passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire - Rozdział #10 - autor Bill

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire

/

Rozdział 10

Rozdział 9: Nie Zasługujesz Na Bycie Edukatorem

Twarz Dave’a pociemniała na wieść o tym.

Był głównym sponsorem Uniwersytetu Crestmont i od lat finansował ich stypendia. Justin zajmował się sprawami ze szkołą, więc Dave się tego nie spodziewał.

Nagle usłyszeli gniewny wybuch przy sąsiednim stoliku. „To wasza specjalność! Dlaczego nie jest dostępna? Czy wy w ogóle prowadzicie biznes, skoro nie możecie podać swojego popisowego dania?”

Okazało się, że ulubiona potrawa Mii się skończyła. Kiedy kelner jej to powiedział, naprawdę się zdenerwowała.

„Bardzo mi przykro, proszę pani, ale to danie się skończyło. Mogę zaproponować coś innego?” – powiedział kelner, próbując jej pomóc.

Mia rozejrzała się i zobaczyła stolik Bianki. Wskazała na jej potrawę i krzyknęła: „Oni to mają! Dlaczego ja nie mogę?”

Ale gdy przyjrzała się lepiej, zobaczyła Biankę i zszokowana zamarła.

„B-Bianka? Co ty tu robisz?”

Skoro Mia ją zauważyła, Bianka wstała ze swojego miejsca.

Mia wyglądała na zdezorientowaną i unikała kontaktu wzrokowego. „Ty... Słyszałaś, co właśnie powiedzieliśmy?”

„Każde słowo” – odpowiedziała Bianka ostro, z zimnym wyrazem twarzy.

Mia wpadła w panikę i zwróciła się do Samuela. „Widzisz? Mówiłam ci! Bianka nie tylko flirtuje z chłopakami w szkole, ale także spotyka się z bogatymi facetami poza nią!”

W końcu tylko zamożni ludzie mogli pozwolić sobie na posiłek w tej eleganckiej restauracji. A mężczyzna siedzący obok Bianki wyglądał na osobę z wyższych sfer, emanując powagą i chłodnym spokojem. Jego prosty czarny strój tylko dodawał mu klasy.

Mia była jeszcze bardziej zirytowana, gdy zobaczyła przystojnego mężczyznę przy Biance.

Nagle Samuel podszedł i spojrzał na Biankę z wściekłością.

Widząc, jak Mia przekręca fakty i rzuca oskarżenia, Bianka miała ochotę roześmiać się z frustracji.

„Mia, może ładnie wyglądasz, ale twoja osobowość jest okropna. Wiesz dobrze, kto tu naprawdę zachowuje się źle.”

Potem Bianka przeniosła wzrok na Samuela i zgromiła go bez litości: „A ty… jesteś dziekanem naszego wydziału, a romansujesz z własną studentką. Jakby to nie było wystarczająco obrzydliwe, prześladowałeś innych, bardziej zasługujących studentów, by zapewnić korzyści swojej kochance. Nie zasługujesz, by być nauczycielem!”

Po tych słowach tłum wokół spojrzał na Mię i Samuela z jawną dezaprobatą.

„Obrzydliwe! Jak dziekan może być zamieszany w coś takiego ze studentką?”

„A ona? Kim ona w ogóle jest, żeby oskarżać tamtą dziewczynę? Przecież ta młoda para jest w sobie zakochana. Idealnie do siebie pasują! Ale ta dziewczyna ze swoim starszym facetem – aż ciężko na to patrzeć!”

Komentarze ludzi zawstydziły Mię, a jej twarz poczerwieniała. Była tak rozgniewana, że podniosła rękę, by spoliczkować Biankę!

Ale zanim zdążyła to zrobić, ktoś mocno złapał ją za nadgarstek.

Dave szybko interweniował, łapiąc Mię za nadgarstek, zanim mogła uderzyć Biankę. Bez wysiłku odparł jej cios, przez co Mia cofnęła się o kilka kroków.

Bianka patrzyła na niego ze zdumieniem, zaskoczona, że stanął w jej obronie.

Samuel ruszył naprzód agresywnie, wskazując na Dave’a. „Jak śmiesz ją popychać! Każę cię wyrzucić z tej restauracji, łajdaku!”

Potem zwrócił się do Bianki, z gniewnym wyrazem twarzy. „A ty! Nie pokazuj się jutro na zajęciach. Zostajesz wydalona!”

Bianka nie ustąpiła, skrzyżowała ręce z wyzywającą miną. „Tak? Na jakiej podstawie?” – zapytała śmiało, patrząc mu prosto w oczy.

Na to Samuel cofnął się niepewnie, a jego twarz poczerwieniała. Zająknął się: „J-ja jestem dziekanem! Mam prawo cię wydalić!”

Nie patrząc nawet na Samuela, Dave spokojnie zwrócił się do stojącego obok kelnera: „Proszę wezwać kierownika. Jest tu zamieszanie i chcę, by się tym zajął.”

Kelner nerwowo skinął głową i pospiesznie odszedł po menadżera.

Wkrótce menadżer się pojawił. Na początku wyglądał na zirytowanego, ale gdy zobaczył Dave’a, jego wyraz twarzy zmienił się na zszokowany i przestraszony. Kto odważyłby się robić aferę przy kimś takim?

Podchodząc ostrożnie, menadżer już miał przywitać się z Dave’em, gdy ten posłał mu ostrzegawcze spojrzenie, natychmiast go uciszając.

Restaurator, błyskawicznie pojmując sytuację, zwrócił się do Mii i Samuela z autorytetem: „Przykro mi, ale otrzymaliśmy skargę na wasze zachowanie. Muszę poprosić o opuszczenie lokalu.”

Mia i Samuel byli zaskoczeni. „Kim pan w ogóle jest? Jesteśmy płacącymi klientami! Klient ma zawsze rację!”

„Jestem właścicielem i mam prawo odmówić obsługi,” odpowiedział restaurator stanowczo.

Dał znak stojącym nieopodal ochroniarzom, którzy podeszli do Mii i Samuela.

„Wychodzicie spokojnie, czy mamy was wyprowadzić?”

Mia i Samuel wymienili niepewne spojrzenia, zdając sobie sprawę, że są w mniejszości i nie mają szans. Zdecydowali się wyjść po cichu, zamiast zaostrzać konflikt.

Wychodząc, burczeli pod nosem z wściekłości, a Dave zwrócił się do Bianki z uspokajającym uśmiechem. „Wszystko w porządku?” – zapytał łagodnie.

Bianka skinęła głową, wciąż nieco roztrzęsiona, ale wdzięczna. „Dziękuję, panie Evans. Doceniam pana pomoc.”

Dave skinął poważnie, ale z ciepłem. „Zawsze. Chodźmy stąd.”

Gdy szli ulicą, napięcie związane z restauracyjną sceną powoli opadało.

Bianka spojrzała na Dave’a z ciekawością. „Naprawdę mnie pan zaskoczył, panie Evans. Nie spodziewałam się, że pan zareaguje.”

Dave cicho się zaśmiał. „Chyba mam talent do pakowania się w niespodziewane sytuacje. Ale poważnie, nie mogłem tego zignorować. Nikt nie zasługuje na takie traktowanie.”

Bianka przytaknęła. „Naprawdę doceniam pana pomoc. Był pan bardzo opanowany.”

Znaleźli przytulną kawiarnię w pobliżu i zasiedli w rogu przy stoliku. Dave zamówił dwie kawy i przez chwilę milczeli, popijając napoje.

W końcu Bianka przerwała ciszę. „Czemu zdecydował się pan mi pomóc?”

Dave odchylił się w fotelu, zamyślony. „Zawsze stawałaś w obronie tego, co słuszne, nawet gdy to trudne. Nie mogłem stać z boku i patrzeć, jak ktoś cię niesprawiedliwie oskarża.”

Bianka uśmiechnęła się wdzięcznie. „Doceniam to, Dave. To dla mnie wiele znaczy.”

Rozmawiali jeszcze dłużej, poruszając lżejsze tematy i ciesząc się swoim towarzystwem.

Bianka nie mogła przestać zerkać na Dave’a. Czuła, jak serce bije jej szybciej.

'To niesamowity facet, szkoda, że to tylko zwykły pracownik biurowy', pomyślała.

Dave zauważył jej milczenie i spojrzał na nią, przyłapując ją na wpatrywaniu się w niego. Uniósł brew, rozbawiony jej skupioną uwagą.

„Coś mam na twarzy?” – zapytał Dave żartobliwie.

Bianka zarumieniła się i szybko odwróciła wzrok. „N-nie, nic. Po prostu o czymś myślałam. O szkole, wie pan.”

Dave skinął głową. „Dalej się martwisz tym, co się stało w restauracji? Nie stresuj się. Wszystko się wyjaśni i nie wyrzucą cię ze szkoły.”

Bianka uśmiechnęła się blado. „Panie Evans, tylko pan chce mnie pocieszyć. Nie zna pan Mii. Zrobi wszystko, by zniszczyć moją reputację.”

Dave wyciągnął rękę i delikatnie ujął jej dłoń. „Daj spokój, jesteś silniejsza, niż by się wydawało. Poza tym nie zrobiłaś nic złego. Nie ma się czego bać.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 10: Jesteś Wydalony

Bianca uśmiechnęła się niepewnie, próbując pozbyć się zmartwienia. „Oczywiście, że się nie boję; po prostu przeszkadza mi, jak dyrektor szkoły nadużywa swojej władzy, by zadowolić swoją tajemniczą kochankę.”

Następnie wyciągnęła dłoń z uścisku Dave’a, czując się dziwnie z powodu tego, jak jego duża ręka otoczyła jej własną. Nie mogła zignorować mrowienia, które pozostało po jego dotyku.

Dave zauważył, że Bianca się rumieni i pokręcił głową. „Wyglądasz na niespokojną. Czy mój dotyk sprawił, że poczułaś się niezręcznie?” zapytał śmiało, przez co zarumieniła się jeszcze bardziej.

Bianca nie mogła się zdobyć, by na niego spojrzeć. „R-rozdzielmy się już. Dziękuję za kawę, panie Evans.”

Szybko wstała, by odejść, ale Dave złapał ją za nadgarstek, nie chcąc, by ich wspólny czas tak szybko się skończył.

„Nie denerwuj się. Nie chciałem sprawić, byś poczuła się niezręcznie. Po prostu próbowałem cię pocieszyć, bo wyglądałaś na naprawdę zmartwioną. Przepraszam, jeśli wyglądało to tak, jakbym wykorzystywał okazję, trzymając cię za rękę.”

Bianca spojrzała mu poważnie w oczy i powiedziała: „Panie Evans, naprawdę mam coś do załatwienia. Proszę, puść mnie!”

Dave westchnął głęboko i poluzował uścisk na jej nadgarstku. Choć bardzo chciał spędzić z nią więcej czasu, widział, że była zdeterminowana, by odejść.

„Pozwól mi przynajmniej odprowadzić cię do taksówki,” powiedział, wstając i kierując się pierwszy w stronę drzwi.

Bianca podążyła za nim w milczeniu. Niedługo potem Dave zatrzymał dla niej taksówkę.

„Wsiadaj,” powiedział z uprzejmym uśmiechem, gestem zapraszając ją do środka.

Bianca szybko weszła do taksówki. Gdy usiadła, spojrzała na Dave’a stojącego przy krawężniku. „Dziękuję, panie Evans. Muszę już iść.”

Dave lekko się uśmiechnął i skinął głową. „Trzymaj się.” Następnie zamknął za nią drzwi. Gdy taksówka odjechała, Dave natychmiast zadzwonił do Zane’a.

Dziesięć minut później Zane podjechał najnowszym Bugatti Dave’a. Dave wsiadł do tylnego siedzenia bez słowa, z ponurą miną. Zane od razu wyczuł, że jego szef nie jest w dobrym nastroju.

Niepewnie zapytał: „Dokąd, sir?”

„Zawieź mnie do siedziby Phoenix Alliance,” odpowiedział Dave głębokim głosem, nadal z ponurą miną.

Zane skinął głową i odjechał bez dalszych pytań.

****

Tymczasem, niedługo po tym, jak Bianca skończyła kąpiel, jej telefon zawibrował, sygnalizując nową wiadomość w skrzynce odbiorczej.

„Bianca, chcesz pograć dziś w nocy?” głosiła wiadomość.

To był jej internetowy kolega z gry, który z czasem stał się bliskim przyjacielem.

Jego nick brzmiał „Tyler”, ale Bianca znała go jako Blake’a Lawsona. Blake pochodził z zamożnej rodziny i studiował za granicą, więc nigdy się nie spotkali osobiście.

„Nie,” odpisała krótko Bianca.

„Coś cię trapi?” zapytał.

Bianca była zaskoczona. Nie sądziła, że tak szybko zauważy jej kiepski nastrój.

Nagle poczuła, że potrzebuje z kimś porozmawiać o tym, co ją gryzie. Zaczęła pisać, opowiadając mu o kłótni z Mią i Samuelem w restauracji tamtego wieczoru.

Nawet jeśli wyładowała złość w restauracji, groźba Samuela, że wyrzuci ją ze szkoły, nie dawała jej spokoju. Przez cały okres studiów ciężko pracowała i zawsze przestrzegała zasad. Nigdy nie złamała żadnej reguły, a teraz, tuż przed ukończeniem szkoły, coś takiego się wydarzyło.

Rozzłościła dziekana, a wyrzucenie ze szkoły stało się realną możliwością.

Myśląc o tym, Bianca westchnęła, czując się bezradna.

Po wysłuchaniu jej problemów Blake przeklął Mię i Samuela za ich zachowanie. Gdy już się wyżalił, powiedział: „Nie martw się. Prędzej czy później spotka ich to, na co zasłużyli.”

Rozmowa z Blakiem poprawiła Biance humor. Zmęczona, zamknęła laptopa, wzięła prysznic i poszła spać.

Następnego ranka, gdy była już gotowa, zadzwonił do niej doradca, prosząc, by przyszła do gabinetu rektora.

To pewnie przez to, co wydarzyło się poprzedniego wieczoru. Bianca nie spodziewała się, że sprawa trafi aż do rektora uczelni. Czy naprawdę zostanie wyrzucona?

Zamyślona, odebrała telefon. Dzwonił Dave.

Bianca była trochę zaskoczona, ale wdzięczna za odwrócenie uwagi. „Co tam, panie Evans! Dlaczego dzwoni pan tak wcześnie?”

„Chciałem się upewnić, że ten facet z restauracji nie sprawił ci problemów,” powiedział Dave poważnym tonem.

Dzwonił, by upewnić się, że nic jej nie jest. Bianca poczuła się poruszona jego troską.

„Właściwie to prezydent chce się ze mną zobaczyć, pewnie właśnie w tej sprawie. Ale jestem twarda, poradzę sobie!”

„Brzmisz na trochę zmartwioną,” zauważył Dave.

Bianca była zaskoczona, że Dave tak łatwo ją przejrzał. Uśmiechnęła się blado i wyznała: „No cóż, Samuel jest dziekanem, a ja tylko zwykłą studentką.”

„Nie martw się,” uspokoił ją Dave, jego głos zabrzmiał pokrzepiająco. „Wierzę, że spotka ich to, na co zasłużyli.”

Bianca uznała, że tylko próbuje ją pocieszyć, więc westchnęła.

„Oby tak było.” Sprawdzając godzinę, powiedziała: „Panie Evans, muszę już iść. Odezwę się później, dobrze?”

Po zakończonej rozmowie Bianca zabrała swoje rzeczy i opuściła akademik.

Wjechała na najwyższe piętro budynku administracyjnego i odnalazła gabinet rektora, korzystając z numeru pokoju podanego przez doradcę przez telefon.

Biorąc głęboki oddech, otworzyła drzwi.

Zgodnie z oczekiwaniami, w środku byli rektor, Samuel i Mia.

Starając się zachować spokój, Bianca podeszła do rektora i przywitała się uprzejmym uśmiechem. „Dzień dobry, panie Prescott.”

Rektor poważnie skinął głową. „Bianco, twoja koleżanka z klasy zgłosiła, że nie tylko flirtowałaś z wieloma kolegami, ale także spotykałaś się z bogatym mężczyzną. Pan Ballard mówił, że rozmawiał z tobą na ten temat, lecz nie posłuchałaś go i okazałaś mu brak szacunku. Twoje działania są niezgodne z zasadami szkoły, a po konsultacji z panem Ballardem zdecydowałem o twoim wydaleniu.”

Bianca zacisnęła palce na brzegu bluzki. Widząc szydercze uśmiechy Samuela i Mii, poczuła, jak narasta w niej gniew.

„Panie Prescott, nie zrobiłam żadnej z tych rzeczy. Kłamią, bo nakryłam Mię i pana Ballarda na romansie, a teraz próbują mnie wyrzucić.”

„Bianco Scott!” Samuel wstał, wskazując na nią z gniewem. „Jako dziekan zawsze byłem sprawiedliwy wobec wszystkich studentów. Nie zmyślaj!”

„Panie Prescott, Bianca zawsze była dla mnie niemiła i rozpuszczała plotki. Zobacz, teraz wymyśla kłamstwa, by się wybielić i oczernić mnie oraz pana Ballarda,” powiedziała Mia, a jej oczy zaszkliły się, jakby została skrzywdzona.

„Wystarczy,” przerwał rektor, gestem uciszając Samuela i Mię. Następnie spojrzał surowo na Biankę. „Szkoła przeprowadziła dochodzenie i podjąłem decyzję. Poinformuj rodziców o karze. Opuść szkołę, gdy dopełnisz formalności.”

Wyglądało na to, że od początku planowali pozbyć się Bianki. Cokolwiek by nie powiedziała, to nie miało znaczenia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 11: Intymny Związek Został Ujawniony

Cały gniew i ból, które przez lata tłumiła w sobie, nagle wybuchły. Bianca zacisnęła pięści, starając się nie zapłakać.

Nie pozwoli tym okropnym ludziom zobaczyć, jak płacze!

Nagle drzwi do gabinetu otworzyły się z hukiem i do środka weszła grupa elegancko ubranych mężczyzn.

— Panie Wilson, panie Lyons! Co was tu sprowadza? — zapytał prezes, zaskoczony widokiem niespodziewanych gości.

Jednym z nich był Justin, menedżer Phoenix Entertainment, firmy fundującej stypendia na Uniwersytecie Crestmont. Drugi to Daniel Lyons, minister edukacji. Dlaczego ci ważni ludzie pojawili się tu nagle?

Kiedy Justin wszedł do gabinetu, nie mógł powstrzymać się od rzucenia okiem na Biancę, zanim usiadł na sofie.

Gdy wczoraj wieczorem zadzwonił do niego Dave, był zdziwiony, że ktoś tak zapracowany jak Dave interesuje się tą sprawą.

Przy całym natłoku pracy w firmie Justin planował zająć się tym problemem później. Ale wtedy Dave zadzwonił i powiedział, że trzeba to załatwić natychmiast, inaczej zostanie przeniesiony za granicę. Przestraszony, Justin rzucił wszystko i pospieszył z Danielem do gabinetu prezesa.

Widząc Biancę w gabinecie, Justin był w szoku. „Czy Dave zaangażował się przez nią?”

Daniel usiadł obok Justina na sofie, rozglądając się dookoła. Zapytał prezesa:

— Panie Prescott, do Departamentu Edukacji dotarło zgłoszenie, że dziekan waszej szkoły, Samuel Ballard, ma romans ze studentką, która ciągle wygrywa krajowe stypendium. Czy to prawda?

— Eee… — prezes wyglądał na zdezorientowanego, zwracając się o pomoc do Samuela. — Panie Ballard, może pan wyjaśni? Czy to, co powiedział pan Lyons, to prawda?

Twarz Samuela pobladła. Nie wiedział, skąd Departament Edukacji i Phoenix Entertainment dowiedzieli się o jego romansie!

Ale wiedział, że musi się bronić. Jeśli to wyjdzie na jaw, jego kariera będzie zrujnowana!

— Panie Lyons, to nieprawda! Zawsze byłem sprawiedliwy przy przyznawaniu stypendiów.

— Ale Bianca Scott od trzech lat ma najwyższe oceny, znacznie lepsze niż Mia Davis, która jest druga — odpowiedział chłodno Daniel. — Powiedział pan, że Bianca miała złe zachowanie według ocen, przez co nie mogła dostać najlepszego stypendium. Chcę dokładnie wiedzieć, co rozumiał pan przez „złe zachowanie”.

Samuel otarł pot z czoła i zaczął się jąkać:

— Ja… Słyszałem od innych studentów, że Bianca spotykała się z kilkoma chłopakami naraz i była utrzymanką bogatego mężczyzny. To niezgodne z zasadami naszej szkoły, więc ja...

— Panie Ballard, nie może pan opierać się na plotkach! — wtrącił się ostro Daniel. — Potrzebuje pan dowodów! Jeśli słyszał to pan od innych studentów, proszę ich tu sprowadzić, by potwierdzili. Musimy znać czas, miejsce i sposób, w jaki zdobyli informacje na temat zarzutów wobec panny Scott. Jeśli nie jest pan w stanie tego udowodnić, zaangażujemy policję. Musimy być ostrożni i przeprowadzić dokładne śledztwo, bo stawką jest przyszłość studentki.

Samuel był przerażony. Nie spodziewał się, że Daniel będzie tak surowy i będzie wymagał dowodów. Jeśli włączy się policja, będzie w poważnych tarapatach! Nie odważył się już kłamać. Stał tam, blady i zdenerwowany.

— Słyszałem też, że między panem Ballardem a Mią Davis, laureatką stypendium, istnieje relacja intymna — odezwał się nagle Justin, który dotąd milczał.

Słowa „relacja intymna” zawisły w powietrzu, powodując ciszę w pokoju.

Mia nerwowo przygryzła wargę, szukając ratunku u Samuela, ale on wyglądał, jakby zobaczył ducha. Nie był w stanie nic powiedzieć!

— Co pan wygaduje?! — krzyknął Samuel, zbyt spanikowany, by mówić cicho. — To tylko plotka, bezpodstawne oszczerstwo!

— Wkrótce się przekonamy.

Justin dał znak, a jego asystent włączył laptopa i odtworzył nagranie z monitoringu.

Samuel i Mia zamarli, oglądając w szoku.

Na nagraniu Samuel i Mia byli widoczni, jak karmią się nawzajem w restauracji. Każdy, kto to oglądał, widział, że łączy ich intymna relacja.

Patrzyli z wściekłością na Biancę, myśląc, że to ona zdobyła nagranie.

Po filmie asystent pokazał zrzuty ekranu z hotelowych rejestrów meldunkowych Samuela i Mii — niepodważalny dowód ich relacji.

— Jest pan dziekanem wydziału, a miał pan romans ze studentką i wykorzystał pan swoje stanowisko, by krzywdzić inną studentkę.

— Panie Prescott, czy powinniśmy wspierać uczelnię, która ignoruje tak poważne kwestie? — Justin spojrzał ostro na rektora uczelni.

Prezes zadrżał ze strachu:

— Proszę się nie martwić, panie Wilson! Przeprowadzę dokładne śledztwo i znajdę rozwiązanie.

Justin prychnął chłodno:

— Panie Lyons, ufam, że Departament Edukacji zajmie się tym sprawiedliwie. Niezależnie, czy to student, nauczyciel, dziekan czy nawet rektor — nikomu nie wolno odpuścić.

Prezes zbladł, uświadamiając sobie, że popełnił błąd, kryjąc Samuela. Teraz sam był zamieszany i prawdopodobnie poniesie konsekwencje.

Daniel stanowczo kiwnął głową i wstał.

— Samuel Ballard zostaje natychmiast odsunięty od stanowiska. Zbadamy udział wszystkich zaangażowanych, zanim zapadną decyzje o karach.

Samuel był w szoku. Pracował dwadzieścia lat, by dojść do tego miejsca. Jeśli teraz zostanie zwolniony, jego kariera legnie w gruzach.

Nagle spojrzał na Mię, która trzęsła się ze strachu. Podszedł, chwycił ją za ramię i brutalnie podniósł z krzesła.

— To jej wina! To ona powiedziała mi o rzekomym „złym zachowaniu” Bianki. Okłamała mnie! Dałem się jej zwieść i popełniłem błąd. Proszę, dajcie mi jeszcze jedną szansę. Obiecuję, że już nie zawiodę!

Samuel krzyczał, próbując zrzucić całą winę na Mię. Wyglądał na wściekłego i zdesperowanego, licząc na przerzucenie odpowiedzialności.

Mia próbowała się wyrwać i odkrzyknęła:

— Bzdura! To kłamstwo! Nigdy nic nie mówiłam! I niby dlaczego miałabym chcieć być z kimś tak starym i brzydkim jak ty? To ty mnie zmusiłeś!

Samuel tak się wściekł, że ją spoliczkował.

Mia upadła na podłogę, oszołomiona.

— To ty mnie uwiodłaś, kłamczucho! — wrzasnął Samuel ze złością.

— Nie… Ja nigdy…! — Mia zaszlochała, trzymając się za spuchnięty policzek, nie mogąc mówić.

Samuel zamierzał uderzyć ją jeszcze raz, ale inni go powstrzymali. Ochrona przyszła i wyprowadziła go z gabinetu.

Chaos wreszcie się skończył.

Bianca była oszołomiona. Nie mogła uwierzyć w to, co się właśnie wydarzyło. Jeszcze kilka minut temu myślała, że zostanie wyrzucona z uczelni. Jak to się stało, że wszystko tak szybko się zmieniło?

„Czy ktoś potajemnie jej pomógł? Ale kto to mógł być?”

Gdy Justin przechodził obok Bianki, puścił jej oczko i wyszedł z chytrym uśmiechem.

Bianca była teraz jeszcze bardziej zdezorientowana. Nie znała go, więc dlaczego zachowywał się, jakby ją znał?

Zamyślona Bianca opuściła budynek. Pomyślała, że Blake może zna kogoś takiego jak Justin. On z przekonaniem mówił, że ci źli ludzie dostaną za swoje. Domyśliła się, że to on potajemnie jej pomógł, ale nie wiedziała, dlaczego nie powiedział jej o tym wcześniej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire

659 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

659

Treść

Aa