passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Alpha Kael - Rozdział #4 - autor Sophie Hoyle

Alpha Kael

/

Rozdział 4

Rozdział 2

~Jada

Nie jestem dziewczyną, którą łatwo zastraszyć. Nigdy nie byłam. Ale nikt wcześniej nie wywołał u mnie lodowatego dreszczu na skórze tak jak kobieta stojąca przede mną.

Jej oczy mają stalowy, intensywny orzechowy kolor. Zwykle orzechowy odcień jest ciepły, zachęcający. Nie w tym przypadku. Jej ciemne włosy są zaczesane do tyłu, odsłaniając ostre rysy twarzy zarysowane przez szczękę i kości policzkowe. Nie wiem, z jakiej nory się wyczołgała, ale ewidentnie była to nora bardzo zadbana.

— Czy nazywasz się Jada Luccana Michaels? — pyta chłodno. Jej akcent wskazuje na pochodzenie z Klanu Dyscypliny, ale jest w niej coś niepokojąco obcego. Cudzoziemskiego.

Sięgam po chłód, który trzymam głęboko w sobie. — Kto pyta?

Ignorując ostre spojrzenie, jakie rzuca mi Mistress Cunningham z kąta oka, nadal uśmiecham się słodko. Ona odwzajemnia uśmiech, lecz jej dłonie są splecione z napięciem.

— Możesz zwracać się do mnie panna Prior — oznajmia. Jej ton nie znosi sprzeciwu. Panna Prior, jak mniemam. — Jestem przedstawicielką korporacji, która zainteresowała się twoim przemówieniem. Przyszłam zapytać, czy byłabyś zainteresowana dołączeniem do nas na jakiś czas.

— Moim przemówieniem? — powtarzam sucho. — Nic nie powiedziałam.

Patrząc na minę Prior, najwyraźniej nie łapię czegoś bardzo oczywistego. — Interesuje nas twoja niepokorność. Rozmawiałam wcześniej z twoją Mistress i wspomniała, że niezbyt dobrze się tu odnajdujesz. Masz również wyjątkowy talent do nieprzestrzegania zasad.

Do jakiego pokręconego świata trafiłam?

— To nie talent — mówię zmęczona.

Idę cienką linią cierpliwości, jaką mi oferuje. Jeśli tak bardzo interesuje ją moja niepokorność, nie powinna być zaskoczona. Powinna to uwielbiać. Jednak napięcie mięśni jej szczęki i ledwie widoczna zmarszczka nad brwią sugerują co innego.

— Jest konkurs, który wymaga ogromnego zaangażowania i jesteśmy pewni, że będzie dla ciebie wspaniałym doświadczeniem — sugeruje Prior, znów obdarzając mnie tym sztucznym uśmiechem. Mogłaby przynajmniej udawać, że jest szczera.

— Swego rodzaju resocjalizacja — wtrąca Cunningham.

Wykrzywiam twarz. — Jeśli jesteś przedstawicielką, powinnaś lepiej to tłumaczyć. Na razie przeszukiwanie cel kryminalistów wydaje się lepszym zajęciem niż to.

— Pozwól, że wyjaśnię — mówi spokojnie, choć między jej słowami syczy jad. — Jest konkurs, do którego wybiera się tylko dwanaście osób. Trzy odpadają w każdej rundzie, aż zostaną tylko trzy. Te trzy otrzymają lukratywną pracę z wieloma przywilejami. Na przykład pracę bezpośrednio dla Alfy. A nawet podróżowanie.

Zanim odpowiem, pozwalam im czekać w napięciu na mój następny ruch. — Dobrze. Teraz jestem zainteresowana. Jednak wciąż nie wiem, na czym polega ten konkurs. I dlaczego miałabym być w nim dobra? Bądźmy szczerzy, nie przejdę nawet pierwszej rundy, bez względu na to, czym ona jest.

— Nie wiesz tego — mówi, połykając jakąś złośliwą uwagę. Przynajmniej tak sądzę, patrząc na jej minę. — Niestety, to wysoce poufne, co oznacza, że nie mogę ci powiedzieć, na czym dokładnie polega konkurs. Musisz mi uwierzyć i podpisać kontrakt.

Unośę brew. — To chyba nie brzmi rozsądnie, prawda?

— Wielu nigdy nie otrzyma takiego zaszczytu. Pilnowanie cel w całkowitych ciemnościach, bez chwili wytchnienia, nie przyniesie tak wielkich korzyści jak te — mówi.

Sięga po aktówkę, kładzie ją na kolanach. Odpina ją i delikatnie wyciąga kartkę papieru, rozkładając ją przede mną. Jednostronicowy kontrakt. Sięgam po niego, ale ona odsuwa go drugą ręką, w której trzyma długopis.

— Słuchaj. W tym Klanie uczą nas, że wiara powinna być kwestionowana. Więc nie możesz mnie winić, że nie wierzę, iż to się dla mnie uda — przypominam jej, opierając się na krześle.

— Całkowicie zrozumiałe — mówi cierpko. — Ale wyobraź sobie świetlane życie pełne podróży lub pracy dla własnego Alfy. Obiecuję ci, że ten kontrakt dotyczy wyłącznie twojego udziału w konkursie. Kolejny kontrakt podpiszesz później, gdy wszystko zostanie ci szczegółowo wyjaśnione.

Rozważam swoje opcje w myślach.

„Dobrze, wchodzę w to”, mówię nagle, ku zaskoczeniu wszystkich zgromadzonych w pokoju. Daję znak palcami, by przesunęła do mnie długopis. „Nie mam już nic do stracenia, więc wchodzę.”

Prawda jest taka, że pogodziłem się już z faktem, iż moje życie najprawdopodobniej będzie polegać na siedzeniu zamkniętym pod ziemią, jako niewolnik strażnika więziennego. W końcu uciekłbym, na pewno, lecz by nie wzbudzać podejrzeń, musiałbym tam popracować przynajmniej kilka miesięcy. I tego właśnie się obawiałem. Nienawidziłem tej myśli każdą cząstką siebie. Choć rzadko się do tego przyznaję, sama idea tego konkursu, a może nawet możliwość podróżowania i zobaczenia reszty kraju, wydaje się niezwykle pociągająca.

Podpisałem dokument, zanim pozwoliłem Pannie odebrać go ode mnie. Próbowała ukryć tryumfalny uśmiech, ale dostrzegłem tę nutę samozadowolenia w jej spojrzeniu. Osiągnęła swój cel.

Wyciąga telefon z kieszeni, wstając. „Muszę zadzwonić. Ci mężczyźni za tobą odprowadzą cię do samochodu.”

Zerkam przez ramię – za mną stoją dwaj szerocy w barach mężczyźni, wpatrzeni w daleką ścianę. Jeden jest większy, z potężniejszą muskulaturą i potarganymi blond włosami. Drugi wydaje się niepozorny, ale równie onieśmielający. Odwracam się ponownie do Panny Prior, zaskoczony.

„Już teraz?” pytam.

„Musimy być punktualni”, odpowiada, stukając w ekran telefonu. „To jednorazowa szansa. Jeśli byś odmówił, nie dostałbyś drugiej. Wychodzimy teraz. Musisz zostać poinstruowany przed zachodem słońca.”

Z tymi słowami szybko wychodzi za drzwi, pozostawiając mnie oszołomionego i zaniemówiłego. Czy to się rzeczywiście stało? Nie mam pojęcia, na co się zgodziłem, ale mimo wszystko jestem pełen niepokoju.

„Powinieneś iść”, to wszystko, co mówi Pani Cunningham, zanim również wychodzi.

Nie tracę czasu. Gdy zapytałem mężczyzn, czy mogliby zaczekać tu, podczas gdy zbiorę swoje rzeczy, odmówili, nalegając, żebym ruszył się – najpierw słowami, potem siłą, czego szczerze nie znosiłem. Chwytając mnie za ramiona, wypchnęli mnie z Holu i poza budynek. Na szczęście wszyscy byli zbyt zajęci swoimi sprawami, by zwrócić uwagę na moją sytuację.

Nie opuściłem tej instytucji od lat. Postawienie stopy na zewnątrz, poczucie wolności wokół mnie, jest wręcz euforyczne, mimo towarzystwa mężczyzn przy moim boku.

Ich samochód to elegancki, ciemnoniebieski pojazd, który blondyn otwiera dla mnie. Zaglądam do środka, potem rozglądam się wokół. Budynek za mną wznosi się wysoko, rzucając cień na dziedziniec. Ogromny płot ma uniemożliwić ucieczkę tym, którzy chcieliby spróbować. Nigdy nie byłem aż tak nierozważny. Bardziej zdumiewa mnie widok czystego, błękitnego nieba na żywo, niż przez zamglone okno.

Siadam w samochodzie, a drzwi zatrzaskują się za mną. To dzieje się naprawdę. Wdycham zapach skóry z tapicerki, patrząc, jak Prior schodzi po schodach, zanim wsiada do auta.

„Dokąd jedziemy?” pytam, gdy samochód rusza i wyjeżdżamy z dziedzińca.

Prior odwraca się do mnie. „Do instytutu, w którym będziesz mieszkać, trenować i rywalizować tak długo, jak wytrzymasz. Jest po drugiej stronie Okręgu, więc rozgość się.”

Jestem zbyt zaintrygowany widokiem reszty Okręgu, by się nudzić przez kolejne godziny. Miejsce jest tak zinstytucjonalizowane, jak zawsze przypuszczałem. Każda dzielnica biznesowa jest nieskazitelna, osiedla schludne, a więzienia ukryte za wielkimi ogrodzeniami. Gdy dotarliśmy tam, gdzie mieliśmy, byłem przekonany, że widziałem już wszystko, co możliwe w tym Okręgu.

Lecz kiedy przyjechaliśmy, zdecydowałem, że nie widziałem jeszcze niczego podobnego.

Niezwykle wysoki, groźny mur rzuca cień na bramę. Musi być zrobiony z obsydianu czy czegoś podobnego – jest ogromny, gruby i czarny jak heban. Sięga tak daleko, jak sięgam wzrokiem. Przed samochodem znajduje się brama, która otwiera się na nasz widok i wjeżdżamy do środka.

Po drugiej stronie rozciąga się gładka, asfaltowa droga. Wokół puste pola, otoczone niskimi płotkami. W oddali zbliżamy się do dwóch dużych budynków. Jeden to chyba dom, sądząc po ogrodzeniu – nie tak wysokim jak mur graniczny, ale i tak skrywającym większość budynku.

Przejeżdżamy obok niego i jedziemy dalej, droga przechodzi w żwir.

Nasz cel zbliża się szybko. Z tego, co widzę, w okolicy jest kilka budynków, z których do każdego prowadzą ścieżki. Środkowy jest najmniejszy, jednokondygnacyjny. Pozostałe są większe i masywniejsze.

„Witaj w swoim nowym domu”, mówi Panna Prior, odwracając się z uśmiechem w moją stronę.

W co ja się właśnie wpakowałem?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

~Jada

Widok tego sprawia, że wycofuję się z początkowego podekscytowania.

Obiekt robi wrażenie – budynek za głównym biurem wznosi się wyżej niż jakikolwiek inny. Tynk elewacyjny ma popielatoszary kolor, okna są przyciemnione, ciemne i lustrzane. W biurze jest nieco cieplej, a wypielęgnowane ogrody, wypełnione drobnymi topiarami, prowadzą żwirową ścieżką do głównych drzwi. Pozostałe budynki są podobne, mają jednak więcej okien. Ale za uchylonymi drzwiami samochodu, mimo chłodnej atmosfery, ptaki ćwierkają, a wiśnie kwitnące przy podjeździe słodzą powietrze.

„W środku czeka na ciebie kolejna umowa do podpisania, jeśli tylko będziesz chciała”, mówi Prior, kiedy nerwowo wysuwam się z samochodu, zostawiając za sobą pluszowe siedzenia SUV-a. „A potem przejdziemy dalej.”

Podążam za nią, gdy nienaturalnie szybko stuka obcasami po żwirze, prowadząc mnie przez frontowe drzwi.

Zakładałam, że to tylko biuro. Ale nie ma tu lady recepcyjnej, żadnej wypielęgnowanej pani ani niskich sof otoczonych eleganckimi stolikami kawowymi i bujnymi zielonymi roślinami w donicach. Zamiast tego jest puste pomieszczenie z wykładziną w kolorze węgla i bielonymi ścianami. Pokój skręca w lewo w korytarz z rzędami drzwi. Prior ignoruje drzwi przed nami i prowadzi nas korytarzem dalej.

„Jeśli chcesz odejść, możesz to zrobić”, mówi Prior, nawet nie odwracając się przez ramię, żeby na mnie spojrzeć. „Zanim podpiszesz umowę.”

Beznamiętność jej głosu mówi mi, że kiedy już podpiszę tę umowę, nie będzie odwrotu. I to mnie niepokoi. Tak bardzo, że ściany wydają się mniejsze, niż są, gdy prowadzi mnie do kwadratowego, zamkniętego pomieszczenia z dużym lustrem weneckim, za którym nic nie widzę. Ktoś mnie obserwuje z drugiej strony. Włoski na karku stają mi dęba.

W pokoju stoi tylko solidne biurko z metalową płytą odbijającą ostre światło z góry, po jego bokach dwa krzesła, na których siadam razem z Prior.

Jest mi zimno. Klimatyzator gładko owiewa moją skórę suchym powietrzem. Nie miałam czasu się spakować. Nie miałam czasu narzucić swetra, zanim wyszłam. Czy ta chwila może być jeszcze gorsza?

Zaskakuję samą siebie, czekając cierpliwie, aż Before powie mi, po co tu jestem. Ci ludzie nie dadzą się popędzać. Mają własny plan, którego będą się trzymać, bez względu na to, czy będę na nich naciskać. Więc czekam, stukając obgryzionymi paznokciami w metalową powierzchnię, podczas gdy Prior wyciąga umowę z aktówki i kładzie ją przede mną wraz z niebieskim długopisem. Ta umowa jest grubsza o kilka dodatkowych kartek.

„Możesz przeczytać drobny druk, albo mogę ci wyjaśnić, jak mogą wyglądać najbliższe tygodnie,” proponuje Prior. Przełykam nerwowo ślinę, zerkając na słowa, które mieszają mi się w oczach w kompletny chaos. Zdecydowanie wolę, żeby to Prior mi wytłumaczyła, wtedy w razie czego będę mogła zadawać pytania.

„Proszę, mów,” mamroczę.

Prior zerka w stronę lustrzanej ściany, zanim zaczyna mówić. „Jak wiesz, to jest konkurs. Zostaniesz przydzielona do sekcji, w której będziesz rywalizować. Cztery sekcje po dziesięć różnych osób, które zostały wybrane do tego samego programu co ty. Tylko dwoje dostanie szansę na końcu. Eliminowani zostaną odprowadzeni do więzień, gdzie pozostaną.”

Gardło mi wysycha. Wiedziałam, że taki będzie mój los, ale myśl o tym, by tam trafić, wydaje się teraz odpychająca. Nie spodziewam się wygrać, ale mam nadzieję, że nie zostanę tam odesłana. Część mnie ma ochotę uciec.

„Co czeka na końcu?” pytam, beznamiętnym i cichym głosem. Mój ton się zmienił. Jestem po prostu ciekawa i lekko zaniepokojona.

„Praca dla Alfy Kaela, oczywiście. Słyszałaś kiedyś o Milczących?”

Zamieram. Słyszałam o Milczących, ale nigdy w to nie wierzyłam. Jasne, rzadko słyszało się coś o Kaelu, ale myśl, że ma własną sekcję Milczących, którzy go bronią i bezwzględnie wykonują jego rozkazy, wydawała się absurdalna. Dziewczyny w instytucie plotkowały, że widziały ich przemykających w cieniu. Niektóre szeptały, że znają któregoś osobiście, albo że ich chłopak na odległość nim jest. Zawsze przewracałam oczami i odwracałam głowę.

Siedząc tu, patrząc w stalowe oczy Prior, nie ma żartu. Nie ma kłamstwa. A kiedy spoglądam na umowę, widzę imię Alfy i słowo Milczący. Ofertę... bym stała się jednym z nich.

„Na czym polega bycie Milczącym?” pytam. Mój głos jest ochrypły, więc odchrząkuję. Odruch dźwięczy donośnie, gwałtownie sprowadzając mnie do rzeczywistości. W co ja się wpakowałam?

Prior obdarza mnie wymuszonym uśmiechem, ale widzę w jej oczach jakiś rodzaj współczucia. Może powinnam żałować podpisania pierwszego kontraktu. Może powinnam była się wycofać. Ale nie, nie powinnam. W przeciwnym razie żyłabym jak niewolnica strażnika więziennego. Może udałoby mi się uciec, ale dokąd bym poszła? Nie mam już niczego w życiu. Niczego poza tą szansą, z cienką wstążką sukcesu na końcu.

„Dowiesz się później. To nie jest coś, o czym można zostać poinformowanym, tylko coś, czego się dowiadujesz”, mówi mi, na co powstrzymuję się przed przewróceniem oczami. Powinnam się tego spodziewać. Nie jestem pewna, jak bardzo chcę się tego dowiedzieć. Wolałabym jednak wiedzieć na pewno, w co się pakuję.

„Jak działa ta rywalizacja?” pytam, przeciągając opuszkami palców po metalowym stole, który kiedyś był nieskazitelny. „Czy są sędziowie?”

„Kael podejmie ostateczne decyzje, ponieważ to są jego Silents. Jednak ma wielu zaufanych współpracowników, których może konsultować w razie potrzeby. Ci, którzy cię informują i szkolą, również mają coś do powiedzenia, choć w niewielkim stopniu”, mówi Prior. Słysząc słowo szkolenie, ucisk w mojej piersi nieco ustępuje.

Nie wejdę w to zupełnie w ciemno. Oby.

„Wyjaśnij mi proces.”

Prior rozważa moje niepewne żądanie. „Będziesz się szkolić ze swoją sektą. I rywalizować z nimi. Jeśli zajdziesz wystarczająco daleko, będziesz mogła zacząć rywalizować z innymi sektami. Pamiętaj, są tylko dwaj zwycięzcy.”

Tak bardzo chcę ją błagać o więcej informacji. Czym będę się zajmować jako Silent? Czy w ogóle będę tego chciała na końcu? O Kaelu słyszałam prawie nic, poza szeptanymi plotkami i rzadkimi występami w telewizji, które zostawiały więcej pytań niż odpowiedzi. Owszem, zakradałam się nocami po korytarzach instytutu, ale bycie zabójczynią brzmi niedorzecznie.

„A co jeśli odpadnę? Albo ktoś inny?” pytam. „To wszystko? Koniec?”

Twarz Prior wydaje się posępna. „Zostaniesz odesłana do pierwotnych ustaleń. Ponieważ żadna uczelnia ani szkoła średnia nie wybrała cię do swojego programu, zostaniesz domyślnie wysłana do więzień. Tam przydzieli cię strażnik.”

Już to wiedziałam, po prostu chciałam to usłyszeć od kogoś innego. Muszę to wygrać, albo przynajmniej spróbować. Może wtedy będę miała szansę uciec, albo przynajmniej żyć na powierzchni.

Prior uznaje, że na dziś wystarczy rozmów, a ja, z oczekiwaniem i strachem w żołądku, podpisuję kontrakt, rozumiejąc, że od tej chwili nic nie mogę zrobić. Odbiera kartkę, kiwa na lustrze weneckim głową i chowa ją do swojej teczki. To znak ostateczności. Moje poprzednie życie się skończyło.

„Zaprowadzę cię do twojego pokoju. Będziesz mieszkać na tym samym piętrze, co kilku innych z twojej sekty. Radzimy zostać dziś w pokoju, kolacja zostanie ci przyniesiona. Uważamy, że łatwiej się zaaklimatyzować, jeśli ktoś ma czas dla siebie”, wyjaśnia Prior, prowadząc mnie z zamkniętego pomieszczenia z powrotem na korytarz.

Kontynuuje korytarzem i wychodzi przez szklane drzwi na końcu. Idziemy żwirową ścieżką do innego budynku, który otwiera i prowadzi mnie do środka.

Na głównym piętrze jest kuchnia i jadalnia, która przypomina mi miejsce, w którym kiedyś mieszkałam. Jest jednak o wiele nowocześniej i praktycznie widzę swoje odbicie w wypolerowanej podłodze z linoleum. Nie miałam nawet czasu zachwycić się udogodnieniami, z których jutro będę mogła korzystać, zanim Prior pognała mnie po krętych schodach.

Wykładzina na korytarzu jest ciemnomalinowa z granatowym wzorem. Drzwi, które mijamy, są z pełnego ciemnego drewna, miejmy nadzieję, że wystarczająco tłumią dźwięki, żebym dziś mogła się wyspać. To chyba nie problem, bo słyszę swoje kroki na puszystym dywanie.

Prior znajduje mój pokój i wprowadza mnie do środka, kładąc klucz na mojej dłoni.

Nic szczególnego. Prawie identyczny jak ten, który miałam w instytucie. Pojedyncze łóżko z metalową ramą przysunięte do ściany, białe lniane prześcieradła naciągnięte — równo i precyzyjnie. Przy łóżku stoi stolik nocny z mahoniu, a obok pasująca komoda. Wszystko jest bardzo podstawowe, zauważam, przecierając palcami gruby kurz spoczywający na powierzchni mojego biurka, a trzy wiszące półki nad nim mają podobną estetykę.

„Ostatni student tutaj był pierwszym, który odpadł w poprzedniej rundzie”, mówi Prior. „Pomyślałam, że powinnaś wiedzieć.”

Świetnie.

„Zgłoś się do jadalni o wschodzie słońca jutro. Zabraliśmy zasłony z twojego okna, żebyś nie zaspała. Powodzenia”, mówi, zanim zamyka za sobą drzwi.

Stoję pośrodku pokoju, nieswoja. Nie wiem, jak bardzo mi się tu podoba, a to dopiero pierwszy dzień. I mam jeszcze tyle do poznania. Jaki będzie mój harmonogram, jak wygląda szkolenie. Idę zupełnie w ciemno, a tego właśnie bałam się najbardziej.

Cofam się o kilka kroków i siadam na łóżku. Co ja zrobiłam?

Nie mogę się cofnąć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

~Jada

Nie spałam spokojnie tej nocy.

Łóżko było wygniecione na kształt kogoś innego, więc przez całą noc wierciłam się niespokojnie. Nieznane nawiedza moje sny, tyle razy budziłam się, nie wiedząc, gdzie jestem, że to aż niedorzeczne. Jestem pośrodku niczego, mój los nieznany. Ktokolwiek śpi w pokojach wokół mnie, z pewnością jest równie niespokojny o jutro. Pocieszam się myślą, że nie jestem sama.

Brak zasłon naprawdę spełnia swoje zadanie. Słońce raziło mnie w oczy w chwili, gdy tylko wzeszło, o jakiejś nieludzkiej godzinie. Choć moje ciało protestowało, wiedziałam, że to sygnał, by wstać i stawić czoła temu nieokreślonemu dniu.

Z czystego przyzwyczajenia pościeliłam łóżko. Jeśli to miejsce przypomina instytut, w którym się wychowałam, ktoś przyjdzie to sprawdzić, a potem mnie skarci, jeśli zrobiłam to źle. Więc składam prześcieradła i decyduję się wybrać coś do ubrania. Nie pozwolono mi zabrać żadnych ubrań ani rzeczy osobistych. Choć mnie to smuci, wiem, że i tak nie miałam niczego wartościowego. Jestem pewna, że wszystko zostanie wyrzucone. I tak się rozpadało, a nie miałam żadnych portretów rodziny.

Otwieram górną szufladę komody. Pełno w niej bielizny i skarpetek. Wybieram parę i przechodzę do następnej szuflady. Ta wypełniona jest koszulkami i spodniami. Rajstopy kompresyjne. Wybieram czarną parę i dobieram do tego bardzo jasnoszarą koszulkę. Cokolwiek przyniesie dzisiejszy dzień, z pewnością będzie wymagało dużo ruchu. Po przebraniu znajduję w szafie buty i kurtki.

Gdy wiązałam sznurówki, nagle rozbrzmiał w moim pokoju przeszywający dźwięk mikrofonu.

"Dzień dobry, zawodnicy. Mamy nadzieję, że już wstaliście. Macie dziesięć minut, by zgłosić się na dół, gdzie zostaniecie poinformowani," oznajmił głos. Jest męski, co wyraźnie różni się od ostatniej osoby, z którą miałam tu do czynienia. Być może ten będzie chętniej odpowiadał na moje pytania.

Przeczesuję włosy i związuje je, zanim schodzę na dół. Musiałam być dość wcześnie, bo gdy cicho wychodzę na korytarz, jest zupełnie pusty. Szybko schodzę po schodach, chcąc zobaczyć, kto nas dzisiaj tu przywita. Jeśli to jeden z trenerów, bardzo chcę wiedzieć, co dziś jest w planie.

Dokładnie tę osobę znajduję w stołówce.

Mężczyzna stoi tam z założonymi rękami, patrząc z góry na dziewczynę o głowę od niego niższą. Zdają się być pogrążeni w rozmowie, ale to nie przeszkadza mi podejść prosto do nich. Nietrudno się domyślić, że ten mężczyzna jest trenerem albo zajmuje tu wysoką pozycję. Ma szerokie ramiona, wyraźnie zarysowane mięśnie i widać po nim lata ciężkiej pracy. Nie jestem pewna, czy ma na sobie mundur, ale i tak budzi respekt. Czarna tunika i ciemne spodnie. Coś, w czym łatwo się poruszać.

Dziewczyna, z którą rozmawia, mówi zdecydowanie więcej od niego. Wygląda podobnie do niego, ma ciemne włosy, ale jej sięgają aż do bioder i kręcą się w miękkich lokach. Jest naprawdę ładna. Gdy podchodzę, zerka na mnie, jej oczy są ciepłobrązowe, łagodne.

„Ilu jeszcze ludzi bierze udział w zawodach?” – pyta dziewczyna stanowczo. Ma na sobie gruby Dyscyplinarny Pakiet, co mnie uspokaja. Mam nadzieję, że niewielu zawodników będzie z innych Pakietów.

„Większości zawodników nigdy nie poznacie. Ale przeciętnie jest was czterdziestu,” wyjaśnia mężczyzna.

Czarnowłosa dziewczyna przerywa swoją tyradę o tym, jak bardzo ją obraża to, że jest tylu rywali. Oboje patrzą na mnie, ale nie dam się onieśmielić. Jestem tu z tego samego powodu co oni – by wygrać i nie zostać zesłaną do więzienia na resztę życia.

„A jak się nazywasz?” – pyta mężczyzna. Jego hebanowe włosy idealnie pasują do ciemnych oczu. Z bliska widzę, że jest młodszy, niż wydawał się z daleka, choć na pewno jest ode mnie kilka lat starszy. Zerka na swój clipboard, którego nawet nie zauważyłam, że trzyma.

„Jada Michaels,” mówię, rzucając nerwowe spojrzenie na drugą dziewczynę. Ta w milczeniu mnie obserwuje.

Mężczyzna nie uśmiecha się do mnie. „Będę twoim trenerem, dopóki przetrwasz tutaj. Zwykle mówią na mnie Niko. To jest jedna z twoich rywalek, Shana. Będzie w twojej sekcie.”

Shana obdarza mnie uśmiechem, na który odpowiadam tym samym. Mam nadzieję, że pozostała ósemka w mojej sekcie nie będzie aż tak konkurencyjna. Bardzo chcę wygrać, ale nie zamierzam od razu odpychać żadnego z nich. Chyba że od razu wyciągną rękę. Mimo że Shana nic nie mówi, mam przeczucie, że jest tutaj z podobnego powodu co ja. Że to może być ostatnia szansa dla każdego z nas.

Wszyscy zjawili się przed upływem dziesięciu minut, co ogromnie ucieszyło Niko. Zanotował imiona wszystkich, co dało mi szansę przyjrzeć się każdemu i spróbować ustalić, kto jest kim. Może i nic o nich nie wiem, ale przynajmniej wiem, że konkuruję z pięcioma dziewczynami i pięcioma chłopakami.

Wszyscy zostali zmuszeni do wspólnego usadzenia się przy tym samym stole na śniadanie. Każde z nas czekało, aż ktoś przerwie ciszę.

„Nie mogę uwierzyć, że tu jesteś”, odzywa się nagle jeden chłopak. Kojarzę go jako Parkera, tej niechlujnej, blond czupryny spiętej z tyłu nie da się zapomnieć. Podobnie jak arogancji, którą emanował podając Niko swoje imię. Wszyscy to widzieli. Nie dziwi mnie, że odezwał się jako pierwszy.

Celuje w Baylee Torres, bardzo drobną, ładną dziewczynę o miodowo-blond włosach, podobnych do Parkerowych. „Zamknij się.”

„Myślałem, że tatuś kupił ci miejsce w dobrej szkole. Albo odkryli, że nie jesteś dość inteligentna dla nich?” – drąży Parker, z irytującym uśmieszkiem, który wszyscy najchętniej by z niego zmazali.

„Przynajmniej moje życie nie jest tak żałosne, że zapijam się do nieprzytomności”, ripostuje Baylee.

Wszyscy przełykają ślinę z zakłopotaniem. Najwyraźniej się znają, co mnie zaskakuje. Z tego co wiem, żadna inna dziewczyna nie dostała tej samej oferty co ja. Nie po reakcji Cunninghama. Już po tej krótkiej wymianie zdań czuję, że każdy został tu wybrany z jakiegoś powodu. Z powodu problemu. Każdy z nas go miał.

„Wygląda na to, że jest tu trochę napięcia. Musimy jednak współpracować. Rywalizujemy przecież z innymi sektami”, mówi Shana, tonem napominającym i stanowczym. Siedzi tuż obok mnie i mam ochotę szturchnąć ją z wdzięcznością, ale się powstrzymuję. „Może opowiedzmy sobie trochę o sobie.”

Nikt się nie odzywa. Nie chcąc, żeby propozycja Shany poszła na marne, zabieram głos.

„Jestem Jada. Zostałam cofnięta o rok w internacie. Nie miałam przyjaciół, podpisałam ten kontrakt, bo nie miałam innego wyjścia. To albo więzienie”, mówię. Jestem brutalnie szczera. Inaczej wątpię, żeby ktoś zdobył się na zaufanie i odwagę, by powiedzieć to, co nas naprawdę interesuje.

Dziewczyna obok mnie wzdycha. „Jestem Ciera. Mój tata jest naczelnikiem więzienia i żeby wyciągnąć mojego chłopaka z celi, ukradłam mu klucz. To tata namówił mnie na tę okazję.”

Zaciskam szczęki. Nigdy nie spotkałam nikogo, kto wybrałby drogę bezprawia. To mnie niepokoi. Może to nie jest najcięższe przestępstwo, ale Ciera wygląda na osobę, która nie pozwoli sobie w kaszę dmuchać. Farbować włosów zawsze było w szkole zabronione, więc widząc płomiennorudy kolor w jej włosach, byłam zaskoczona.

„Nieźle”, mówi Parker. Ciera rzuca mu gniewne spojrzenie.

„Jestem Baylee. Parker to dupek z mojej poprzedniej szkoły”, mówi, piorunując spojrzeniem uśmiechniętego chłopaka po drugiej stronie stołu. „Wybrałam to, bo nie chciałam robić tego, czego chcieli moi rodzice. Chciałam być inna, choć raz.”

Po jej zachowaniu widzę, że pochodzi z zamożnej rodziny. Ubrana jest tak jak my, ale na szyi widzę drogi naszyjnik, lśniący pięknymi diamentami i kryształami. Włosy ma zebrane w kucyk, co podkreśla jej piwne oczy.

„Jestem Ace. Ta okazja pozwoliła mi wyjść z więzienia”, mówi szorstko.

Mrugam kilka razy, a Shana dopytuje: „Z więzienia? Za co?”

Szczęka chłopaka się zaciska. Wybrał kurtkę z ciemnym kapturem, który opada mu na czoło. Ledwo widzę te hebanowe oczy pod spodem. Coś ukrywa i postanawiam, że będę go unikać. Nie chcę się przekonać, do czego jest zdolny.

Zanim zdąży odpowiedzieć, choć mam przeczucie, że i tak by nie powiedział, Niko podchodzi do naszego stołu. Nawet nie zdążyłam skończyć śniadania, na które składały się owoce na owsiance.

Klaszcze w dłonie. „Wszyscy się szykujcie. Idziemy poznać Alfę.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Alpha Kael

Alpha Kael

51 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

51

Treść

Aa