianno. Powodzenia” usłyszałam, jak ciocia Jade mówi, ale nie odwróciłam się, żeby na nią spojrzeć. Byłam po prostu załamana. Oni są tak bezduszni, nie pozwolili mi nawet zobaczyć mojego dziecka po raz ostatni. Powstrzymałam łzy i poszłam do szpitala Noaha. W końcu zobaczę mojego braciszka. Uśmiechnęłam się ze szczęścia, bo uratuję Noaha i będzie szczęśliwy.
Poszłam do szpitala. Przeszłam korytarzem i spotkałam doktora Petersona. Uśmiechnęłam się do niego, ale on nie odwzajemnił uśmiechu, tylko skinął głową i odszedł. Co do diabła? Ale zobaczyłam na jego twarzy poczucie winy. Dlaczego? Nagle serce zaczęło mi się niepokoić. Czy coś stało się Noahowi? Nie... Pobiegłam szybko do jego sali. Kiedy weszłam, Noaha tam nie było. Strach ogarnął mnie, gdy spojrzałam na łóżko. Gdzie on jest? Zapytałam sama siebie i wtedy pielęgniarka weszła do pokoju.
„Gdzie jest Noah? Poszedł na badanie?” zapytałam ją, ale ona miała taką samą minę jak doktor Peterson. Dlaczego?
„Gdzie on jest? Co mu się stało?” Nie mogłam powstrzymać łez. Zapytałam, chwytając jej ręce.
„Noah... On odszedł wczoraj.” Co? Co ona powiedziała? Odszedł? Nie... ona kłamie...
„Ty... Kłamiesz, prawda? Powiedz mi, gdzie on jest? Wzięłam pieniądze na jego operację” powiedziałam. Nie wierzyłam jej słowom i nie mogłam uwierzyć. Może Noah bawi się z innymi dziećmi.
„Julianno… Przykro mi... Wiem, że trudno w to uwierzyć, ale jego już nie ma. To stało się wczoraj o 10 rano. Dzwoniliśmy do ciebie, ale nie odebrałaś. Przepraszam.” Wczoraj? O dziesiątej? Ja... Byłam wtedy w szpitalu, rodziłam dziecko. Jak... Jak to się stało? Moje serce się dusiło, nie mogłam oddychać. Ścisnęłam mocno sukienkę. Co to jest? Po tym wszystkim?
„Ale znalazłam pieniądze na jego operację” powiedziałam, patrząc jej w oczy.
„Zostawił to u mnie i kazał mi ci to przekazać.” Nie miałam już łez. Po prostu... byłam pusta. Czułam się, jakby ktoś wyrwał mi duszę z ciała. Moje serce bolało. Dała mi notatnik Noaha. Nie otwarłam go, bo się bałam...
„Czy on naprawdę odszedł?” zapytałam jeszcze raz, bo nie mogłam w to uwierzyć. Ku mojemu rozczarowaniu, skinęła głową, ocierając łzy.
„Więc... gdzie on teraz jest?” zapytałam, bo miałam już dość. Nic nie czułam. Tylko pustkę.
„Zorganizowaliśmy dla niego pogrzeb. Odbędzie się wieczorem.” Więc to wszystko... Tak to się kończy. Po tym wszystkim mam tylko ból, łzy i samotność. Czy to jest moje życie?
„Julianno, dokąd idziesz?” usłyszałam jej głos, ale nie obchodziło mnie to. Po prostu wyszłam. Mocno przytuliłam notatnik Noaha i wyszłam ze szpitala. Wróciłam do domu, pierwszy raz od dziewięciu miesięcy. Poszłam prosto do pokoju Noaha i położyłam się na jego łóżku.
„Ja... przepraszam, kochanie” powiedziałam, obejmując jego poduszkę. Jego mleczny zapach wciąż tu jest, z jego rzeczami. Zamknęłam oczy i przypomniałam sobie jego uśmiech. To był uśmiech, który mnie podnosił, gdy byłam bliska upadku. Ten uśmiech dał życie mojemu dziecku, ale teraz wszystko przepadło. Zawiodłam go. Zawiodłam go jako siostra. To wszystko moja wina...
Przesuń w górę, aby kontynuować
Przynajmniej nie mogłam nawet go zobaczyć. Nie jestem gotowa... Jeszcze nie jestem gotowa, by przeczytać jego notes. Nie byłam przy nim. Nie byłam tam, by dzielić z nim ból. Nie byłam tam, by wysłuchać jego ostatnich słów. Jaką ja jestem siostrą? Nienawidzę siebie za to, że nie ochroniłam Noaha. Dlaczego? Jak mam teraz żyć bez niego? Był moim życiem. Robiłam wszystko dla niego, ale już go nie ma. Po prostu nie mogę już dłużej znosić tego bólu. Straciłam rodziców, Noaha i też moje dziecko. Dlaczego jestem bezużyteczna? Dlaczego po prostu nie umrę? Nie potrafię żyć tylko z wspomnieniami. Noah czekał aż dziewięć cholernych miesięcy, ale stracił całą nadzieję. Byłam spóźniona... po prostu byłam spóźniona. Nie byłam gotowa, by go puścić. Nie byłam... Chcę go. To mój jedyny brat i jedyna rodzina, jaką mam... To boli i nie mogę w to uwierzyć. Już go nie ma... Czekał na mnie, ale po prostu nie mogłam być przy nim. Wina mnie zabija... Chcę umrzeć... Z tymi bolesnymi wspomnieniami i myślami w końcu zasnęłam.
Obudziłam się po kilku godzinach i już był wieczór. Poszłam do łazienki, wzięłam prysznic i przebrałam się w czarne ubrania. Potem poszłam do szpitala. Zobaczyłam mojego małego braciszka leżącego bez życia w trumnie. Nie ma na świecie słów ani czynów, które mogłyby opisać ból w moim sercu. Byłam dla niego tylko bezużyteczną siostrą. Zobaczyłam małe dzieci, z którymi mój brat kiedyś się bawił, płakały i to łamało mi serce jeszcze bardziej.
Kiedy pogrzeb się skończył, spojrzałam w górę na ciemne niebo, które zaraz miało zacząć padać. Przedwczesna śmierć mojego brata to coś, czego nigdy nie będę w stanie zapomnieć. Chciałam umrzeć, więc powoli szłam w stronę morza. Chciałam się zabić i dołączyć do Noaha, ale kiedy już miałam skoczyć, coś sobie przypomniałam. Mojego syna. Oddam im pieniądze i zabiorę go ze sobą. Z tą myślą wróciłam do domu, zabrałam pieniądze, które mi zapłacili, i wyszłam z domu. Pojechałam prosto do rezydencji, w której mieszkałam przez dziewięć miesięcy. Gdy wchodziłam przez bramę, zobaczyłam zaparkowany samochód, wszystkie drzwi były otwarte. Weszłam prosto do domu i zobaczyłam starą kobietę trzymającą moje dziecko. Nagle spojrzała na mnie, a jej oczy pociemniały.
"Co ty tu robisz?" zapytała gniewnym głosem.
"Chcę odzyskać moje dziecko. Tu są twoje brudne pieniądze" – rzuciłam jej pieniądze, bo przez tę kobietę wszystko się wydarzyło. Gdyby wtedy dała mi pieniądze, mój brat wciąż by żył.
"O Boże, Julianno. Dlaczego tu przyszłaś?" Ciocia Jade podeszła do nas z twarzą pełną przerażenia.
"Stara pani, wszystko w porządku?" zapytała. Ha... Wiedziałam, miałam rację. To ona. Bezduszna wiedźma.
"Przyszłam tu po moje dziecko, które urodziłam" – powiedziałam zimno ponownie. Widziałam nienawiść w oczach tej starej kobiety, ale czy muszę się tym przejmować? Nie... Nie obchodzi mnie to. Przez nią straciłam brata.
"Julianno, śmierć twojego brata to nie mój problem" Co? Skąd wiedziała?
"Wiedziałaś? A mimo to odmówiłaś wtedy pieniędzy. Jak można być tak bezdusznym?" – krzyknęłam na nią, bo byłam zagubiona i jednocześnie wściekła.
"Ludzie tacy jak ty i twój brat powinni umrzeć... Biedni ludzie szpecą ten kraj" Co?
"Oddaj mi dziecko, zanim zniszczę wszystko w tym domu" Nie chciałam rozmawiać z tą suką. Już jej nienawidzę. Chciałam tylko odzyskać moje dziecko. Jak mam zostawić dziecko u tych ludzi? To szaleńcy...
"Ha... wiesz, przypominasz mi kogoś, kogo znałam. Była taka jak ty. Taka śliczna, taka inteligentna. Mieszkała w tym domu i zachowywała się tak samo jak ty teraz, wtedy też miała 20 lat... Zupełnie jak ty" Ta stara jędza jest szalona...
"Ale powiem ci sekret, Julianno. Miała na imię Tatiana i straciła życie przez miłość i dlatego, że nie potrafiła odpuścić kogoś, kto do niej nie należał, a przede wszystkim nie słuchała moich słów" Czy ona mi grozi?
"Grozi mi pani?" Co to za kobieta? Była pełna nienawiści.
"Może" – uśmiechnęła się szyderczo.
"Nie obchodzi mnie to. Oddaj moje dziecko" Spojrzałam na moje dziecko, które spało spokojnie, ale spało w ramionach szalonej kobiety. Ona też skrzywdzi moje dziecko.
"Jade, zawołaj strażników i wyrzuć ją." Co? Jak ona może?
"MÓWIĘ, ODDAJ MOJE DZIECKO" Krzyknęłam na nią, a ona spojrzała na mnie z szokiem na twarzy. Patrzyła na mnie chwilę i powoli pokręciła głową.
"Wyjdź" – po czym weszła do domu z moim dzieckiem. Chciałam za nią pobiec, ale zanim zdążyłam, silne ramię chwyciło mnie za rękę i wyciągnęło z domu. Szarpałam się, ale nie mogłam się wyrwać. Widziałam, jak ciocia Jade patrzy na mnie ze łzami w oczach. Dlaczego płacze?
"Zapłaci za to, co zrobiła" – powiedziałam do cioci Jade, a ona pokręciła głową i weszła do domu. Wyrzucono mnie z domu.
Powoli wstałam i spojrzałam na dom. Nie mogłam powstrzymać płaczu, bo straciłam zarówno dziecko, jak i brata. Nienawidzę jej. Nienawidzę też tego drania. Może i jest ojcem mojego dziecka, ale jest draniem. Wszystko przez to, że nie przyszedł. Odwróciłam się i poszłam ścieżką. Już mocno padało i nie czułam strachu, bo nie miałam serca, by odczuwać strach – moje serce było pokryte bólem i samotnością. Po prostu płakałam, płakałam, bo właśnie straciłam najważniejsze dla mnie rzeczy i dlaczego moje życie jest takie nędzne? Szłam powoli ścieżką, byłam cała mokra, a po chwili zobaczyłam luksusowy samochód jadący drogą, który wkrótce mnie minął i odjechał. Nie mogłam zobaczyć ludzi w środku przez przyciemniane szyby, ale dlaczego czuję, że ktoś ważny dla mnie był w tym samochodzie? Odwróciłam się i patrzyłam, jak samochód znika z mojego pola widzenia. Westchnęłam i odeszłam.
Wróciłam do domu, a on był pusty bez Noaha. Już go nie ma. Poszłam do jego pokoju i wzięłam jedną z jego bluz z kapturem, biorąc głęboki wdech. Jego zapach to coś, co zawsze lubiłam.
"Kocham cię" – powiedziałam i pocałowałam ją. Potem poszłam do łazienki i wzięłam prysznic. Wyszłam, gdy skończyłam, i przebrałam się. Znowu poszłam do pokoju Noaha i położyłam się na jego łóżku. Zamknęłam oczy i kiedy już prawie zasypiałam, nagle usłyszałam dźwięk. Dochodził z salonu, więc szybko wstałam z łóżka i poszłam do salonu, gdzie krzyknęłam, widząc w swoim pokoju dwóch zamaskowanych mężczyzn. Zobaczyli mnie i podeszli w moją stronę. Odwróciłam się, by uciec, ale mnie złapali.
"Nie krzycz" – powiedzieli, celując do mnie z broni. Nie bałam się, bo już nie miałam nic do stracenia. Wszystko już straciłam.
"Opuść to miejsce. Damy ci dwa dni. Opuść to miejsce i nigdy tu nie wracaj." Grożą mi, ale dlaczego?
"Dlaczego?" – zapytałam cicho, bo chciałam wiedzieć i wiedziałam, że ci ludzie nie przyszli mnie skrzywdzić.
"To rozkaz młodego pana." Młody pan? Zaśmiałam się z siebie. Jak mogłam zapomnieć o tym draniu? Powinien być taki sam jak ta kobieta.
"Powiedz swojemu młodemu panu, że nie odejdę i się go nie boję" – uśmiechnęłam się do nich, a oni wycelowali we mnie kolejną broń.
"Ha... naprawdę? Twój brat miał małych przyjaciół, prawda? Już wysłaliśmy naszych ludzi, by ich obserwowali. I tak zginą, więc im pomożemy, by stało się to szybciej" Co? Jak mogli w ogóle pomyśleć o czymś takim?
"Jak mogliście?... To są małe dzieci" – łzy napłynęły mi do oczu, gdy mówiłam.
"Będą bezpieczne, jeśli stąd odejdziesz. Jeśli nie, uznaj, że już nie żyją" – po tym po prostu wyszli z mojego domu. Czy spałam z człowiekiem czy z potworem? Jak on może być taki bezduszny? Nie mam pojęcia, co zrobi z moim dzieckiem... Po prostu nienawidzę... Nienawidzę wszystkich. Bezduszni dranie. Nie mam wyboru i nie mogę pozwolić, by te dzieci zginęły przeze mnie, więc muszę po prostu wyjechać, ale dokąd?
Spałam z bezduszną bestią i oddałam mu swoje dziewictwo. Urodziłam też dla niego niewinne życie. Mój biedny chłopczyk. Proszę, Boże... Błagam Cię, nie pozwól, by był jak jego ojciec. To wszystko, o co mogę się modlić. Z tymi myślami poszłam do swojego pokoju, spakowałam wszystko i poszłam do pokoju Noaha. Wzięłam jego ubrania i ulubione rzeczy i wszystko spakowałam.
Kiedy skończyłam. Wzięłam dwie swoje walizki i napisałam list do cioci Elise.
Przesuń w górę, aby kontynuować