~Jada
Nie wiedziałam, że spotkamy Alfę tak wcześnie.
Wszyscy wydają się ogarnięci nerwowym napięciem. Dzielimy to samo niedowierzanie. Może gdyby nasz Alfa częściej pojawiał się publicznie, albo nie otaczałoby go tyle plotek, nie bylibyśmy aż tak zaskoczeni.
Niko prowadzi nas z budynku, w którym wszyscy spaliśmy, kierując w stronę tak wysokiego gmachu, że cień przez niego rzucany przenika mnie do kości. Gdy docieramy, ogromne drzwi zostają otwarte, a Niko pospiesznie nas wprowadza. Wszyscy są zbyt zszokowani, by powiedzieć choć słowo, rozglądając się po tym, co zakładam, jest salą gimnastyczną.
Niko każe nam ustawić się w szeregu, co robimy bez protestu. Domyślam się, że wszyscy zbyt się boją, że Kael nas obserwuje, by się wychylać.
Stoję między Shaną a Acem. Po tym, co Ace przyznał, jestem spięta w jego towarzystwie. Dlaczego trafił do więzienia? Każdy tutaj wydaje się mieć jakąś przeszłość związaną z wykroczeniami, do pewnego stopnia także ja. Zastanawiam się, czy wszyscy zostaliśmy wybrani z jakiegoś powodu. Patrząc na to, jak Baylee i Parker pluli jadem na siebie, nie sądzę, by wszyscy dogadali się do końca tej rywalizacji.
"Alfa pokładał dużą wiarę w Skautach, którzy uznali, że nadajecie się do tych zawodów," mówi nam Niko. Krocząc groźnie przed nami, patrzy każdemu z nas prosto w oczy, gdy przechodzi.
Niko nie ma problemu z zastraszaniem wszystkich tutaj. Kilka lat starszy od nas, na prawym policzku ma dwie małe blizny biegnące równolegle do siebie. Jego dłonie także są pokryte bliznami, których pochodzenia nie znamy. Mogę bezpiecznie założyć, że nie podzieliłby się ich historią z nikim. A te oczy... Wyobrażam sobie, że to jedyna część jego ciała, którą widzi ofiara, gdy Niko realizuje swój cel jako Silent.
"Będzie chciał was wszystkich zobaczyć. Usłyszeć wasze imiona i tak dalej," wyjaśnia Niko. "Jakieś pytania?"
"Chcę wiedzieć, jak dokładnie będą wyglądać te zawody. I kiedy oraz jak—"
Niko podnosi ręce, przerywając pytania Baylee. Wszystko, o co pytała, ciekawi także mnie. Byli bardzo ogólnikowi, jeśli chodzi o nasz trening, i mam złe przeczucie, że nikomu z nas się nie spodoba. Nawet nie wiemy, w czym właściwie będziemy ze sobą rywalizować.
"Tego wszystkiego dowiecie się z czasem. Ważne, żebyście wiedzieli, że uczycie się poprzez doświadczenie, i tylko w ten sposób. Silents nie mają czasu słuchać, czego się od nich wymaga. Uczą się w terenie, i tak samo wy będziecie," wyjaśnia Niko, ku mojemu niezadowoleniu.
Nie radzę sobie dobrze z nieznanym. Już podjęłam to ryzyko, więc świadomość, że nie będę wiedziała, co mnie czeka, dopóki to nie nadejdzie, sprawia, że czuję się niezwykle nieswojo. Po tym, jak wszyscy inni przestępują z nogi na nogę i pocierają kark, widzę, że myślą to samo co ja.
Niko zamierza znów się odezwać, jednak jego głos zostaje przerwany przez westchnienia, które rozlegają się z rzędu zawodników.
Podążam za ich wzrokiem i dostrzegam, kto stoi po drugiej stronie sali gimnastycznej, opierając się o otwarty łuk. To Alfa. Poznaję to niemal natychmiast, i to nie przez reakcje reszty czy fakt, że widziałam jego zdjęcia. Po prostu to czuję.
Moja pierwsza reakcja: nie wygląda jak na fotografiach Kaela, które oglądaliśmy, ucząc się o jego panowaniu jako Alfy w szkole. Jest starszy, ale nie w fizyczny sposób. Z wyrazu jego oczu bije dojrzałość, jakby widział rzeczy, których żadne z nas sobie nie wyobraża. Kolejna myśl: dziwi mnie, że potrzebuje Silentów, by wykonywali jego rozkazy. Samą sylwetką—niezależnie od mojej siły i umiejętności—uciekłabym w popłochu, gdybym zobaczyła go w walce.
Kiedy zdaje sobie sprawę, że wszyscy zauważyli jego obecność, odpycha się od framugi drzwi i przechodzi przez salę do nas. Widzieć go z bliska, w szczegółach, jest ekscytujące, ale w niczym nie pomaga moim niekontrolowanym nerwom.
Na zdjęciach z jego młodszych lat, które widzieliśmy, jego włosy wciąż mają ten drzewiasto-brązowy kolor, potargane w dzikie kosmyki na głowie. Najwyraźniej nie przykłada żadnej wagi do tego, jak się prezentują. Jego oczy są przeszywająco ciemne, niczym obsydian – twarde, jak sam kamień, który stanowi ich imię. Przeszywają nas wszystkich jednym spojrzeniem, nigdy nie dając nikomu powodu, by pomyślał, że jest wyjątkowy.
Czuję, jak Shana drży przy mnie. Może czuje to samo ode mnie.
Jest przystojny, co tylko mnie irytuje. Dziewczyny w szkole lata temu robiły o nim albumy, ale ostatnio widujemy go rzadziej i ta obsesja zanikła. Jednak wyraźnie pamiętam ochronne spojrzenia zakochanych dziewczyn, gdy poprawnie odpowiadałam na pytanie dotyczące go w klasie. Mam nadzieję, że tutaj nie wydarzy się to samo.
To kwestia zwycięstwa. Chodzi o to, by na końcu pracować dla Kaela, a nie być jego osobistą zabawką. Jesteśmy jednymi z wielu, którzy rywalizują. On nie ma czasu, by sprawić, że którykolwiek z nas poczuje się wyjątkowo.
Staje obok Niko, pozwalając, by za nim podążyła cisza. Nie musi mówić. Jego wzrok przesuwa się po wszystkich, zatrzymując się na początku linii, gdzie stoi Baylee. Ciemne, nieugięte spojrzenie przesuwa się w górę i w dół po jej ciele, po czym patrzy na nią bez wyrazu.
Ktoś stojący obok niej szturcha ją, wyrywając z zamyślenia, w którym studiowała go równie intensywnie, jak on ją.
„A, jestem Baylee. Baylee Torres,” mówi szybko, czerwieniąc się gwałtownie pod jego przenikliwym spojrzeniem. Kiwa głową, po czym wykonuje te same ruchy wzrokiem wobec kolejnej osoby. Każdy jąka się, podając swoje imię, a Alfa nie mówi ani słowa.
W końcu jego spojrzenie dociera do mnie.
Natychmiast rozumiem, dlaczego inni byli tacy zmieszani. W momencie, gdy spojrzał na mnie, wszystko, co chciałam powiedzieć, wyleciało mi z głowy. To tak intensywne, tak przenikliwe. Jest Alfą i wszyscy – także ja – powinniśmy się go bać. Jak bardzo chciałabym nie zachowywać się tak głupio. To moja jedyna szansa, by zrobić na nim wrażenie, ale ledwie udaje mi się wydusić słowa.
Shana musi mnie szturchnąć. Zacinam się na swoim imieniu, zawstydzona, że tak zareagowałam. I przez chwilę przysięgłabym, że widzę, jak oczy Kaela zwężają się nieco na mnie, zanim przechodzi do Ace.
Wypuszczam powietrze, które wstrzymywałam, próbując się rozluźnić. Moje dłonie są mokre od potu, a ja oddycham szybko. To mogło pójść o wiele lepiej, na pewno. Chciałabym zajrzeć do jego myśli i dowiedzieć się, o czym myśli. Pewnie szuka już sposobu, by się mnie pozbyć.
Kiedy Kael usłyszał już nasze imiona i przyjrzał nam się wystarczająco, kiwa głową Niko i odwraca się, by odejść. Każdy z nas jest zaskoczony, że nie padło żadne słowo, lecz jedna osoba postanawia wyrazić swoje wątpliwości.
Pamiętam jego imię – Aric. „To wszystko?”
Kael zatrzymuje się w pół kroku, a my wszyscy jednocześnie wzdrygamy się na śmiałość Arica. Alfa odwraca się, patrząc bezpośrednio na tego, kto się odezwał. Bezwzględna twarz nie daje żadnych odpowiedzi. Po prostu się gapi, aż Aric zaczyna nerwowo drżeć.
„Tak, Aric, to wszystko,” mówi Kael spokojnym tonem. I na tym kończy się rozmowa.
Nie jestem pewna, co to oznacza dla Arica, ale coś mi mówi, że nie zabawi tu długo. Dla reszty to ulga. Jedna osoba mniej – to powód do świętowania, a nie do zmartwienia. Jednak zostawia to we mnie chłód. A co jeśli coś tak prostego jak moja reakcja sprawi, że nie zajdę daleko? To może wydawać się głupie, ale może być prawdą.
Gdy tylko Kael odszedł, równie szybko jak się pojawił, Niko znów stanął przed nami.
Resztę dnia spędziliśmy osobno, każąc nam cały czas siedzieć w pokoju i czytać o historii Stada Dyscypliny. To mnie zmartwiło, bo w szkole już sporo czasu poświęciłam na naukę o tym Stadzie. Do wieczora byłam wykończona.
Odsuwając od siebie książkę, gaszę lampkę i opadam na łóżko.
Tylko po to, by wkrótce po zamknięciu oczu poczuć powagę sytuacji.
Wyciągnięto mnie z łóżka, zanim zdążyłam się zorientować. Światło zostało zapalone, oślepiając mnie. Dwóch ludzi stanęło po bokach, jeden stanął przede mną. Gdy moje oczy przyzwyczajają się do światła, dostrzegam, że osoba naprzeciwko ubrana jest na ciemno, a welon zasłania większość jej twarzy, skrywając tożsamość.
„Nie mów ani słowa,” warczą.
Przesuń w górę, aby kontynuować
~Jada
Nawet gdybym chciała mówić, nie mogę. Strach odebrał mi głos.
Mężczyzna stojący przede mną jest przerażający. Wydaje się potężny i onieśmielający, oczy ma niebieskie jak spienione morze, ale zimne jak kawałki lodu. Materiał zakrywający jego nos i usta pasuje do kaptura naciągniętego na głowę oraz do przylegających ubrań. Jego kurtka wygląda, jakby była wykonana z utwardzonej siatki – jakby miała odprowadzać krew nieszczęsnej ofiary – z wzmocnionymi panelami na piersi i ramionach.
Kimkolwiek jest, zamierzam posłuchać każdego jego słowa. Nie miałabym z nim żadnych szans. Widzę pod ubraniem grubość jego muskularnej sylwetki. Jeden zły ruch z mojej strony mógłby oznaczać koniec mojego życia.
Machnął palcem w stronę drzwi. Ręka w skórzanej rękawiczce, by nie zostawić po sobie śladu. To przerażające. Wczoraj zauważyłam kamery zamontowane w kątach pokoju. Czy oni tego nie widzą?
Podporządkowując się cichej instrukcji, szybko wybiegam na korytarz, a trzy postacie wychodzą za mną. Pozostałe dwie mają welony zakrywające całe twarze. Nie muszę ich widzieć wcześniej, żeby wiedzieć, kim są. Nie muszę pytać, wystarczy, że zakładam. I z tym ciemnym uczuciem w brzuchu wiem na pewno, że mam rację.
To Są Milczący.
Czy mnie porywają, czy to jakaś chora gra stworzona przez Kaela, nie jestem pewna. Przychodzi mi do głowy przerażające podejrzenie; co jeśli to kara za to, jak Aric odezwał się do Alfy? Może wszyscy jesteśmy celem przez jego błąd.
Milczący o niebieskich oczach kładzie mi rękę na plecach, prowadząc korytarzem. Światła są włączone, ale nie ma szans, żebym mogła rozpoznać, kim są ci dziwni ludzie.
Wyprowadzają mnie na zewnątrz, prosto w objęcia ciemności. To może być mój koniec. Może to tylko podstęp. Może nawet prowadzą mnie na egzekucję w środku tego pola. Te myśli mnie prześladują, gdy prowadzona jestem dalej w ciemność. Mam na sobie tylko nocną koszulę, cienką, a przenikliwy chłód smaga moje nagie ramiona. Zęby mi dygoczą, krew zamarza, ale to jest ostatnia z moich trosk.
To mój los mnie przeraża.
Nie mogąc dłużej znieść tego cichego marszu ku potencjalnej śmierci, zatrzymuję się, bose stopy zapadają się w zroszoną trawę pod sobą. Uścisk Milczącego na moim ramieniu się wzmacnia, aż syczę z bólu.
— Nic nie zrobiłam — protestuję, próbując się wyrwać, ale bez skutku. — Proszę, puść mnie, nie chcesz tego robić.
Odwracam się, by spojrzeć Milczącemu w oczy. Nie wiem, czy to przez to, jak jest ubrany — z widocznymi tylko oczami — czy przez samą sytuację, w której się znalazłam, ale patrząc w czystą lodowatość tych tęczówek, nigdy nie znałam takiego strachu. Cunningham byłby zazdrosny, jak łatwo ten mężczyzna potrafi wystraszyć jednym spojrzeniem.
— Okazywanie słabości jest głupotą — warczy. — Radzę robić to, co ci każą, z odrobiną godności.
Naciskając na moje ramiona, zmusza mnie, bym uklękła przed nim. Trawa, mokra od nocy, przesiąka przez moją nocną koszulę, tylko potęgując chłód, który mnie ogarnął. Milczący klęka przede mną. Chcę zadać mu tyle pytań, ale gryzę się w język. Nie zamierzam kusić losu po tym, co powiedział.
— Zadamy kilka pytań, a ty na nie odpowiesz — mówi gładko, poprawiając skórę na kostkach. — Jeśli tego nie zrobisz, będą konsekwencje.
Mogę tylko skinąć głową.
— Czy powodem, dla którego zostałaś cofnięta o rok w szkole, było to, że bezpośrednio sprzeciwiłaś się prawu Alfy Kaela? — pyta Milczący, jego ton staje się głębszy, groźny i nieznoszący sprzeciwu.
Zamarzam. — Nie.
To nie kłamstwo, to zatajenie prawdy. Sama nigdy nie podjęłam decyzji, by ukrywać się przed władzami, żeby nie trafić do szkoły z internatem. Moi rodzice byli buntownikami na swój sposób i nie chcieli, żebym podzieliła los reszty członków Stada. Planując ucieczkę niedługo po tym, jak mnie zabrano, jednak nigdy do tego nie doszło. Chyba że zostali wypuszczeni z więzienia, w co bardzo wątpię.
— Twoja rodzina ukrywała cię przed władzami, żebyś nie poszła do szkoły z internatem — mówi Milczący potężnie, jakby czytał mi w myślach. — Czy planowali uciec ze Stada Dyscypliny?
Nie wiem, co powiedzieć, oniemiała. To wiedza, którą nietrudno znaleźć, a jednak dziwi mnie, że o to pytają. Czy to znaczy, że zostanę wyrzucona z tych zawodów?
Kiedy nie odpowiadam, Milczący chwyta mnie za kołnierz nocnej koszuli. „Odpowiedz na pytanie.”
„Tak, chcieli odejść. Czy możesz im się dziwić?”
Milczący puszcza mnie, a ja znowu opadam na trawę. Nie wiedziałam, że to będzie wiązało się z jakimkolwiek kontaktem fizycznym. Serce podchodzi mi do gardła. Bycie szczerą może mnie z tego wyrzucić, ale to lepsze niż zostać pobitą przez grupę Milczących. Zwłaszcza że mogliby bez trudu odebrać mi życie.
„Dlaczego nie słuchałaś swojej Pani?” – pyta Milczący o niebieskich oczach, ku mojemu zaskoczeniu. Czy naprawdę chce wiedzieć o czymś tak błahym? Nie mogę pojąć, co się tu teraz dzieje.
Nie mogę powstrzymać się od uniesienia brwi. „Serio?”
Albo to mój ton, albo fakt, że nie odpowiedziałam, ale to wyraźnie go nie ucieszyło. Spogląda przez ramię, a jeden z jego towarzyszy podaje mu coś matowoczarnego do ręki. Ściąga rękawiczkę, po czym nasuwa ten dziwny metalowy przedmiot na kostki palców. Połykałam ślinę z niepokojem, wiedząc, że jeśli zamierza mnie tym uderzyć, będzie boleć. Bardzo.
„Zapytam jeszcze raz,” mówi powoli. „Dlaczego przez te wszystkie lata nie słuchałaś swojej Pani? Dlaczego uczyniłaś jej życie tak niezmiernie trudnym dla tych w instytucie?”
Groźba tego kawałka metalu na jego kostkach i palące spojrzenie jego oczu niemal zupełnie mnie łamią. „Bo i tak nie miałam nadziei. Nie jestem mądra, pewna siebie jak inne dziewczyny. Dobrze? To chcesz usłyszeć? Że do niczego się nie nadaję?”
Pomimo przytłaczającego bólu, który ściska mi serce, przyznając to, odmawiam płaczu. Ledwo mogę się powstrzymać.
„Nikt z mojej rodziny nigdy mnie nie odwiedził. Byłam sama. Owszem, moi rodzice byli w więzieniu, ale miałam przyjaciół, którzy się mnie wyrzekli. Była inna rodzina, która wyznawała te same wartości i nigdy ich nie złapali. A wiesz co? Oni też nigdy nie przyszli mnie odwiedzić. Nigdy mi nie pomogli ani nic,” mówię, modląc się, by łzy nie spłynęły mi po policzku, lecz pozostały w oczach.
Przez chwilę panuje cisza. Odwrócił ode mnie wzrok, pogrążony w myślach. Zakładam, że pewnie zastanawia się, co przekazać Alfie Kaelowi. Choć może widzę w jego oczach cień współczucia.
Nie mając nic więcej do powiedzenia, prowadzona jestem z powrotem do sali gimnastycznej. Onieśmiela mnie to, co widzę w środku.
Wszyscy inni uczestnicy, których spotkałam, są w sali. Widzę Baylee po drugiej stronie, z głową w dłoniach, płaczącą. Inni są w podobnym stanie, niektórzy bez łez, po prostu wpatrzeni w dal, naznaczeni tym, czego właśnie doświadczyli. Niektóre twarze są poplamione krwią, z bliznami, które zostaną.
I właśnie gdy wchodzimy, Kael pojawia się w drugim wejściu.
Wszyscy milczą, obserwując go, gdy wchodzi prosto na środek sali gimnastycznej. Wygląda, jakby na niego w ogóle nie wpłynęła pora nocna – tak samo odporny i onieśmielający, jak zawsze. Przynajmniej w tych dwóch razach, kiedy go widziałam. Obejrzał nas wszystkich wzrokiem, szukając tych, którzy zostali ranni i tych, których nie tknęło nic. Ci, którzy krwawią, wyraźnie mieli trudności z uczciwością podczas przesłuchania.
„Witajcie w zawodach,” mówi Kael powoli, głosem głębokim, szorstkim od akcentu. „Szczerość to klucz do bycia Milczącym. Bez szczerości nie ma zaufania. A moim Milczącym trzeba ufać.”
Zaciskam szczękę – mam nadzieję, że Kael tego nie zauważa. Wydaje się czujny, zdolny dostrzec wszystko, co próbuje umknąć jego uwadze.
„Przepraszam, jeśli ktoś się poczuł urażony. Jeśli ktoś z was myślał, że to będzie łatwe, był w wielkim błędzie. Możecie odejść z własnej woli, jeśli to było posunięcie za daleko,” mówi Kael spokojnie, ramiona ma schowane za plecami.
Nikt się nie rusza. Bo choć to było przerażające, to, co może czekać nas po drugiej stronie, wydaje się jeszcze mniej kuszące.
Jego spojrzenie na moment zatrzymuje się na mnie i zamieram. Jak on może budzić we mnie tyle strachu jednym spojrzeniem? Może to ta niewypowiedziana siła, którą w sobie skrywa. Ile ci Milczący o nim wiedzą?
„Wracajcie spać. Jutro zaczynacie pierwszy dzień treningu,” ogłasza, po czym odwraca się i odchodzi.
Przesuń w górę, aby kontynuować
~Jada
Następnego dnia nikt się nie odezwał.
Wydawało się, że wszyscy podzielali milczące porozumienie, aby nie wspominać tego, co wydarzyło się poprzedniej nocy. Cokolwiek miało znaczenie w tym przesłuchaniu, dotyczyło naszych największych lęków i niepewności. Uderzyli w moją rodzinę. Jedyną rzecz, jaką mam. Lub miałam. Wszyscy inni wyglądali na równie przygnębionych, wzrok mieli nieobecny, usta zaciśnięte na głucho.
Po opuchniętych, czarnych siniakach na twarzy Arica następnego ranka, w towarzystwie sączących się ran przykrytych cienkimi paskami gazy, widać, że coś ukrywa. Coś, co wymagało od niego takiego uporu.
— Ktoś wie, na czym będzie polegać to szkolenie? — pyta Dax. Lubię Daxa. Wydaje się miły, przynajmniej do tej pory. Jego oczy są takie łagodne i ciepłe. Mam nadzieję, że mogę mu ufać przez to wszystko.
To Ace wzrusza ramionami. — Coś upokarzającego, na pewno.
Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia, co przyniesie dzisiejszy dzień. Kael to taka enigmatyczna postać, że nikt z nas nie wie, co dzieje się w jego głowie. Jeśli to będzie cokolwiek podobnego do zeszłej nocy, nie wiem, jak sobie poradzę. Spodziewam się przeszkód fizycznych, nie psychologicznej wojny. Jeśli Kael chciał w ten sposób przeniknąć do naszych myśli, udało mu się. Nie ma ani jednej osoby z nas, która nie byłaby ofiarą tego lekkiego drżenia pełnego niepokoju strachu.
— Przecież jesteśmy tu z jakiegoś powodu, prawda? — mruczy Aric, skubiąc zeschnięte skórki ze swojej tosta. — Zamierzam wygrać, bo cokolwiek innego mnie czeka, nie może być gorsze niż to.
To odważne słowa, zwłaszcza z ust tego, który nosi najpoważniejsze rany z własnego uporu. On gra o wszystko i pewnie będzie moim największym rywalem. Mimo to nie martwię się. Jeśli zacznę przejmować się tym, co robią inni, jestem skazana na porażkę.
— Jeśli żadne z nas nie wygra, wtedy wygrają dwaj inni z innych sekcji. Powinniśmy współpracować, żeby ich pokonać, przynajmniej — proponuje Shana.
Kiwnęłam głową na znak zgody, mając nadzieję, że reszta podchwyci jej pomysł. Nikt jednak nie zdążył tego naprawdę przedyskutować, bo Niko podszedł, żeby nas zebrać. Wydaje się, że wszyscy boją się odezwać przy naszym trenerze, kiedy cicho zmierzamy w stronę sali gimnastycznej. Kogoś z nas na pewno przesłuchiwał zeszłej nocy. Przypomniałam sobie o Milczącym, którego wtedy widziałam. Współczucie w jego oczach…
Jest w nim coś niepokojąco znajomego. Nie jestem pewna, co to jest, ale jakby już wcześniej widziała te oczy. Mam nadzieję, że jeszcze go zobaczę, by zrozumieć, o co chodzi. Do tego czasu muszę się skupić na naszym treningu.
Po wejściu do sali gimnastycznej Niko ustawia nas w szeregu, wciskając mnie między Ace’a a Daxa.
Nie chciałabym być ofiarą tego, co Niko zafundował komuś zeszłej nocy. Te oczy są stwardniałe przez lata doświadczeń. Może jest młody, ale widział więcej niż wszyscy my razem wzięci. Cokolwiek chciał uzyskać od swojej ofiary tej nocy, na pewno to zdobył. I coś mi mówi, że to był Aric.
— Kluczowe w byciu Milczącym jest pozyskiwanie informacji tak, by podmiot nie był tego świadomy. To jest tak istotne, że zajmujemy się tym od razu, żeby znaleźć najsłabsze ogniwa i wyeliminować konkurencję — wyjaśnia Niko.
Częściowo czuję ulgę. Szpiegowaniem zajmowałam się często w instytucie. Głównie podglądałam Cunningham, by znaleźć coś, co mogłabym wykorzystać przeciwko niej. To też ulga, że to jeszcze nie jest test fizyczny. Jedyne, co potrafię, to szybko biegać.
— Otrzymacie imię jednego z konkurentów, a waszym zadaniem będzie dowiedzieć się o nim czegoś, o czym nikt inny nie wie — tłumaczy Niko.
Przez chwilę żołądek mi się przewraca.
Bardziej niż o to, co dowiem się o kimś innym, martwię się, co inni mogą odkryć o mnie. Złamałam poważne prawo w Pakcie Dyscypliny, co sprawiło, że moi rodzice wyszli z więzienia. Ludzie tutaj może nie są najlepsi na świecie, ale jak potraktują mnie, gdy dowiedzą się, że przez cały rok wymykałam się władzom?
— Nie wolno wam kontaktować się z tą osobą, w przeciwnym razie zostaniecie natychmiast wyeliminowani. To wymaga sprytu i podstępu. Jeśli nie macie żadnej z tych cech, nie jesteście warci mojego czasu — mówi Niko spokojnie. Dreszcz przebiega mi po plecach na dźwięk jego głosu. Jest pełen lekceważenia. W ogóle o nas nie dba.
Zanim zdążyliśmy znowu odejść, on już znowu mówił. „Sugerowałbym, żebyście mądrze wykorzystali swój czas. To, jak to zrobicie, może zadecydować o tym, jak długo tu przetrwacie.”
Po tym, jak powiedziano nam, że nie dostaniemy imion aż do późnego wieczora, rozeszliśmy się.
Wszyscy wciąż wydają się nieco spięci względem siebie, więc każdy idzie osobno, niezręcznie. Baylee zostaje z tyłu, najwyraźniej ma pytanie do Niko. Shana podkrada się do mnie, zanim w ogóle ją zauważam, kiedy wracamy do naszego budynku. Podskakuję, odwracając się i widząc ją z jej przewrotnym uśmiechem.
„Wiesz, czemu Baylee została z tyłu?” – pyta, unosząc brew w sposób, który mogę określić tylko jako kłopotliwy. „To takie oczywiste, że chce zwrócić uwagę trenera.”
Próbuję udawać niezainteresowaną, nie chcąc podpaść nikomu. „Może nie zrozumiała czegoś, co powiedział. Albo próbuje wkupić się w jego łaski.”
„Wkupić się w łaski, to mało powiedziane” – mówi Shana. Ma taki sposób śmiania się, który sprawia, że się denerwuję, jakby zawsze coś ukrywała, i jakby mnie wyśmiewała za to, że nie wiem co. Nie nienawidzę jej za to, ale notuję sobie w myślach, żeby nie zbliżać się zbytnio, na wypadek gdyby to, co ukrywa, było czymś złowrogim. Po cichu liczę, że jej imienia nie będzie na mojej kartce.
Wzruszam obojętnie ramionami. „Nie przejmowałabym się tym za bardzo. Może robić, co chce.”
„Próba wkręcenia się do łóżka jednego z Milczących może oznaczać dla nas koniec tej rywalizacji” – mówi mi, na co muszę powstrzymać się od przewrócenia oczami. Przesadza. „Jest ładna, każdy facet byłby głupi, gdyby nie skorzystał, kiedy sama się oferuje.”
Coś w jej tonie wydaje się dziwne, ale zbywam to. Niko nigdy nie byłby z jedną z zawodniczek. Nie ma na to szans. Ma ważniejsze sprawy na głowie niż uczennice ledwo co po szkole.
Zanim dotrzemy do budynku mieszkalnego, na horyzoncie pojawia się pole, na które wczoraj mnie zaciągnięto. Teraz usiane jest przeszkodami, a na środku stoi grupa dziesięciu osób.
Kolejna sekcja.
„No proszę, popatrz” – mówi Shana z przebiegłością, zasłaniając dłonią oczy przed słońcem. „Kolejni zawodnicy. Tyle że wszyscy wyglądają na cherlawych. Wygramy na pewno.”
Nie widzę zbyt wiele z tej odległości, ale dostrzegam grupę ludzi wpatrzonych w Milczącego stojącego przed nimi. Są przerażeni, właśnie usłyszeli, czego od nich oczekują. Coś mi mówi, że to, co robią, nie ma nic wspólnego z naszym zadaniem. Ale to nie na tym skupiam się najbardziej.
Sylwetka tego Milczącego jest znajoma. Szerokie ramiona, wyprostowane plecy. Jeśli nie śnię, to mój przesłuchujący z zeszłej nocy. Wiedziałam, że pracuje tu jako trener, tylko w innej sekcji.
Niebezpieczna myśl przecieka mi do głowy. Muszę dowiedzieć się, kim on jest.
Shana idzie dalej do budynku, a ja zostaję w tyle, przyglądając mu się. Stoi tyłem do mnie, twarzą do grupy zawodników, którzy wyglądają, jakby mogli zadrżeć ze strachu po jednym słowie. Jest onieśmielający, to pamiętam. Może nie tak bardzo jak Alfa, ale i tak wywołał we mnie nieprzyjemny dreszcz.
Po kolacji postanawiam pójść wcześniej do swojego pokoju. Na biurkach znajdziemy kartki, a rywalizacja zacznie się naprawdę. Poza tym musiałam oddalić się od tej grupy. Byli zbyt trudni do zniesienia.
Zamykając drzwi i przekręcając zamek, odwracam się.
Na biurku leży kartka, a światło lampki pada na nią bezpośrednio. Przełykając nerwowo ślinę, podchodzę do niej, chwytając ją delikatnie za rogi. Papier wydaje się niemal delikatniejszy niż zwykle.
Rozkładam kartkę i widzę na niej zestaw instrukcji napisanych odręcznym pismem.
Drogi uczniu,
Otrzymasz imię jednego z zawodników, któremu musisz poświęcić całą swoją uwagę. Musisz dowiedzieć się o nim czegoś, czego nikt inny nie wie. Im mroczniejszy sekret, tym większa szansa, że przejdziesz do kolejnej rundy.
Strategia musi być twoja własna, z kilkoma regułami, które cię poprowadzą.
Imię twojego celu znajduje się na odwrocie tej kartki. Powodzenia.
Niko.
Westchnąwszy głęboko, czytam to jeszcze kilka razy. Byłoby głupotą zapomnieć te zasady. Dopiero gdy mam je wyryte w pamięci, odwracam kartkę, odkrywając imię po drugiej stronie.
Gdy moje oczy padają na imię, z trudem łapię oddech, a kartka wysuwa mi się z palców.
Bo na tej kartce było imię, którego nigdy bym się nie spodziewała.
Alfa Kael
Przesuń w górę, aby kontynuować