~Jada
Widok tego sprawia, że wycofuję się z początkowego podekscytowania.
Obiekt robi wrażenie – budynek za głównym biurem wznosi się wyżej niż jakikolwiek inny. Tynk elewacyjny ma popielatoszary kolor, okna są przyciemnione, ciemne i lustrzane. W biurze jest nieco cieplej, a wypielęgnowane ogrody, wypełnione drobnymi topiarami, prowadzą żwirową ścieżką do głównych drzwi. Pozostałe budynki są podobne, mają jednak więcej okien. Ale za uchylonymi drzwiami samochodu, mimo chłodnej atmosfery, ptaki ćwierkają, a wiśnie kwitnące przy podjeździe słodzą powietrze.
„W środku czeka na ciebie kolejna umowa do podpisania, jeśli tylko będziesz chciała”, mówi Prior, kiedy nerwowo wysuwam się z samochodu, zostawiając za sobą pluszowe siedzenia SUV-a. „A potem przejdziemy dalej.”
Podążam za nią, gdy nienaturalnie szybko stuka obcasami po żwirze, prowadząc mnie przez frontowe drzwi.
Zakładałam, że to tylko biuro. Ale nie ma tu lady recepcyjnej, żadnej wypielęgnowanej pani ani niskich sof otoczonych eleganckimi stolikami kawowymi i bujnymi zielonymi roślinami w donicach. Zamiast tego jest puste pomieszczenie z wykładziną w kolorze węgla i bielonymi ścianami. Pokój skręca w lewo w korytarz z rzędami drzwi. Prior ignoruje drzwi przed nami i prowadzi nas korytarzem dalej.
„Jeśli chcesz odejść, możesz to zrobić”, mówi Prior, nawet nie odwracając się przez ramię, żeby na mnie spojrzeć. „Zanim podpiszesz umowę.”
Beznamiętność jej głosu mówi mi, że kiedy już podpiszę tę umowę, nie będzie odwrotu. I to mnie niepokoi. Tak bardzo, że ściany wydają się mniejsze, niż są, gdy prowadzi mnie do kwadratowego, zamkniętego pomieszczenia z dużym lustrem weneckim, za którym nic nie widzę. Ktoś mnie obserwuje z drugiej strony. Włoski na karku stają mi dęba.
W pokoju stoi tylko solidne biurko z metalową płytą odbijającą ostre światło z góry, po jego bokach dwa krzesła, na których siadam razem z Prior.
Jest mi zimno. Klimatyzator gładko owiewa moją skórę suchym powietrzem. Nie miałam czasu się spakować. Nie miałam czasu narzucić swetra, zanim wyszłam. Czy ta chwila może być jeszcze gorsza?
Zaskakuję samą siebie, czekając cierpliwie, aż Before powie mi, po co tu jestem. Ci ludzie nie dadzą się popędzać. Mają własny plan, którego będą się trzymać, bez względu na to, czy będę na nich naciskać. Więc czekam, stukając obgryzionymi paznokciami w metalową powierzchnię, podczas gdy Prior wyciąga umowę z aktówki i kładzie ją przede mną wraz z niebieskim długopisem. Ta umowa jest grubsza o kilka dodatkowych kartek.
„Możesz przeczytać drobny druk, albo mogę ci wyjaśnić, jak mogą wyglądać najbliższe tygodnie,” proponuje Prior. Przełykam nerwowo ślinę, zerkając na słowa, które mieszają mi się w oczach w kompletny chaos. Zdecydowanie wolę, żeby to Prior mi wytłumaczyła, wtedy w razie czego będę mogła zadawać pytania.
„Proszę, mów,” mamroczę.
Prior zerka w stronę lustrzanej ściany, zanim zaczyna mówić. „Jak wiesz, to jest konkurs. Zostaniesz przydzielona do sekcji, w której będziesz rywalizować. Cztery sekcje po dziesięć różnych osób, które zostały wybrane do tego samego programu co ty. Tylko dwoje dostanie szansę na końcu. Eliminowani zostaną odprowadzeni do więzień, gdzie pozostaną.”
Gardło mi wysycha. Wiedziałam, że taki będzie mój los, ale myśl o tym, by tam trafić, wydaje się teraz odpychająca. Nie spodziewam się wygrać, ale mam nadzieję, że nie zostanę tam odesłana. Część mnie ma ochotę uciec.
„Co czeka na końcu?” pytam, beznamiętnym i cichym głosem. Mój ton się zmienił. Jestem po prostu ciekawa i lekko zaniepokojona.
„Praca dla Alfy Kaela, oczywiście. Słyszałaś kiedyś o Milczących?”
Zamieram. Słyszałam o Milczących, ale nigdy w to nie wierzyłam. Jasne, rzadko słyszało się coś o Kaelu, ale myśl, że ma własną sekcję Milczących, którzy go bronią i bezwzględnie wykonują jego rozkazy, wydawała się absurdalna. Dziewczyny w instytucie plotkowały, że widziały ich przemykających w cieniu. Niektóre szeptały, że znają któregoś osobiście, albo że ich chłopak na odległość nim jest. Zawsze przewracałam oczami i odwracałam głowę.
Siedząc tu, patrząc w stalowe oczy Prior, nie ma żartu. Nie ma kłamstwa. A kiedy spoglądam na umowę, widzę imię Alfy i słowo Milczący. Ofertę... bym stała się jednym z nich.
„Na czym polega bycie Milczącym?” pytam. Mój głos jest ochrypły, więc odchrząkuję. Odruch dźwięczy donośnie, gwałtownie sprowadzając mnie do rzeczywistości. W co ja się wpakowałam?
Prior obdarza mnie wymuszonym uśmiechem, ale widzę w jej oczach jakiś rodzaj współczucia. Może powinnam żałować podpisania pierwszego kontraktu. Może powinnam była się wycofać. Ale nie, nie powinnam. W przeciwnym razie żyłabym jak niewolnica strażnika więziennego. Może udałoby mi się uciec, ale dokąd bym poszła? Nie mam już niczego w życiu. Niczego poza tą szansą, z cienką wstążką sukcesu na końcu.
„Dowiesz się później. To nie jest coś, o czym można zostać poinformowanym, tylko coś, czego się dowiadujesz”, mówi mi, na co powstrzymuję się przed przewróceniem oczami. Powinnam się tego spodziewać. Nie jestem pewna, jak bardzo chcę się tego dowiedzieć. Wolałabym jednak wiedzieć na pewno, w co się pakuję.
„Jak działa ta rywalizacja?” pytam, przeciągając opuszkami palców po metalowym stole, który kiedyś był nieskazitelny. „Czy są sędziowie?”
„Kael podejmie ostateczne decyzje, ponieważ to są jego Silents. Jednak ma wielu zaufanych współpracowników, których może konsultować w razie potrzeby. Ci, którzy cię informują i szkolą, również mają coś do powiedzenia, choć w niewielkim stopniu”, mówi Prior. Słysząc słowo szkolenie, ucisk w mojej piersi nieco ustępuje.
Nie wejdę w to zupełnie w ciemno. Oby.
„Wyjaśnij mi proces.”
Prior rozważa moje niepewne żądanie. „Będziesz się szkolić ze swoją sektą. I rywalizować z nimi. Jeśli zajdziesz wystarczająco daleko, będziesz mogła zacząć rywalizować z innymi sektami. Pamiętaj, są tylko dwaj zwycięzcy.”
Tak bardzo chcę ją błagać o więcej informacji. Czym będę się zajmować jako Silent? Czy w ogóle będę tego chciała na końcu? O Kaelu słyszałam prawie nic, poza szeptanymi plotkami i rzadkimi występami w telewizji, które zostawiały więcej pytań niż odpowiedzi. Owszem, zakradałam się nocami po korytarzach instytutu, ale bycie zabójczynią brzmi niedorzecznie.
„A co jeśli odpadnę? Albo ktoś inny?” pytam. „To wszystko? Koniec?”
Twarz Prior wydaje się posępna. „Zostaniesz odesłana do pierwotnych ustaleń. Ponieważ żadna uczelnia ani szkoła średnia nie wybrała cię do swojego programu, zostaniesz domyślnie wysłana do więzień. Tam przydzieli cię strażnik.”
Już to wiedziałam, po prostu chciałam to usłyszeć od kogoś innego. Muszę to wygrać, albo przynajmniej spróbować. Może wtedy będę miała szansę uciec, albo przynajmniej żyć na powierzchni.
Prior uznaje, że na dziś wystarczy rozmów, a ja, z oczekiwaniem i strachem w żołądku, podpisuję kontrakt, rozumiejąc, że od tej chwili nic nie mogę zrobić. Odbiera kartkę, kiwa na lustrze weneckim głową i chowa ją do swojej teczki. To znak ostateczności. Moje poprzednie życie się skończyło.
„Zaprowadzę cię do twojego pokoju. Będziesz mieszkać na tym samym piętrze, co kilku innych z twojej sekty. Radzimy zostać dziś w pokoju, kolacja zostanie ci przyniesiona. Uważamy, że łatwiej się zaaklimatyzować, jeśli ktoś ma czas dla siebie”, wyjaśnia Prior, prowadząc mnie z zamkniętego pomieszczenia z powrotem na korytarz.
Kontynuuje korytarzem i wychodzi przez szklane drzwi na końcu. Idziemy żwirową ścieżką do innego budynku, który otwiera i prowadzi mnie do środka.
Na głównym piętrze jest kuchnia i jadalnia, która przypomina mi miejsce, w którym kiedyś mieszkałam. Jest jednak o wiele nowocześniej i praktycznie widzę swoje odbicie w wypolerowanej podłodze z linoleum. Nie miałam nawet czasu zachwycić się udogodnieniami, z których jutro będę mogła korzystać, zanim Prior pognała mnie po krętych schodach.
Wykładzina na korytarzu jest ciemnomalinowa z granatowym wzorem. Drzwi, które mijamy, są z pełnego ciemnego drewna, miejmy nadzieję, że wystarczająco tłumią dźwięki, żebym dziś mogła się wyspać. To chyba nie problem, bo słyszę swoje kroki na puszystym dywanie.
Prior znajduje mój pokój i wprowadza mnie do środka, kładąc klucz na mojej dłoni.
Nic szczególnego. Prawie identyczny jak ten, który miałam w instytucie. Pojedyncze łóżko z metalową ramą przysunięte do ściany, białe lniane prześcieradła naciągnięte — równo i precyzyjnie. Przy łóżku stoi stolik nocny z mahoniu, a obok pasująca komoda. Wszystko jest bardzo podstawowe, zauważam, przecierając palcami gruby kurz spoczywający na powierzchni mojego biurka, a trzy wiszące półki nad nim mają podobną estetykę.
„Ostatni student tutaj był pierwszym, który odpadł w poprzedniej rundzie”, mówi Prior. „Pomyślałam, że powinnaś wiedzieć.”
Świetnie.
„Zgłoś się do jadalni o wschodzie słońca jutro. Zabraliśmy zasłony z twojego okna, żebyś nie zaspała. Powodzenia”, mówi, zanim zamyka za sobą drzwi.
Stoję pośrodku pokoju, nieswoja. Nie wiem, jak bardzo mi się tu podoba, a to dopiero pierwszy dzień. I mam jeszcze tyle do poznania. Jaki będzie mój harmonogram, jak wygląda szkolenie. Idę zupełnie w ciemno, a tego właśnie bałam się najbardziej.
Cofam się o kilka kroków i siadam na łóżku. Co ja zrobiłam?
Nie mogę się cofnąć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
~Jada
Nie spałam spokojnie tej nocy.
Łóżko było wygniecione na kształt kogoś innego, więc przez całą noc wierciłam się niespokojnie. Nieznane nawiedza moje sny, tyle razy budziłam się, nie wiedząc, gdzie jestem, że to aż niedorzeczne. Jestem pośrodku niczego, mój los nieznany. Ktokolwiek śpi w pokojach wokół mnie, z pewnością jest równie niespokojny o jutro. Pocieszam się myślą, że nie jestem sama.
Brak zasłon naprawdę spełnia swoje zadanie. Słońce raziło mnie w oczy w chwili, gdy tylko wzeszło, o jakiejś nieludzkiej godzinie. Choć moje ciało protestowało, wiedziałam, że to sygnał, by wstać i stawić czoła temu nieokreślonemu dniu.
Z czystego przyzwyczajenia pościeliłam łóżko. Jeśli to miejsce przypomina instytut, w którym się wychowałam, ktoś przyjdzie to sprawdzić, a potem mnie skarci, jeśli zrobiłam to źle. Więc składam prześcieradła i decyduję się wybrać coś do ubrania. Nie pozwolono mi zabrać żadnych ubrań ani rzeczy osobistych. Choć mnie to smuci, wiem, że i tak nie miałam niczego wartościowego. Jestem pewna, że wszystko zostanie wyrzucone. I tak się rozpadało, a nie miałam żadnych portretów rodziny.
Otwieram górną szufladę komody. Pełno w niej bielizny i skarpetek. Wybieram parę i przechodzę do następnej szuflady. Ta wypełniona jest koszulkami i spodniami. Rajstopy kompresyjne. Wybieram czarną parę i dobieram do tego bardzo jasnoszarą koszulkę. Cokolwiek przyniesie dzisiejszy dzień, z pewnością będzie wymagało dużo ruchu. Po przebraniu znajduję w szafie buty i kurtki.
Gdy wiązałam sznurówki, nagle rozbrzmiał w moim pokoju przeszywający dźwięk mikrofonu.
"Dzień dobry, zawodnicy. Mamy nadzieję, że już wstaliście. Macie dziesięć minut, by zgłosić się na dół, gdzie zostaniecie poinformowani," oznajmił głos. Jest męski, co wyraźnie różni się od ostatniej osoby, z którą miałam tu do czynienia. Być może ten będzie chętniej odpowiadał na moje pytania.
Przeczesuję włosy i związuje je, zanim schodzę na dół. Musiałam być dość wcześnie, bo gdy cicho wychodzę na korytarz, jest zupełnie pusty. Szybko schodzę po schodach, chcąc zobaczyć, kto nas dzisiaj tu przywita. Jeśli to jeden z trenerów, bardzo chcę wiedzieć, co dziś jest w planie.
Dokładnie tę osobę znajduję w stołówce.
Mężczyzna stoi tam z założonymi rękami, patrząc z góry na dziewczynę o głowę od niego niższą. Zdają się być pogrążeni w rozmowie, ale to nie przeszkadza mi podejść prosto do nich. Nietrudno się domyślić, że ten mężczyzna jest trenerem albo zajmuje tu wysoką pozycję. Ma szerokie ramiona, wyraźnie zarysowane mięśnie i widać po nim lata ciężkiej pracy. Nie jestem pewna, czy ma na sobie mundur, ale i tak budzi respekt. Czarna tunika i ciemne spodnie. Coś, w czym łatwo się poruszać.
Dziewczyna, z którą rozmawia, mówi zdecydowanie więcej od niego. Wygląda podobnie do niego, ma ciemne włosy, ale jej sięgają aż do bioder i kręcą się w miękkich lokach. Jest naprawdę ładna. Gdy podchodzę, zerka na mnie, jej oczy są ciepłobrązowe, łagodne.
„Ilu jeszcze ludzi bierze udział w zawodach?” – pyta dziewczyna stanowczo. Ma na sobie gruby Dyscyplinarny Pakiet, co mnie uspokaja. Mam nadzieję, że niewielu zawodników będzie z innych Pakietów.
„Większości zawodników nigdy nie poznacie. Ale przeciętnie jest was czterdziestu,” wyjaśnia mężczyzna.
Czarnowłosa dziewczyna przerywa swoją tyradę o tym, jak bardzo ją obraża to, że jest tylu rywali. Oboje patrzą na mnie, ale nie dam się onieśmielić. Jestem tu z tego samego powodu co oni – by wygrać i nie zostać zesłaną do więzienia na resztę życia.
„A jak się nazywasz?” – pyta mężczyzna. Jego hebanowe włosy idealnie pasują do ciemnych oczu. Z bliska widzę, że jest młodszy, niż wydawał się z daleka, choć na pewno jest ode mnie kilka lat starszy. Zerka na swój clipboard, którego nawet nie zauważyłam, że trzyma.
„Jada Michaels,” mówię, rzucając nerwowe spojrzenie na drugą dziewczynę. Ta w milczeniu mnie obserwuje.
Mężczyzna nie uśmiecha się do mnie. „Będę twoim trenerem, dopóki przetrwasz tutaj. Zwykle mówią na mnie Niko. To jest jedna z twoich rywalek, Shana. Będzie w twojej sekcie.”
Shana obdarza mnie uśmiechem, na który odpowiadam tym samym. Mam nadzieję, że pozostała ósemka w mojej sekcie nie będzie aż tak konkurencyjna. Bardzo chcę wygrać, ale nie zamierzam od razu odpychać żadnego z nich. Chyba że od razu wyciągną rękę. Mimo że Shana nic nie mówi, mam przeczucie, że jest tutaj z podobnego powodu co ja. Że to może być ostatnia szansa dla każdego z nas.
Wszyscy zjawili się przed upływem dziesięciu minut, co ogromnie ucieszyło Niko. Zanotował imiona wszystkich, co dało mi szansę przyjrzeć się każdemu i spróbować ustalić, kto jest kim. Może i nic o nich nie wiem, ale przynajmniej wiem, że konkuruję z pięcioma dziewczynami i pięcioma chłopakami.
Wszyscy zostali zmuszeni do wspólnego usadzenia się przy tym samym stole na śniadanie. Każde z nas czekało, aż ktoś przerwie ciszę.
„Nie mogę uwierzyć, że tu jesteś”, odzywa się nagle jeden chłopak. Kojarzę go jako Parkera, tej niechlujnej, blond czupryny spiętej z tyłu nie da się zapomnieć. Podobnie jak arogancji, którą emanował podając Niko swoje imię. Wszyscy to widzieli. Nie dziwi mnie, że odezwał się jako pierwszy.
Celuje w Baylee Torres, bardzo drobną, ładną dziewczynę o miodowo-blond włosach, podobnych do Parkerowych. „Zamknij się.”
„Myślałem, że tatuś kupił ci miejsce w dobrej szkole. Albo odkryli, że nie jesteś dość inteligentna dla nich?” – drąży Parker, z irytującym uśmieszkiem, który wszyscy najchętniej by z niego zmazali.
„Przynajmniej moje życie nie jest tak żałosne, że zapijam się do nieprzytomności”, ripostuje Baylee.
Wszyscy przełykają ślinę z zakłopotaniem. Najwyraźniej się znają, co mnie zaskakuje. Z tego co wiem, żadna inna dziewczyna nie dostała tej samej oferty co ja. Nie po reakcji Cunninghama. Już po tej krótkiej wymianie zdań czuję, że każdy został tu wybrany z jakiegoś powodu. Z powodu problemu. Każdy z nas go miał.
„Wygląda na to, że jest tu trochę napięcia. Musimy jednak współpracować. Rywalizujemy przecież z innymi sektami”, mówi Shana, tonem napominającym i stanowczym. Siedzi tuż obok mnie i mam ochotę szturchnąć ją z wdzięcznością, ale się powstrzymuję. „Może opowiedzmy sobie trochę o sobie.”
Nikt się nie odzywa. Nie chcąc, żeby propozycja Shany poszła na marne, zabieram głos.
„Jestem Jada. Zostałam cofnięta o rok w internacie. Nie miałam przyjaciół, podpisałam ten kontrakt, bo nie miałam innego wyjścia. To albo więzienie”, mówię. Jestem brutalnie szczera. Inaczej wątpię, żeby ktoś zdobył się na zaufanie i odwagę, by powiedzieć to, co nas naprawdę interesuje.
Dziewczyna obok mnie wzdycha. „Jestem Ciera. Mój tata jest naczelnikiem więzienia i żeby wyciągnąć mojego chłopaka z celi, ukradłam mu klucz. To tata namówił mnie na tę okazję.”
Zaciskam szczęki. Nigdy nie spotkałam nikogo, kto wybrałby drogę bezprawia. To mnie niepokoi. Może to nie jest najcięższe przestępstwo, ale Ciera wygląda na osobę, która nie pozwoli sobie w kaszę dmuchać. Farbować włosów zawsze było w szkole zabronione, więc widząc płomiennorudy kolor w jej włosach, byłam zaskoczona.
„Nieźle”, mówi Parker. Ciera rzuca mu gniewne spojrzenie.
„Jestem Baylee. Parker to dupek z mojej poprzedniej szkoły”, mówi, piorunując spojrzeniem uśmiechniętego chłopaka po drugiej stronie stołu. „Wybrałam to, bo nie chciałam robić tego, czego chcieli moi rodzice. Chciałam być inna, choć raz.”
Po jej zachowaniu widzę, że pochodzi z zamożnej rodziny. Ubrana jest tak jak my, ale na szyi widzę drogi naszyjnik, lśniący pięknymi diamentami i kryształami. Włosy ma zebrane w kucyk, co podkreśla jej piwne oczy.
„Jestem Ace. Ta okazja pozwoliła mi wyjść z więzienia”, mówi szorstko.
Mrugam kilka razy, a Shana dopytuje: „Z więzienia? Za co?”
Szczęka chłopaka się zaciska. Wybrał kurtkę z ciemnym kapturem, który opada mu na czoło. Ledwo widzę te hebanowe oczy pod spodem. Coś ukrywa i postanawiam, że będę go unikać. Nie chcę się przekonać, do czego jest zdolny.
Zanim zdąży odpowiedzieć, choć mam przeczucie, że i tak by nie powiedział, Niko podchodzi do naszego stołu. Nawet nie zdążyłam skończyć śniadania, na które składały się owoce na owsiance.
Klaszcze w dłonie. „Wszyscy się szykujcie. Idziemy poznać Alfę.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
~Jada
Nie wiedziałam, że spotkamy Alfę tak wcześnie.
Wszyscy wydają się ogarnięci nerwowym napięciem. Dzielimy to samo niedowierzanie. Może gdyby nasz Alfa częściej pojawiał się publicznie, albo nie otaczałoby go tyle plotek, nie bylibyśmy aż tak zaskoczeni.
Niko prowadzi nas z budynku, w którym wszyscy spaliśmy, kierując w stronę tak wysokiego gmachu, że cień przez niego rzucany przenika mnie do kości. Gdy docieramy, ogromne drzwi zostają otwarte, a Niko pospiesznie nas wprowadza. Wszyscy są zbyt zszokowani, by powiedzieć choć słowo, rozglądając się po tym, co zakładam, jest salą gimnastyczną.
Niko każe nam ustawić się w szeregu, co robimy bez protestu. Domyślam się, że wszyscy zbyt się boją, że Kael nas obserwuje, by się wychylać.
Stoję między Shaną a Acem. Po tym, co Ace przyznał, jestem spięta w jego towarzystwie. Dlaczego trafił do więzienia? Każdy tutaj wydaje się mieć jakąś przeszłość związaną z wykroczeniami, do pewnego stopnia także ja. Zastanawiam się, czy wszyscy zostaliśmy wybrani z jakiegoś powodu. Patrząc na to, jak Baylee i Parker pluli jadem na siebie, nie sądzę, by wszyscy dogadali się do końca tej rywalizacji.
"Alfa pokładał dużą wiarę w Skautach, którzy uznali, że nadajecie się do tych zawodów," mówi nam Niko. Krocząc groźnie przed nami, patrzy każdemu z nas prosto w oczy, gdy przechodzi.
Niko nie ma problemu z zastraszaniem wszystkich tutaj. Kilka lat starszy od nas, na prawym policzku ma dwie małe blizny biegnące równolegle do siebie. Jego dłonie także są pokryte bliznami, których pochodzenia nie znamy. Mogę bezpiecznie założyć, że nie podzieliłby się ich historią z nikim. A te oczy... Wyobrażam sobie, że to jedyna część jego ciała, którą widzi ofiara, gdy Niko realizuje swój cel jako Silent.
"Będzie chciał was wszystkich zobaczyć. Usłyszeć wasze imiona i tak dalej," wyjaśnia Niko. "Jakieś pytania?"
"Chcę wiedzieć, jak dokładnie będą wyglądać te zawody. I kiedy oraz jak—"
Niko podnosi ręce, przerywając pytania Baylee. Wszystko, o co pytała, ciekawi także mnie. Byli bardzo ogólnikowi, jeśli chodzi o nasz trening, i mam złe przeczucie, że nikomu z nas się nie spodoba. Nawet nie wiemy, w czym właściwie będziemy ze sobą rywalizować.
"Tego wszystkiego dowiecie się z czasem. Ważne, żebyście wiedzieli, że uczycie się poprzez doświadczenie, i tylko w ten sposób. Silents nie mają czasu słuchać, czego się od nich wymaga. Uczą się w terenie, i tak samo wy będziecie," wyjaśnia Niko, ku mojemu niezadowoleniu.
Nie radzę sobie dobrze z nieznanym. Już podjęłam to ryzyko, więc świadomość, że nie będę wiedziała, co mnie czeka, dopóki to nie nadejdzie, sprawia, że czuję się niezwykle nieswojo. Po tym, jak wszyscy inni przestępują z nogi na nogę i pocierają kark, widzę, że myślą to samo co ja.
Niko zamierza znów się odezwać, jednak jego głos zostaje przerwany przez westchnienia, które rozlegają się z rzędu zawodników.
Podążam za ich wzrokiem i dostrzegam, kto stoi po drugiej stronie sali gimnastycznej, opierając się o otwarty łuk. To Alfa. Poznaję to niemal natychmiast, i to nie przez reakcje reszty czy fakt, że widziałam jego zdjęcia. Po prostu to czuję.
Moja pierwsza reakcja: nie wygląda jak na fotografiach Kaela, które oglądaliśmy, ucząc się o jego panowaniu jako Alfy w szkole. Jest starszy, ale nie w fizyczny sposób. Z wyrazu jego oczu bije dojrzałość, jakby widział rzeczy, których żadne z nas sobie nie wyobraża. Kolejna myśl: dziwi mnie, że potrzebuje Silentów, by wykonywali jego rozkazy. Samą sylwetką—niezależnie od mojej siły i umiejętności—uciekłabym w popłochu, gdybym zobaczyła go w walce.
Kiedy zdaje sobie sprawę, że wszyscy zauważyli jego obecność, odpycha się od framugi drzwi i przechodzi przez salę do nas. Widzieć go z bliska, w szczegółach, jest ekscytujące, ale w niczym nie pomaga moim niekontrolowanym nerwom.
Na zdjęciach z jego młodszych lat, które widzieliśmy, jego włosy wciąż mają ten drzewiasto-brązowy kolor, potargane w dzikie kosmyki na głowie. Najwyraźniej nie przykłada żadnej wagi do tego, jak się prezentują. Jego oczy są przeszywająco ciemne, niczym obsydian – twarde, jak sam kamień, który stanowi ich imię. Przeszywają nas wszystkich jednym spojrzeniem, nigdy nie dając nikomu powodu, by pomyślał, że jest wyjątkowy.
Czuję, jak Shana drży przy mnie. Może czuje to samo ode mnie.
Jest przystojny, co tylko mnie irytuje. Dziewczyny w szkole lata temu robiły o nim albumy, ale ostatnio widujemy go rzadziej i ta obsesja zanikła. Jednak wyraźnie pamiętam ochronne spojrzenia zakochanych dziewczyn, gdy poprawnie odpowiadałam na pytanie dotyczące go w klasie. Mam nadzieję, że tutaj nie wydarzy się to samo.
To kwestia zwycięstwa. Chodzi o to, by na końcu pracować dla Kaela, a nie być jego osobistą zabawką. Jesteśmy jednymi z wielu, którzy rywalizują. On nie ma czasu, by sprawić, że którykolwiek z nas poczuje się wyjątkowo.
Staje obok Niko, pozwalając, by za nim podążyła cisza. Nie musi mówić. Jego wzrok przesuwa się po wszystkich, zatrzymując się na początku linii, gdzie stoi Baylee. Ciemne, nieugięte spojrzenie przesuwa się w górę i w dół po jej ciele, po czym patrzy na nią bez wyrazu.
Ktoś stojący obok niej szturcha ją, wyrywając z zamyślenia, w którym studiowała go równie intensywnie, jak on ją.
„A, jestem Baylee. Baylee Torres,” mówi szybko, czerwieniąc się gwałtownie pod jego przenikliwym spojrzeniem. Kiwa głową, po czym wykonuje te same ruchy wzrokiem wobec kolejnej osoby. Każdy jąka się, podając swoje imię, a Alfa nie mówi ani słowa.
W końcu jego spojrzenie dociera do mnie.
Natychmiast rozumiem, dlaczego inni byli tacy zmieszani. W momencie, gdy spojrzał na mnie, wszystko, co chciałam powiedzieć, wyleciało mi z głowy. To tak intensywne, tak przenikliwe. Jest Alfą i wszyscy – także ja – powinniśmy się go bać. Jak bardzo chciałabym nie zachowywać się tak głupio. To moja jedyna szansa, by zrobić na nim wrażenie, ale ledwie udaje mi się wydusić słowa.
Shana musi mnie szturchnąć. Zacinam się na swoim imieniu, zawstydzona, że tak zareagowałam. I przez chwilę przysięgłabym, że widzę, jak oczy Kaela zwężają się nieco na mnie, zanim przechodzi do Ace.
Wypuszczam powietrze, które wstrzymywałam, próbując się rozluźnić. Moje dłonie są mokre od potu, a ja oddycham szybko. To mogło pójść o wiele lepiej, na pewno. Chciałabym zajrzeć do jego myśli i dowiedzieć się, o czym myśli. Pewnie szuka już sposobu, by się mnie pozbyć.
Kiedy Kael usłyszał już nasze imiona i przyjrzał nam się wystarczająco, kiwa głową Niko i odwraca się, by odejść. Każdy z nas jest zaskoczony, że nie padło żadne słowo, lecz jedna osoba postanawia wyrazić swoje wątpliwości.
Pamiętam jego imię – Aric. „To wszystko?”
Kael zatrzymuje się w pół kroku, a my wszyscy jednocześnie wzdrygamy się na śmiałość Arica. Alfa odwraca się, patrząc bezpośrednio na tego, kto się odezwał. Bezwzględna twarz nie daje żadnych odpowiedzi. Po prostu się gapi, aż Aric zaczyna nerwowo drżeć.
„Tak, Aric, to wszystko,” mówi Kael spokojnym tonem. I na tym kończy się rozmowa.
Nie jestem pewna, co to oznacza dla Arica, ale coś mi mówi, że nie zabawi tu długo. Dla reszty to ulga. Jedna osoba mniej – to powód do świętowania, a nie do zmartwienia. Jednak zostawia to we mnie chłód. A co jeśli coś tak prostego jak moja reakcja sprawi, że nie zajdę daleko? To może wydawać się głupie, ale może być prawdą.
Gdy tylko Kael odszedł, równie szybko jak się pojawił, Niko znów stanął przed nami.
Resztę dnia spędziliśmy osobno, każąc nam cały czas siedzieć w pokoju i czytać o historii Stada Dyscypliny. To mnie zmartwiło, bo w szkole już sporo czasu poświęciłam na naukę o tym Stadzie. Do wieczora byłam wykończona.
Odsuwając od siebie książkę, gaszę lampkę i opadam na łóżko.
Tylko po to, by wkrótce po zamknięciu oczu poczuć powagę sytuacji.
Wyciągnięto mnie z łóżka, zanim zdążyłam się zorientować. Światło zostało zapalone, oślepiając mnie. Dwóch ludzi stanęło po bokach, jeden stanął przede mną. Gdy moje oczy przyzwyczajają się do światła, dostrzegam, że osoba naprzeciwko ubrana jest na ciemno, a welon zasłania większość jej twarzy, skrywając tożsamość.
„Nie mów ani słowa,” warczą.
Przesuń w górę, aby kontynuować