passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Alpha Maximus The Last Lycan - Rozdział #3 - autor Jazz Ford

Alpha Maximus The Last Lycan

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Budzę się przyjemnym zapachem drzewa sandałowego i cynamonu. Szybko wstaję, przeczesuję włosy palcami i prostuję sweter, by wyglądać bardziej schludnie.

To partner! Musisz iść do partnera teraz! – Storm ekscytuje się przez więź umysłu.

Wiem, Storm, jestem gotowa. Chodźmy! – odpowiadam jej.

Biegnąc po schodach i korytarzem, zapach staje się coraz silniejszy. Prowadzi mnie w stronę sypialni wysoko postawionych członków stada. Zaczynam się denerwować i tracę entuzjazm.

Nigdy wcześniej nie byłyśmy w tym korytarzu. – przekazuję Storm przez więź.

Tam! To ten pokój. Partner jest tam! Szybko, wejdź! – mówi Storm.

Stojąc przy dużych brązowych, drewnianych drzwiach, chciałam zapukać, ale straciłam odwagę i cofnęłam się o krok.

On tam jest, daj spokój, zapukaj. – Storm zachęca mnie.

Przepraszam, Storm, nie dam rady! – mówię jej.

Odwracam się, żeby odejść, a drzwi gwałtownie się otwierają. Moje oczy od razu spotykają spojrzenie Alphy Tate’a. „Partner!” – mówię na głos, jak w transie.

Słyszę śmiech, dalsze drzwi się otwierają, ktoś tam jest. „Żartujesz? Niewolnica jest twoją partnerką, Alpha Tate?” – pyta Beta Sam.

Potrząsam głową i wyrywając się z transu spowodowanego brązowymi oczami Alphy Tate’a. On warczy i ryczy na Betę Sama i na mnie. Cofam się ze strachu. „To nie może być prawda” – szepczę.

„Nie, to nie jest prawda! Nie nadajesz się na Lunę ani moją partnerkę! Nie przyjmę tej klątwy od Bogini Księżyca!” – mówi ze złością.

„Ja, Alpha Tate z watahy Black Wood, odrzucam cię, Niewolnico, jako moją Partnerkę i Lunę!” – pluje.

Oboje natychmiast padamy na ziemię w bólu. Moje oczy napełniają się łzami, które spływają po twarzy, gdy wyję z bólu odrzucenia.

Alpha Tate podtrzymuje się o ścianę, chwytając się za klatkę piersiową, próbując powstrzymać ból.

Członkowie stada wychodzą ze swoich pokoi, by zobaczyć, co się dzieje. Są w szoku, że Bogini Księżyca uczyniła Alpha Tate’a moim partnerem, ale cieszą się, że zostałam odrzucona.

Wszyscy uśmiechają się szyderczo i śmieją, gdy próbuję wstać. Muszę oprzeć się o ścianę, by uciec z korytarza i wrócić na strych.

Wybucham płaczem, leżąc na materacu.

Partner nas odrzucił! – mówi smutno Storm.

„To już nasz los, Storm. Nigdy nie będziemy nikim więcej niż 'Niewolnicą' w tej wacie i nigdy nie dowiemy się, co to znaczy mieć partnera i być kochaną.” – szlocham.

Mijają miesiące. W tym czasie Alpha Tate przyjął do watahy nowych członków, którzy znęcali się nade mną i dręczyli mnie tak samo jak reszta, szczególnie Ava, która zaczęła sypiać z Alphą Tate’m.

Od dnia, w którym Alpha Tate mnie odrzucił, nie odezwałam się ani słowem.

Rzadko słyszę teraz moją wilczycę od czasu odrzucenia. Nie mam jej tego za złe. Gdybym mogła się schować, też bym to zrobiła.

Nigdy wcześniej nie mogłam przemienić się w wilka, co dawało wacie kolejny powód,

by mnie bić i wyśmiewać, mówiąc, że jestem dziwadłem natury, skoro nawet nie potrafię się przemienić.

Po całym dniu szorowania podłóg właśnie kończyłam pracę, kiedy Alpha Tate i Ava przeszli obok mnie, trzymając się za ręce.

Ava kopie wiadro z brudną wodą i śmieje się, podczas gdy Alpha Tate rzuca mi gniewne spojrzenie.

„Jakim cudem taka dziwaczna niewolnica skończyła w naszej wacie, Alpha?” – mówi Ava.

„Cóż, była takim dziwadłem i potworem, że jej rodzice porzucili ją jako niemowlę w lesie na śmierć. Mój ojciec był wtedy Alphą. Jeden z członków watahy znalazł ją przypadkiem i postanowił zatrzymać jako niewolnicę.” – opowiada Avie.

Ava śmieje się. „Wyobraź sobie, być tak znienawidzoną, że nawet własni rodzice cię nie chcieli!” – kpi.

Dalej wycierając wodę, staram się ignorować ich raniące słowa. Łzy zalewają mi twarz, kiedy zaczynam szlochać.

„O, mała niewolnica płacze!” – mówi Ava z rozbawieniem. Alpha Tate też się śmieje. A gdy odchodzą, Alpha Tate poślizguje się na brudnej wodzie i upada na plecy.

Słychać głośny trzask, a Alpha Tate krzyczy z bólu: „Moje plecy! Moje plecy! Chyba są złamane! Nie mogę się ruszyć!” – wrzeszczy.

„Alpha Tate!” – krzyczy Ava i klęka przy nim, pochylając się nad nim. Potem patrzy w moją stronę. „No nie stój tak! Zrób coś, Niewolnico, to twoja wina!” – wrzeszczy.

Upuszczam mop, przebiegam na drugą stronę Alpha Tate’a i delikatnie wsuwam rękę pod jego plecy, żeby wybadać sytuację. Wzdryga się od iskier przy moim dotyku.

Ale krzyczy z bólu, gdy wyczuwam złamaną kość. 'To na pewno złamane... Zagoi się, ale to poważne złamanie. Może zająć twojemu wilkowi kilka dni, zanim się wyleczy,' szepczę.

'Nie mogę tak zostać przez dwa dni!' Alpha Tate krzyczy. Delikatnie wyciągam rękę spod jego pleców. On znów zaczyna krzyczeć z bólu.

'Co mu znowu zrobiłaś!' Ava syczy.

'Nic nie zrobiłam,' szepczę, spuszczając wzrok. Beta Sam pojawia się i odpycha mnie na bok, a ja lecę na ścianę od siły jego pchnięcia.

Alpha Tate wydaje z siebie warkot skierowany do Bety Sama i wszyscy na moment zamarzamy w szoku.

Członkowie watahy przesuwają Alphe na nosze i zabierają go do jego pokoju. Szybko wycieram resztę wody.

Wychodząc na zewnątrz, by wylać brudną wodę, wracam do środka. Beta Sam blokuje wejście.

'Alpha Tate zażądał twojej obecności w swoim pokoju.'

Upuszczam wiadro ze zdziwienia i cofam się. Beta Sam chwyta mnie szorstko za ramię i ciągnie korytarzem do środka. Docieramy do pokoju Alpha Tate'a i wchodzimy.

Ava patrzy na mnie wrogo, a lekarz watahy się uśmiecha. 'No cóż, zostawię was samych,' mówi lekarz i opuszcza pokój.

Beta Sam ciągnie mnie w stronę łóżka i sadza na krześle obok Alpha Tate'a. 'Możesz już iść, Sam... i ty też, Ava,' rozkazuje Alpha Tate.

'Nie zostawię cię samego z nią!' Ava syczy.

'WYJDŹCIE NATYCHMIAST!' krzyczy tonem Alphy. Sam i Ava opuszczają pokój, a teraz jesteśmy sami.

Drżąc, nie mam pojęcia, dlaczego tu jestem.

'Pewnie chcesz wiedzieć, dlaczego tu jesteś?' mówi Alpha Tate. Kiwałem głową.

'Lekarz powiedział, że szybciej się wyleczę, mając przy sobie swoją partnerkę...' mówi.

Zapada niezręczna, ogłuszająca cisza. 'Nie chcę cię tu, i wiem, że ty też nie chcesz tu być, ale potrzebuję, żebyś znowu położyła rękę pod moje plecy. Niestety, twój dotyk... łagodzi ból,' wyjaśnia.

Kiwnąwszy głową, wstaję i wsuwam rękę pod jego plecy. On drży i jego oczy na moment stają się czarne od iskier.

Wypuszcza z ulgą oddech. Chociaż czuję, że na mnie patrzy, trzymam wzrok spuszczony. 'Chcę, żebyś na mnie spojrzała, Niewolnico,' mówi.

Mój kręgosłup się prostuje, a on to zauważa. Kręcę lekko głową, odmawiając jego żądaniu. Nie spojrzałam mu w oczy, odkąd dowiedziałam się, że jesteśmy połączeni miesiące temu.

'Chcę zobaczyć twoje oczy,' mówi.

Dlaczego chce zobaczyć moje oczy? Czemu w ogóle chce na mnie patrzeć? Ogarnia mnie ciekawość i powoli podnoszę wzrok, natychmiast spotykając się z jego spojrzeniem.

Przez chwilę patrzymy sobie w oczy w milczeniu, aż nagle dzieje się coś dziwnego. Czuję ciepłą energię przepływającą przez moje ramiona, a moje dłonie zaczynają świecić.

'Twoje oczy? Świecą się na srebrno, a dłonie też! Jak to robisz?' panikuje.

Nie mogę powstrzymać blasku. Nawet nie wiem, co się dzieje. Moje włosy unoszą się za mną, choć nie ma żadnego wiatru w pokoju.

Blask trwa, gdy ciepła energia przepływa przez moje ciało i wydostaje się z mojej dłoni pod plecami Alpha Tate'a.

Słychać chrzęst, gdy jego kręgosłup wskakuje na miejsce. Alpha Tate krzyczy. Potem moje włosy opadają poniżej ramion, niebieski wraca do moich oczu, a blask znika.

Alpha Tate blednie, jego usta otwierają się częściowo w szoku. Siada na łóżku i patrzy na mnie. 'Ty-ty mnie uleczyłaś?' mówi z niedowierzaniem.

Cofam się o kilka kroków, patrzę na swoje ręce i zaczynam drżeć. Jak to zrobiłam? Potem zerkam do góry i widzę Alpha Tate'a stojącego przede mną, wpatrzonego intensywnie w moje oczy.

'Moja!' warczy, chwytając mnie w ramiona i przyciskając do swojej piersi. Beta Sam i Ava wbiegają do pokoju, widząc cudownie stojącego Alpha Tate'a.

'Alpha! Jak tak szybko się wyleczyłeś?' pyta Sam.

'Co robisz, Alpha? Dlaczego trzymasz niewolnicę w ramionach?' Ava krzyczy wściekle.

Alpha Tate wpatruje się we mnie, nieświadomy krzyków Sama i Avy. Wiercę się w jego ramionach i spadam na ziemię.

Alpha Tate wyciąga rękę, by pomóc mi wstać. Patrzę mu w oczy. Odrzucił mnie. Skrzywdził mnie. Dlaczego patrzy na mnie z pożądaniem w oczach? Czemu teraz stara się mi pomóc?

Wstaję i przebiegam obok Sama i Avy tak szybko, jak potrafię. Słyszę wściekły warkot Alpha Tate'a, gdy uciekam z domu watahy nad małe jezioro, gdzie mogę być sama.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Alfa Tate nas odrzucił, zranił! Teraz na pewno się z nami bawi! Nie lubię Alfy Tate’a, a jego wilk Grey zawsze próbuje się ze mną kłócić. Storm przesyła przez więź myśli.

Wiem Storm, nie może oczekiwać, że rzucimy mu się w ramiona po tym, jak nas traktował przez te wszystkie lata, a jeszcze nas odrzucił!

Robi się ciemno i coraz zimniej. Powinniśmy wrócić na strych. Mówię.

Brnę z powrotem do domu watahy i widzę członków watahy, którzy kogoś szukają. Muszą szukać nas. Mówi Storm.

Przekradam się na tyły domu, wspinam się po kracie na dach i kładę się nisko, żeby nikt mnie nie zobaczył.

Nad jadalnią słyszę, jak Alfa Tate rozmawia z innymi. Podpełzam bliżej krawędzi dachu, żeby usłyszeć przez otwarte okno poniżej.

'Mówię wam teraz. Niewolnica nie jest zwykłym wilkiem. Widziałem to na własne oczy. Niewolnica ma moc uzdrawiania,' mówi.

'Nawet jeśli ma tę zdolność, jakie masz wobec niej zamiary?' pyta Sam.

'Jeśli potrafi leczyć, możemy ją wykorzystać do przejęcia innych watah i stać się najsilniejszą, najbardziej budzącą strach watahą w historii!' odpowiada.

'A jak miałaby nam w tym pomóc? Przecież nie uleczy ich na śmierć...' mówi sarkastycznie Ava.

'Będziemy walczyć z watahami sami, a ona będzie nas leczyć podczas bitwy, więc nie mamy szansy przegrać!' wyjaśnia Alfa Tate.

'A jeśli odmówi leczenia nas?' pyta Sam.

'Niewolnica nas uleczy, bo jest moją partnerką, a zamierzam ją naznaczyć i połączyć się z nią, czyniąc ją Luną, więc będzie zobowiązana pomagać wacie, czy jej się to podoba, czy nie!' warczy.

'Nie!' krzyczy Ava, 'Obiecałeś, że naznaczysz mnie i uczynisz Luną!' Ava kłóci się.

'Jesteś tylko kurwą na boku, Ava!' krzyczy na nią Alfa Tate.

Ava wybiegła z pokoju, płacząc.

Kiedyś cieszyłam się z myśli o partnerze i naznaczeniu, ale na samą myśl, że Alfa Tate miałby mnie naznaczyć, przechodzą mnie ciarki obrzydzenia.

'Mamy jeszcze jeden problem. Alfa Maximus przyjedzie tu za kilka tygodni,' ostrzega Alfa Tate.

'Alfa Maximus, czyli książę Lykanów?' pyta zszokowany Sam.

'Tak,' odpowiada Alfa Tate.

Wszyscy wzdychają i rozmawiają ze sobą z niedowierzaniem.

'Cisza!' rozkazuje Alfa Tate, uderzając pięścią w stół. 'Wiem, że jest postrachem wśród nas, wilkołaków, ale wyobraźcie sobie, jeśli Niewolnica nas uleczy, moglibyśmy go zabić, a Blood Moon pack należałby do nas! Inne watahy już nigdy nie sprawiałyby nam problemów!' mówi.

'Po co w ogóle Lykan tu przyjeżdża?' pyta członek watahy.

'Alfa Maximus nie znalazł jeszcze swojej partnerki. Podróżuje po wszystkich watahach, w których nigdy nie był, dopóki jej nie znajdzie. Ostatnio słyszałem, że to już nie tylko podczas pełni traci kontrolę nad swoim Lykanem. Jego Lykan staje się coraz agresywniejszy i silniejszy z wiekiem i może przejąć kontrolę w dowolnej chwili.' mówi Alfa Tate.

'Ryzykujesz bezpieczeństwo watahy, pozwalając mu tu być!' krzyczy Sam.

'Nie myśl, że o tym nie wiem, Sam! Odmówiłem mu, ale jasno powiedział, że nie przyjmie odmowy! Poprosił też, by przygotować jedną z cel w lochach na wypadek, gdyby był tu podczas pełni. Kilku członków watahy ma go skuć łańcuchami do końca pełni. To może być nasza najlepsza szansa, by go zabić, gdy będzie zamknięty za kratami.

Spójrzmy prawdzie w oczy. Społeczność wilkołaków się go boi. Będziemy bohaterami, jeśli go zabijemy!' śmieje się Alfa Tate.

Tchórz!

To tylko pokazuje, jak słaby jest Alfa Tate, skoro musi zamykać innego Alfę, zanim go zaatakuje. Mówi Storm.

Nie zasługuje na miano Alfy. Warczę.

Przemykam dalej na drugą stronę dachu, sięgam do swojego okna na strych, ale nie chce się otworzyć.

Skrobię cały lód wokół krawędzi i w końcu okno się otwiera. Wchodzę do środka i szybko zamykam je za sobą.

Siadam na materacu w kącie, skulona, dmucham w splecione dłonie, żeby je ogrzać.

Po chwili słyszę kroki na schodach. Szybko podbiegam do okna i otwieram je. Jestem w połowie drogi przez nie, kiedy ramię owija się wokół mojej talii i wciąga mnie z powrotem do środka.

Szamocząc się, próbuję się wyrwać. 'Idziesz ze mną, Niewolnico,' mówi Alfa Tate, niosąc mnie po schodach w dół.

Dalej próbuję się wyrwać z jego uścisku po tym, co usłyszałam o jego planach, nie chcę mieć z tym nic wspólnego, nie chcę, żeby mnie naznaczył ani się ze mną połączył.

Zanosi mnie do jadalni. Wszyscy, których słyszałam rozmawiających z dachu, wciąż tam są. Sadzają mnie na krześle obok niego.

'Sam! Twój nóż, już!' rozkazuje Alfa Tate.

Sam wstaje, wyciąga mały nóż z pasa i podaje go Alfie Tate’owi. Ten chwyta nóż i głęboko rozcina sobie dłoń.

Wszystkie wilczyce wzdychają. Alfa Tate rzuca zakrwawionym nożem przez stół i kładzie swoją dłoń przede mną.

Patrzę na jego dłoń, jak krew zbiera się i spływa po nadgarstku oraz między palcami. Spoglądam na Alfę Tate’a zdezorientowana.

'Ulecz mnie,' mówi. Wszyscy pochylają się, by lepiej widzieć. Siedzę cicho, nie ruszam się. 'Do cholery, Niewolnico! Ulecz mnie!' warczy, sprawiając, że podskakuję.

Kręcę przecząco głową. Agresywnie chwyta moją dłoń i kładzie ją na swojej, potem łapie drugą i również przykłada ją do swojej dłoni.

'Natychmiast! Albo przez tydzień nie dostaniesz jedzenia!' grozi. Patrzę na swoje ręce pokryte jego krwią. Nie wiem, jak mam to zrobić.

Niepewna, co robić, przeplatam palce z jego, co sprawia, że wzdryga się przez iskry. W pokoju zapada cisza, kiedy wpatruję się intensywnie w nasze dłonie, moje włosy zaczynają się unosić, dłonie świecić, a oczy stają się jasnosrebrne. Ciepło, które czułam wcześniej, znów przepływa przez moje ciało.

Słysząc podekscytowanie w głosach wszystkich na widok mojej przemiany, blask zaczyna gasnąć, moje oczy znów stają się niebieskie, a włosy opadają.

Przez chwilę patrzymy na nasze splecione dłonie, po czym puszczam. Alfa Tate wstaje i przeciera zakrwawioną dłoń o pierś, pokazując, że rana zniknęła.

Wszyscy patrzą z niedowierzaniem na jego dłoń, potem na mnie.

'Widzicie!' śmieje się Alfa Tate.

Alfa Tate przesuwa w moją stronę talerz z jedzeniem. 'Jedz!' uśmiecha się do mnie z aprobatą.

Wszyscy zaczynają jeść, rozmawiając o mojej zdolności albo o Lykanie, który ma przyjechać i odwiedzić watas.

Wpatruję się w talerz z zamyśleniem. Waham się, czy zacząć jeść. Robi mi się niedobrze na myśl o leczeniu Alfy Tate’a.

Wstaję i wybiegam z pokoju. Nie chcę wracać na strych. Wiem, że Alfa Tate tam mnie znajdzie. Wchodzę do biblioteki i wciskam się do niskiej szafki, zamykając ją za sobą. Dziwnie, ale tu jest znacznie cieplej niż na strychu.

Storm, musimy stąd odejść, jutro zakradnę się do pokoju którejś z wilczyc po cieplejsze ubrania, a kiedy wszyscy zasną, uciekniemy. Łączę się myślami.

Dokąd pójdziemy? pyta Storm.

Nie wiem, byle jak najdalej stąd.

A Alfa Tate i tak nas nie dopadnie? pyta Storm.

Pewnie tak, ale musimy chociaż spróbować uciec stąd. Odpowiadam jej.

Spróbujmy się przespać. Może to będzie nasza ostatnia noc w tym domu watahy. Mówi Storm.

A jeśli nas złapie? Może nas zabić za ucieczkę—martwi się Storm.

Nie zabije nas, jeśli chce mnie wykorzystać dla mojej zdolności leczenia. Mówię jej.

Uwijam się wygodniej i wtulam głowę w ramiona, używając ich jako poduszki, aż odpływam w sen.

Kilka godzin później budzi mnie Alfa Tate, demolujący pomieszczenia w poszukiwaniu mnie. 'Czuję twój zapach, Niewolnico!' mówi. 'Wychodź, wychodź, gdziekolwiek jesteś!' powtarza jakby to była gra w chowanego.

Siedzę najciszej jak mogę i przez szparę próbuję zobaczyć, gdzie jest. Nagle jego głowa pojawia się w moim polu widzenia. Nasze oczy dzieli tylko cienkie drzwiczki szafki.

'Znalazłem cię!' mówi z sadystycznym uśmiechem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Alpha Maximus

Mój Beta i Gamma pomagają mi zakuć się w łańcuchy w lochu. Siadam na metalowym krześle, oplecionym ciężkimi łańcuchami. Nathan wstrzykuje mi do ramienia wilczy szpon, który pomaga osłabić mojego Lykana, kiedy przejmuje nade mną kontrolę. Wilczy szpon to trucizna używana przeciwko wilkołakom i Lykanom. To jedna z nielicznych, które mogą nas osłabić. To fioletowy kwiat, podobny do lawendy. Jest zakazany w większości miejsc, ale tutaj, w Woodford, uprawiamy tę roślinę. Nasza Alchemiczka, Kayla, przygotowuje dla nas mikstury i lekarstwa. Jestem ostatnim żyjącym Lykanem. Lykanie wyginęli, ponieważ większość nigdy nie znalazła swoich partnerek, by dalej się rozmnażać. To daje mnie i mojemu Lykanowi, Chaosowi, strach, że nigdy nie znajdziemy naszej drugiej połówki. Każdego pełni księżyca tracę całkowitą kontrolę nad swoim Lykanem, wystawiając moją watahę na niebezpieczeństwo śmierci. Jedynym sposobem, by powstrzymać mnie przed zranieniem lub zabiciem kogokolwiek, jest zakucie się w lochu aż do wschodu słońca. Lykanie byli niezwykle rzadcy wśród wilkołaków. Jesteśmy tak silni, że jeden Lykan mógłby stawić czoła kilku alfom naraz, budząc lęk u wszystkich, nawet u własnych członków watahy. Przeważnie byłem wystarczająco silny, by kontrolować swojego Lykana, ale podczas pełni tracę wszelką kontrolę.

Mój Beta, Alex, zamyka i przekręca klucz w drzwiach z żelaznych krat. 'W porządku, Alpha Maximus, zobaczymy się rano,' mówi Alex, machając ręką.

'Tylko tym razem nie wyłamuj się. Wolałbym nie musieć kolejny raz urządzać domu watahy na nowo,' śmieje się Nathan.

'Nie mogę nic na to poradzić, że mój Lykan stał się bardziej agresywny i silniejszy. Minęły miesiące, odkąd ostatnio do mnie przemówił!' odparowuję.

'Spoko, Alpha, mamy więcej wilczego szponu, jeśli będzie trzeba, a te łańcuchy są dużo mocniejsze. Dasz radę,' mówi Nathan uspokajająco.

Kiwnąłem mu głową i patrzę, jak odchodzą. Czuję się trochę oszołomiony przez wilczy szpon. Patrzę na kajdany i łańcuchy wokół nadgarstków, potem w górę, na dziurę w suficie, przez którą widać księżyc, i czekam na początek pełni.

Moje kości zaczynają się łamać, a futro pokrywa całe ciało. W końcu przemieniam się w Lykana i wydaję z siebie dziki ryk, który słyszy cała wataha Ciemnego Księżyca i jeszcze dalej.

Chaos ma teraz pełną kontrolę. Szarpie się z łańcuchami w złości i niepokoju. Mijają godziny, a on wciąż próbuje się uwolnić, nie okazując żadnych oznak zmęczenia.

Chaos... Wiem, że nie chcesz ze mną rozmawiać, ale chcę, żebyś wiedział, że tu jestem. Czuję twoją złość i frustrację. Łączę się z nim myślami.

Na moje słowa wydaje kolejny przerażający ryk.

Znaleźmy ją, Chaos. Nie przestanę jej szukać. Mówię mu.

Uwolnij mnie teraz, a sam ją znajdę! warczy Chaos.

Nie mogę cię wypuścić, dopóki nie odzyskam pełnej kontroli! sprzeciwiam się mu.

Kolejny dziki ryk rozchodzi się po domu watahy.

Wiesz, że tylko bardziej wkurzasz watahę, jeśli dalej będziesz ich budził i straszył! mówię mu.

Noc prawie się kończy. Moje kości łamią się ponownie, i przemieniam się z powrotem w człowieka. Łączę się z Alexem myślami, by mnie odkuł.

'Jak minęła ci noc?' pytam Alexa.

Marszczy twarz, 'To zależy... chcesz, żebym powiedział prawdę czy skłamał?' pyta.

'A która odpowiedź jest ładniejsza?' pytam.

'Kłamstwo,' odpowiada z nerwowym śmiechem.

'No to powiedz mi kłamstwo,' przewracam oczami.

'Cóż, Bella i ja spaliśmy świetnie. Ani razu nie obudziły nas przeraźliwe wycia,' mówi, krzyżując ramiona.

'Przepraszam, że obudziłem twoją partnerkę i ją wystraszyłem.' mówię ponuro.

'Nic się nie stało, Alpha. Nie możesz na to nic poradzić,' wzdycha Alex.

Alex otwiera drzwi z żelaznych krat i odpina kajdany z moich nadgarstków.

'Alex, chcę, żebyś razem z Nathanem przyniósł mi mapę i zaznaczył domy watah, w których już byliśmy,' mówię mu.

'Coś planujesz?' pyta Alex.

'Muszę znaleźć moją partnerkę, Alex,' odpowiadam.

'Ale przecież miesiąc temu każda niepołączona samica z każdej watahy była na twoim zjeździe, Alpha,' mówi.

'Co insynuujesz, Alex?' rzucam ostro.

'Że twoja partnerka może nie istnieje albo już...' Chaos próbuje przejąć kontrolę, gdy napół przemieniam się w Lykana, wbrew własnej woli, warcząc i próbując zamachnąć się na Alexa wydłużonymi pazurami.

Alex szybko zatrzaskuje drzwi z żelaza, żebym nie mógł go zaatakować. Po kilku minutach odzyskuję kontrolę. Gdy tylko łapię oddech, spoglądam gniewnie na Alexa.

'Coraz częściej tracisz kontrolę nad swoim Lykanem,' krzyczy Alex.

Otwiera drzwi i wpuszcza mnie na zewnątrz. Łapię go za szyję i przyciskam do ściany.

'Nigdy więcej nie sugeruj, że moja partnerka nie istnieje lub zginęła! Bo mój Lykan to będzie twoje najmniejsze zmartwienie! To przede mną będziesz musiał się bać!'

Puszczam Alexa i patrzę, jak pada na ziemię ze strachu.

'Przynieś mi tę cholerną mapę dzisiaj!' warczę, odchodząc.

Wracam na górę do swoich komnat, zdejmuję spodnie, wchodzę pod prysznic i opieram czoło o ścianę.

Ona musi istnieć. Wiem to. Któraś z watah na pewno nie wysłała wszystkich swoich niepołączonych samic na zjazd. Łączę się myślami z Chaosem.

Jak zwykle, Chaos mnie ignoruje.

Zorganizowałem Bal Godowy, który odbył się w zeszłym miesiącu. Moim jedynym celem w tym czasie było znalezienie swojej partnerki. Bal był pełen wilczyc ubranych w różnorodne stroje. Samotni mężczyźni szukali wokół swojej potencjalnej wybranki. Kryształowe żyrandole nad głowami dodawały elegancji sali, podczas gdy orkiestra grała muzykę. Ból szyi doskwierał mi od ciągłego rozglądania się i wąchania powietrza w poszukiwaniu zapachu mojej partnerki, ale bez skutku. Gdy nie mogłem jej znaleźć, resztę czasu spędziłem nieszczęśliwie siedząc na swoim krześle na scenie. Odległość między sforami jeszcze bardziej utrudniała znalezienie partnerów.

Ponieważ wilkołaki są bardzo przywiązane do sprawy partnerstwa, depresja, samobójstwa i utrata zmysłów stały się powszechne wśród tych, którzy nie znaleźli swojej drugiej połówki. Agonia bycia niekompletnym sprawia, że nie chce się dalej żyć. Mam więc nadzieję, że zorganizowanie balu godowego pomoże innym takim jak ja, cierpiącym w głębokim bólu i męczarniach, z powodu braku przeznaczonej partnerki.

***

Mam na sobie zwykłe czarne spodnie garniturowe, czarne buty i białą koszulę z długimi rękawami, z kilkoma górnymi guzikami rozpiętymi. Wchodzę do kuchni.

'Dzień dobry, Beth. Przepraszam, jeśli Chaos zakłócił ci noc?'

'Ależ skąd, Alfa Maximus,' odpowiada z promiennym uśmiechem.

'Wiesz, możesz przyjść i zakłócić moją noc, kiedy tylko chcesz!' mówi, puszczając mi oczko.

'Szkoda, że Bogini Księżyca nie pobłogosławiła mnie tobą jako moją partnerką,' śmieję się.

Beth jest kucharką i drogą starszą panią, która gotowała dla moich rodziców, zanim zmarli, a ja zostałem Alfą. Zawsze była pogodna. Nawet zła noc nie była w stanie jej tego odebrać, i wiedziałem, że pewnie jest jedyną osobą, której moja Lykania nie przeszkadzała.

'Na śniadanie naleśniki?' pyta.

'Tylko kawa dziś rano, Beth. Mam dużo pracy do zrobienia,' mówię.

'No to zrobię ci ekstra duży lunch,' dąsa się.

Przewracam oczami. 'Tak, Beth, będzie dobrze,' odpowiadam.

Z kawą siadam w swoim dużym fotelu przy biurku. Nathan puka i wchodzi. 'Dzień dobry, Alfa Maximus.'

Upijam łyk kawy. 'Dzień dobry, Nathan. Czy Alex znalazł już mapę?' pytam.

'Tak, będzie tu za chwilę... czy coś się stało, Alfa Maximus? Alex wydawał się trochę spięty,' mówi Nathan.

'W porządku z nim, Nathan. Oboje dziś rano trochę przesadziliśmy. Nic, czego by nie przezwyciężył,' odpowiadam szczerze.

Alex puka. Patrzę, jak podchodzi.

Nathan przysuwa mu krzesło, a my spędzamy dzień analizując mapę. Robimy listę wszystkich sfor, których jeszcze nie odwiedziłem.

'Dobrze, skoro mamy listę, skontaktuję się ze wszystkimi Alfami tych sfor i powiem, że przyjeżdżamy, by spotkać się i poznać wszystkie potencjalne wilczyce, które mogą być moją partnerką,' mówię im.

'Będą pełnie podczas naszych wizyt, musisz się upewnić, że będą mogli cię zamknąć i odpowiednio zabezpieczyć w każdą pełnię, ale czy możemy ufać wszystkim tym Alfom?' pyta Nathan.

'To prawda, nie znamy wielu z nich, ale pojedziesz ze mną, Nathan, oraz dwunastu najlepszych wojowników mojej sfory. Alex zostaje i zajmie się sforą, gdy mnie nie będzie,' informuję ich.

Skontaktowałem się ze wszystkimi Alfami. Większość nie była zbyt chętna, by mnie przyjąć. Niektórzy nawet początkowo odmówili. Byli przerażeni, że wśród nich będzie Lykan.

Beth wchodzi do mojego gabinetu z ogromnym talerzem naleśników. 'Dzięki, Beth!' mówimy wszyscy, zabierając się za naleśniki. 'Mam ich jeszcze dużo więcej, chłopcy,' śmieje się.

'Kiedy wyjeżdżasz, Alfa Maximus?' pyta Alex z ustami pełnymi naleśników.

'Jutro z samego rana. Nie chcę tracić ani chwili przed następną pełnią księżyca,' odpowiadam.

'Dobrze, powiem wojownikom, żeby spakowali się i byli gotowi do wyjazdu o świcie,' mówi Alex i wychodzi.

Po spotkaniu chodzę po domu, przepraszając połowę sfory za to, że ich przestraszyłem ostatniej nocy i że wyjeżdżam szukać swojej partnerki i ich Luny, i że mogę nie wrócić przez tygodnie, a nawet miesiące. Niestety, byli zbyt szczęśliwi, gdy usłyszeli, że może mnie nie być przez dłuższy czas.

Wściekły na ich radość z mojego wyjazdu, przypominam członkom sfory, że powinni się cieszyć, iż należą do tak silnej i potężnej sfory.

Zaraz potem kuli się i rozbiegają jak myszy. Nathan stwierdził, że powinienem być bardziej przystępny i warczeć trochę mniej, to może członkowie sfory bardziej się do mnie przekonają. Moja Lykania miała ich wszystkich gdzieś i nie raz oferowała, że zniszczy moją sforę. Wiedziała, że jej nie znoszą.

Chaos, może gdybyś przestał próbować przejmować kontrolę nade mną i szaleć cały czas, członkowie sfory nie byliby tak przerażeni nami. Przesyłam mu myślą.

Chcę tylko partnerki! Chcę tego, co moje! Oznaczyć ją, przytulić i posiąść! — warknął Chaos.

A jak myślisz, jak wilczyca mojej partnerki zareaguje na twoje warczenie i takie słowa? Wątpię, by od razu się do ciebie przekonała! A to mnie Nathan każe być bardziej przystępnym — prychnąłem.

Chaos warczy i odgryza się, po czym odcina naszą rozmowę, żebym nie mógł już się z nim połączyć myślowo.

I tak czas był już na odpoczynek przed jutrzejszą podróżą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Alpha Maximus The Last Lycan

Alpha Maximus The Last Lycan

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa