passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

A Surrogate For Billionaire - Rozdział #5 - autor ANNA Novels

A Surrogate For Billionaire

/

Rozdział 5

Rozdział 4

„Myślę, że młody panicz też lubi winogrona”, usłyszałam, jak mówi. Uśmiechnęłam się i pogładziłam swój brzuch. Mały zdrajca. Siedzi sobie w moim brzuchu i lubi jeść ulubione rzeczy swojego taty.

„Kiedy mama młodego panicza była z nim w ciąży, też jadła winogrona. Tylko winogrona.” Uśmiechnęła się i spojrzała na mój brzuch. Nie był duży, ale miał małe wybrzuszenie.

„Kiedy młody panicz znów przyjdzie?” zapytałam. Wyraz twarzy cioci Jade zmienił się, gdy usłyszała moje pytanie.

„Młody panicz już nie przyjdzie. Jego zadanie się skończyło i nie ma pozwolenia, by tu wrócić.” Co? Nie ma pozwolenia? Co to za bzdury?

„Przecież jest ojcem dziecka. Dlaczego nie może przyjść?” Co to za ojciec, jeśli nie może zobaczyć własnego dziecka?

„Młody panicz ma sprawy. To bardzo zajęty człowiek. Nie myśl, że przez dziecko będziesz mogła nawiązać z nim jakiś związek.” Chciałam się roześmiać. Związek? Nawet nie widziałam tego mężczyzny. Jak mam z nim zacząć jakiś związek? Phi. Nie rozmawiałam z nią już więcej, tylko skinęłam głową, bo nie chciałam się kłócić z tą kobietą. Na pewno przyjdzie.

Gdy wyszła z pokoju, położyłam się z powrotem na łóżku i pogładziłam swój brzuch. Powinien przyjść, bo muszę uratować mojego brata. Będę czekać, bez względu na wszystko i bez względu na to, co mi o nim powiedzą.

……………….

Czas minął i już jestem w dziewiątym miesiącu ciąży. Nic nie mogę zrobić z tym ogromnym brzuchem. Lekarze potwierdzili, że to chłopiec i ten mały urwis bardzo mi utrudnia życie. Kopie mnie i wierci się. Nie mam pojęcia, jak mam go zostawić, bo jest mój i rośnie we mnie. Po prostu... nie jestem gotowa, żeby go oddać. A jeśli chodzi o ojca mojego dziecka — nigdy się nie pojawił. Czekałam i nadal czekam, ale przez całe dziewięć miesięcy nie przyszedł. Stan Noaha pogorszył się w zeszłym miesiącu, bo nie przeszedł operacji. Dlaczego ci ludzie są tacy bezduszni? Czy mam oddać swoje dziecko tej bezdusznej rodzinie? Łzy popłynęły mi z oczu, bo byłam po prostu bezradna.

„Nie, Twój tatuś przyjdzie, maleństwo” Położyłam dłoń na brzuchu i poczułam, jak się rusza. Za każdym razem, gdy mówię słowo „tata”, zaczyna się ruszać, może ze szczęścia. Nagle poczułam ostry ból i krzyknęłam. Dziecko nadchodzi, ale przecież mówili, że poród jest dopiero za tydzień?

„Co się dzieje?” usłyszałam głos cioci Jade, kiedy miałam coś powiedzieć i poczułam, że coś pękło.

„O mój Boże, dziecko!” Ciocia Jade krzyknęła, podbiegła i próbowała mnie podnieść. Potem przyszło dwóch mężczyzn, zabrali mnie do samochodu i zawieźli do szpitala. Nie mogę znieść tego bólu. To boli jak cholera. Ciocia Jade ściskała mi ręce.

„Ja... ja... nie mogę, ciociu... To... boli” szlochałam z bólu. Czy moja mama przechodziła przez to samo, kiedy nas rodziła?

„Bądź silna, Julianno”, powiedziała, głaszcząc mnie po włosach. Potem wsadzili mnie na salę, przyszli lekarze. Bałam się.

„Spokojnie Julianna, wypchnij dziecko.” Skinęłam głową i zaczęłam przeć, ale tego bólu nie dało się zignorować. Moje ciało było całe mokre od potu i w końcu, po piętnastu minutach, urodziłam mojego małego synka. Uśmiechnęłam się, gdy usłyszałam jego płacz.

„Czy... mogę... zobaczyć?” zapytałam, gdy pielęgniarka podała mi go na ręce. Był pokryty krwią i jakąś białą mazią. Wzięłam go w ramiona i przyglądałam się dokładnie. Powoli otworzył oczy i były niebieskie. Przepiękne. Myślę, że jest podobny do swojego taty. Nagle moje serce ogarnęła gorycz, bo już więcej go nie zobaczę. Niechcący łzy popłynęły mi z oczu, gdy patrzyłam w jego oczy.

„Mamusia przeprasza, mój mały książę” Pocałowałam go w czoło, moje łzy spadły na jego twarz i znów zaczął płakać. Przyszła pielęgniarka i wzięła go na ręce, ale ja nie byłam gotowa, żeby go oddać. Chciałam tylko uciec z nim, bo to mój syn. Potem powoli mój wzrok stał się ciemny i odpłynęłam w sen.

………………………..

Obudziłam się i rozejrzałam. Wciąż byłam w szpitalu. Westchnęłam i wstałam z łóżka. Moje ciało było słabe, ale powinnam iść do Noaha. Wezmę pieniądze i zapłacę za operację Noaha. Wciąż miałam na sobie szpitalną koszulę i zobaczyłam ubrania na stole — wiedziałam, że są dla mnie. Szybko się przebrałam i wyszłam z sali. Spotkałam ciocię Jade.

„Tu są twoje pieniądze, a teraz odejdź. Nie wracaj więcej i, zgodnie z warunkami kontraktu, nigdy nie zobaczysz dziecka, a pełną władzę rodzicielską będzie miał jego ojciec.” Moje serce rozpadło się na kawałki. Jak mam go oddać? To mój syn, ja go urodziłam. Jego ojciec nawet nie przyszedł go zobaczyć.

„Czy... mogę zobaczyć go ostatni raz? Proszę. Urodziłam go. Jestem jego matką” powiedziałam z łamiącym się głosem. Nie byłam gotowa, żeby go oddać. Nosiłam go przez dziewięć miesięcy i rósł ze mną, nie z ojcem.

„Nie możesz złamać kontraktu. Już go podpisałaś. Nie denerwuj starej pani.” Ci ludzie są bogaci, wiedziałam, że nie mam z nimi szans. Bez dyskusji wzięłam pieniądze i wyszłam.

„Dbaj o siebie, Julianno. Powodzenia” usłyszałam, jak ciocia Jade mówi, ale nie odwróciłam się, żeby na nią spojrzeć. Byłam po prostu załamana. Oni są tak bezduszni, nie pozwolili mi nawet zobaczyć mojego dziecka po raz ostatni. Powstrzymałam łzy i poszłam do szpitala Noaha. W końcu zobaczę mojego braciszka. Uśmiechnęłam się ze szczęścia, bo uratuję Noaha i będzie szczęśliwy.

Poszłam do szpitala. Przeszłam korytarzem i spotkałam doktora Petersona. Uśmiechnęłam się do niego, ale on nie odwzajemnił uśmiechu, tylko skinął głową i odszedł. Co do diabła? Ale zobaczyłam na jego twarzy poczucie winy. Dlaczego? Nagle serce zaczęło mi się niepokoić. Czy coś stało się Noahowi? Nie... Pobiegłam szybko do jego sali. Kiedy weszłam, Noaha tam nie było. Strach ogarnął mnie, gdy spojrzałam na łóżko. Gdzie on jest? Zapytałam sama siebie i wtedy pielęgniarka weszła do pokoju.

„Gdzie jest Noah? Poszedł na badanie?” zapytałam ją, ale ona miała taką samą minę jak doktor Peterson. Dlaczego?

„Gdzie on jest? Co mu się stało?” Nie mogłam powstrzymać łez. Zapytałam, chwytając jej ręce.

„Noah... On odszedł wczoraj.” Co? Co ona powiedziała? Odszedł? Nie... ona kłamie...

„Ty... Kłamiesz, prawda? Powiedz mi, gdzie on jest? Wzięłam pieniądze na jego operację” powiedziałam. Nie wierzyłam jej słowom i nie mogłam uwierzyć. Może Noah bawi się z innymi dziećmi.

„Julianno… Przykro mi... Wiem, że trudno w to uwierzyć, ale jego już nie ma. To stało się wczoraj o 10 rano. Dzwoniliśmy do ciebie, ale nie odebrałaś. Przepraszam.” Wczoraj? O dziesiątej? Ja... Byłam wtedy w szpitalu, rodziłam dziecko. Jak... Jak to się stało? Moje serce się dusiło, nie mogłam oddychać. Ścisnęłam mocno sukienkę. Co to jest? Po tym wszystkim?

„Ale znalazłam pieniądze na jego operację” powiedziałam, patrząc jej w oczy.

„Zostawił to u mnie i kazał mi ci to przekazać.” Nie miałam już łez. Po prostu... byłam pusta. Czułam się, jakby ktoś wyrwał mi duszę z ciała. Moje serce bolało. Dała mi notatnik Noaha. Nie otwarłam go, bo się bałam...

„Czy on naprawdę odszedł?” zapytałam jeszcze raz, bo nie mogłam w to uwierzyć. Ku mojemu rozczarowaniu, skinęła głową, ocierając łzy.

„Więc... gdzie on teraz jest?” zapytałam, bo miałam już dość. Nic nie czułam. Tylko pustkę.

„Zorganizowaliśmy dla niego pogrzeb. Odbędzie się wieczorem.” Więc to wszystko... Tak to się kończy. Po tym wszystkim mam tylko ból, łzy i samotność. Czy to jest moje życie?

„Julianno, dokąd idziesz?” usłyszałam jej głos, ale nie obchodziło mnie to. Po prostu wyszłam. Mocno przytuliłam notatnik Noaha i wyszłam ze szpitala. Wróciłam do domu, pierwszy raz od dziewięciu miesięcy. Poszłam prosto do pokoju Noaha i położyłam się na jego łóżku.

„Ja... przepraszam, kochanie” powiedziałam, obejmując jego poduszkę. Jego mleczny zapach wciąż tu jest, z jego rzeczami. Zamknęłam oczy i przypomniałam sobie jego uśmiech. To był uśmiech, który mnie podnosił, gdy byłam bliska upadku. Ten uśmiech dał życie mojemu dziecku, ale teraz wszystko przepadło. Zawiodłam go. Zawiodłam go jako siostra. To wszystko moja wina...

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Przynajmniej nie mogłam nawet go zobaczyć. Nie jestem gotowa... Jeszcze nie jestem gotowa, by przeczytać jego notes. Nie byłam przy nim. Nie byłam tam, by dzielić z nim ból. Nie byłam tam, by wysłuchać jego ostatnich słów. Jaką ja jestem siostrą? Nienawidzę siebie za to, że nie ochroniłam Noaha. Dlaczego? Jak mam teraz żyć bez niego? Był moim życiem. Robiłam wszystko dla niego, ale już go nie ma. Po prostu nie mogę już dłużej znosić tego bólu. Straciłam rodziców, Noaha i też moje dziecko. Dlaczego jestem bezużyteczna? Dlaczego po prostu nie umrę? Nie potrafię żyć tylko z wspomnieniami. Noah czekał aż dziewięć cholernych miesięcy, ale stracił całą nadzieję. Byłam spóźniona... po prostu byłam spóźniona. Nie byłam gotowa, by go puścić. Nie byłam... Chcę go. To mój jedyny brat i jedyna rodzina, jaką mam... To boli i nie mogę w to uwierzyć. Już go nie ma... Czekał na mnie, ale po prostu nie mogłam być przy nim. Wina mnie zabija... Chcę umrzeć... Z tymi bolesnymi wspomnieniami i myślami w końcu zasnęłam.

Obudziłam się po kilku godzinach i już był wieczór. Poszłam do łazienki, wzięłam prysznic i przebrałam się w czarne ubrania. Potem poszłam do szpitala. Zobaczyłam mojego małego braciszka leżącego bez życia w trumnie. Nie ma na świecie słów ani czynów, które mogłyby opisać ból w moim sercu. Byłam dla niego tylko bezużyteczną siostrą. Zobaczyłam małe dzieci, z którymi mój brat kiedyś się bawił, płakały i to łamało mi serce jeszcze bardziej.

Kiedy pogrzeb się skończył, spojrzałam w górę na ciemne niebo, które zaraz miało zacząć padać. Przedwczesna śmierć mojego brata to coś, czego nigdy nie będę w stanie zapomnieć. Chciałam umrzeć, więc powoli szłam w stronę morza. Chciałam się zabić i dołączyć do Noaha, ale kiedy już miałam skoczyć, coś sobie przypomniałam. Mojego syna. Oddam im pieniądze i zabiorę go ze sobą. Z tą myślą wróciłam do domu, zabrałam pieniądze, które mi zapłacili, i wyszłam z domu. Pojechałam prosto do rezydencji, w której mieszkałam przez dziewięć miesięcy. Gdy wchodziłam przez bramę, zobaczyłam zaparkowany samochód, wszystkie drzwi były otwarte. Weszłam prosto do domu i zobaczyłam starą kobietę trzymającą moje dziecko. Nagle spojrzała na mnie, a jej oczy pociemniały.

"Co ty tu robisz?" zapytała gniewnym głosem.

"Chcę odzyskać moje dziecko. Tu są twoje brudne pieniądze" – rzuciłam jej pieniądze, bo przez tę kobietę wszystko się wydarzyło. Gdyby wtedy dała mi pieniądze, mój brat wciąż by żył.

"O Boże, Julianno. Dlaczego tu przyszłaś?" Ciocia Jade podeszła do nas z twarzą pełną przerażenia.

"Stara pani, wszystko w porządku?" zapytała. Ha... Wiedziałam, miałam rację. To ona. Bezduszna wiedźma.

"Przyszłam tu po moje dziecko, które urodziłam" – powiedziałam zimno ponownie. Widziałam nienawiść w oczach tej starej kobiety, ale czy muszę się tym przejmować? Nie... Nie obchodzi mnie to. Przez nią straciłam brata.

"Julianno, śmierć twojego brata to nie mój problem" Co? Skąd wiedziała?

"Wiedziałaś? A mimo to odmówiłaś wtedy pieniędzy. Jak można być tak bezdusznym?" – krzyknęłam na nią, bo byłam zagubiona i jednocześnie wściekła.

"Ludzie tacy jak ty i twój brat powinni umrzeć... Biedni ludzie szpecą ten kraj" Co?

"Oddaj mi dziecko, zanim zniszczę wszystko w tym domu" Nie chciałam rozmawiać z tą suką. Już jej nienawidzę. Chciałam tylko odzyskać moje dziecko. Jak mam zostawić dziecko u tych ludzi? To szaleńcy...

"Ha... wiesz, przypominasz mi kogoś, kogo znałam. Była taka jak ty. Taka śliczna, taka inteligentna. Mieszkała w tym domu i zachowywała się tak samo jak ty teraz, wtedy też miała 20 lat... Zupełnie jak ty" Ta stara jędza jest szalona...

"Ale powiem ci sekret, Julianno. Miała na imię Tatiana i straciła życie przez miłość i dlatego, że nie potrafiła odpuścić kogoś, kto do niej nie należał, a przede wszystkim nie słuchała moich słów" Czy ona mi grozi?

"Grozi mi pani?" Co to za kobieta? Była pełna nienawiści.

"Może" – uśmiechnęła się szyderczo.

"Nie obchodzi mnie to. Oddaj moje dziecko" Spojrzałam na moje dziecko, które spało spokojnie, ale spało w ramionach szalonej kobiety. Ona też skrzywdzi moje dziecko.

"Jade, zawołaj strażników i wyrzuć ją." Co? Jak ona może?

"MÓWIĘ, ODDAJ MOJE DZIECKO" Krzyknęłam na nią, a ona spojrzała na mnie z szokiem na twarzy. Patrzyła na mnie chwilę i powoli pokręciła głową.

"Wyjdź" – po czym weszła do domu z moim dzieckiem. Chciałam za nią pobiec, ale zanim zdążyłam, silne ramię chwyciło mnie za rękę i wyciągnęło z domu. Szarpałam się, ale nie mogłam się wyrwać. Widziałam, jak ciocia Jade patrzy na mnie ze łzami w oczach. Dlaczego płacze?

"Zapłaci za to, co zrobiła" – powiedziałam do cioci Jade, a ona pokręciła głową i weszła do domu. Wyrzucono mnie z domu.

Powoli wstałam i spojrzałam na dom. Nie mogłam powstrzymać płaczu, bo straciłam zarówno dziecko, jak i brata. Nienawidzę jej. Nienawidzę też tego drania. Może i jest ojcem mojego dziecka, ale jest draniem. Wszystko przez to, że nie przyszedł. Odwróciłam się i poszłam ścieżką. Już mocno padało i nie czułam strachu, bo nie miałam serca, by odczuwać strach – moje serce było pokryte bólem i samotnością. Po prostu płakałam, płakałam, bo właśnie straciłam najważniejsze dla mnie rzeczy i dlaczego moje życie jest takie nędzne? Szłam powoli ścieżką, byłam cała mokra, a po chwili zobaczyłam luksusowy samochód jadący drogą, który wkrótce mnie minął i odjechał. Nie mogłam zobaczyć ludzi w środku przez przyciemniane szyby, ale dlaczego czuję, że ktoś ważny dla mnie był w tym samochodzie? Odwróciłam się i patrzyłam, jak samochód znika z mojego pola widzenia. Westchnęłam i odeszłam.

Wróciłam do domu, a on był pusty bez Noaha. Już go nie ma. Poszłam do jego pokoju i wzięłam jedną z jego bluz z kapturem, biorąc głęboki wdech. Jego zapach to coś, co zawsze lubiłam.

"Kocham cię" – powiedziałam i pocałowałam ją. Potem poszłam do łazienki i wzięłam prysznic. Wyszłam, gdy skończyłam, i przebrałam się. Znowu poszłam do pokoju Noaha i położyłam się na jego łóżku. Zamknęłam oczy i kiedy już prawie zasypiałam, nagle usłyszałam dźwięk. Dochodził z salonu, więc szybko wstałam z łóżka i poszłam do salonu, gdzie krzyknęłam, widząc w swoim pokoju dwóch zamaskowanych mężczyzn. Zobaczyli mnie i podeszli w moją stronę. Odwróciłam się, by uciec, ale mnie złapali.

"Nie krzycz" – powiedzieli, celując do mnie z broni. Nie bałam się, bo już nie miałam nic do stracenia. Wszystko już straciłam.

"Opuść to miejsce. Damy ci dwa dni. Opuść to miejsce i nigdy tu nie wracaj." Grożą mi, ale dlaczego?

"Dlaczego?" – zapytałam cicho, bo chciałam wiedzieć i wiedziałam, że ci ludzie nie przyszli mnie skrzywdzić.

"To rozkaz młodego pana." Młody pan? Zaśmiałam się z siebie. Jak mogłam zapomnieć o tym draniu? Powinien być taki sam jak ta kobieta.

"Powiedz swojemu młodemu panu, że nie odejdę i się go nie boję" – uśmiechnęłam się do nich, a oni wycelowali we mnie kolejną broń.

"Ha... naprawdę? Twój brat miał małych przyjaciół, prawda? Już wysłaliśmy naszych ludzi, by ich obserwowali. I tak zginą, więc im pomożemy, by stało się to szybciej" Co? Jak mogli w ogóle pomyśleć o czymś takim?

"Jak mogliście?... To są małe dzieci" – łzy napłynęły mi do oczu, gdy mówiłam.

"Będą bezpieczne, jeśli stąd odejdziesz. Jeśli nie, uznaj, że już nie żyją" – po tym po prostu wyszli z mojego domu. Czy spałam z człowiekiem czy z potworem? Jak on może być taki bezduszny? Nie mam pojęcia, co zrobi z moim dzieckiem... Po prostu nienawidzę... Nienawidzę wszystkich. Bezduszni dranie. Nie mam wyboru i nie mogę pozwolić, by te dzieci zginęły przeze mnie, więc muszę po prostu wyjechać, ale dokąd?

Spałam z bezduszną bestią i oddałam mu swoje dziewictwo. Urodziłam też dla niego niewinne życie. Mój biedny chłopczyk. Proszę, Boże... Błagam Cię, nie pozwól, by był jak jego ojciec. To wszystko, o co mogę się modlić. Z tymi myślami poszłam do swojego pokoju, spakowałam wszystko i poszłam do pokoju Noaha. Wzięłam jego ubrania i ulubione rzeczy i wszystko spakowałam.

Kiedy skończyłam. Wzięłam dwie swoje walizki i napisałam list do cioci Elise.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

~ Ryan ~

Mój cały świat zawalił się, gdy zobaczyłem kobietę leżącą na łóżku. Jej oczy były zasłonięte, a ręce związane, ale rozpoznałem ją. To była ta kobieta, którą widziałem dwa tygodnie temu przed szpitalem. Czułem, że się boi. Spojrzałem na jej czerwone usta, a potem na jej ciało. Kurwa... Jej piersi, szczupła talia, długie nogi. Cholera... Czułem, jak moje ciało próbuje przejąć kontrolę. Pierdolę swoje pożądanie. Spojrzałem na jej szyję i obojczyki. Święta cholera... Niesamowicie atrakcyjna. Nie mogłem się doczekać, więc zdjąłem ubrania i wspiąłem się na łóżko, kładąc się na niej. Była przerażona, przerażona do granic możliwości... Powoli zdjąłem jej koszulę nocną i spojrzałem na nią. Moje serce zaczęło bić mocniej, gdy na nią patrzyłem. Czy ona jest boginią? Niewiarygodnie piękna. Wtedy zacząłem robić to, co miałem jej zrobić.

Byłem delikatny, bo wiedziałem, że to jej pierwszy raz i będzie ją bolało. Gdy zacząłem się poruszać, satyna zasłaniająca jej oczy zwilgotniała. Płakała i zagryzała usta. Zobaczyłem, że jej usta już krwawią i to wyglądało cholernie pociągająco. Więc nie wytrzymałem i pocałowałem ją. To był pierwszy raz, gdy pocałowałem kobietę. Pocałowałem ją, a ona odpowiedziała, przyciągając mnie jeszcze bliżej. Kurwa... Jej ciało i jej dotyk były niesamowite. Straciłem resztki rozumu przez jej dotyk i stałem się na niej szorstki i szalony. Zrobiłem to jej pięć razy i już spała.

Gdy skończyłem, zszedłem z niej i usiadłem na łóżku. Oddychała spokojnie i wiedziałem, że jest pogrążona w głębokim śnie. Powoli zdjąłem jej opaskę z oczu i spojrzałem na jej piękno. Kurwa... Jest tak cholernie piękna... Nic dziwnego, że babcia powiedziała, że znalazła ładną kobietę. Przejechałem kciukiem po jej twarzy. Niewiarygodnie gładka. Widziałem już wiele pięknych kobiet, ale ta jest ponad nimi wszystkimi. Jest piękna, czysta i niewinna. Pocałowałem ją w czoło i wstałem z łóżka. Wtedy zobaczyłem wielką plamę krwi na pościeli. Jej dziewictwo. To ja je odebrałem. Jej pierwszy mężczyzna. Poczułem pewną dumę, bo byłem jej pierwszym i będę jej mężczyzną na zawsze.

"Należysz do mnie", powiedziałem z uśmiechem. Nie może mnie usłyszeć, ale wkrótce się dowie. Potem poszedłem do łazienki i wziąłem prysznic. Następnie przebrałem się i wróciłem do łóżka. Przykryłem ją kołdrą i pocałowałem w czoło, zanim wyszedłem.

"Czekaj na mnie dziś wieczorem" - wyszeptałem jej do ucha i opuściłem pokój.

"Młody panie, wszystko w porządku?" To była ciocia Jade, która przyszła za mną, gdy tylko wyszedłem z pokoju. Co jest, do cholery? Dlaczego ona nie śpi?

"Dlaczego jesteś o tej porze na nogach?" Byłem wściekły. Czy ona tu była i słuchała? Kurwa...

"Stara pani poprosiła mnie, bym czuwała, aż młody pan skończy". Nagle ogarnęła mnie furia, gdy usłyszałem te słowa. Co jest, do cholery? Aż skończę? Co to za bzdury? Dlaczego mam takie dziwne przeczucie co do babci? Cholera... nieważne.

"Wychodzę" - powiedziałem i wyszedłem z domu. Sam nie wiem, co ze mną. Gdybym został tam dłużej, zrobiłbym jej to znowu. Kurwa. Wróciłem do domu, a była już czwarta rano. Wchodząc do domu zobaczyłem, że babcia nie śpi i siedzi na sofie, czytając gazetę.

"Babciu? Dlaczego nie śpisz?" zapytałem, bo nigdy nie zarywa nocy ani nie wstaje tak wcześnie.

"Och. Wróciłeś. Czekałam na ciebie, Ryan". Odłożyła gazetę i spojrzała na mnie.

"Więc... już po wszystkim, prawda?" zapytała, a ja skinąłem głową. Westchnęła i poklepała miejsce obok siebie na sofie. Usiadłem obok niej.

"Nie musisz już tam wracać". Co? Dlaczego? Myśli, że mężczyzna i kobieta zrobią dziecko w jeden dzień? Co jest, do cholery?

"Dlaczego?" zapytałem, a ona westchnęła.

"Dziś zajdzie w ciążę. Sprawdziłam jej wyniki zdrowotne i miała 100% szans na zajście w ciążę, więc nie musisz tam wracać. Jeśli nie zajdzie w ciążę, wrócisz za dwa miesiące". Co? Babciu... Czy ona też to sprawdzała? Ale ja chciałem ją zobaczyć ponownie.

"Pójdę dziś wieczorem" powiedziałem, bo chciałem ją zobaczyć.

"NIE... Dziś nie pójdziesz, a bez mojej zgody nie wejdziesz już do tego domu". Co jest, do cholery? Ona urodzi moje dziecko. Dlaczego nie mogę wejść?

„Dlaczego babciu? Ona urodzi moje dziecko. Dobrze by było, gdybym mógł ją zobaczyć.” Naprawdę chciałem być przy niej, aż urodzi dziecko.

„Oszalałeś? Wiesz, jaką ona jest kobietą i dlaczego sprzedała swoje ciało?” Moje serce ścisnęło się na wspomnienie jej pięknej twarzy. Właściwie dlaczego sprzedała swoje ciało obcemu mężczyźnie? Czekaj… Widziałem ją przy wejściu do szpitala. Co się z nią stało? Nagle ogarnął mnie smutek.

„Jej chłopak jest w szpitalu i potrzebuje pieniędzy na operację. Bardzo go kochała i zdecydowała się sprzedać swoje ciało, ale nie uważasz, że to przebiegła kobieta, która zdradziła swojego chłopaka? Robi to dla niego, ale sprzedać swoje ciało innemu mężczyźnie, to nic dobrego. Więc nie przywiązuj się do niej. Może wkrótce zostanie prostytutką.” Moje serce rozpadło się na kawałki, gdy usłyszałem, co powiedziała babcia. Czy naprawdę ma chłopaka, którego kocha? Sprzedała swoje ciało z jego powodu? Dlaczego tak bardzo boli mnie serce? Myślałem, że mogę ją zdobyć i pokochać, ale ona już kogoś kocha. Tak, zdradza go, ale czy nie robi tego wszystkiego dla niego? Jaką ona ma dla niego miłość? Kurwa… dlaczego boli mnie serce? Nigdy wcześniej czegoś takiego nie czułem, ale dlaczego teraz? I dlaczego dla niej? Cholera…

„W porządku, Ray?” Ocknąłem się dzięki głosowi babci.

„Tak. Więc nie pójdę.” Moje serce się ścisnęło i zdradziłem swoje uczucia. Naprawdę chciałem pójść i ją zobaczyć, ale babcia miała rację — nie mogę przywiązywać się do takiej kobiety.

„Dobrze. Ray, nawet nie myśl o tym, żeby tam pójść i ją odwiedzić, nawet jeśli zaszła w ciążę. Z pewnością cię uwiedzie i spróbuje zostać młodą panią tego domu.” Uwiedzie mnie? Zostać młodą panią? Ale jej twarz była tak cholernie niewinna, że nawet nie wyobrażam sobie, by mogła uwodzić mężczyznę. Urghh, ale babcia ma rację. Powinienem jej posłuchać.

„Dobrze, babciu. Idę do swojego pokoju.” Wstałem z sofy i wyszedłem. Po prostu nie mogłem wyrzucić z głowy jej zdjęć. Jest po prostu tak cholernie piękna. To, jak mnie przytuliła i jak była ode mnie zależna. Kurwa… nie mogę przestać o niej myśleć. Co ona mi zrobiła? To nie ja… Nie byłem taki wcześniej. Poszedłem do swojego pokoju i usiadłem na łóżku. Cholera. Ma chłopaka, ale jeśli tak bardzo go kocha, to czemu wciąż jest dziewicą? A do tego była przestraszona, kurwa, ona nawet nie wiedziała, jak się całować. Czy babcia miała złe informacje? Nie, ona nie może się mylić. Po prostu zapomnij o tej kobiecie. Odpocząłem kilka godzin i przygotowałem się do wyjścia do biura.

Wyszedłem na śniadanie, wszyscy już byli, tylko nie było ojca. Każdego roku miał jeden dzień, kiedy unikał wszystkich w tym domu. Więc tak, dziś jest ten dzień. Wtedy zawsze wychodził wieczorem i nie wracał aż do świtu. Chciałem poznać powód, ale bałem się, że go to zrani. Westchnąłem i usiadłem do śniadania. Nikt się nie odzywał, wszystko było jak zwykle. Chciałem zapytać o to babcię, ale z jakiegoś powodu chciałem dowiedzieć się tego od ojca.

Po śniadaniu powoli poszedłem w stronę pokoju taty. Chciałem go zobaczyć. Powoli otworzyłem drzwi do jego pokoju i zajrzałem do środka — zobaczyłem, że tata siedzi przy oknie i patrzy na coś, co trzymał w rękach. Podszedłem do niego i stanąłem za nim. Wiedziałem, że poczuł moją obecność, ale nie zwracał na mnie uwagi, tylko patrzył na oprawione zdjęcie w rękach. Spojrzałem na zdjęcie. Nieznane emocje wezbrały we mnie, gdy spojrzałem na kobietę na fotografii. Włosy do kolan, ciemnobrązowe i czarne, z niebieskimi oczami. Takimi jak moje. Uśmiechała się promiennie, zdecydowanie do osoby, która robiła zdjęcie. Miała na sobie długą białą suknię i trzymała w ręce słonecznik, a drugi słonecznik miała wsunięty za lewe ucho. Słyszałem, że według kultury hawajskiej, jeśli kobieta nosi kwiat za lewym uchem, to znaczy, że jest mężatką lub w związku. Uśmiechnąłem się nieświadomie. Tak piękna, bardzo do niej podobna, tylko oczy i włosy inne. Potem spojrzałem na ojca, który nadal wpatrywał się w nią, jakby od niej zależało jego życie. Czekaj… więc może to on zrobił to zdjęcie. Kim ona jest? Moja matka? Serce zabiło mi szybciej. Czy to naprawdę moja matka, czy ktoś, kogo tata kochał?

Przesuń w górę, aby kontynuować

A Surrogate For Billionaire

A Surrogate For Billionaire

102 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

102

Treść

Aa