W zimowej chłodzie mój oddech zamgławia poddasze. Moje ciało drży, a ręce mam zdrętwiałe. Powoli podnoszę się, uważając, by nie pogorszyć swoich ran. Wstaję i patrzę na rozbite lustro przede mną.
Wyglądam żałośnie. Moja biała sukienka, już nie taka biała, pokryta jest brudem, kurzem i pyłem. Jej brzegi są poszarpane, gdzieniegdzie rozdarte, a materiał z czasem stał się cieńszy i postrzępiony.
Moje oczy mają niezwykły, jaskrawo srebrno-niebieski kolor. Włosy kiedyś były białe, platynowy blond, ale minęły lata, odkąd miałam luksus mycia ich mydłem, więc teraz wyglądają raczej jak popielaty blond.
Zmarznięta chwytam drugi element garderoby, który posiadam, i zakładam go na siebie. To stary, znoszony kardigan bez guzików, trzymam przód zamknięty drżącymi z zimna dłońmi. Dźwięk ptaków za oknem przykuwa moją uwagę. Odwracam głowę, by spojrzeć przez okno na ptaki skaczące po świeżym śniegu. To piękny i uspokajający widok.
Jak bardzo chciałabym być jak te ptaki. Latać swobodnie na zewnątrz, nie martwiąc się o jedzenie, bo dla nich wszędzie jest go pod dostatkiem. Mogą wędrować daleko i poznawać świat. Zazdroszczę im. Zazdroszczę każdemu dzikiemu zwierzęciu, które widzę kręcące się w lesie. Niestety, moje życie jest zupełnie odwrotne od ich życia.
Jestem więźniem. Nie mogę uciec od watahy i zawsze będę ich służącą. Porzucono mnie jako dziecko, a oni przygarnęli jako niewolnicę. Próbuję przetrwać, jedząc resztki jedzenia i śpiąc na starym, zrujnowanym poddaszu. Nie wiem, dlaczego mnie porzucono. Patrzę na swoje rany. Przez wiele lat cierpiałam zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie. Czasem chciałabym nie czuć bólu, ale nawet po tylu latach znęcania się, moje ciało wciąż cierpi tak samo.
Ostatniej nocy po raz pierwszy od lat przemówiłam. Byłam w jadalni watahy. Sala była pełna ludzi, a ja podeszłam do Alfy Tate’a, prosząc o koc lub przynajmniej cieplejsze ubranie. Cała wataha zamarła ze zdziwienia na moje słowa, bo większość z nich nigdy mnie nie słyszała. Żyłam jak duch albo jak przedmiot w tym domu, próbując się ukryć. Jednak burzowa i przenikliwie mroźna zima uczyniła mnie na tyle odważną, by poprosić o to, co niezbędne do życia.
Gdy Alfa Tate jadł, stałam obok niego i uklękłam. Na jego twarzy pojawiło się zdziwienie, bo wiedział, że mogę o coś poprosić.
„Proszę, Alfo Tate, mogę któregoś wieczoru zamarznąć na śmierć. Proszę tylko o jeden koc albo cieplejsze ubrania,” błagam, połykając dumę i nie bojąc się sprzeciwić utartym zwyczajom.
Alfa Tate ma dwadzieścia dwa lata i nie ma partnerki. Był przystojny, bardzo urodziwy. Ma jasnobrązowe włosy i przenikliwe brązowe oczy. Jego ciało jest silne, z potężnymi mięśniami, których widok sprawia, że każda dziewczyna śliniłaby się z zachwytu. To potężny mężczyzna o wzroście sześciu stóp. Ale mimo jasnego, atrakcyjnego wyglądu, w rzeczywistości był potworem. Przystojny na zewnątrz, zepsuty w środku.
Wstał, podszedł ciężkimi krokami do mnie i podniósł mnie jedną ręką, oplatając moją szyję.
Wpatrywał się głęboko w moje jasne, srebrno-niebieskie oczy. Moje dłonie zaciskały się na jego dłoni, próbując rozluźnić uścisk. Nie mogłam oddychać, kiedy wrzeszczał mi w twarz. Jego gorący oddech cuchnął zgniłym serem.
„Śmiesz mnie o coś prosić? Po tym, jak już pozwalamy ci spać na poddaszu i jeść nasze resztki? Jesteś służącą watahy i niczym więcej, a to znaczy, że nic więcej nie dostaniesz! Jesteś tylko plugawą służącą!” wrzasnął.
Rzucił mną o podłogę, a ja jęknęłam z bólu. „Przepraszam, Alfo Tate, już nigdy nie poproszę. Proszę, wybacz mi,” mówię, patrząc w podłogę, niemal płacząc.
Alfa Tate prychnął i wrócił do talerza, podnosząc go i podchodząc z powrotem do mnie.
„Wygląda na to, że Niewolnica jest głodna!” powiedział okrutnie. Resztki swojego posiłku wylał na mnie.
Ciepła ciecz pociekła mi po głowie. Spojrzałam na kapiące na podłogę krople i zobaczyłam, że to sos.
Sala wybuchła śmiechem, a ja nawet nie drgnęłam. „Myślę, że ta obdarta kobieta jest wciąż głodna,” zaśmiał się. „Ktoś jeszcze chce jej coś dać do jedzenia?” zawołał. Członkowie watahy zaczęli rzucać we mnie resztkami jedzenia.
Cały ziemniak uderzył mnie w głowę. Spuściłam wzrok, nie chcąc, by ktokolwiek zobaczył łzy, które próbowałam powstrzymać.
„A teraz znikaj mi z oczu!” wrzasnął Alfa Tate. Wstałam i wybiegłam z sali, pędząc korytarzem.
Zamiast wrócić do swojego pokoju, pobiegłam przez las do mojego ulubionego miejsca. Tam, gdzie lubiłam się udawać.
Choć jezioro było na wpół zamarznięte, weszłam do niego, jak najszybciej zmywając z włosów i ciała resztki jedzenia i sosu. Jezioro przeszyło mnie przenikliwym chłodem. Moje dłonie drżały, gdy myłam włosy. Tłuszcz z włosów szybko twardniał i unosił się na powierzchni. Woda była pełna brudu, zmącona przez sos mieszający się z wodą. Nie mogłam dłużej znieść zimna.
Gdy tylko się umyłam, wróciłam do domu watahy kompletnie przemoczona i po cichu wdrapałam się na poddasze.
Ponieważ nie miałam żadnych suchych ubrań, zdjęłam mokry sweter i sukienkę. Wycisnęłam z nich wodę i powiesiłam na złamanym krześle, żeby wyschły. Znów poczułam na skórze zimny podmuch wiatru. W końcu zwinęłam się nago na starym materacu w kącie pokoju. Zasnęłam mimo zimna, myśląc, że mogę się jutro nie obudzić. Mogę zamarznąć na śmierć. Przynajmniej wtedy skończą się moje cierpienia.
Niedługo potem obudził mnie huk wyważanych drzwi. Usiadłam i przestraszyłam się widząc Betę Sama, który wpatrywał się we mnie groźnie. Jego wyraz twarzy szybko zamienił się w szyderczy uśmiech, gdy wpatrywał się w moje nagie ciało. Był jak bestia, która widzi kawałek mięsa gotowy do pożarcia.
Szybko skrzyżowałam ramiona, by zasłonić i zakryć piersi. Sutki miałam sterczące z zimna. Podciągnęłam nogi bliżej siebie, żeby ukryć swoje intymne części.
Beta Sam cicho zamknął za sobą drzwi i znów wpatrywał się we mnie. Powoli ruszył w moją stronę. Skuliłam się w kącie, wpatrzona w podłogę.
Jego stopy pojawiły się w moim polu widzenia. Drżałam z zimna i strachu przed tym, co miało się wydarzyć. 'Wstań, Niewolnico,' powiedział cicho.
Wstając, jedną ręką zasłoniłam dolną część ciała, a drugą nadal trzymałam na piersiach.
'Alpha Tate przysłał mnie tutaj, żebym upewnił się, że cię odpowiednio ukarzę,' powiedział sadystycznie. Następnie brutalnie odsunął moje ramiona, trzymając je nieruchomo, żeby móc oglądać moje nagie ciało.
W jego oczach natychmiast pojawiło się pożądanie, oblizał wargi. 'Nawet jeśli jesteś niewolnicą, masz bardzo ładne ciało,' powiedział, przyciągając mnie mocno do siebie.
Pochylił głowę, wdychając mój zapach, po czym przycisnął mnie do ściany. Cały czas dotykał mojej twarzy, potem przesunął palcem po moich ustach, a drugą ręką zjechał po brzuchu.
Nagle ugryzłam go w palec najz mocniej jak mogłam, nie puszczając. Poczułam w ustach jego krew, która spływała mi po brodzie.
'Ty niewdzięczna szmato!' wrzasnął, uderzając mnie dobrą ręką w brzuch.
Upadłam na podłogę, zgięta, trzymając się za brzuch. Spojrzałam w górę i zobaczyłam, jak Sam rozdziera swoją koszulę i owija nią palec, żeby zatamować krwawienie.
Patrzył na mnie z wściekłością, potem zaczął mnie kopać w nogi i żebra. W końcu, po chwili, wybiegł wściekły. 'Srogo za to zapłacisz, niewolnico!' warknął.
Wypuściłam oddech, który wstrzymywałam. Potem osunęłam się na materac, wstrząśnięta tym, co się wydarzyło i tym, co zrobiłam.
Alpha będzie wściekły, gdy się o tym dowie! – odezwała się moja wilczyca Storm przez więź myśli.
Co miałam zrobić? Nie mogłam pozwolić, żeby mnie dotknął. Tylko nasz partner może to zrobić! – odpyskowałam jej.
Masz rację. Wytrzymajmy jeszcze kilka dni, aż skończymy osiemnaście lat. Może wtedy partner nas odnajdzie i zabierze ze sobą.
A co, jeśli partner mnie nie polubi? – zapytałam Storm.
Partner nas pokocha. Zobaczysz! – Storm powiedziała z ekscytacją.
Po wydarzeniach zeszłej nocy cierpię na głęboki lęk i niepokój. Pocieram obolałe żebra, a potem schodzę na dół, by przygotować śniadanie dla watahy. Stawiam garnek owsianki na kuchence.
Kiedy owsianka się gotuje, nakrywam do stołu, rozkładam miski, łyżki i kubki, potem mieszam owsiankę. Następnie wyciągam dzbanek soku z lodówki i napełniam nim wszystkie kubki na stole.
Słysząc rozmowy członków watahy, szybko napełniam wszystkie miski owsianką, po czym pędzę z powrotem na górę, zanim którykolwiek z członków mnie zobaczy.
Często się wściekali, zwłaszcza Alpha Tate, jeśli jeszcze byłam na dole, gdy jedli. Mówili, że moja obecność ich obrzydza i nie będą mogli jeść przy mnie, bo jestem tak odpychająca.
Martwię się, jak Alpha Tate mnie ukarze za ugryzienie palca swojego bety. Chcę dziś trzymać się z daleka od wszystkich.
Zazwyczaj wracałam do kuchni godzinę po podaniu śniadania, żeby posprzątać. Tym razem celowo czekam jeszcze pół godziny, by mieć pewność, że nikogo nie będzie.
Sprzątam kuchnię szybciej niż zwykle, ale udaje mi się wydobyć tylko kilka łyżek owsianki dla siebie.
Przygotowuję obiad, potem stawiam talerze z jedzeniem na stole. W końcu udaje mi się szybko wrócić na strych, ale nie przed tym, jak na kogoś wpadałam. 'Przepraszam bardzo,’ szepczę, patrząc w ziemię.
'Tak samo powiedziałaś wczoraj!' Alpha Tate mówi ostro. Chwyta moją twarz w dłoń i zmusza mnie, żebym na niego spojrzała. Mruży oczy i patrzy na mnie groźnie.
'Dlaczego ugryzłaś Betę Sama w palec?' pyta.
Moje oczy wypełniają się łzami. Próbuję odwrócić wzrok, ale on szarpie moją twarz z powrotem w swoją stronę.
'Odpowiadaj!' warczy.
'On... próbował mnie dotknąć,' odpowiadam drżąco.
Alpha Tate parska śmiechem, po czym odpycha mnie do tyłu.
'Nie wiem, czemu chciałby dotykać brudnej, obrzydliwej niewolnicy jak ty, ale jeśli zechce cię mieć, masz mu na to pozwolić!' syczy.
Zalewając się łzami, przebiegam obok niego i wpadam na strych, płacząc.
Łączę się myślami z moją wilczycą, Storm.
Storm, co zrobimy, jeśli Beta Sam znowu tu przyjdzie?
Może powinniśmy uciec? – sugeruje Storm.
Nie mamy dokąd pójść i pewnie zamarzniemy na śmierć już pierwszej nocy! – odpowiadam.
Jutro kończymy osiemnaście lat. Musimy przetrwać tę noc, może jutro znajdziemy partnera! – mówi Storm.
Storm, boję się jutra. Mam bardzo złe przeczucie. – mówię jej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Budzę się przyjemnym zapachem drzewa sandałowego i cynamonu. Szybko wstaję, przeczesuję włosy palcami i prostuję sweter, by wyglądać bardziej schludnie.
To partner! Musisz iść do partnera teraz! – Storm ekscytuje się przez więź umysłu.
Wiem, Storm, jestem gotowa. Chodźmy! – odpowiadam jej.
Biegnąc po schodach i korytarzem, zapach staje się coraz silniejszy. Prowadzi mnie w stronę sypialni wysoko postawionych członków stada. Zaczynam się denerwować i tracę entuzjazm.
Nigdy wcześniej nie byłyśmy w tym korytarzu. – przekazuję Storm przez więź.
Tam! To ten pokój. Partner jest tam! Szybko, wejdź! – mówi Storm.
Stojąc przy dużych brązowych, drewnianych drzwiach, chciałam zapukać, ale straciłam odwagę i cofnęłam się o krok.
On tam jest, daj spokój, zapukaj. – Storm zachęca mnie.
Przepraszam, Storm, nie dam rady! – mówię jej.
Odwracam się, żeby odejść, a drzwi gwałtownie się otwierają. Moje oczy od razu spotykają spojrzenie Alphy Tate’a. „Partner!” – mówię na głos, jak w transie.
Słyszę śmiech, dalsze drzwi się otwierają, ktoś tam jest. „Żartujesz? Niewolnica jest twoją partnerką, Alpha Tate?” – pyta Beta Sam.
Potrząsam głową i wyrywając się z transu spowodowanego brązowymi oczami Alphy Tate’a. On warczy i ryczy na Betę Sama i na mnie. Cofam się ze strachu. „To nie może być prawda” – szepczę.
„Nie, to nie jest prawda! Nie nadajesz się na Lunę ani moją partnerkę! Nie przyjmę tej klątwy od Bogini Księżyca!” – mówi ze złością.
„Ja, Alpha Tate z watahy Black Wood, odrzucam cię, Niewolnico, jako moją Partnerkę i Lunę!” – pluje.
Oboje natychmiast padamy na ziemię w bólu. Moje oczy napełniają się łzami, które spływają po twarzy, gdy wyję z bólu odrzucenia.
Alpha Tate podtrzymuje się o ścianę, chwytając się za klatkę piersiową, próbując powstrzymać ból.
Członkowie stada wychodzą ze swoich pokoi, by zobaczyć, co się dzieje. Są w szoku, że Bogini Księżyca uczyniła Alpha Tate’a moim partnerem, ale cieszą się, że zostałam odrzucona.
Wszyscy uśmiechają się szyderczo i śmieją, gdy próbuję wstać. Muszę oprzeć się o ścianę, by uciec z korytarza i wrócić na strych.
Wybucham płaczem, leżąc na materacu.
Partner nas odrzucił! – mówi smutno Storm.
„To już nasz los, Storm. Nigdy nie będziemy nikim więcej niż 'Niewolnicą' w tej wacie i nigdy nie dowiemy się, co to znaczy mieć partnera i być kochaną.” – szlocham.
Mijają miesiące. W tym czasie Alpha Tate przyjął do watahy nowych członków, którzy znęcali się nade mną i dręczyli mnie tak samo jak reszta, szczególnie Ava, która zaczęła sypiać z Alphą Tate’m.
Od dnia, w którym Alpha Tate mnie odrzucił, nie odezwałam się ani słowem.
Rzadko słyszę teraz moją wilczycę od czasu odrzucenia. Nie mam jej tego za złe. Gdybym mogła się schować, też bym to zrobiła.
Nigdy wcześniej nie mogłam przemienić się w wilka, co dawało wacie kolejny powód,
by mnie bić i wyśmiewać, mówiąc, że jestem dziwadłem natury, skoro nawet nie potrafię się przemienić.
Po całym dniu szorowania podłóg właśnie kończyłam pracę, kiedy Alpha Tate i Ava przeszli obok mnie, trzymając się za ręce.
Ava kopie wiadro z brudną wodą i śmieje się, podczas gdy Alpha Tate rzuca mi gniewne spojrzenie.
„Jakim cudem taka dziwaczna niewolnica skończyła w naszej wacie, Alpha?” – mówi Ava.
„Cóż, była takim dziwadłem i potworem, że jej rodzice porzucili ją jako niemowlę w lesie na śmierć. Mój ojciec był wtedy Alphą. Jeden z członków watahy znalazł ją przypadkiem i postanowił zatrzymać jako niewolnicę.” – opowiada Avie.
Ava śmieje się. „Wyobraź sobie, być tak znienawidzoną, że nawet własni rodzice cię nie chcieli!” – kpi.
Dalej wycierając wodę, staram się ignorować ich raniące słowa. Łzy zalewają mi twarz, kiedy zaczynam szlochać.
„O, mała niewolnica płacze!” – mówi Ava z rozbawieniem. Alpha Tate też się śmieje. A gdy odchodzą, Alpha Tate poślizguje się na brudnej wodzie i upada na plecy.
Słychać głośny trzask, a Alpha Tate krzyczy z bólu: „Moje plecy! Moje plecy! Chyba są złamane! Nie mogę się ruszyć!” – wrzeszczy.
„Alpha Tate!” – krzyczy Ava i klęka przy nim, pochylając się nad nim. Potem patrzy w moją stronę. „No nie stój tak! Zrób coś, Niewolnico, to twoja wina!” – wrzeszczy.
Upuszczam mop, przebiegam na drugą stronę Alpha Tate’a i delikatnie wsuwam rękę pod jego plecy, żeby wybadać sytuację. Wzdryga się od iskier przy moim dotyku.
Ale krzyczy z bólu, gdy wyczuwam złamaną kość. 'To na pewno złamane... Zagoi się, ale to poważne złamanie. Może zająć twojemu wilkowi kilka dni, zanim się wyleczy,' szepczę.
'Nie mogę tak zostać przez dwa dni!' Alpha Tate krzyczy. Delikatnie wyciągam rękę spod jego pleców. On znów zaczyna krzyczeć z bólu.
'Co mu znowu zrobiłaś!' Ava syczy.
'Nic nie zrobiłam,' szepczę, spuszczając wzrok. Beta Sam pojawia się i odpycha mnie na bok, a ja lecę na ścianę od siły jego pchnięcia.
Alpha Tate wydaje z siebie warkot skierowany do Bety Sama i wszyscy na moment zamarzamy w szoku.
Członkowie watahy przesuwają Alphe na nosze i zabierają go do jego pokoju. Szybko wycieram resztę wody.
Wychodząc na zewnątrz, by wylać brudną wodę, wracam do środka. Beta Sam blokuje wejście.
'Alpha Tate zażądał twojej obecności w swoim pokoju.'
Upuszczam wiadro ze zdziwienia i cofam się. Beta Sam chwyta mnie szorstko za ramię i ciągnie korytarzem do środka. Docieramy do pokoju Alpha Tate'a i wchodzimy.
Ava patrzy na mnie wrogo, a lekarz watahy się uśmiecha. 'No cóż, zostawię was samych,' mówi lekarz i opuszcza pokój.
Beta Sam ciągnie mnie w stronę łóżka i sadza na krześle obok Alpha Tate'a. 'Możesz już iść, Sam... i ty też, Ava,' rozkazuje Alpha Tate.
'Nie zostawię cię samego z nią!' Ava syczy.
'WYJDŹCIE NATYCHMIAST!' krzyczy tonem Alphy. Sam i Ava opuszczają pokój, a teraz jesteśmy sami.
Drżąc, nie mam pojęcia, dlaczego tu jestem.
'Pewnie chcesz wiedzieć, dlaczego tu jesteś?' mówi Alpha Tate. Kiwałem głową.
'Lekarz powiedział, że szybciej się wyleczę, mając przy sobie swoją partnerkę...' mówi.
Zapada niezręczna, ogłuszająca cisza. 'Nie chcę cię tu, i wiem, że ty też nie chcesz tu być, ale potrzebuję, żebyś znowu położyła rękę pod moje plecy. Niestety, twój dotyk... łagodzi ból,' wyjaśnia.
Kiwnąwszy głową, wstaję i wsuwam rękę pod jego plecy. On drży i jego oczy na moment stają się czarne od iskier.
Wypuszcza z ulgą oddech. Chociaż czuję, że na mnie patrzy, trzymam wzrok spuszczony. 'Chcę, żebyś na mnie spojrzała, Niewolnico,' mówi.
Mój kręgosłup się prostuje, a on to zauważa. Kręcę lekko głową, odmawiając jego żądaniu. Nie spojrzałam mu w oczy, odkąd dowiedziałam się, że jesteśmy połączeni miesiące temu.
'Chcę zobaczyć twoje oczy,' mówi.
Dlaczego chce zobaczyć moje oczy? Czemu w ogóle chce na mnie patrzeć? Ogarnia mnie ciekawość i powoli podnoszę wzrok, natychmiast spotykając się z jego spojrzeniem.
Przez chwilę patrzymy sobie w oczy w milczeniu, aż nagle dzieje się coś dziwnego. Czuję ciepłą energię przepływającą przez moje ramiona, a moje dłonie zaczynają świecić.
'Twoje oczy? Świecą się na srebrno, a dłonie też! Jak to robisz?' panikuje.
Nie mogę powstrzymać blasku. Nawet nie wiem, co się dzieje. Moje włosy unoszą się za mną, choć nie ma żadnego wiatru w pokoju.
Blask trwa, gdy ciepła energia przepływa przez moje ciało i wydostaje się z mojej dłoni pod plecami Alpha Tate'a.
Słychać chrzęst, gdy jego kręgosłup wskakuje na miejsce. Alpha Tate krzyczy. Potem moje włosy opadają poniżej ramion, niebieski wraca do moich oczu, a blask znika.
Alpha Tate blednie, jego usta otwierają się częściowo w szoku. Siada na łóżku i patrzy na mnie. 'Ty-ty mnie uleczyłaś?' mówi z niedowierzaniem.
Cofam się o kilka kroków, patrzę na swoje ręce i zaczynam drżeć. Jak to zrobiłam? Potem zerkam do góry i widzę Alpha Tate'a stojącego przede mną, wpatrzonego intensywnie w moje oczy.
'Moja!' warczy, chwytając mnie w ramiona i przyciskając do swojej piersi. Beta Sam i Ava wbiegają do pokoju, widząc cudownie stojącego Alpha Tate'a.
'Alpha! Jak tak szybko się wyleczyłeś?' pyta Sam.
'Co robisz, Alpha? Dlaczego trzymasz niewolnicę w ramionach?' Ava krzyczy wściekle.
Alpha Tate wpatruje się we mnie, nieświadomy krzyków Sama i Avy. Wiercę się w jego ramionach i spadam na ziemię.
Alpha Tate wyciąga rękę, by pomóc mi wstać. Patrzę mu w oczy. Odrzucił mnie. Skrzywdził mnie. Dlaczego patrzy na mnie z pożądaniem w oczach? Czemu teraz stara się mi pomóc?
Wstaję i przebiegam obok Sama i Avy tak szybko, jak potrafię. Słyszę wściekły warkot Alpha Tate'a, gdy uciekam z domu watahy nad małe jezioro, gdzie mogę być sama.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Alfa Tate nas odrzucił, zranił! Teraz na pewno się z nami bawi! Nie lubię Alfy Tate’a, a jego wilk Grey zawsze próbuje się ze mną kłócić. Storm przesyła przez więź myśli.
Wiem Storm, nie może oczekiwać, że rzucimy mu się w ramiona po tym, jak nas traktował przez te wszystkie lata, a jeszcze nas odrzucił!
Robi się ciemno i coraz zimniej. Powinniśmy wrócić na strych. Mówię.
Brnę z powrotem do domu watahy i widzę członków watahy, którzy kogoś szukają. Muszą szukać nas. Mówi Storm.
Przekradam się na tyły domu, wspinam się po kracie na dach i kładę się nisko, żeby nikt mnie nie zobaczył.
Nad jadalnią słyszę, jak Alfa Tate rozmawia z innymi. Podpełzam bliżej krawędzi dachu, żeby usłyszeć przez otwarte okno poniżej.
'Mówię wam teraz. Niewolnica nie jest zwykłym wilkiem. Widziałem to na własne oczy. Niewolnica ma moc uzdrawiania,' mówi.
'Nawet jeśli ma tę zdolność, jakie masz wobec niej zamiary?' pyta Sam.
'Jeśli potrafi leczyć, możemy ją wykorzystać do przejęcia innych watah i stać się najsilniejszą, najbardziej budzącą strach watahą w historii!' odpowiada.
'A jak miałaby nam w tym pomóc? Przecież nie uleczy ich na śmierć...' mówi sarkastycznie Ava.
'Będziemy walczyć z watahami sami, a ona będzie nas leczyć podczas bitwy, więc nie mamy szansy przegrać!' wyjaśnia Alfa Tate.
'A jeśli odmówi leczenia nas?' pyta Sam.
'Niewolnica nas uleczy, bo jest moją partnerką, a zamierzam ją naznaczyć i połączyć się z nią, czyniąc ją Luną, więc będzie zobowiązana pomagać wacie, czy jej się to podoba, czy nie!' warczy.
'Nie!' krzyczy Ava, 'Obiecałeś, że naznaczysz mnie i uczynisz Luną!' Ava kłóci się.
'Jesteś tylko kurwą na boku, Ava!' krzyczy na nią Alfa Tate.
Ava wybiegła z pokoju, płacząc.
Kiedyś cieszyłam się z myśli o partnerze i naznaczeniu, ale na samą myśl, że Alfa Tate miałby mnie naznaczyć, przechodzą mnie ciarki obrzydzenia.
'Mamy jeszcze jeden problem. Alfa Maximus przyjedzie tu za kilka tygodni,' ostrzega Alfa Tate.
'Alfa Maximus, czyli książę Lykanów?' pyta zszokowany Sam.
'Tak,' odpowiada Alfa Tate.
Wszyscy wzdychają i rozmawiają ze sobą z niedowierzaniem.
'Cisza!' rozkazuje Alfa Tate, uderzając pięścią w stół. 'Wiem, że jest postrachem wśród nas, wilkołaków, ale wyobraźcie sobie, jeśli Niewolnica nas uleczy, moglibyśmy go zabić, a Blood Moon pack należałby do nas! Inne watahy już nigdy nie sprawiałyby nam problemów!' mówi.
'Po co w ogóle Lykan tu przyjeżdża?' pyta członek watahy.
'Alfa Maximus nie znalazł jeszcze swojej partnerki. Podróżuje po wszystkich watahach, w których nigdy nie był, dopóki jej nie znajdzie. Ostatnio słyszałem, że to już nie tylko podczas pełni traci kontrolę nad swoim Lykanem. Jego Lykan staje się coraz agresywniejszy i silniejszy z wiekiem i może przejąć kontrolę w dowolnej chwili.' mówi Alfa Tate.
'Ryzykujesz bezpieczeństwo watahy, pozwalając mu tu być!' krzyczy Sam.
'Nie myśl, że o tym nie wiem, Sam! Odmówiłem mu, ale jasno powiedział, że nie przyjmie odmowy! Poprosił też, by przygotować jedną z cel w lochach na wypadek, gdyby był tu podczas pełni. Kilku członków watahy ma go skuć łańcuchami do końca pełni. To może być nasza najlepsza szansa, by go zabić, gdy będzie zamknięty za kratami.
Spójrzmy prawdzie w oczy. Społeczność wilkołaków się go boi. Będziemy bohaterami, jeśli go zabijemy!' śmieje się Alfa Tate.
Tchórz!
To tylko pokazuje, jak słaby jest Alfa Tate, skoro musi zamykać innego Alfę, zanim go zaatakuje. Mówi Storm.
Nie zasługuje na miano Alfy. Warczę.
Przemykam dalej na drugą stronę dachu, sięgam do swojego okna na strych, ale nie chce się otworzyć.
Skrobię cały lód wokół krawędzi i w końcu okno się otwiera. Wchodzę do środka i szybko zamykam je za sobą.
Siadam na materacu w kącie, skulona, dmucham w splecione dłonie, żeby je ogrzać.
Po chwili słyszę kroki na schodach. Szybko podbiegam do okna i otwieram je. Jestem w połowie drogi przez nie, kiedy ramię owija się wokół mojej talii i wciąga mnie z powrotem do środka.
Szamocząc się, próbuję się wyrwać. 'Idziesz ze mną, Niewolnico,' mówi Alfa Tate, niosąc mnie po schodach w dół.
Dalej próbuję się wyrwać z jego uścisku po tym, co usłyszałam o jego planach, nie chcę mieć z tym nic wspólnego, nie chcę, żeby mnie naznaczył ani się ze mną połączył.
Zanosi mnie do jadalni. Wszyscy, których słyszałam rozmawiających z dachu, wciąż tam są. Sadzają mnie na krześle obok niego.
'Sam! Twój nóż, już!' rozkazuje Alfa Tate.
Sam wstaje, wyciąga mały nóż z pasa i podaje go Alfie Tate’owi. Ten chwyta nóż i głęboko rozcina sobie dłoń.
Wszystkie wilczyce wzdychają. Alfa Tate rzuca zakrwawionym nożem przez stół i kładzie swoją dłoń przede mną.
Patrzę na jego dłoń, jak krew zbiera się i spływa po nadgarstku oraz między palcami. Spoglądam na Alfę Tate’a zdezorientowana.
'Ulecz mnie,' mówi. Wszyscy pochylają się, by lepiej widzieć. Siedzę cicho, nie ruszam się. 'Do cholery, Niewolnico! Ulecz mnie!' warczy, sprawiając, że podskakuję.
Kręcę przecząco głową. Agresywnie chwyta moją dłoń i kładzie ją na swojej, potem łapie drugą i również przykłada ją do swojej dłoni.
'Natychmiast! Albo przez tydzień nie dostaniesz jedzenia!' grozi. Patrzę na swoje ręce pokryte jego krwią. Nie wiem, jak mam to zrobić.
Niepewna, co robić, przeplatam palce z jego, co sprawia, że wzdryga się przez iskry. W pokoju zapada cisza, kiedy wpatruję się intensywnie w nasze dłonie, moje włosy zaczynają się unosić, dłonie świecić, a oczy stają się jasnosrebrne. Ciepło, które czułam wcześniej, znów przepływa przez moje ciało.
Słysząc podekscytowanie w głosach wszystkich na widok mojej przemiany, blask zaczyna gasnąć, moje oczy znów stają się niebieskie, a włosy opadają.
Przez chwilę patrzymy na nasze splecione dłonie, po czym puszczam. Alfa Tate wstaje i przeciera zakrwawioną dłoń o pierś, pokazując, że rana zniknęła.
Wszyscy patrzą z niedowierzaniem na jego dłoń, potem na mnie.
'Widzicie!' śmieje się Alfa Tate.
Alfa Tate przesuwa w moją stronę talerz z jedzeniem. 'Jedz!' uśmiecha się do mnie z aprobatą.
Wszyscy zaczynają jeść, rozmawiając o mojej zdolności albo o Lykanie, który ma przyjechać i odwiedzić watas.
Wpatruję się w talerz z zamyśleniem. Waham się, czy zacząć jeść. Robi mi się niedobrze na myśl o leczeniu Alfy Tate’a.
Wstaję i wybiegam z pokoju. Nie chcę wracać na strych. Wiem, że Alfa Tate tam mnie znajdzie. Wchodzę do biblioteki i wciskam się do niskiej szafki, zamykając ją za sobą. Dziwnie, ale tu jest znacznie cieplej niż na strychu.
Storm, musimy stąd odejść, jutro zakradnę się do pokoju którejś z wilczyc po cieplejsze ubrania, a kiedy wszyscy zasną, uciekniemy. Łączę się myślami.
Dokąd pójdziemy? pyta Storm.
Nie wiem, byle jak najdalej stąd.
A Alfa Tate i tak nas nie dopadnie? pyta Storm.
Pewnie tak, ale musimy chociaż spróbować uciec stąd. Odpowiadam jej.
Spróbujmy się przespać. Może to będzie nasza ostatnia noc w tym domu watahy. Mówi Storm.
A jeśli nas złapie? Może nas zabić za ucieczkę—martwi się Storm.
Nie zabije nas, jeśli chce mnie wykorzystać dla mojej zdolności leczenia. Mówię jej.
Uwijam się wygodniej i wtulam głowę w ramiona, używając ich jako poduszki, aż odpływam w sen.
Kilka godzin później budzi mnie Alfa Tate, demolujący pomieszczenia w poszukiwaniu mnie. 'Czuję twój zapach, Niewolnico!' mówi. 'Wychodź, wychodź, gdziekolwiek jesteś!' powtarza jakby to była gra w chowanego.
Siedzę najciszej jak mogę i przez szparę próbuję zobaczyć, gdzie jest. Nagle jego głowa pojawia się w moim polu widzenia. Nasze oczy dzieli tylko cienkie drzwiczki szafki.
'Znalazłem cię!' mówi z sadystycznym uśmiechem.
Przesuń w górę, aby kontynuować