passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Alpha Kael - Rozdział #6 - autor Sophie Hoyle

Alpha Kael

/

Rozdział 6

Rozdział 4

~Jada

Nie spałam spokojnie tej nocy.

Łóżko było wygniecione na kształt kogoś innego, więc przez całą noc wierciłam się niespokojnie. Nieznane nawiedza moje sny, tyle razy budziłam się, nie wiedząc, gdzie jestem, że to aż niedorzeczne. Jestem pośrodku niczego, mój los nieznany. Ktokolwiek śpi w pokojach wokół mnie, z pewnością jest równie niespokojny o jutro. Pocieszam się myślą, że nie jestem sama.

Brak zasłon naprawdę spełnia swoje zadanie. Słońce raziło mnie w oczy w chwili, gdy tylko wzeszło, o jakiejś nieludzkiej godzinie. Choć moje ciało protestowało, wiedziałam, że to sygnał, by wstać i stawić czoła temu nieokreślonemu dniu.

Z czystego przyzwyczajenia pościeliłam łóżko. Jeśli to miejsce przypomina instytut, w którym się wychowałam, ktoś przyjdzie to sprawdzić, a potem mnie skarci, jeśli zrobiłam to źle. Więc składam prześcieradła i decyduję się wybrać coś do ubrania. Nie pozwolono mi zabrać żadnych ubrań ani rzeczy osobistych. Choć mnie to smuci, wiem, że i tak nie miałam niczego wartościowego. Jestem pewna, że wszystko zostanie wyrzucone. I tak się rozpadało, a nie miałam żadnych portretów rodziny.

Otwieram górną szufladę komody. Pełno w niej bielizny i skarpetek. Wybieram parę i przechodzę do następnej szuflady. Ta wypełniona jest koszulkami i spodniami. Rajstopy kompresyjne. Wybieram czarną parę i dobieram do tego bardzo jasnoszarą koszulkę. Cokolwiek przyniesie dzisiejszy dzień, z pewnością będzie wymagało dużo ruchu. Po przebraniu znajduję w szafie buty i kurtki.

Gdy wiązałam sznurówki, nagle rozbrzmiał w moim pokoju przeszywający dźwięk mikrofonu.

"Dzień dobry, zawodnicy. Mamy nadzieję, że już wstaliście. Macie dziesięć minut, by zgłosić się na dół, gdzie zostaniecie poinformowani," oznajmił głos. Jest męski, co wyraźnie różni się od ostatniej osoby, z którą miałam tu do czynienia. Być może ten będzie chętniej odpowiadał na moje pytania.

Przeczesuję włosy i związuje je, zanim schodzę na dół. Musiałam być dość wcześnie, bo gdy cicho wychodzę na korytarz, jest zupełnie pusty. Szybko schodzę po schodach, chcąc zobaczyć, kto nas dzisiaj tu przywita. Jeśli to jeden z trenerów, bardzo chcę wiedzieć, co dziś jest w planie.

Dokładnie tę osobę znajduję w stołówce.

Mężczyzna stoi tam z założonymi rękami, patrząc z góry na dziewczynę o głowę od niego niższą. Zdają się być pogrążeni w rozmowie, ale to nie przeszkadza mi podejść prosto do nich. Nietrudno się domyślić, że ten mężczyzna jest trenerem albo zajmuje tu wysoką pozycję. Ma szerokie ramiona, wyraźnie zarysowane mięśnie i widać po nim lata ciężkiej pracy. Nie jestem pewna, czy ma na sobie mundur, ale i tak budzi respekt. Czarna tunika i ciemne spodnie. Coś, w czym łatwo się poruszać.

Dziewczyna, z którą rozmawia, mówi zdecydowanie więcej od niego. Wygląda podobnie do niego, ma ciemne włosy, ale jej sięgają aż do bioder i kręcą się w miękkich lokach. Jest naprawdę ładna. Gdy podchodzę, zerka na mnie, jej oczy są ciepłobrązowe, łagodne.

„Ilu jeszcze ludzi bierze udział w zawodach?” – pyta dziewczyna stanowczo. Ma na sobie gruby Dyscyplinarny Pakiet, co mnie uspokaja. Mam nadzieję, że niewielu zawodników będzie z innych Pakietów.

„Większości zawodników nigdy nie poznacie. Ale przeciętnie jest was czterdziestu,” wyjaśnia mężczyzna.

Czarnowłosa dziewczyna przerywa swoją tyradę o tym, jak bardzo ją obraża to, że jest tylu rywali. Oboje patrzą na mnie, ale nie dam się onieśmielić. Jestem tu z tego samego powodu co oni – by wygrać i nie zostać zesłaną do więzienia na resztę życia.

„A jak się nazywasz?” – pyta mężczyzna. Jego hebanowe włosy idealnie pasują do ciemnych oczu. Z bliska widzę, że jest młodszy, niż wydawał się z daleka, choć na pewno jest ode mnie kilka lat starszy. Zerka na swój clipboard, którego nawet nie zauważyłam, że trzyma.

„Jada Michaels,” mówię, rzucając nerwowe spojrzenie na drugą dziewczynę. Ta w milczeniu mnie obserwuje.

Mężczyzna nie uśmiecha się do mnie. „Będę twoim trenerem, dopóki przetrwasz tutaj. Zwykle mówią na mnie Niko. To jest jedna z twoich rywalek, Shana. Będzie w twojej sekcie.”

Shana obdarza mnie uśmiechem, na który odpowiadam tym samym. Mam nadzieję, że pozostała ósemka w mojej sekcie nie będzie aż tak konkurencyjna. Bardzo chcę wygrać, ale nie zamierzam od razu odpychać żadnego z nich. Chyba że od razu wyciągną rękę. Mimo że Shana nic nie mówi, mam przeczucie, że jest tutaj z podobnego powodu co ja. Że to może być ostatnia szansa dla każdego z nas.

Wszyscy zjawili się przed upływem dziesięciu minut, co ogromnie ucieszyło Niko. Zanotował imiona wszystkich, co dało mi szansę przyjrzeć się każdemu i spróbować ustalić, kto jest kim. Może i nic o nich nie wiem, ale przynajmniej wiem, że konkuruję z pięcioma dziewczynami i pięcioma chłopakami.

Wszyscy zostali zmuszeni do wspólnego usadzenia się przy tym samym stole na śniadanie. Każde z nas czekało, aż ktoś przerwie ciszę.

„Nie mogę uwierzyć, że tu jesteś”, odzywa się nagle jeden chłopak. Kojarzę go jako Parkera, tej niechlujnej, blond czupryny spiętej z tyłu nie da się zapomnieć. Podobnie jak arogancji, którą emanował podając Niko swoje imię. Wszyscy to widzieli. Nie dziwi mnie, że odezwał się jako pierwszy.

Celuje w Baylee Torres, bardzo drobną, ładną dziewczynę o miodowo-blond włosach, podobnych do Parkerowych. „Zamknij się.”

„Myślałem, że tatuś kupił ci miejsce w dobrej szkole. Albo odkryli, że nie jesteś dość inteligentna dla nich?” – drąży Parker, z irytującym uśmieszkiem, który wszyscy najchętniej by z niego zmazali.

„Przynajmniej moje życie nie jest tak żałosne, że zapijam się do nieprzytomności”, ripostuje Baylee.

Wszyscy przełykają ślinę z zakłopotaniem. Najwyraźniej się znają, co mnie zaskakuje. Z tego co wiem, żadna inna dziewczyna nie dostała tej samej oferty co ja. Nie po reakcji Cunninghama. Już po tej krótkiej wymianie zdań czuję, że każdy został tu wybrany z jakiegoś powodu. Z powodu problemu. Każdy z nas go miał.

„Wygląda na to, że jest tu trochę napięcia. Musimy jednak współpracować. Rywalizujemy przecież z innymi sektami”, mówi Shana, tonem napominającym i stanowczym. Siedzi tuż obok mnie i mam ochotę szturchnąć ją z wdzięcznością, ale się powstrzymuję. „Może opowiedzmy sobie trochę o sobie.”

Nikt się nie odzywa. Nie chcąc, żeby propozycja Shany poszła na marne, zabieram głos.

„Jestem Jada. Zostałam cofnięta o rok w internacie. Nie miałam przyjaciół, podpisałam ten kontrakt, bo nie miałam innego wyjścia. To albo więzienie”, mówię. Jestem brutalnie szczera. Inaczej wątpię, żeby ktoś zdobył się na zaufanie i odwagę, by powiedzieć to, co nas naprawdę interesuje.

Dziewczyna obok mnie wzdycha. „Jestem Ciera. Mój tata jest naczelnikiem więzienia i żeby wyciągnąć mojego chłopaka z celi, ukradłam mu klucz. To tata namówił mnie na tę okazję.”

Zaciskam szczęki. Nigdy nie spotkałam nikogo, kto wybrałby drogę bezprawia. To mnie niepokoi. Może to nie jest najcięższe przestępstwo, ale Ciera wygląda na osobę, która nie pozwoli sobie w kaszę dmuchać. Farbować włosów zawsze było w szkole zabronione, więc widząc płomiennorudy kolor w jej włosach, byłam zaskoczona.

„Nieźle”, mówi Parker. Ciera rzuca mu gniewne spojrzenie.

„Jestem Baylee. Parker to dupek z mojej poprzedniej szkoły”, mówi, piorunując spojrzeniem uśmiechniętego chłopaka po drugiej stronie stołu. „Wybrałam to, bo nie chciałam robić tego, czego chcieli moi rodzice. Chciałam być inna, choć raz.”

Po jej zachowaniu widzę, że pochodzi z zamożnej rodziny. Ubrana jest tak jak my, ale na szyi widzę drogi naszyjnik, lśniący pięknymi diamentami i kryształami. Włosy ma zebrane w kucyk, co podkreśla jej piwne oczy.

„Jestem Ace. Ta okazja pozwoliła mi wyjść z więzienia”, mówi szorstko.

Mrugam kilka razy, a Shana dopytuje: „Z więzienia? Za co?”

Szczęka chłopaka się zaciska. Wybrał kurtkę z ciemnym kapturem, który opada mu na czoło. Ledwo widzę te hebanowe oczy pod spodem. Coś ukrywa i postanawiam, że będę go unikać. Nie chcę się przekonać, do czego jest zdolny.

Zanim zdąży odpowiedzieć, choć mam przeczucie, że i tak by nie powiedział, Niko podchodzi do naszego stołu. Nawet nie zdążyłam skończyć śniadania, na które składały się owoce na owsiance.

Klaszcze w dłonie. „Wszyscy się szykujcie. Idziemy poznać Alfę.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

~Jada

Nie wiedziałam, że spotkamy Alfę tak wcześnie.

Wszyscy wydają się ogarnięci nerwowym napięciem. Dzielimy to samo niedowierzanie. Może gdyby nasz Alfa częściej pojawiał się publicznie, albo nie otaczałoby go tyle plotek, nie bylibyśmy aż tak zaskoczeni.

Niko prowadzi nas z budynku, w którym wszyscy spaliśmy, kierując w stronę tak wysokiego gmachu, że cień przez niego rzucany przenika mnie do kości. Gdy docieramy, ogromne drzwi zostają otwarte, a Niko pospiesznie nas wprowadza. Wszyscy są zbyt zszokowani, by powiedzieć choć słowo, rozglądając się po tym, co zakładam, jest salą gimnastyczną.

Niko każe nam ustawić się w szeregu, co robimy bez protestu. Domyślam się, że wszyscy zbyt się boją, że Kael nas obserwuje, by się wychylać.

Stoję między Shaną a Acem. Po tym, co Ace przyznał, jestem spięta w jego towarzystwie. Dlaczego trafił do więzienia? Każdy tutaj wydaje się mieć jakąś przeszłość związaną z wykroczeniami, do pewnego stopnia także ja. Zastanawiam się, czy wszyscy zostaliśmy wybrani z jakiegoś powodu. Patrząc na to, jak Baylee i Parker pluli jadem na siebie, nie sądzę, by wszyscy dogadali się do końca tej rywalizacji.

"Alfa pokładał dużą wiarę w Skautach, którzy uznali, że nadajecie się do tych zawodów," mówi nam Niko. Krocząc groźnie przed nami, patrzy każdemu z nas prosto w oczy, gdy przechodzi.

Niko nie ma problemu z zastraszaniem wszystkich tutaj. Kilka lat starszy od nas, na prawym policzku ma dwie małe blizny biegnące równolegle do siebie. Jego dłonie także są pokryte bliznami, których pochodzenia nie znamy. Mogę bezpiecznie założyć, że nie podzieliłby się ich historią z nikim. A te oczy... Wyobrażam sobie, że to jedyna część jego ciała, którą widzi ofiara, gdy Niko realizuje swój cel jako Silent.

"Będzie chciał was wszystkich zobaczyć. Usłyszeć wasze imiona i tak dalej," wyjaśnia Niko. "Jakieś pytania?"

"Chcę wiedzieć, jak dokładnie będą wyglądać te zawody. I kiedy oraz jak—"

Niko podnosi ręce, przerywając pytania Baylee. Wszystko, o co pytała, ciekawi także mnie. Byli bardzo ogólnikowi, jeśli chodzi o nasz trening, i mam złe przeczucie, że nikomu z nas się nie spodoba. Nawet nie wiemy, w czym właściwie będziemy ze sobą rywalizować.

"Tego wszystkiego dowiecie się z czasem. Ważne, żebyście wiedzieli, że uczycie się poprzez doświadczenie, i tylko w ten sposób. Silents nie mają czasu słuchać, czego się od nich wymaga. Uczą się w terenie, i tak samo wy będziecie," wyjaśnia Niko, ku mojemu niezadowoleniu.

Nie radzę sobie dobrze z nieznanym. Już podjęłam to ryzyko, więc świadomość, że nie będę wiedziała, co mnie czeka, dopóki to nie nadejdzie, sprawia, że czuję się niezwykle nieswojo. Po tym, jak wszyscy inni przestępują z nogi na nogę i pocierają kark, widzę, że myślą to samo co ja.

Niko zamierza znów się odezwać, jednak jego głos zostaje przerwany przez westchnienia, które rozlegają się z rzędu zawodników.

Podążam za ich wzrokiem i dostrzegam, kto stoi po drugiej stronie sali gimnastycznej, opierając się o otwarty łuk. To Alfa. Poznaję to niemal natychmiast, i to nie przez reakcje reszty czy fakt, że widziałam jego zdjęcia. Po prostu to czuję.

Moja pierwsza reakcja: nie wygląda jak na fotografiach Kaela, które oglądaliśmy, ucząc się o jego panowaniu jako Alfy w szkole. Jest starszy, ale nie w fizyczny sposób. Z wyrazu jego oczu bije dojrzałość, jakby widział rzeczy, których żadne z nas sobie nie wyobraża. Kolejna myśl: dziwi mnie, że potrzebuje Silentów, by wykonywali jego rozkazy. Samą sylwetką—niezależnie od mojej siły i umiejętności—uciekłabym w popłochu, gdybym zobaczyła go w walce.

Kiedy zdaje sobie sprawę, że wszyscy zauważyli jego obecność, odpycha się od framugi drzwi i przechodzi przez salę do nas. Widzieć go z bliska, w szczegółach, jest ekscytujące, ale w niczym nie pomaga moim niekontrolowanym nerwom.

Na zdjęciach z jego młodszych lat, które widzieliśmy, jego włosy wciąż mają ten drzewiasto-brązowy kolor, potargane w dzikie kosmyki na głowie. Najwyraźniej nie przykłada żadnej wagi do tego, jak się prezentują. Jego oczy są przeszywająco ciemne, niczym obsydian – twarde, jak sam kamień, który stanowi ich imię. Przeszywają nas wszystkich jednym spojrzeniem, nigdy nie dając nikomu powodu, by pomyślał, że jest wyjątkowy.

Czuję, jak Shana drży przy mnie. Może czuje to samo ode mnie.

Jest przystojny, co tylko mnie irytuje. Dziewczyny w szkole lata temu robiły o nim albumy, ale ostatnio widujemy go rzadziej i ta obsesja zanikła. Jednak wyraźnie pamiętam ochronne spojrzenia zakochanych dziewczyn, gdy poprawnie odpowiadałam na pytanie dotyczące go w klasie. Mam nadzieję, że tutaj nie wydarzy się to samo.

To kwestia zwycięstwa. Chodzi o to, by na końcu pracować dla Kaela, a nie być jego osobistą zabawką. Jesteśmy jednymi z wielu, którzy rywalizują. On nie ma czasu, by sprawić, że którykolwiek z nas poczuje się wyjątkowo.

Staje obok Niko, pozwalając, by za nim podążyła cisza. Nie musi mówić. Jego wzrok przesuwa się po wszystkich, zatrzymując się na początku linii, gdzie stoi Baylee. Ciemne, nieugięte spojrzenie przesuwa się w górę i w dół po jej ciele, po czym patrzy na nią bez wyrazu.

Ktoś stojący obok niej szturcha ją, wyrywając z zamyślenia, w którym studiowała go równie intensywnie, jak on ją.

„A, jestem Baylee. Baylee Torres,” mówi szybko, czerwieniąc się gwałtownie pod jego przenikliwym spojrzeniem. Kiwa głową, po czym wykonuje te same ruchy wzrokiem wobec kolejnej osoby. Każdy jąka się, podając swoje imię, a Alfa nie mówi ani słowa.

W końcu jego spojrzenie dociera do mnie.

Natychmiast rozumiem, dlaczego inni byli tacy zmieszani. W momencie, gdy spojrzał na mnie, wszystko, co chciałam powiedzieć, wyleciało mi z głowy. To tak intensywne, tak przenikliwe. Jest Alfą i wszyscy – także ja – powinniśmy się go bać. Jak bardzo chciałabym nie zachowywać się tak głupio. To moja jedyna szansa, by zrobić na nim wrażenie, ale ledwie udaje mi się wydusić słowa.

Shana musi mnie szturchnąć. Zacinam się na swoim imieniu, zawstydzona, że tak zareagowałam. I przez chwilę przysięgłabym, że widzę, jak oczy Kaela zwężają się nieco na mnie, zanim przechodzi do Ace.

Wypuszczam powietrze, które wstrzymywałam, próbując się rozluźnić. Moje dłonie są mokre od potu, a ja oddycham szybko. To mogło pójść o wiele lepiej, na pewno. Chciałabym zajrzeć do jego myśli i dowiedzieć się, o czym myśli. Pewnie szuka już sposobu, by się mnie pozbyć.

Kiedy Kael usłyszał już nasze imiona i przyjrzał nam się wystarczająco, kiwa głową Niko i odwraca się, by odejść. Każdy z nas jest zaskoczony, że nie padło żadne słowo, lecz jedna osoba postanawia wyrazić swoje wątpliwości.

Pamiętam jego imię – Aric. „To wszystko?”

Kael zatrzymuje się w pół kroku, a my wszyscy jednocześnie wzdrygamy się na śmiałość Arica. Alfa odwraca się, patrząc bezpośrednio na tego, kto się odezwał. Bezwzględna twarz nie daje żadnych odpowiedzi. Po prostu się gapi, aż Aric zaczyna nerwowo drżeć.

„Tak, Aric, to wszystko,” mówi Kael spokojnym tonem. I na tym kończy się rozmowa.

Nie jestem pewna, co to oznacza dla Arica, ale coś mi mówi, że nie zabawi tu długo. Dla reszty to ulga. Jedna osoba mniej – to powód do świętowania, a nie do zmartwienia. Jednak zostawia to we mnie chłód. A co jeśli coś tak prostego jak moja reakcja sprawi, że nie zajdę daleko? To może wydawać się głupie, ale może być prawdą.

Gdy tylko Kael odszedł, równie szybko jak się pojawił, Niko znów stanął przed nami.

Resztę dnia spędziliśmy osobno, każąc nam cały czas siedzieć w pokoju i czytać o historii Stada Dyscypliny. To mnie zmartwiło, bo w szkole już sporo czasu poświęciłam na naukę o tym Stadzie. Do wieczora byłam wykończona.

Odsuwając od siebie książkę, gaszę lampkę i opadam na łóżko.

Tylko po to, by wkrótce po zamknięciu oczu poczuć powagę sytuacji.

Wyciągnięto mnie z łóżka, zanim zdążyłam się zorientować. Światło zostało zapalone, oślepiając mnie. Dwóch ludzi stanęło po bokach, jeden stanął przede mną. Gdy moje oczy przyzwyczajają się do światła, dostrzegam, że osoba naprzeciwko ubrana jest na ciemno, a welon zasłania większość jej twarzy, skrywając tożsamość.

„Nie mów ani słowa,” warczą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

~Jada

Nawet gdybym chciała mówić, nie mogę. Strach odebrał mi głos.

Mężczyzna stojący przede mną jest przerażający. Wydaje się potężny i onieśmielający, oczy ma niebieskie jak spienione morze, ale zimne jak kawałki lodu. Materiał zakrywający jego nos i usta pasuje do kaptura naciągniętego na głowę oraz do przylegających ubrań. Jego kurtka wygląda, jakby była wykonana z utwardzonej siatki – jakby miała odprowadzać krew nieszczęsnej ofiary – z wzmocnionymi panelami na piersi i ramionach.

Kimkolwiek jest, zamierzam posłuchać każdego jego słowa. Nie miałabym z nim żadnych szans. Widzę pod ubraniem grubość jego muskularnej sylwetki. Jeden zły ruch z mojej strony mógłby oznaczać koniec mojego życia.

Machnął palcem w stronę drzwi. Ręka w skórzanej rękawiczce, by nie zostawić po sobie śladu. To przerażające. Wczoraj zauważyłam kamery zamontowane w kątach pokoju. Czy oni tego nie widzą?

Podporządkowując się cichej instrukcji, szybko wybiegam na korytarz, a trzy postacie wychodzą za mną. Pozostałe dwie mają welony zakrywające całe twarze. Nie muszę ich widzieć wcześniej, żeby wiedzieć, kim są. Nie muszę pytać, wystarczy, że zakładam. I z tym ciemnym uczuciem w brzuchu wiem na pewno, że mam rację.

To Są Milczący.

Czy mnie porywają, czy to jakaś chora gra stworzona przez Kaela, nie jestem pewna. Przychodzi mi do głowy przerażające podejrzenie; co jeśli to kara za to, jak Aric odezwał się do Alfy? Może wszyscy jesteśmy celem przez jego błąd.

Milczący o niebieskich oczach kładzie mi rękę na plecach, prowadząc korytarzem. Światła są włączone, ale nie ma szans, żebym mogła rozpoznać, kim są ci dziwni ludzie.

Wyprowadzają mnie na zewnątrz, prosto w objęcia ciemności. To może być mój koniec. Może to tylko podstęp. Może nawet prowadzą mnie na egzekucję w środku tego pola. Te myśli mnie prześladują, gdy prowadzona jestem dalej w ciemność. Mam na sobie tylko nocną koszulę, cienką, a przenikliwy chłód smaga moje nagie ramiona. Zęby mi dygoczą, krew zamarza, ale to jest ostatnia z moich trosk.

To mój los mnie przeraża.

Nie mogąc dłużej znieść tego cichego marszu ku potencjalnej śmierci, zatrzymuję się, bose stopy zapadają się w zroszoną trawę pod sobą. Uścisk Milczącego na moim ramieniu się wzmacnia, aż syczę z bólu.

— Nic nie zrobiłam — protestuję, próbując się wyrwać, ale bez skutku. — Proszę, puść mnie, nie chcesz tego robić.

Odwracam się, by spojrzeć Milczącemu w oczy. Nie wiem, czy to przez to, jak jest ubrany — z widocznymi tylko oczami — czy przez samą sytuację, w której się znalazłam, ale patrząc w czystą lodowatość tych tęczówek, nigdy nie znałam takiego strachu. Cunningham byłby zazdrosny, jak łatwo ten mężczyzna potrafi wystraszyć jednym spojrzeniem.

— Okazywanie słabości jest głupotą — warczy. — Radzę robić to, co ci każą, z odrobiną godności.

Naciskając na moje ramiona, zmusza mnie, bym uklękła przed nim. Trawa, mokra od nocy, przesiąka przez moją nocną koszulę, tylko potęgując chłód, który mnie ogarnął. Milczący klęka przede mną. Chcę zadać mu tyle pytań, ale gryzę się w język. Nie zamierzam kusić losu po tym, co powiedział.

— Zadamy kilka pytań, a ty na nie odpowiesz — mówi gładko, poprawiając skórę na kostkach. — Jeśli tego nie zrobisz, będą konsekwencje.

Mogę tylko skinąć głową.

— Czy powodem, dla którego zostałaś cofnięta o rok w szkole, było to, że bezpośrednio sprzeciwiłaś się prawu Alfy Kaela? — pyta Milczący, jego ton staje się głębszy, groźny i nieznoszący sprzeciwu.

Zamarzam. — Nie.

To nie kłamstwo, to zatajenie prawdy. Sama nigdy nie podjęłam decyzji, by ukrywać się przed władzami, żeby nie trafić do szkoły z internatem. Moi rodzice byli buntownikami na swój sposób i nie chcieli, żebym podzieliła los reszty członków Stada. Planując ucieczkę niedługo po tym, jak mnie zabrano, jednak nigdy do tego nie doszło. Chyba że zostali wypuszczeni z więzienia, w co bardzo wątpię.

— Twoja rodzina ukrywała cię przed władzami, żebyś nie poszła do szkoły z internatem — mówi Milczący potężnie, jakby czytał mi w myślach. — Czy planowali uciec ze Stada Dyscypliny?

Nie wiem, co powiedzieć, oniemiała. To wiedza, którą nietrudno znaleźć, a jednak dziwi mnie, że o to pytają. Czy to znaczy, że zostanę wyrzucona z tych zawodów?

Kiedy nie odpowiadam, Milczący chwyta mnie za kołnierz nocnej koszuli. „Odpowiedz na pytanie.”

„Tak, chcieli odejść. Czy możesz im się dziwić?”

Milczący puszcza mnie, a ja znowu opadam na trawę. Nie wiedziałam, że to będzie wiązało się z jakimkolwiek kontaktem fizycznym. Serce podchodzi mi do gardła. Bycie szczerą może mnie z tego wyrzucić, ale to lepsze niż zostać pobitą przez grupę Milczących. Zwłaszcza że mogliby bez trudu odebrać mi życie.

„Dlaczego nie słuchałaś swojej Pani?” – pyta Milczący o niebieskich oczach, ku mojemu zaskoczeniu. Czy naprawdę chce wiedzieć o czymś tak błahym? Nie mogę pojąć, co się tu teraz dzieje.

Nie mogę powstrzymać się od uniesienia brwi. „Serio?”

Albo to mój ton, albo fakt, że nie odpowiedziałam, ale to wyraźnie go nie ucieszyło. Spogląda przez ramię, a jeden z jego towarzyszy podaje mu coś matowoczarnego do ręki. Ściąga rękawiczkę, po czym nasuwa ten dziwny metalowy przedmiot na kostki palców. Połykałam ślinę z niepokojem, wiedząc, że jeśli zamierza mnie tym uderzyć, będzie boleć. Bardzo.

„Zapytam jeszcze raz,” mówi powoli. „Dlaczego przez te wszystkie lata nie słuchałaś swojej Pani? Dlaczego uczyniłaś jej życie tak niezmiernie trudnym dla tych w instytucie?”

Groźba tego kawałka metalu na jego kostkach i palące spojrzenie jego oczu niemal zupełnie mnie łamią. „Bo i tak nie miałam nadziei. Nie jestem mądra, pewna siebie jak inne dziewczyny. Dobrze? To chcesz usłyszeć? Że do niczego się nie nadaję?”

Pomimo przytłaczającego bólu, który ściska mi serce, przyznając to, odmawiam płaczu. Ledwo mogę się powstrzymać.

„Nikt z mojej rodziny nigdy mnie nie odwiedził. Byłam sama. Owszem, moi rodzice byli w więzieniu, ale miałam przyjaciół, którzy się mnie wyrzekli. Była inna rodzina, która wyznawała te same wartości i nigdy ich nie złapali. A wiesz co? Oni też nigdy nie przyszli mnie odwiedzić. Nigdy mi nie pomogli ani nic,” mówię, modląc się, by łzy nie spłynęły mi po policzku, lecz pozostały w oczach.

Przez chwilę panuje cisza. Odwrócił ode mnie wzrok, pogrążony w myślach. Zakładam, że pewnie zastanawia się, co przekazać Alfie Kaelowi. Choć może widzę w jego oczach cień współczucia.

Nie mając nic więcej do powiedzenia, prowadzona jestem z powrotem do sali gimnastycznej. Onieśmiela mnie to, co widzę w środku.

Wszyscy inni uczestnicy, których spotkałam, są w sali. Widzę Baylee po drugiej stronie, z głową w dłoniach, płaczącą. Inni są w podobnym stanie, niektórzy bez łez, po prostu wpatrzeni w dal, naznaczeni tym, czego właśnie doświadczyli. Niektóre twarze są poplamione krwią, z bliznami, które zostaną.

I właśnie gdy wchodzimy, Kael pojawia się w drugim wejściu.

Wszyscy milczą, obserwując go, gdy wchodzi prosto na środek sali gimnastycznej. Wygląda, jakby na niego w ogóle nie wpłynęła pora nocna – tak samo odporny i onieśmielający, jak zawsze. Przynajmniej w tych dwóch razach, kiedy go widziałam. Obejrzał nas wszystkich wzrokiem, szukając tych, którzy zostali ranni i tych, których nie tknęło nic. Ci, którzy krwawią, wyraźnie mieli trudności z uczciwością podczas przesłuchania.

„Witajcie w zawodach,” mówi Kael powoli, głosem głębokim, szorstkim od akcentu. „Szczerość to klucz do bycia Milczącym. Bez szczerości nie ma zaufania. A moim Milczącym trzeba ufać.”

Zaciskam szczękę – mam nadzieję, że Kael tego nie zauważa. Wydaje się czujny, zdolny dostrzec wszystko, co próbuje umknąć jego uwadze.

„Przepraszam, jeśli ktoś się poczuł urażony. Jeśli ktoś z was myślał, że to będzie łatwe, był w wielkim błędzie. Możecie odejść z własnej woli, jeśli to było posunięcie za daleko,” mówi Kael spokojnie, ramiona ma schowane za plecami.

Nikt się nie rusza. Bo choć to było przerażające, to, co może czekać nas po drugiej stronie, wydaje się jeszcze mniej kuszące.

Jego spojrzenie na moment zatrzymuje się na mnie i zamieram. Jak on może budzić we mnie tyle strachu jednym spojrzeniem? Może to ta niewypowiedziana siła, którą w sobie skrywa. Ile ci Milczący o nim wiedzą?

„Wracajcie spać. Jutro zaczynacie pierwszy dzień treningu,” ogłasza, po czym odwraca się i odchodzi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Alpha Kael

Alpha Kael

51 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

51

Treść

Aa