passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire - Rozdział #9 - autor Bill

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire

/

Rozdział 9

Rozdział 8: Czy Ich Znasz?

Zszokowany, Justin szybko wyciągnął telefon i wybrał numer.

– Co? – przez telefon odezwał się głęboki głos Dave’a.

– Dave, jestem na Uniwersytecie Crestmont. Nie uwierzysz, kogo właśnie widziałem.

– Mów szybko, o co chodzi.

Justin zawahał się, po czym powiedział: – Bianca Scott. Widziałem, jak jakiś facet wciąga ją do samochodu, i nie wyglądała na zadowoloną.

Zapadła cisza. Potem Dave się rozłączył.

Justin był trochę zaskoczony. Może nie powinien się wtrącać. Wyglądało na to, że Dave nie jest zainteresowany Biancą. Justin wzruszył ramionami i poszedł inną drogą z władzami uczelni.

Ale Justin miał rację; Bianca naprawdę nie chciała być z Harisem. Chciała odmówić, ale bała się, że stanie się podejrzliwy.

Kiedy poczuła się bezradna, zadzwonił jej telefon.

– Przepraszam, muszę odebrać.

Bianca szybko złapała za telefon, mając nadzieję, że to pomoże jej wyjść z tej sytuacji. Kiedy zobaczyła, kto dzwoni, serce zaczęło jej szybciej bić.

– Dzień dobry, panie Evans – powiedziała cicho, zakrywając dłońmi telefon, żeby Haris nie słyszał.

Głos Dave’a był spokojny. – Wczoraj wspomniałaś o kolacji. Teraz mam czas.

Spojrzała na Harisa za kierownicą, po czym poluzowała uścisk na telefonie i przybrała zmartwioną minę. – Czy to może poczekać? Trochę jestem zajęta.

– Jeśli jesteś zajęta, w porządku – odparł Dave.

– Nie, nie, w porządku. Zaraz przyjdę.

Bianca nagle podniosła głos, czym zaskoczyła Harisa, który przysłuchiwał się rozmowie.

Po zakończeniu rozmowy spojrzała na Harisa, jej oczy złagodniały.

– Przepraszam, Haris. Muszę natychmiast wyjść. Coś ważnego się wydarzyło.

Haris wyglądał na zmartwionego. – Co takiego pilnego?

– Chodzi o moją kampanię na najlepszego absolwenta w tym roku. Wiesz, jak bardzo mi na tym zależy, prawda?

Po tych słowach Bianca odsunęła jego dłoń i pospiesznie odeszła.

Samo przebywanie w pobliżu Harisa sprawiało, że czuła mdłości. Bała się, że jeśli zostanie choć chwilę dłużej, zwymiotuje.

Po odejściu od Harisa, Bianca zadzwoniła do Dave’a.

– Panie Evans, dziękuję! Bardzo mi pan pomógł. Mój narzeczony nagle pojawił się w szkole, a kiedy pan zadzwonił, był tuż obok mnie. Powiedziałam to wszystko, żeby go zmylić. Gdyby pan nie zadzwonił, nie wiem, co bym zrobiła!

– Cieszę się, że mogłem pomóc. – Dave uśmiechnął się. Dobrze było usłyszeć wyjaśnienie Bianki. – Na co masz ochotę?

Bianca, idąc, odpowiedziała: – Na cokolwiek chcesz. Ja stawiam.

– Naprawdę?

– Tak. Ty wybierasz restaurację, ja płacę.

Pół godziny później Bianca dotarła do restauracji wybranej przez Dave’a. On już czekał na nią przy drzwiach.

Dave miał na sobie czarną koszulę i spodnie, co dodawało mu chłodnego, tajemniczego uroku.

Przywitali się, a Dave otworzył Biance drzwi.

W środku Bianca była zachwycona pięknem restauracji. Nad głową zwisał olśniewający kryształowy żyrandol, rzucający kolorowe światło. W powietrzu rozbrzmiewała delikatna muzyka saksofonowa. Włoski wystrój i kelnerzy w smokingach dopełniały elegancji.

Oszłupiała, Bianca podążyła za Dave’em do loży przy oknie i usiedli.

Bianca zauważyła luksusową atmosferę i domyśliła się, że jedzenie musi być drogie. Ale gdy zobaczyła menu, nie mogła uwierzyć własnym oczom.

– Eee, panie Evans, czy na pewno ten lokal to dobry wybór? – rzuciła nerwowo w stronę Dave’a.

Każde danie kosztowało ponad tysiąc dolarów, znacznie więcej, niż mogła sobie pozwolić. Było jej wstyd, że musi o tym wspomnieć.

– Co się stało? – Dave wyglądał na nieświadomego sytuacji.

– No... – Bianca nerwowo dotknęła nosa. – Trochę tu drogo.

Dave spojrzał na menu w jej rękach i uniósł brew. – Nie mówiłaś, że mogę wybrać dowolną restaurację?

Bianca poczuła się uwięziona. Faktycznie tak powiedziała, ale nie spodziewała się, że wybierze tak ekskluzywne miejsce. Czyżby przez to, że kupiła mu wczoraj garnitur, myślał, że jest bogata?

Dave z zainteresowaniem obserwował jej zmieszaną minę. Była taka urocza, jej policzki aż zaczerwieniły się jak pomidory. Nerwowo przygryzała wargę, przeglądając menu, od czasu do czasu zerkając na niego, by sprawdzić jego reakcję. W końcu Dave przestał ją drażnić.

– Nie martw się. Mam kupon. Dostaniemy 90% zniżki – powiedział.

Bianca była w szoku. – Wow! – spojrzała na Dave’a z niedowierzaniem.

– Dlaczego tak na mnie patrzysz? – zapytał Dave, zaintrygowany.

Bianca nachyliła się i szepnęła: – Panie Evans, proszę szczerze powiedzieć. Czy gonią pana bogate kobiety?

Nie mogła zrozumieć, jak zdobył kupon do tak wytwornej restauracji, i to jeszcze na 90% zniżki!

Dave westchnął i potarł skronie.

Obawiając się, że mogła go urazić, Bianca pospiesznie przeprosiła. – Przepraszam, nie chciałam być wścibska. Proszę się nie gniewać. Już nie będę pytać.

– W porządku – odparł spokojnie Dave. – Nie, żadna bogata kobieta mnie nie ściga.

Uspokojona, że Dave się nie obraził, Bianca skupiła się na menu. Z tak dużą zniżką śmiało zamówiła najlepsze dania restauracji.

Podając menu kelnerowi, zobaczyła znajomą twarz wchodzącą z starszym mężczyzną. To była Mia!

Przyglądając się mężczyźnie, Bianca rozpoznała w nim Samuela Ballarda, dziekana wydziału.

Bianca siedziała twarzą do drzwi, więc jeśli Mia i Samuel ją zauważą, od razu się zorientują, że tu jest. Myśląc szybko, schyliła się obok Dave’a, zasłaniając twarz dłońmi.

Widząc jej dziwne zachowanie, Dave zerknął na drzwi i od razu zrozumiał. Pochylił się, by zasłonić Biankę przed wzrokiem.

Rzeczywiście, Mia i Samuel usiedli przy sąsiednim stoliku, ale nie zauważyli Bianki.

W tym czasie kelner przyniósł ich zamówienie; Bianca trzymała głowę nisko i uważnie nasłuchiwała.

Usłyszała, jak Mia mówi: – Kochanie, musisz mi pomóc. Nie możesz dopuścić, by Bianca została najlepszą studentką!

Samuel uśmiechnął się uspokajająco. – Nie martw się o nią. Dopilnuję, żeby tobie przypadło to wyróżnienie.

– Jesteś najlepszy! – Mia pocałowała Samuela w policzek.

Samuel objął ją w talii i znacząco powiedział: – Zostań ze mną dziś wieczorem. Jeśli mnie uszczęśliwisz, dostaniesz, co tylko zechcesz.

– Jesteś taki niegrzeczny! – Mia z udawaną kokieterią uderzyła go w pierś.

Dłoń Bianki zastygła w bezruchu. Teraz zrozumiała, dlaczego nigdy nie zdobyła głównej nagrody stypendialnej i czemu uczelnia nigdy nie udzielała jej jasnych odpowiedzi. Mia miała protektora!

W Biance aż zagotowała się krew. Zacisnęła mocno widelec, nie odzywając się, a jej twarz pociemniała z furii.

Zauważając posępną minę Bianki, Dave szepnął: – Wydaje się, że rozmawiają o tobie. Znasz ich?

Bianca trzymała głowę nisko, wzrok wbity w talerz, kipiąc złością. – Ta kobieta to Mia Davis. Jesteśmy na tym samym wydziale. Mężczyzna z nią to Samuel Ballard, nasz dziekan. Mia zawsze wygrywała ze mną stypendium, chociaż miałam lepsze wyniki. Teraz już wiem – on jej pomaga, bo jest jej sponsorem. Chciałam zostać wybitnym absolwentem w tym roku, ale teraz to wydaje się niemożliwe.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 9: Nie Zasługujesz Na Bycie Edukatorem

Twarz Dave’a pociemniała na wieść o tym.

Był głównym sponsorem Uniwersytetu Crestmont i od lat finansował ich stypendia. Justin zajmował się sprawami ze szkołą, więc Dave się tego nie spodziewał.

Nagle usłyszeli gniewny wybuch przy sąsiednim stoliku. „To wasza specjalność! Dlaczego nie jest dostępna? Czy wy w ogóle prowadzicie biznes, skoro nie możecie podać swojego popisowego dania?”

Okazało się, że ulubiona potrawa Mii się skończyła. Kiedy kelner jej to powiedział, naprawdę się zdenerwowała.

„Bardzo mi przykro, proszę pani, ale to danie się skończyło. Mogę zaproponować coś innego?” – powiedział kelner, próbując jej pomóc.

Mia rozejrzała się i zobaczyła stolik Bianki. Wskazała na jej potrawę i krzyknęła: „Oni to mają! Dlaczego ja nie mogę?”

Ale gdy przyjrzała się lepiej, zobaczyła Biankę i zszokowana zamarła.

„B-Bianka? Co ty tu robisz?”

Skoro Mia ją zauważyła, Bianka wstała ze swojego miejsca.

Mia wyglądała na zdezorientowaną i unikała kontaktu wzrokowego. „Ty... Słyszałaś, co właśnie powiedzieliśmy?”

„Każde słowo” – odpowiedziała Bianka ostro, z zimnym wyrazem twarzy.

Mia wpadła w panikę i zwróciła się do Samuela. „Widzisz? Mówiłam ci! Bianka nie tylko flirtuje z chłopakami w szkole, ale także spotyka się z bogatymi facetami poza nią!”

W końcu tylko zamożni ludzie mogli pozwolić sobie na posiłek w tej eleganckiej restauracji. A mężczyzna siedzący obok Bianki wyglądał na osobę z wyższych sfer, emanując powagą i chłodnym spokojem. Jego prosty czarny strój tylko dodawał mu klasy.

Mia była jeszcze bardziej zirytowana, gdy zobaczyła przystojnego mężczyznę przy Biance.

Nagle Samuel podszedł i spojrzał na Biankę z wściekłością.

Widząc, jak Mia przekręca fakty i rzuca oskarżenia, Bianka miała ochotę roześmiać się z frustracji.

„Mia, może ładnie wyglądasz, ale twoja osobowość jest okropna. Wiesz dobrze, kto tu naprawdę zachowuje się źle.”

Potem Bianka przeniosła wzrok na Samuela i zgromiła go bez litości: „A ty… jesteś dziekanem naszego wydziału, a romansujesz z własną studentką. Jakby to nie było wystarczająco obrzydliwe, prześladowałeś innych, bardziej zasługujących studentów, by zapewnić korzyści swojej kochance. Nie zasługujesz, by być nauczycielem!”

Po tych słowach tłum wokół spojrzał na Mię i Samuela z jawną dezaprobatą.

„Obrzydliwe! Jak dziekan może być zamieszany w coś takiego ze studentką?”

„A ona? Kim ona w ogóle jest, żeby oskarżać tamtą dziewczynę? Przecież ta młoda para jest w sobie zakochana. Idealnie do siebie pasują! Ale ta dziewczyna ze swoim starszym facetem – aż ciężko na to patrzeć!”

Komentarze ludzi zawstydziły Mię, a jej twarz poczerwieniała. Była tak rozgniewana, że podniosła rękę, by spoliczkować Biankę!

Ale zanim zdążyła to zrobić, ktoś mocno złapał ją za nadgarstek.

Dave szybko interweniował, łapiąc Mię za nadgarstek, zanim mogła uderzyć Biankę. Bez wysiłku odparł jej cios, przez co Mia cofnęła się o kilka kroków.

Bianka patrzyła na niego ze zdumieniem, zaskoczona, że stanął w jej obronie.

Samuel ruszył naprzód agresywnie, wskazując na Dave’a. „Jak śmiesz ją popychać! Każę cię wyrzucić z tej restauracji, łajdaku!”

Potem zwrócił się do Bianki, z gniewnym wyrazem twarzy. „A ty! Nie pokazuj się jutro na zajęciach. Zostajesz wydalona!”

Bianka nie ustąpiła, skrzyżowała ręce z wyzywającą miną. „Tak? Na jakiej podstawie?” – zapytała śmiało, patrząc mu prosto w oczy.

Na to Samuel cofnął się niepewnie, a jego twarz poczerwieniała. Zająknął się: „J-ja jestem dziekanem! Mam prawo cię wydalić!”

Nie patrząc nawet na Samuela, Dave spokojnie zwrócił się do stojącego obok kelnera: „Proszę wezwać kierownika. Jest tu zamieszanie i chcę, by się tym zajął.”

Kelner nerwowo skinął głową i pospiesznie odszedł po menadżera.

Wkrótce menadżer się pojawił. Na początku wyglądał na zirytowanego, ale gdy zobaczył Dave’a, jego wyraz twarzy zmienił się na zszokowany i przestraszony. Kto odważyłby się robić aferę przy kimś takim?

Podchodząc ostrożnie, menadżer już miał przywitać się z Dave’em, gdy ten posłał mu ostrzegawcze spojrzenie, natychmiast go uciszając.

Restaurator, błyskawicznie pojmując sytuację, zwrócił się do Mii i Samuela z autorytetem: „Przykro mi, ale otrzymaliśmy skargę na wasze zachowanie. Muszę poprosić o opuszczenie lokalu.”

Mia i Samuel byli zaskoczeni. „Kim pan w ogóle jest? Jesteśmy płacącymi klientami! Klient ma zawsze rację!”

„Jestem właścicielem i mam prawo odmówić obsługi,” odpowiedział restaurator stanowczo.

Dał znak stojącym nieopodal ochroniarzom, którzy podeszli do Mii i Samuela.

„Wychodzicie spokojnie, czy mamy was wyprowadzić?”

Mia i Samuel wymienili niepewne spojrzenia, zdając sobie sprawę, że są w mniejszości i nie mają szans. Zdecydowali się wyjść po cichu, zamiast zaostrzać konflikt.

Wychodząc, burczeli pod nosem z wściekłości, a Dave zwrócił się do Bianki z uspokajającym uśmiechem. „Wszystko w porządku?” – zapytał łagodnie.

Bianka skinęła głową, wciąż nieco roztrzęsiona, ale wdzięczna. „Dziękuję, panie Evans. Doceniam pana pomoc.”

Dave skinął poważnie, ale z ciepłem. „Zawsze. Chodźmy stąd.”

Gdy szli ulicą, napięcie związane z restauracyjną sceną powoli opadało.

Bianka spojrzała na Dave’a z ciekawością. „Naprawdę mnie pan zaskoczył, panie Evans. Nie spodziewałam się, że pan zareaguje.”

Dave cicho się zaśmiał. „Chyba mam talent do pakowania się w niespodziewane sytuacje. Ale poważnie, nie mogłem tego zignorować. Nikt nie zasługuje na takie traktowanie.”

Bianka przytaknęła. „Naprawdę doceniam pana pomoc. Był pan bardzo opanowany.”

Znaleźli przytulną kawiarnię w pobliżu i zasiedli w rogu przy stoliku. Dave zamówił dwie kawy i przez chwilę milczeli, popijając napoje.

W końcu Bianka przerwała ciszę. „Czemu zdecydował się pan mi pomóc?”

Dave odchylił się w fotelu, zamyślony. „Zawsze stawałaś w obronie tego, co słuszne, nawet gdy to trudne. Nie mogłem stać z boku i patrzeć, jak ktoś cię niesprawiedliwie oskarża.”

Bianka uśmiechnęła się wdzięcznie. „Doceniam to, Dave. To dla mnie wiele znaczy.”

Rozmawiali jeszcze dłużej, poruszając lżejsze tematy i ciesząc się swoim towarzystwem.

Bianka nie mogła przestać zerkać na Dave’a. Czuła, jak serce bije jej szybciej.

'To niesamowity facet, szkoda, że to tylko zwykły pracownik biurowy', pomyślała.

Dave zauważył jej milczenie i spojrzał na nią, przyłapując ją na wpatrywaniu się w niego. Uniósł brew, rozbawiony jej skupioną uwagą.

„Coś mam na twarzy?” – zapytał Dave żartobliwie.

Bianka zarumieniła się i szybko odwróciła wzrok. „N-nie, nic. Po prostu o czymś myślałam. O szkole, wie pan.”

Dave skinął głową. „Dalej się martwisz tym, co się stało w restauracji? Nie stresuj się. Wszystko się wyjaśni i nie wyrzucą cię ze szkoły.”

Bianka uśmiechnęła się blado. „Panie Evans, tylko pan chce mnie pocieszyć. Nie zna pan Mii. Zrobi wszystko, by zniszczyć moją reputację.”

Dave wyciągnął rękę i delikatnie ujął jej dłoń. „Daj spokój, jesteś silniejsza, niż by się wydawało. Poza tym nie zrobiłaś nic złego. Nie ma się czego bać.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 10: Jesteś Wydalony

Bianca uśmiechnęła się niepewnie, próbując pozbyć się zmartwienia. „Oczywiście, że się nie boję; po prostu przeszkadza mi, jak dyrektor szkoły nadużywa swojej władzy, by zadowolić swoją tajemniczą kochankę.”

Następnie wyciągnęła dłoń z uścisku Dave’a, czując się dziwnie z powodu tego, jak jego duża ręka otoczyła jej własną. Nie mogła zignorować mrowienia, które pozostało po jego dotyku.

Dave zauważył, że Bianca się rumieni i pokręcił głową. „Wyglądasz na niespokojną. Czy mój dotyk sprawił, że poczułaś się niezręcznie?” zapytał śmiało, przez co zarumieniła się jeszcze bardziej.

Bianca nie mogła się zdobyć, by na niego spojrzeć. „R-rozdzielmy się już. Dziękuję za kawę, panie Evans.”

Szybko wstała, by odejść, ale Dave złapał ją za nadgarstek, nie chcąc, by ich wspólny czas tak szybko się skończył.

„Nie denerwuj się. Nie chciałem sprawić, byś poczuła się niezręcznie. Po prostu próbowałem cię pocieszyć, bo wyglądałaś na naprawdę zmartwioną. Przepraszam, jeśli wyglądało to tak, jakbym wykorzystywał okazję, trzymając cię za rękę.”

Bianca spojrzała mu poważnie w oczy i powiedziała: „Panie Evans, naprawdę mam coś do załatwienia. Proszę, puść mnie!”

Dave westchnął głęboko i poluzował uścisk na jej nadgarstku. Choć bardzo chciał spędzić z nią więcej czasu, widział, że była zdeterminowana, by odejść.

„Pozwól mi przynajmniej odprowadzić cię do taksówki,” powiedział, wstając i kierując się pierwszy w stronę drzwi.

Bianca podążyła za nim w milczeniu. Niedługo potem Dave zatrzymał dla niej taksówkę.

„Wsiadaj,” powiedział z uprzejmym uśmiechem, gestem zapraszając ją do środka.

Bianca szybko weszła do taksówki. Gdy usiadła, spojrzała na Dave’a stojącego przy krawężniku. „Dziękuję, panie Evans. Muszę już iść.”

Dave lekko się uśmiechnął i skinął głową. „Trzymaj się.” Następnie zamknął za nią drzwi. Gdy taksówka odjechała, Dave natychmiast zadzwonił do Zane’a.

Dziesięć minut później Zane podjechał najnowszym Bugatti Dave’a. Dave wsiadł do tylnego siedzenia bez słowa, z ponurą miną. Zane od razu wyczuł, że jego szef nie jest w dobrym nastroju.

Niepewnie zapytał: „Dokąd, sir?”

„Zawieź mnie do siedziby Phoenix Alliance,” odpowiedział Dave głębokim głosem, nadal z ponurą miną.

Zane skinął głową i odjechał bez dalszych pytań.

****

Tymczasem, niedługo po tym, jak Bianca skończyła kąpiel, jej telefon zawibrował, sygnalizując nową wiadomość w skrzynce odbiorczej.

„Bianca, chcesz pograć dziś w nocy?” głosiła wiadomość.

To był jej internetowy kolega z gry, który z czasem stał się bliskim przyjacielem.

Jego nick brzmiał „Tyler”, ale Bianca znała go jako Blake’a Lawsona. Blake pochodził z zamożnej rodziny i studiował za granicą, więc nigdy się nie spotkali osobiście.

„Nie,” odpisała krótko Bianca.

„Coś cię trapi?” zapytał.

Bianca była zaskoczona. Nie sądziła, że tak szybko zauważy jej kiepski nastrój.

Nagle poczuła, że potrzebuje z kimś porozmawiać o tym, co ją gryzie. Zaczęła pisać, opowiadając mu o kłótni z Mią i Samuelem w restauracji tamtego wieczoru.

Nawet jeśli wyładowała złość w restauracji, groźba Samuela, że wyrzuci ją ze szkoły, nie dawała jej spokoju. Przez cały okres studiów ciężko pracowała i zawsze przestrzegała zasad. Nigdy nie złamała żadnej reguły, a teraz, tuż przed ukończeniem szkoły, coś takiego się wydarzyło.

Rozzłościła dziekana, a wyrzucenie ze szkoły stało się realną możliwością.

Myśląc o tym, Bianca westchnęła, czując się bezradna.

Po wysłuchaniu jej problemów Blake przeklął Mię i Samuela za ich zachowanie. Gdy już się wyżalił, powiedział: „Nie martw się. Prędzej czy później spotka ich to, na co zasłużyli.”

Rozmowa z Blakiem poprawiła Biance humor. Zmęczona, zamknęła laptopa, wzięła prysznic i poszła spać.

Następnego ranka, gdy była już gotowa, zadzwonił do niej doradca, prosząc, by przyszła do gabinetu rektora.

To pewnie przez to, co wydarzyło się poprzedniego wieczoru. Bianca nie spodziewała się, że sprawa trafi aż do rektora uczelni. Czy naprawdę zostanie wyrzucona?

Zamyślona, odebrała telefon. Dzwonił Dave.

Bianca była trochę zaskoczona, ale wdzięczna za odwrócenie uwagi. „Co tam, panie Evans! Dlaczego dzwoni pan tak wcześnie?”

„Chciałem się upewnić, że ten facet z restauracji nie sprawił ci problemów,” powiedział Dave poważnym tonem.

Dzwonił, by upewnić się, że nic jej nie jest. Bianca poczuła się poruszona jego troską.

„Właściwie to prezydent chce się ze mną zobaczyć, pewnie właśnie w tej sprawie. Ale jestem twarda, poradzę sobie!”

„Brzmisz na trochę zmartwioną,” zauważył Dave.

Bianca była zaskoczona, że Dave tak łatwo ją przejrzał. Uśmiechnęła się blado i wyznała: „No cóż, Samuel jest dziekanem, a ja tylko zwykłą studentką.”

„Nie martw się,” uspokoił ją Dave, jego głos zabrzmiał pokrzepiająco. „Wierzę, że spotka ich to, na co zasłużyli.”

Bianca uznała, że tylko próbuje ją pocieszyć, więc westchnęła.

„Oby tak było.” Sprawdzając godzinę, powiedziała: „Panie Evans, muszę już iść. Odezwę się później, dobrze?”

Po zakończonej rozmowie Bianca zabrała swoje rzeczy i opuściła akademik.

Wjechała na najwyższe piętro budynku administracyjnego i odnalazła gabinet rektora, korzystając z numeru pokoju podanego przez doradcę przez telefon.

Biorąc głęboki oddech, otworzyła drzwi.

Zgodnie z oczekiwaniami, w środku byli rektor, Samuel i Mia.

Starając się zachować spokój, Bianca podeszła do rektora i przywitała się uprzejmym uśmiechem. „Dzień dobry, panie Prescott.”

Rektor poważnie skinął głową. „Bianco, twoja koleżanka z klasy zgłosiła, że nie tylko flirtowałaś z wieloma kolegami, ale także spotykałaś się z bogatym mężczyzną. Pan Ballard mówił, że rozmawiał z tobą na ten temat, lecz nie posłuchałaś go i okazałaś mu brak szacunku. Twoje działania są niezgodne z zasadami szkoły, a po konsultacji z panem Ballardem zdecydowałem o twoim wydaleniu.”

Bianca zacisnęła palce na brzegu bluzki. Widząc szydercze uśmiechy Samuela i Mii, poczuła, jak narasta w niej gniew.

„Panie Prescott, nie zrobiłam żadnej z tych rzeczy. Kłamią, bo nakryłam Mię i pana Ballarda na romansie, a teraz próbują mnie wyrzucić.”

„Bianco Scott!” Samuel wstał, wskazując na nią z gniewem. „Jako dziekan zawsze byłem sprawiedliwy wobec wszystkich studentów. Nie zmyślaj!”

„Panie Prescott, Bianca zawsze była dla mnie niemiła i rozpuszczała plotki. Zobacz, teraz wymyśla kłamstwa, by się wybielić i oczernić mnie oraz pana Ballarda,” powiedziała Mia, a jej oczy zaszkliły się, jakby została skrzywdzona.

„Wystarczy,” przerwał rektor, gestem uciszając Samuela i Mię. Następnie spojrzał surowo na Biankę. „Szkoła przeprowadziła dochodzenie i podjąłem decyzję. Poinformuj rodziców o karze. Opuść szkołę, gdy dopełnisz formalności.”

Wyglądało na to, że od początku planowali pozbyć się Bianki. Cokolwiek by nie powiedziała, to nie miało znaczenia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire

659 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

659

Treść

Aa