Alpha Maximus
Mój Beta i Gamma pomagają mi zakuć się w łańcuchy w lochu. Siadam na metalowym krześle, oplecionym ciężkimi łańcuchami. Nathan wstrzykuje mi do ramienia wilczy szpon, który pomaga osłabić mojego Lykana, kiedy przejmuje nade mną kontrolę. Wilczy szpon to trucizna używana przeciwko wilkołakom i Lykanom. To jedna z nielicznych, które mogą nas osłabić. To fioletowy kwiat, podobny do lawendy. Jest zakazany w większości miejsc, ale tutaj, w Woodford, uprawiamy tę roślinę. Nasza Alchemiczka, Kayla, przygotowuje dla nas mikstury i lekarstwa. Jestem ostatnim żyjącym Lykanem. Lykanie wyginęli, ponieważ większość nigdy nie znalazła swoich partnerek, by dalej się rozmnażać. To daje mnie i mojemu Lykanowi, Chaosowi, strach, że nigdy nie znajdziemy naszej drugiej połówki. Każdego pełni księżyca tracę całkowitą kontrolę nad swoim Lykanem, wystawiając moją watahę na niebezpieczeństwo śmierci. Jedynym sposobem, by powstrzymać mnie przed zranieniem lub zabiciem kogokolwiek, jest zakucie się w lochu aż do wschodu słońca. Lykanie byli niezwykle rzadcy wśród wilkołaków. Jesteśmy tak silni, że jeden Lykan mógłby stawić czoła kilku alfom naraz, budząc lęk u wszystkich, nawet u własnych członków watahy. Przeważnie byłem wystarczająco silny, by kontrolować swojego Lykana, ale podczas pełni tracę wszelką kontrolę.
Mój Beta, Alex, zamyka i przekręca klucz w drzwiach z żelaznych krat. 'W porządku, Alpha Maximus, zobaczymy się rano,' mówi Alex, machając ręką.
'Tylko tym razem nie wyłamuj się. Wolałbym nie musieć kolejny raz urządzać domu watahy na nowo,' śmieje się Nathan.
'Nie mogę nic na to poradzić, że mój Lykan stał się bardziej agresywny i silniejszy. Minęły miesiące, odkąd ostatnio do mnie przemówił!' odparowuję.
'Spoko, Alpha, mamy więcej wilczego szponu, jeśli będzie trzeba, a te łańcuchy są dużo mocniejsze. Dasz radę,' mówi Nathan uspokajająco.
Kiwnąłem mu głową i patrzę, jak odchodzą. Czuję się trochę oszołomiony przez wilczy szpon. Patrzę na kajdany i łańcuchy wokół nadgarstków, potem w górę, na dziurę w suficie, przez którą widać księżyc, i czekam na początek pełni.
Moje kości zaczynają się łamać, a futro pokrywa całe ciało. W końcu przemieniam się w Lykana i wydaję z siebie dziki ryk, który słyszy cała wataha Ciemnego Księżyca i jeszcze dalej.
Chaos ma teraz pełną kontrolę. Szarpie się z łańcuchami w złości i niepokoju. Mijają godziny, a on wciąż próbuje się uwolnić, nie okazując żadnych oznak zmęczenia.
Chaos... Wiem, że nie chcesz ze mną rozmawiać, ale chcę, żebyś wiedział, że tu jestem. Czuję twoją złość i frustrację. Łączę się z nim myślami.
Na moje słowa wydaje kolejny przerażający ryk.
Znaleźmy ją, Chaos. Nie przestanę jej szukać. Mówię mu.
Uwolnij mnie teraz, a sam ją znajdę! warczy Chaos.
Nie mogę cię wypuścić, dopóki nie odzyskam pełnej kontroli! sprzeciwiam się mu.
Kolejny dziki ryk rozchodzi się po domu watahy.
Wiesz, że tylko bardziej wkurzasz watahę, jeśli dalej będziesz ich budził i straszył! mówię mu.
Noc prawie się kończy. Moje kości łamią się ponownie, i przemieniam się z powrotem w człowieka. Łączę się z Alexem myślami, by mnie odkuł.
'Jak minęła ci noc?' pytam Alexa.
Marszczy twarz, 'To zależy... chcesz, żebym powiedział prawdę czy skłamał?' pyta.
'A która odpowiedź jest ładniejsza?' pytam.
'Kłamstwo,' odpowiada z nerwowym śmiechem.
'No to powiedz mi kłamstwo,' przewracam oczami.
'Cóż, Bella i ja spaliśmy świetnie. Ani razu nie obudziły nas przeraźliwe wycia,' mówi, krzyżując ramiona.
'Przepraszam, że obudziłem twoją partnerkę i ją wystraszyłem.' mówię ponuro.
'Nic się nie stało, Alpha. Nie możesz na to nic poradzić,' wzdycha Alex.
Alex otwiera drzwi z żelaznych krat i odpina kajdany z moich nadgarstków.
'Alex, chcę, żebyś razem z Nathanem przyniósł mi mapę i zaznaczył domy watah, w których już byliśmy,' mówię mu.
'Coś planujesz?' pyta Alex.
'Muszę znaleźć moją partnerkę, Alex,' odpowiadam.
'Ale przecież miesiąc temu każda niepołączona samica z każdej watahy była na twoim zjeździe, Alpha,' mówi.
'Co insynuujesz, Alex?' rzucam ostro.
'Że twoja partnerka może nie istnieje albo już...' Chaos próbuje przejąć kontrolę, gdy napół przemieniam się w Lykana, wbrew własnej woli, warcząc i próbując zamachnąć się na Alexa wydłużonymi pazurami.
Alex szybko zatrzaskuje drzwi z żelaza, żebym nie mógł go zaatakować. Po kilku minutach odzyskuję kontrolę. Gdy tylko łapię oddech, spoglądam gniewnie na Alexa.
'Coraz częściej tracisz kontrolę nad swoim Lykanem,' krzyczy Alex.
Otwiera drzwi i wpuszcza mnie na zewnątrz. Łapię go za szyję i przyciskam do ściany.
'Nigdy więcej nie sugeruj, że moja partnerka nie istnieje lub zginęła! Bo mój Lykan to będzie twoje najmniejsze zmartwienie! To przede mną będziesz musiał się bać!'
Puszczam Alexa i patrzę, jak pada na ziemię ze strachu.
'Przynieś mi tę cholerną mapę dzisiaj!' warczę, odchodząc.
Wracam na górę do swoich komnat, zdejmuję spodnie, wchodzę pod prysznic i opieram czoło o ścianę.
Ona musi istnieć. Wiem to. Któraś z watah na pewno nie wysłała wszystkich swoich niepołączonych samic na zjazd. Łączę się myślami z Chaosem.
Jak zwykle, Chaos mnie ignoruje.
Zorganizowałem Bal Godowy, który odbył się w zeszłym miesiącu. Moim jedynym celem w tym czasie było znalezienie swojej partnerki. Bal był pełen wilczyc ubranych w różnorodne stroje. Samotni mężczyźni szukali wokół swojej potencjalnej wybranki. Kryształowe żyrandole nad głowami dodawały elegancji sali, podczas gdy orkiestra grała muzykę. Ból szyi doskwierał mi od ciągłego rozglądania się i wąchania powietrza w poszukiwaniu zapachu mojej partnerki, ale bez skutku. Gdy nie mogłem jej znaleźć, resztę czasu spędziłem nieszczęśliwie siedząc na swoim krześle na scenie. Odległość między sforami jeszcze bardziej utrudniała znalezienie partnerów.
Ponieważ wilkołaki są bardzo przywiązane do sprawy partnerstwa, depresja, samobójstwa i utrata zmysłów stały się powszechne wśród tych, którzy nie znaleźli swojej drugiej połówki. Agonia bycia niekompletnym sprawia, że nie chce się dalej żyć. Mam więc nadzieję, że zorganizowanie balu godowego pomoże innym takim jak ja, cierpiącym w głębokim bólu i męczarniach, z powodu braku przeznaczonej partnerki.
***
Mam na sobie zwykłe czarne spodnie garniturowe, czarne buty i białą koszulę z długimi rękawami, z kilkoma górnymi guzikami rozpiętymi. Wchodzę do kuchni.
'Dzień dobry, Beth. Przepraszam, jeśli Chaos zakłócił ci noc?'
'Ależ skąd, Alfa Maximus,' odpowiada z promiennym uśmiechem.
'Wiesz, możesz przyjść i zakłócić moją noc, kiedy tylko chcesz!' mówi, puszczając mi oczko.
'Szkoda, że Bogini Księżyca nie pobłogosławiła mnie tobą jako moją partnerką,' śmieję się.
Beth jest kucharką i drogą starszą panią, która gotowała dla moich rodziców, zanim zmarli, a ja zostałem Alfą. Zawsze była pogodna. Nawet zła noc nie była w stanie jej tego odebrać, i wiedziałem, że pewnie jest jedyną osobą, której moja Lykania nie przeszkadzała.
'Na śniadanie naleśniki?' pyta.
'Tylko kawa dziś rano, Beth. Mam dużo pracy do zrobienia,' mówię.
'No to zrobię ci ekstra duży lunch,' dąsa się.
Przewracam oczami. 'Tak, Beth, będzie dobrze,' odpowiadam.
Z kawą siadam w swoim dużym fotelu przy biurku. Nathan puka i wchodzi. 'Dzień dobry, Alfa Maximus.'
Upijam łyk kawy. 'Dzień dobry, Nathan. Czy Alex znalazł już mapę?' pytam.
'Tak, będzie tu za chwilę... czy coś się stało, Alfa Maximus? Alex wydawał się trochę spięty,' mówi Nathan.
'W porządku z nim, Nathan. Oboje dziś rano trochę przesadziliśmy. Nic, czego by nie przezwyciężył,' odpowiadam szczerze.
Alex puka. Patrzę, jak podchodzi.
Nathan przysuwa mu krzesło, a my spędzamy dzień analizując mapę. Robimy listę wszystkich sfor, których jeszcze nie odwiedziłem.
'Dobrze, skoro mamy listę, skontaktuję się ze wszystkimi Alfami tych sfor i powiem, że przyjeżdżamy, by spotkać się i poznać wszystkie potencjalne wilczyce, które mogą być moją partnerką,' mówię im.
'Będą pełnie podczas naszych wizyt, musisz się upewnić, że będą mogli cię zamknąć i odpowiednio zabezpieczyć w każdą pełnię, ale czy możemy ufać wszystkim tym Alfom?' pyta Nathan.
'To prawda, nie znamy wielu z nich, ale pojedziesz ze mną, Nathan, oraz dwunastu najlepszych wojowników mojej sfory. Alex zostaje i zajmie się sforą, gdy mnie nie będzie,' informuję ich.
Skontaktowałem się ze wszystkimi Alfami. Większość nie była zbyt chętna, by mnie przyjąć. Niektórzy nawet początkowo odmówili. Byli przerażeni, że wśród nich będzie Lykan.
Beth wchodzi do mojego gabinetu z ogromnym talerzem naleśników. 'Dzięki, Beth!' mówimy wszyscy, zabierając się za naleśniki. 'Mam ich jeszcze dużo więcej, chłopcy,' śmieje się.
'Kiedy wyjeżdżasz, Alfa Maximus?' pyta Alex z ustami pełnymi naleśników.
'Jutro z samego rana. Nie chcę tracić ani chwili przed następną pełnią księżyca,' odpowiadam.
'Dobrze, powiem wojownikom, żeby spakowali się i byli gotowi do wyjazdu o świcie,' mówi Alex i wychodzi.
Po spotkaniu chodzę po domu, przepraszając połowę sfory za to, że ich przestraszyłem ostatniej nocy i że wyjeżdżam szukać swojej partnerki i ich Luny, i że mogę nie wrócić przez tygodnie, a nawet miesiące. Niestety, byli zbyt szczęśliwi, gdy usłyszeli, że może mnie nie być przez dłuższy czas.
Wściekły na ich radość z mojego wyjazdu, przypominam członkom sfory, że powinni się cieszyć, iż należą do tak silnej i potężnej sfory.
Zaraz potem kuli się i rozbiegają jak myszy. Nathan stwierdził, że powinienem być bardziej przystępny i warczeć trochę mniej, to może członkowie sfory bardziej się do mnie przekonają. Moja Lykania miała ich wszystkich gdzieś i nie raz oferowała, że zniszczy moją sforę. Wiedziała, że jej nie znoszą.
Chaos, może gdybyś przestał próbować przejmować kontrolę nade mną i szaleć cały czas, członkowie sfory nie byliby tak przerażeni nami. Przesyłam mu myślą.
Chcę tylko partnerki! Chcę tego, co moje! Oznaczyć ją, przytulić i posiąść! — warknął Chaos.
A jak myślisz, jak wilczyca mojej partnerki zareaguje na twoje warczenie i takie słowa? Wątpię, by od razu się do ciebie przekonała! A to mnie Nathan każe być bardziej przystępnym — prychnąłem.
Chaos warczy i odgryza się, po czym odcina naszą rozmowę, żebym nie mógł już się z nim połączyć myślowo.
I tak czas był już na odpoczynek przed jutrzejszą podróżą.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Słońce wschodzi. Czuję się nerwowo i martwię się na myśl o opuszczeniu watahy na tak długo oraz o tym, że mogę nie znaleźć swojej partnerki. Nie chcę wracać bez niej, wiedząc, że to byłoby złe zarówno dla watahy, jak i dla mnie. Już teraz z trudem panuję nad Chaosem. Nie wyobrażam sobie, jak bardzo mógłby się pogorszyć, gdybyśmy jej nie znaleźli.
Muszę zaufać Bogini Księżyca. Przecież ona chyba nie chce, by rasa Lykanów wyginęła? Czy nie chce, żebym był szczęśliwy? I nie tylko ja, ale też moja partnerka?
Może ona mnie szuka i mnie pragnie? A może wcale nie chce mieć partnera? I dlatego nie możemy jej znaleźć, bo nie chce być znaleziona albo woli wilkołaka, a nie Lykana? Co jeśli nas odrzuci?
Zestresowany, chodzę tam i z powrotem, starając się nie panikować.
„Alfa, wszystko w porządku?” — pyta Nathan. Podnoszę wzrok i warczę.
Cholera! Chaos! Przestań! — krzyczę do niego.
Moje oczy są czarne, kiedy patrzę na Nathana moimi lykanskimi oczami. Nathan powoli się cofa, wyciągając dawkę wilczej jagody na wypadek, gdybym go zaatakował.
Walcząc z Chaosem, uderzam plecami o ścianę. Po chwili garbię się, by złapać oddech.
Patrząc na Nathana, wzdycha z ulgą, widząc, że znów mam nad sobą kontrolę.
„O co w tym wszystkim chodziło?” — pyta Nathan. Wariowałem, bo kiedy znajdziemy naszą partnerkę, może nas odrzucić, bo jestem Lykanem, albo w ogóle nie chce partnera.
Chaos musiał to słyszeć i wpadł w złość na moje myśli, bo niestety mogłyby się spełnić.
Nathan kładzie dłoń na moim ramieniu. „Alfa, każda wilczyca byłaby głupia, żeby cię odrzucić. Wiem, że pod Chaosem i twoim brakiem spokoju kryje się dobry człowiek i dobry Lykan,” mówi.
„Nathan, nie musisz mnie tak okłamywać...” — mówię do niego.
Nathan prycha. „Cóż, przynajmniej próbowałem poprawić ci humor,” mówi, unosząc ręce. Patrzymy na siebie i śmiejemy się.
Beth wręcza mi kosz z jedzeniem na śniadanie, gdy wychodzę. Całuję ją w czoło i wychodzę na zewnątrz, gdzie czeka na mnie limuzyna. Kilka czarnych samochodów z wojownikami watahy jedzie za nami.
Jeździliśmy już pół dnia. Wojownicy chcą się zatrzymać, żeby opróżnić pęcherze i wypuścić swoje wilki na krótki bieg.
Opierając się teraz o drzewo, obserwuję ich biegnących i żałuję, że nie mogę wypuścić swojego Lykana, ale wiem, że rozerwałby moich ludzi na strzępy.
Zamiast tego oddaję porządny mocz i wspinam się na najbliższe drzewo, by rozejrzeć się po okolicy. Siedzę i podziwiam widoki, aż widzę, jak moi ludzie wracają. Są zupełnie nadzy, już w ludzkiej postaci.
Schodzę z drzewa i wracam do limuzyny. Wojownicy są już ubrani i wracają do swoich samochodów.
Cztery godziny później docieramy do watahy Moonfall. Ich dom watahy to wiktoriańska rezydencja z czerwonej cegły. Za rezydencją znajduje się ogromny, umiarkowany las pełen sekwoi i jestem pewien, że tam wilkołaki biegają i trenują. Alfa Dan, przywódca watahy Moonfall, stoi przed domem i czeka na nas. Ma czarne włosy, ale z kilkoma siwymi pasmami.
Powitanie wydaje się wymuszone. Oczywiste jest, że wataha Moonfall nie chce mnie tutaj, ale rozumiem, dlaczego się boją.
Witam Alfę Dana. Uśmiecha się do mnie niezręcznie, po czym otwiera drzwi domu watahy i gestem zaprasza mnie do środka, więc idę za nim. Wnętrze domu wygląda bardzo luksusowo. Dom urządzony jest w stylu gotyku średniowiecznego. Jest ogromna klatka schodowa, widzę wielu wilkołaków w ludzkiej postaci. Pomagają sprzątać dom watahy i wydają się bardzo zorganizowani.
Po pewnym czasie dowiaduję się, że Alfa Dan to wspaniały Alfa. Wie, jak dyscyplinować swoją wataszkę, przynosi wszystkim bogactwo i szczęście. Wszystkie oczy są skierowane na mnie. Mężczyźni patrzą groźnie, a wilczyce unikają zbliżenia się do mnie.
Czy moja reputacja naprawdę jest aż tak zła? — łączę się z Nathanem.
Szczera prawda, czy wolisz kłamstwo? — odsyła linka.
Szczerą prawdę. — odpowiadam.
Tak, jest zła... naprawdę zła. — odpisuje.
Wydycham ciężko i próbuję łagodnie uśmiechnąć się do przechodzącej wilczycy. Jej oczy robią się wielkie, po czym krzyczy i ucieka.
„Co się stało? Co zrobiłeś, Alfo Maximus?” — pyta surowo Alfa Dan.
Podnoszę ręce w geście poddania: „Nic! Przysięgam, tylko się do niej uśmiechnąłem,” tłumaczę.
Alfa Dan patrzy na mnie przez chwilę, jakby próbował mnie przejrzeć, po czym wybucha śmiechem i klepie mnie po plecach.
„Przepraszam, Alfo Maximus, ale obawiam się, że nawet twój uśmiech przestraszyłby każdą wilczycę stąd... bez urazy, ale wszyscy boją się, że nie potrafisz zapanować nad swoim Lykanem,” mówi.
„Rozumiem... może zanim stąd wyjadę, wszyscy tutaj nie będą już mieli o mnie tak złego zdania,” odpowiadam mu.
„Zobaczymy. Teraz jedzmy i odpocznijmy, a rano wszystkie niepołączone wilczyce będą gotowe, żebyś mógł je poznać,” mówi Alfa Dan.
Kiwnąłem głową i podążyłem za nim do jadalni.
Stół jest długi i czarny. Na szklanych świecznikach stoją długie białe świece. Z sufitu zwisa ogromny żyrandol, a na ścianach wiszą portrety byłych Alf. Siedzę na jednym z krzeseł, a Nathan siedzi obok mnie, gdy jemy w ciszy. Jest bardzo niezręcznie. Cały personel kuchenny porusza się jakby stąpali po skorupkach jajek.
Członkowie watahy przy stole trzymają głowy nisko. Próbuję przerwać ciszę. 'Moonfall to takie urocze miejsce. Jest bardzo... hmm... przyjemnie...' mówię.
'I jak wspaniałe jest to jedzenie,' dodaje Nathan, próbując pomóc.
'Nie mogę się doczekać, żeby jutro pokazać wam wszystko jak należy,' odpowiada Alfa Dan. 'Amy, pokażesz Alfie Maximusowi i Nathanowi ich pokoje,' Amy sztywnieje, po czym kiwa głową.
'Tędy, proszę,' mówi.
Podążamy za nią po schodach, a Nathan wchodzi do pierwszego pokoju. Idę za Amy do następnego.
'Proszę, panie... to znaczy Alfie Maximusie,' jąka się, starając się trzymać dystans.
'Bardzo ci dziękuję, Amy!' mówię, gdy szybko odchodzi.
Pokój, który mi przydzielono, jest bardzo elegancki. Są tu ciągnące się od podłogi do sufitu okna z szarymi zasłonami. Podłoga jest lśniąca, ale nie śliska. Łóżko jest czarno-szare, a na suficie wisi żyrandol. Na stoliku nocnym stoi nawet wazon ze świeżymi przebiśniegami.
Udając się na spoczynek, zazwyczaj nie śpię dobrze. Ale cieszę się na spotkanie z niepołączonymi wilczycami rano.
Gdy tylko nadchodzi ranek. Nathan i ja szybko szykujemy się na dzień.
Spotykamy Alfę Dana na śniadaniu, a potem wychodzimy na zewnątrz, gdzie zabiera nas na wycieczkę po swojej wiosce.
W drodze powrotnej zatrzymujemy się w artystycznie freskowanej sali, gdzie czekają wilczyce. Niestety, nie są wystrojone, a wygląda na to, że celowo postarały się wyglądać nieprzyjemnie. Wchodzę i widzę osiem różnych dziewczyn, przerażonych i drżących.
'Dobrze, panie, nie ma powodu do strachu, ale Alfa Maximus będzie potrzebował, aby każda z was nawiązała kontakt wzrokowy, by sprawdzić, czy któraś z was jest jego przeznaczoną partnerką,' mówi Alfa Dan radośnie, próbując uspokoić dziewczyny.
Patrząc na każdą z nich, widzę tylko strach i żadnego połączenia. Spoglądam na Nathana i Alfę Dana, kręcąc głową, by wskazać, że żadna z nich nie jest moją przeznaczoną partnerką.
'Cóż, życzę powodzenia w następnej watasze,' mówi Alfa Dan, klepiąc mnie po plecach.
Dziękuję Alfie Danowi za jego czas i żegnam się, gotowy do podróży do kolejnej watahy.
Wsiadam do limuzyny i siedzę cicho, czując rozczarowanie. Nathan siada na przednim siedzeniu limuzyny, by prowadzić. Jedzie trzy godziny do następnej watahy, gdzie spotykam pięć wilczyc, które nie chcą mieć ze mną nic wspólnego, ale Alfa zmusił je do współpracy.
Jestem wdzięczny, że żadna z nich nie jest moją partnerką, bo były bardzo nieuprzejme i zapatrzone w siebie. Nie sądzę, by Chaos był pod wrażeniem którejkolwiek z nich.
Kolejne tygodnie spędzamy na odwiedzaniu dziewięciu innych domów watah. Niektóre nie były takie złe i nawet dość gościnne. Inne nie mogły się doczekać, aż się mnie pozbędą.
Chaos pojawił się na krótko po kilku negatywnych komentarzach. 'Jedna wilczyca powiedziała, że współczuje dziewczynie, która jest skazana na bycie moją partnerką,' Chaos przejął całkowitą kontrolę, więc Nathan nie miał wyboru i musiał podać mi dawkę wilczej jagody.
Nie było wątpliwości, że Chaos urwałby jej głowę.
Po tym Alfa zażądał, byśmy opuścili ich terytorium.
Jest późno w nocy, a my jesteśmy już daleko poza ich terytorium. Zatrzymujemy się i wysiadamy z limuzyny.
Potrzebuję powietrza i przestrzeni. Zdzieram z siebie koszulę i biegnę głęboko w las. Gdy wiem, że jestem już wystarczająco daleko, by nikogo nie skrzywdzić, pozwalam Chaosowi przejąć kontrolę.
Ryczy i wyje z wściekłości i bólu, szarpiąc pazurami drzewa i zdzierając z nich korę. W końcu, po godzinie załamania i zniszczeniu połowy drzew, Chaos kładzie się na plecach, wpatrując się w księżyc. 'Partnerka,' szepcze. Czuję jego ból, jego agonię i strach. Czuję to samo, ale muszę zapewnić Chaosa, że znajdziemy naszą partnerkę. Muszę być emocjonalnie silny za nas obu i dla bezpieczeństwa wszystkich.
Wróciwszy do ludzkiej postaci, powoli wracam do limuzyny. Nathan i dwunastu wojowników stoją tam z troską i niepokojem wypisanymi na twarzach.
'Alfo Maximusie... czy wszystko w porządku? Słyszeliśmy cię... Chaosa na mile,'
Jestem zbyt przygnębiony, by mówić. Wsiadam do limuzyny i siedzę z głową w dłoniach.
'Następna wataha jest cztery godziny stąd. Więc pewnie dziś prześpimy się w samochodach,' mówi Nathan.
Kiwnąłem głową i zamknąłem drzwi.
Martwię się, że kiedy znajdę swoją przeznaczoną partnerkę, odrzuci mnie za to, że jestem dziwakiem wśród wilkołaków—Lykanem. Zastanawiam się, jak pachnie jej zapach, czy ma ciemne, czy jasne włosy. Czy Bogini Księżyca pobłogosławi mnie dobrą i serdeczną partnerką, czy też arogancką, zapatrzoną w siebie jak ta wilczyca, którą Chaos omal nie zabił?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Niewolnica
Alpha Tate zrywa drzwi od szafki i rzuca nimi przez pokój. Kuca, patrząc na mnie surowym, wściekłym wzrokiem.
„A co ty tu robisz, chowając się?” – pyta z diabelskim uśmiechem.
Sięga do środka, by mnie wyciągnąć. Uderzam go pięściami raz za razem. To nie robi na nim żadnego wrażenia. Alpha Tate śmieje się.
„Zaczynasz być zadziorna, mała Niewolnico, widzę?” – mówi, szarpiąc mnie na podłogę. Moje ciało rozbrzmiewa dźwiękiem łamanych kości. Czuję ból w całym ciele.
Wstaję, próbuję przebiec obok niego, ale łapie mnie za tył sukienki i ciągnie z powrotem. Sukienka rozdziera się i mój grzbiet zostaje odsłonięty.
„Jesteś całkiem zabawna do zabawy,” chichocze. „A teraz mam z tobą coś do omówienia,” mówi, biorąc mnie na ręce.
Niesie mnie do swojego biura, zatrzaskuje za nami drzwi kopnięciem i siada w swoim fotelu, trzymając mnie mocno na kolanach. Włosy na moim ciele stają dęba z powodu tej nieprzyjemnej sytuacji. Alpha Tate chwyta moją twarz, zmuszając mnie do patrzenia mu w oczy. Oboje milczymy, patrząc na siebie.
Alpha Tate pochyla się do mnie, jego nos opiera się o moją szyję, gdy wdycha mój zapach. Czuję jego oddech. Prąd elektryczny przebiega przez moje ciało od jego dotyku. Jego szorstki zarost łaskocze moją szyję. Gubię się w tej chwili. Alpha Tate kładzie dłoń na moich udach i głaszcze moją skórę. Jego ręce są ciepłe i szorstkie. Wędrują od nogi, przez brzuch, aż po moje piersi.
Sztywniejąc, wydaję z siebie skowyt. „Spokojnie, Niewolnico. Rozluźnij się. To zaboli tylko przez chwilę,” szepcze.
Patrzę na Alpha Tate’a. Jego kły się wydłużyły. Zamierza mnie oznaczyć. Uderzam i kopię, gdy ogarnia mnie strach i panika. Próbuję się wyrwać.
Wydaje z siebie dziki warkot. „Nie ruszaj się, Niewolnico!” – krzyczy.
„Nie!” – krzyczę, zeskakując z jego kolan i upadając na podłogę.
„Zaraz zostaniesz Luną i oficjalnie moją partnerką! Wracaj tu, żebyśmy mogli to skończyć!” – rozkazuje.
„Nie!” – mówię odważnie.
„Nie?” – mówi, zdezorientowany i zły.
„N-nie chcę być twoją partnerką ani Luną!” – mówię.
Boję się, co zrobi po moim odrzuceniu.
Alpha Tate wybucha śmiechem. „Każda wilczyca zrobiłaby wszystko, by być teraz na twoim miejscu! By mieć mnie jako partnera i zostać Luną tej watahy!” – śmieje się.
„Odrzuciłeś mnie,” przypominam mu.
„Tak, ale teraz cofam to odrzucenie. Powinnaś się cieszyć, że to naprawiam,” uśmiecha się Alpha Tate.
„To jednak nie wydaje się właściwe,” mówię mu.
„Pozwól, że cię oznaczę, a sprawię, że poczujesz, iż tak jest. Nawet od razu się z tobą połączę i wtedy poczujesz się dobrze. Oczywiście, trochę zaboli, ale spodoba ci się. Gdy już będziesz mieć część mnie, będziesz błagać o więcej,” szczerzy się Alpha Tate.
Zdegustowana i z odrazą wobec jego słów, cofam się o kilka kroków.
„Powiedziałam, nie! Nie chcę być twoją partnerką!”
Wściekły, Alpha Tate wstaje i idzie w moją stronę.
„Odrzucam cię, Alpha Tate z watahy Blackwood, jako mojego partnera.”
Patrzę, jak Alpha Tate upada na ziemię z bólu, chwytając się za klatkę piersiową.
To dziwne. Czemu ja nie czuję bólu?
Czołga się w moją stronę, krzycząc w cierpieniu: „Wracaj tu natychmiast, Niewolnico!”
Wybiegam z jego biura na korytarz. Sam i inni członkowie watahy biegną do mnie.
„Czemu Alfa krzyczy?!” – Sam pyta wściekle.
Nie chcąc się zatrzymać, ignoruję ich i dalej biegnę, podczas gdy oni pędzą do Alpha Tate’a. W końcu docieram do jeziora, czując się wolna i zszokowana. Ale w głębi duszy czuję się silna.
Właśnie odrzuciłam Alpha Tate’a! Naprawdę to zrobiłam. Nie wiedziałam, że mnie na to stać, ale co teraz się ze mną stanie, gdy on już dojdzie do siebie?
Członkowie watahy wołają mnie: „Niewolnico! Wracaj tu natychmiast!” – krzyczą.
Storm, musimy uciec tej nocy! – łączę się z nią w myślach.
Ale nie odpowiada.
Skradam się z tyłu, wspinam się po kratownicy i wchodzę przez okno. Następnie po cichu przemykam korytarzem. Otwieram drzwi do pokoju Avy, zabieram płaszcz i buty. Zakładam je, wracam po cichu na strych i znów wychodzę przez okno.
Czekając, aż będzie czysto, schodzę po kratownicy i wbiegam w drzewa. Gałęzie i patyki rysują moją skórę, gdy przemykam obok nich. Serce bije mi mocno, łzy spływają po policzkach.
Członkowie watahy zmieniają się w wilki i wyją, dając mi znać, że mnie ścigają. Jestem przerażona.
Biegnę, ile sił, aż muszę zwolnić przez wyczerpanie.
Storm! Musisz się przemienić. Nie ucieknę im sama. – łączę się z nią w myślach.
N-nie mogę. Za bardzo się boję... – skomli.
Storm, jeśli się nie przemienisz, złapią nas i zabiorą z powrotem do Alpha Tate’a.
Słyszę stukot łap o ziemię, zbliżają się. Upadam, gdy wielki brązowy wilk rzuca się na mnie i warczy. Jego ślina kapie mi na twarz.
Wilk zsuwa się ze mnie i przemienia się w ludzką postać. To Sam. Chwyta mnie za włosy i ciągnie z powrotem w stronę domu watahy.
Moje buty spadają, gdy jestem ciągnięta. Moje nogi i kostki obcierają się o ziemię, po ostrych kamykach i kamieniach. Próbuję uwolnić włosy z uścisku Sama, ale bez skutku. Jesteśmy z powrotem w domu watahy. Ogarnia mnie strach i niepokój. Drżę. Sam dalej ciągnie mnie za włosy, aż w końcu rzuca mnie na podłogę przed stopami Alphy Tate’a.
Alpha Tate patrzy na mnie groźnie. Następnie, wściekły, uderza mnie w twarz – dźwięk odbija się echem po pomieszczeniu.
'Jeśli jeszcze raz spróbujesz uciec, zabiję cię!'
Chwyta mnie za ramię i wstaje, ciągnąc mnie za sobą, kiedy wychodzi na zewnątrz. Nie mam pojęcia, dokąd mnie prowadzi.
Alpha Tate prowadzi mnie żwirową drogą od domu watahy, gdzie stoi mały szary budynek z cegły. Wejście to drzwi z żelaznych krat. Otwiera je kluczem i pcha bramę, odsłaniając schody prowadzące w zupełną ciemność.
Sam podąża za nami z zapaloną pochodnią i schodzi na dół. Jest tu mokro i zimno. Czy oni zamierzają mnie tu zostawić na śmierć?
Sam otwiera jedne z drzwi z kratą. Alpha Tate wrzuca mnie do obskurnej, ciemnej celi. Przetaczam się po zimnej podłodze i zmuszam się, by usiąść.
'Myślę, że kilka dni tutaj dobrze ci zrobi,' uśmiecha się Alpha Tate i odchodzi. Sam wychodzi za nim, zostawiając mnie w zupełnej ciemności. Wybucham płaczem i obejmuję kolana. Myślałam, że uda mi się uciec z watahy. Teraz jednak wszystko jest jeszcze gorsze. Nigdy stąd nie ucieknę. Zawsze marzyłam, że moje życie się zmieni na lepsze, gdy skończę osiemnaście lat. Miałam nadzieję, że odnajdę swojego partnera, który mnie stąd uratuje. Ale Alpha Tate jest moim partnerem. On nie przyniesie mi szczęścia, tylko strach i ból. Kładę się na podłodze, szlochając, aż zasypiam.
Następnego dnia Sam wchodzi i wstawia do celi talerz czerstwego chleba, żebym miała co jeść. Nie odzywa się ani słowem. Nawet na mnie nie patrzy. Czuję się jak pies w klatce, którego się karmi. Gdy tylko wychodzi, chwytam chleb i gryząc go. W niektórych miejscach jest spleśniały. Skrzeczące szczury zwracają moją uwagę. Łamię kawałki chleba i rzucam je wygłodniałym szczurom, mając nadzieję, że nie będą próbowały ugryźć mnie podczas snu, jak wczoraj. Modlę się do Bogini Księżyca i proszę, by mnie stąd uratowała, ale słyszę tylko ciszę. Moje modlitwy pozostają bez odpowiedzi.
Następnego dnia Sam prowadzi mnie do domu watahy. Inni członkowie stada gapią się na mnie. Jestem brudniejsza niż kiedykolwiek. Wchodzimy do gabinetu Alphy Tate’a, gdzie siedzi i czeka na mnie.
Sam popycha mnie z powrotem na krzesło i staje obok, pilnując, żebym nie próbowała uciec.
Patrzę w górę na Alphę Tate’a. Siedzi z założonymi rękami.
'Jeśli odrzucisz moją propozycję bycia moją partnerką, pozostaniesz tutaj na zawsze jako niewolnica! Będziesz też musiała służyć i uzdrawiać każdego, kogo ci wskażę, gdy będzie taka potrzeba. Za kilka tygodni będę potrzebował twojej umiejętności leczenia,' mówi.
'Co wydarzy się za kilka tygodni?' pytam cicho.
'Mamy nieproszonego gościa, Lycan’a. Jest szkodnikiem i zagrożeniem dla społeczności wilkołaków. Zamierzam go zabić, zrobić z siebie bohatera dla całej watahy, a ty będziesz leczyć mnie i każdego członka stada, który weźmie udział w ataku,'
'Masz na myśli Alphę Maximusa?' pytam.
Alpha Tate patrzy na mnie groźnie. 'Skąd znasz jego imię?'
'J-ja... słyszałam, jak członkowie watahy o nim rozmawiali, gdy sprzątałam,' odpowiadam.
'Ach tak, to ma sens,' mówi.
'Jest jednak jeden problem,' odzywam się.
'Jaki to problem?'
'Nie zamierzam ci pomagać w zabiciu innego człowieka,' mówię mu.
Kiwnął głową, 'Nie martw się. Nie będziesz go zabijać. Masz tylko leczyć mnie albo kogoś, kto będzie tego potrzebował,' mówi.
'Uzdrawianie ciebie to wciąż zabijanie jego! N-nie zrobię tego,' mówię i odwracam wzrok.
Alpha Tate uderza pięścią w biurko. 'Zrobisz to, co ci każę!' krzyczy.
'Nie! Nie pozwolę ci się tak wykorzystywać!'
'Sam, zabierz Niewolnicę z powrotem do celi i trochę ją poturbuj. Jestem pewien, że to przekona ją do posłuszeństwa,'
Sam chwyta mnie za ramię, które jest już pokryte siniakami, szarpiąc mnie z krzesła. Krzesło przewraca się od siły szarpnięcia. Jestem ciągnięta z powrotem do celi. Sam wchodzi do środka i policzkuje mnie. Następnie wielokrotnie mnie kopie i rzuca o ścianę. Błagam go i proszę, żeby przestał, ale nie słucha. W końcu tracę przytomność od pobicia.
Straciłam rachubę, ile dni i nocy już tu jestem zamknięta, ale zgaduję, że to co najmniej dziesięć dni. Alpha Tate odwiedził mnie kilka razy, mając nadzieję, że zmieniłam zdanie. Powiedział, że wypuści mnie z celi i pozwoli wrócić do domu watahy, jeśli zgodzę się leczyć jego i stado, gdy zajdzie taka potrzeba. Wygląda więc na to, że spędzę tu resztę życia, bo nigdy więcej go nie uleczę, nawet jeśli miałoby to oznaczać moją śmierć.
Co kilka dni dostaję tylko kawałek chleba i pół kubka wody.
Mój żołądek burczy z głodu, a usta zaczynają pękać i łuszczyć się z odwodnienia. Przekonuję samą siebie, że wszystko będzie dobrze i wkrótce będę wolna od tego miejsca.
Przesuń w górę, aby kontynuować