Słońce wschodzi. Czuję się nerwowo i martwię się na myśl o opuszczeniu watahy na tak długo oraz o tym, że mogę nie znaleźć swojej partnerki. Nie chcę wracać bez niej, wiedząc, że to byłoby złe zarówno dla watahy, jak i dla mnie. Już teraz z trudem panuję nad Chaosem. Nie wyobrażam sobie, jak bardzo mógłby się pogorszyć, gdybyśmy jej nie znaleźli.
Muszę zaufać Bogini Księżyca. Przecież ona chyba nie chce, by rasa Lykanów wyginęła? Czy nie chce, żebym był szczęśliwy? I nie tylko ja, ale też moja partnerka?
Może ona mnie szuka i mnie pragnie? A może wcale nie chce mieć partnera? I dlatego nie możemy jej znaleźć, bo nie chce być znaleziona albo woli wilkołaka, a nie Lykana? Co jeśli nas odrzuci?
Zestresowany, chodzę tam i z powrotem, starając się nie panikować.
„Alfa, wszystko w porządku?” — pyta Nathan. Podnoszę wzrok i warczę.
Cholera! Chaos! Przestań! — krzyczę do niego.
Moje oczy są czarne, kiedy patrzę na Nathana moimi lykanskimi oczami. Nathan powoli się cofa, wyciągając dawkę wilczej jagody na wypadek, gdybym go zaatakował.
Walcząc z Chaosem, uderzam plecami o ścianę. Po chwili garbię się, by złapać oddech.
Patrząc na Nathana, wzdycha z ulgą, widząc, że znów mam nad sobą kontrolę.
„O co w tym wszystkim chodziło?” — pyta Nathan. Wariowałem, bo kiedy znajdziemy naszą partnerkę, może nas odrzucić, bo jestem Lykanem, albo w ogóle nie chce partnera.
Chaos musiał to słyszeć i wpadł w złość na moje myśli, bo niestety mogłyby się spełnić.
Nathan kładzie dłoń na moim ramieniu. „Alfa, każda wilczyca byłaby głupia, żeby cię odrzucić. Wiem, że pod Chaosem i twoim brakiem spokoju kryje się dobry człowiek i dobry Lykan,” mówi.
„Nathan, nie musisz mnie tak okłamywać...” — mówię do niego.
Nathan prycha. „Cóż, przynajmniej próbowałem poprawić ci humor,” mówi, unosząc ręce. Patrzymy na siebie i śmiejemy się.
Beth wręcza mi kosz z jedzeniem na śniadanie, gdy wychodzę. Całuję ją w czoło i wychodzę na zewnątrz, gdzie czeka na mnie limuzyna. Kilka czarnych samochodów z wojownikami watahy jedzie za nami.
Jeździliśmy już pół dnia. Wojownicy chcą się zatrzymać, żeby opróżnić pęcherze i wypuścić swoje wilki na krótki bieg.
Opierając się teraz o drzewo, obserwuję ich biegnących i żałuję, że nie mogę wypuścić swojego Lykana, ale wiem, że rozerwałby moich ludzi na strzępy.
Zamiast tego oddaję porządny mocz i wspinam się na najbliższe drzewo, by rozejrzeć się po okolicy. Siedzę i podziwiam widoki, aż widzę, jak moi ludzie wracają. Są zupełnie nadzy, już w ludzkiej postaci.
Schodzę z drzewa i wracam do limuzyny. Wojownicy są już ubrani i wracają do swoich samochodów.
Cztery godziny później docieramy do watahy Moonfall. Ich dom watahy to wiktoriańska rezydencja z czerwonej cegły. Za rezydencją znajduje się ogromny, umiarkowany las pełen sekwoi i jestem pewien, że tam wilkołaki biegają i trenują. Alfa Dan, przywódca watahy Moonfall, stoi przed domem i czeka na nas. Ma czarne włosy, ale z kilkoma siwymi pasmami.
Powitanie wydaje się wymuszone. Oczywiste jest, że wataha Moonfall nie chce mnie tutaj, ale rozumiem, dlaczego się boją.
Witam Alfę Dana. Uśmiecha się do mnie niezręcznie, po czym otwiera drzwi domu watahy i gestem zaprasza mnie do środka, więc idę za nim. Wnętrze domu wygląda bardzo luksusowo. Dom urządzony jest w stylu gotyku średniowiecznego. Jest ogromna klatka schodowa, widzę wielu wilkołaków w ludzkiej postaci. Pomagają sprzątać dom watahy i wydają się bardzo zorganizowani.
Po pewnym czasie dowiaduję się, że Alfa Dan to wspaniały Alfa. Wie, jak dyscyplinować swoją wataszkę, przynosi wszystkim bogactwo i szczęście. Wszystkie oczy są skierowane na mnie. Mężczyźni patrzą groźnie, a wilczyce unikają zbliżenia się do mnie.
Czy moja reputacja naprawdę jest aż tak zła? — łączę się z Nathanem.
Szczera prawda, czy wolisz kłamstwo? — odsyła linka.
Szczerą prawdę. — odpowiadam.
Tak, jest zła... naprawdę zła. — odpisuje.
Wydycham ciężko i próbuję łagodnie uśmiechnąć się do przechodzącej wilczycy. Jej oczy robią się wielkie, po czym krzyczy i ucieka.
„Co się stało? Co zrobiłeś, Alfo Maximus?” — pyta surowo Alfa Dan.
Podnoszę ręce w geście poddania: „Nic! Przysięgam, tylko się do niej uśmiechnąłem,” tłumaczę.
Alfa Dan patrzy na mnie przez chwilę, jakby próbował mnie przejrzeć, po czym wybucha śmiechem i klepie mnie po plecach.
„Przepraszam, Alfo Maximus, ale obawiam się, że nawet twój uśmiech przestraszyłby każdą wilczycę stąd... bez urazy, ale wszyscy boją się, że nie potrafisz zapanować nad swoim Lykanem,” mówi.
„Rozumiem... może zanim stąd wyjadę, wszyscy tutaj nie będą już mieli o mnie tak złego zdania,” odpowiadam mu.
„Zobaczymy. Teraz jedzmy i odpocznijmy, a rano wszystkie niepołączone wilczyce będą gotowe, żebyś mógł je poznać,” mówi Alfa Dan.
Kiwnąłem głową i podążyłem za nim do jadalni.
Stół jest długi i czarny. Na szklanych świecznikach stoją długie białe świece. Z sufitu zwisa ogromny żyrandol, a na ścianach wiszą portrety byłych Alf. Siedzę na jednym z krzeseł, a Nathan siedzi obok mnie, gdy jemy w ciszy. Jest bardzo niezręcznie. Cały personel kuchenny porusza się jakby stąpali po skorupkach jajek.
Członkowie watahy przy stole trzymają głowy nisko. Próbuję przerwać ciszę. 'Moonfall to takie urocze miejsce. Jest bardzo... hmm... przyjemnie...' mówię.
'I jak wspaniałe jest to jedzenie,' dodaje Nathan, próbując pomóc.
'Nie mogę się doczekać, żeby jutro pokazać wam wszystko jak należy,' odpowiada Alfa Dan. 'Amy, pokażesz Alfie Maximusowi i Nathanowi ich pokoje,' Amy sztywnieje, po czym kiwa głową.
'Tędy, proszę,' mówi.
Podążamy za nią po schodach, a Nathan wchodzi do pierwszego pokoju. Idę za Amy do następnego.
'Proszę, panie... to znaczy Alfie Maximusie,' jąka się, starając się trzymać dystans.
'Bardzo ci dziękuję, Amy!' mówię, gdy szybko odchodzi.
Pokój, który mi przydzielono, jest bardzo elegancki. Są tu ciągnące się od podłogi do sufitu okna z szarymi zasłonami. Podłoga jest lśniąca, ale nie śliska. Łóżko jest czarno-szare, a na suficie wisi żyrandol. Na stoliku nocnym stoi nawet wazon ze świeżymi przebiśniegami.
Udając się na spoczynek, zazwyczaj nie śpię dobrze. Ale cieszę się na spotkanie z niepołączonymi wilczycami rano.
Gdy tylko nadchodzi ranek. Nathan i ja szybko szykujemy się na dzień.
Spotykamy Alfę Dana na śniadaniu, a potem wychodzimy na zewnątrz, gdzie zabiera nas na wycieczkę po swojej wiosce.
W drodze powrotnej zatrzymujemy się w artystycznie freskowanej sali, gdzie czekają wilczyce. Niestety, nie są wystrojone, a wygląda na to, że celowo postarały się wyglądać nieprzyjemnie. Wchodzę i widzę osiem różnych dziewczyn, przerażonych i drżących.
'Dobrze, panie, nie ma powodu do strachu, ale Alfa Maximus będzie potrzebował, aby każda z was nawiązała kontakt wzrokowy, by sprawdzić, czy któraś z was jest jego przeznaczoną partnerką,' mówi Alfa Dan radośnie, próbując uspokoić dziewczyny.
Patrząc na każdą z nich, widzę tylko strach i żadnego połączenia. Spoglądam na Nathana i Alfę Dana, kręcąc głową, by wskazać, że żadna z nich nie jest moją przeznaczoną partnerką.
'Cóż, życzę powodzenia w następnej watasze,' mówi Alfa Dan, klepiąc mnie po plecach.
Dziękuję Alfie Danowi za jego czas i żegnam się, gotowy do podróży do kolejnej watahy.
Wsiadam do limuzyny i siedzę cicho, czując rozczarowanie. Nathan siada na przednim siedzeniu limuzyny, by prowadzić. Jedzie trzy godziny do następnej watahy, gdzie spotykam pięć wilczyc, które nie chcą mieć ze mną nic wspólnego, ale Alfa zmusił je do współpracy.
Jestem wdzięczny, że żadna z nich nie jest moją partnerką, bo były bardzo nieuprzejme i zapatrzone w siebie. Nie sądzę, by Chaos był pod wrażeniem którejkolwiek z nich.
Kolejne tygodnie spędzamy na odwiedzaniu dziewięciu innych domów watah. Niektóre nie były takie złe i nawet dość gościnne. Inne nie mogły się doczekać, aż się mnie pozbędą.
Chaos pojawił się na krótko po kilku negatywnych komentarzach. 'Jedna wilczyca powiedziała, że współczuje dziewczynie, która jest skazana na bycie moją partnerką,' Chaos przejął całkowitą kontrolę, więc Nathan nie miał wyboru i musiał podać mi dawkę wilczej jagody.
Nie było wątpliwości, że Chaos urwałby jej głowę.
Po tym Alfa zażądał, byśmy opuścili ich terytorium.
Jest późno w nocy, a my jesteśmy już daleko poza ich terytorium. Zatrzymujemy się i wysiadamy z limuzyny.
Potrzebuję powietrza i przestrzeni. Zdzieram z siebie koszulę i biegnę głęboko w las. Gdy wiem, że jestem już wystarczająco daleko, by nikogo nie skrzywdzić, pozwalam Chaosowi przejąć kontrolę.
Ryczy i wyje z wściekłości i bólu, szarpiąc pazurami drzewa i zdzierając z nich korę. W końcu, po godzinie załamania i zniszczeniu połowy drzew, Chaos kładzie się na plecach, wpatrując się w księżyc. 'Partnerka,' szepcze. Czuję jego ból, jego agonię i strach. Czuję to samo, ale muszę zapewnić Chaosa, że znajdziemy naszą partnerkę. Muszę być emocjonalnie silny za nas obu i dla bezpieczeństwa wszystkich.
Wróciwszy do ludzkiej postaci, powoli wracam do limuzyny. Nathan i dwunastu wojowników stoją tam z troską i niepokojem wypisanymi na twarzach.
'Alfo Maximusie... czy wszystko w porządku? Słyszeliśmy cię... Chaosa na mile,'
Jestem zbyt przygnębiony, by mówić. Wsiadam do limuzyny i siedzę z głową w dłoniach.
'Następna wataha jest cztery godziny stąd. Więc pewnie dziś prześpimy się w samochodach,' mówi Nathan.
Kiwnąłem głową i zamknąłem drzwi.
Martwię się, że kiedy znajdę swoją przeznaczoną partnerkę, odrzuci mnie za to, że jestem dziwakiem wśród wilkołaków—Lykanem. Zastanawiam się, jak pachnie jej zapach, czy ma ciemne, czy jasne włosy. Czy Bogini Księżyca pobłogosławi mnie dobrą i serdeczną partnerką, czy też arogancką, zapatrzoną w siebie jak ta wilczyca, którą Chaos omal nie zabił?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Niewolnica
Alpha Tate zrywa drzwi od szafki i rzuca nimi przez pokój. Kuca, patrząc na mnie surowym, wściekłym wzrokiem.
„A co ty tu robisz, chowając się?” – pyta z diabelskim uśmiechem.
Sięga do środka, by mnie wyciągnąć. Uderzam go pięściami raz za razem. To nie robi na nim żadnego wrażenia. Alpha Tate śmieje się.
„Zaczynasz być zadziorna, mała Niewolnico, widzę?” – mówi, szarpiąc mnie na podłogę. Moje ciało rozbrzmiewa dźwiękiem łamanych kości. Czuję ból w całym ciele.
Wstaję, próbuję przebiec obok niego, ale łapie mnie za tył sukienki i ciągnie z powrotem. Sukienka rozdziera się i mój grzbiet zostaje odsłonięty.
„Jesteś całkiem zabawna do zabawy,” chichocze. „A teraz mam z tobą coś do omówienia,” mówi, biorąc mnie na ręce.
Niesie mnie do swojego biura, zatrzaskuje za nami drzwi kopnięciem i siada w swoim fotelu, trzymając mnie mocno na kolanach. Włosy na moim ciele stają dęba z powodu tej nieprzyjemnej sytuacji. Alpha Tate chwyta moją twarz, zmuszając mnie do patrzenia mu w oczy. Oboje milczymy, patrząc na siebie.
Alpha Tate pochyla się do mnie, jego nos opiera się o moją szyję, gdy wdycha mój zapach. Czuję jego oddech. Prąd elektryczny przebiega przez moje ciało od jego dotyku. Jego szorstki zarost łaskocze moją szyję. Gubię się w tej chwili. Alpha Tate kładzie dłoń na moich udach i głaszcze moją skórę. Jego ręce są ciepłe i szorstkie. Wędrują od nogi, przez brzuch, aż po moje piersi.
Sztywniejąc, wydaję z siebie skowyt. „Spokojnie, Niewolnico. Rozluźnij się. To zaboli tylko przez chwilę,” szepcze.
Patrzę na Alpha Tate’a. Jego kły się wydłużyły. Zamierza mnie oznaczyć. Uderzam i kopię, gdy ogarnia mnie strach i panika. Próbuję się wyrwać.
Wydaje z siebie dziki warkot. „Nie ruszaj się, Niewolnico!” – krzyczy.
„Nie!” – krzyczę, zeskakując z jego kolan i upadając na podłogę.
„Zaraz zostaniesz Luną i oficjalnie moją partnerką! Wracaj tu, żebyśmy mogli to skończyć!” – rozkazuje.
„Nie!” – mówię odważnie.
„Nie?” – mówi, zdezorientowany i zły.
„N-nie chcę być twoją partnerką ani Luną!” – mówię.
Boję się, co zrobi po moim odrzuceniu.
Alpha Tate wybucha śmiechem. „Każda wilczyca zrobiłaby wszystko, by być teraz na twoim miejscu! By mieć mnie jako partnera i zostać Luną tej watahy!” – śmieje się.
„Odrzuciłeś mnie,” przypominam mu.
„Tak, ale teraz cofam to odrzucenie. Powinnaś się cieszyć, że to naprawiam,” uśmiecha się Alpha Tate.
„To jednak nie wydaje się właściwe,” mówię mu.
„Pozwól, że cię oznaczę, a sprawię, że poczujesz, iż tak jest. Nawet od razu się z tobą połączę i wtedy poczujesz się dobrze. Oczywiście, trochę zaboli, ale spodoba ci się. Gdy już będziesz mieć część mnie, będziesz błagać o więcej,” szczerzy się Alpha Tate.
Zdegustowana i z odrazą wobec jego słów, cofam się o kilka kroków.
„Powiedziałam, nie! Nie chcę być twoją partnerką!”
Wściekły, Alpha Tate wstaje i idzie w moją stronę.
„Odrzucam cię, Alpha Tate z watahy Blackwood, jako mojego partnera.”
Patrzę, jak Alpha Tate upada na ziemię z bólu, chwytając się za klatkę piersiową.
To dziwne. Czemu ja nie czuję bólu?
Czołga się w moją stronę, krzycząc w cierpieniu: „Wracaj tu natychmiast, Niewolnico!”
Wybiegam z jego biura na korytarz. Sam i inni członkowie watahy biegną do mnie.
„Czemu Alfa krzyczy?!” – Sam pyta wściekle.
Nie chcąc się zatrzymać, ignoruję ich i dalej biegnę, podczas gdy oni pędzą do Alpha Tate’a. W końcu docieram do jeziora, czując się wolna i zszokowana. Ale w głębi duszy czuję się silna.
Właśnie odrzuciłam Alpha Tate’a! Naprawdę to zrobiłam. Nie wiedziałam, że mnie na to stać, ale co teraz się ze mną stanie, gdy on już dojdzie do siebie?
Członkowie watahy wołają mnie: „Niewolnico! Wracaj tu natychmiast!” – krzyczą.
Storm, musimy uciec tej nocy! – łączę się z nią w myślach.
Ale nie odpowiada.
Skradam się z tyłu, wspinam się po kratownicy i wchodzę przez okno. Następnie po cichu przemykam korytarzem. Otwieram drzwi do pokoju Avy, zabieram płaszcz i buty. Zakładam je, wracam po cichu na strych i znów wychodzę przez okno.
Czekając, aż będzie czysto, schodzę po kratownicy i wbiegam w drzewa. Gałęzie i patyki rysują moją skórę, gdy przemykam obok nich. Serce bije mi mocno, łzy spływają po policzkach.
Członkowie watahy zmieniają się w wilki i wyją, dając mi znać, że mnie ścigają. Jestem przerażona.
Biegnę, ile sił, aż muszę zwolnić przez wyczerpanie.
Storm! Musisz się przemienić. Nie ucieknę im sama. – łączę się z nią w myślach.
N-nie mogę. Za bardzo się boję... – skomli.
Storm, jeśli się nie przemienisz, złapią nas i zabiorą z powrotem do Alpha Tate’a.
Słyszę stukot łap o ziemię, zbliżają się. Upadam, gdy wielki brązowy wilk rzuca się na mnie i warczy. Jego ślina kapie mi na twarz.
Wilk zsuwa się ze mnie i przemienia się w ludzką postać. To Sam. Chwyta mnie za włosy i ciągnie z powrotem w stronę domu watahy.
Moje buty spadają, gdy jestem ciągnięta. Moje nogi i kostki obcierają się o ziemię, po ostrych kamykach i kamieniach. Próbuję uwolnić włosy z uścisku Sama, ale bez skutku. Jesteśmy z powrotem w domu watahy. Ogarnia mnie strach i niepokój. Drżę. Sam dalej ciągnie mnie za włosy, aż w końcu rzuca mnie na podłogę przed stopami Alphy Tate’a.
Alpha Tate patrzy na mnie groźnie. Następnie, wściekły, uderza mnie w twarz – dźwięk odbija się echem po pomieszczeniu.
'Jeśli jeszcze raz spróbujesz uciec, zabiję cię!'
Chwyta mnie za ramię i wstaje, ciągnąc mnie za sobą, kiedy wychodzi na zewnątrz. Nie mam pojęcia, dokąd mnie prowadzi.
Alpha Tate prowadzi mnie żwirową drogą od domu watahy, gdzie stoi mały szary budynek z cegły. Wejście to drzwi z żelaznych krat. Otwiera je kluczem i pcha bramę, odsłaniając schody prowadzące w zupełną ciemność.
Sam podąża za nami z zapaloną pochodnią i schodzi na dół. Jest tu mokro i zimno. Czy oni zamierzają mnie tu zostawić na śmierć?
Sam otwiera jedne z drzwi z kratą. Alpha Tate wrzuca mnie do obskurnej, ciemnej celi. Przetaczam się po zimnej podłodze i zmuszam się, by usiąść.
'Myślę, że kilka dni tutaj dobrze ci zrobi,' uśmiecha się Alpha Tate i odchodzi. Sam wychodzi za nim, zostawiając mnie w zupełnej ciemności. Wybucham płaczem i obejmuję kolana. Myślałam, że uda mi się uciec z watahy. Teraz jednak wszystko jest jeszcze gorsze. Nigdy stąd nie ucieknę. Zawsze marzyłam, że moje życie się zmieni na lepsze, gdy skończę osiemnaście lat. Miałam nadzieję, że odnajdę swojego partnera, który mnie stąd uratuje. Ale Alpha Tate jest moim partnerem. On nie przyniesie mi szczęścia, tylko strach i ból. Kładę się na podłodze, szlochając, aż zasypiam.
Następnego dnia Sam wchodzi i wstawia do celi talerz czerstwego chleba, żebym miała co jeść. Nie odzywa się ani słowem. Nawet na mnie nie patrzy. Czuję się jak pies w klatce, którego się karmi. Gdy tylko wychodzi, chwytam chleb i gryząc go. W niektórych miejscach jest spleśniały. Skrzeczące szczury zwracają moją uwagę. Łamię kawałki chleba i rzucam je wygłodniałym szczurom, mając nadzieję, że nie będą próbowały ugryźć mnie podczas snu, jak wczoraj. Modlę się do Bogini Księżyca i proszę, by mnie stąd uratowała, ale słyszę tylko ciszę. Moje modlitwy pozostają bez odpowiedzi.
Następnego dnia Sam prowadzi mnie do domu watahy. Inni członkowie stada gapią się na mnie. Jestem brudniejsza niż kiedykolwiek. Wchodzimy do gabinetu Alphy Tate’a, gdzie siedzi i czeka na mnie.
Sam popycha mnie z powrotem na krzesło i staje obok, pilnując, żebym nie próbowała uciec.
Patrzę w górę na Alphę Tate’a. Siedzi z założonymi rękami.
'Jeśli odrzucisz moją propozycję bycia moją partnerką, pozostaniesz tutaj na zawsze jako niewolnica! Będziesz też musiała służyć i uzdrawiać każdego, kogo ci wskażę, gdy będzie taka potrzeba. Za kilka tygodni będę potrzebował twojej umiejętności leczenia,' mówi.
'Co wydarzy się za kilka tygodni?' pytam cicho.
'Mamy nieproszonego gościa, Lycan’a. Jest szkodnikiem i zagrożeniem dla społeczności wilkołaków. Zamierzam go zabić, zrobić z siebie bohatera dla całej watahy, a ty będziesz leczyć mnie i każdego członka stada, który weźmie udział w ataku,'
'Masz na myśli Alphę Maximusa?' pytam.
Alpha Tate patrzy na mnie groźnie. 'Skąd znasz jego imię?'
'J-ja... słyszałam, jak członkowie watahy o nim rozmawiali, gdy sprzątałam,' odpowiadam.
'Ach tak, to ma sens,' mówi.
'Jest jednak jeden problem,' odzywam się.
'Jaki to problem?'
'Nie zamierzam ci pomagać w zabiciu innego człowieka,' mówię mu.
Kiwnął głową, 'Nie martw się. Nie będziesz go zabijać. Masz tylko leczyć mnie albo kogoś, kto będzie tego potrzebował,' mówi.
'Uzdrawianie ciebie to wciąż zabijanie jego! N-nie zrobię tego,' mówię i odwracam wzrok.
Alpha Tate uderza pięścią w biurko. 'Zrobisz to, co ci każę!' krzyczy.
'Nie! Nie pozwolę ci się tak wykorzystywać!'
'Sam, zabierz Niewolnicę z powrotem do celi i trochę ją poturbuj. Jestem pewien, że to przekona ją do posłuszeństwa,'
Sam chwyta mnie za ramię, które jest już pokryte siniakami, szarpiąc mnie z krzesła. Krzesło przewraca się od siły szarpnięcia. Jestem ciągnięta z powrotem do celi. Sam wchodzi do środka i policzkuje mnie. Następnie wielokrotnie mnie kopie i rzuca o ścianę. Błagam go i proszę, żeby przestał, ale nie słucha. W końcu tracę przytomność od pobicia.
Straciłam rachubę, ile dni i nocy już tu jestem zamknięta, ale zgaduję, że to co najmniej dziesięć dni. Alpha Tate odwiedził mnie kilka razy, mając nadzieję, że zmieniłam zdanie. Powiedział, że wypuści mnie z celi i pozwoli wrócić do domu watahy, jeśli zgodzę się leczyć jego i stado, gdy zajdzie taka potrzeba. Wygląda więc na to, że spędzę tu resztę życia, bo nigdy więcej go nie uleczę, nawet jeśli miałoby to oznaczać moją śmierć.
Co kilka dni dostaję tylko kawałek chleba i pół kubka wody.
Mój żołądek burczy z głodu, a usta zaczynają pękać i łuszczyć się z odwodnienia. Przekonuję samą siebie, że wszystko będzie dobrze i wkrótce będę wolna od tego miejsca.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Alpha Maximus
Po kilku tygodniach podróży przez wszystkie wilcze osady na mapie, wzdycham ciężko ze zmęczenia. 'Jak nazywa się kolejna wataha?' pytam Nathana.
'Czarny Las, niedługo tam będziemy, ale jutro w nocy jest pełnia księżyca. Sugeruję więc, żebyśmy zostali tam o jedną noc dłużej, żeby utrzymać Chaos pod kontrolą.'
'Chyba to najbezpieczniejsze,' zgadzam się z nim.
Gdy parkujemy samochód i wysiadamy, nagle ogarnia nas poczucie zagłady. W terytorium Czarnego Lasu panuje mroczna, złowroga aura. Martwe drzewa otaczają całą okolicę, a za nimi zbiera się burza, co potęguje posępną ciemność. Jedynym dźwiękiem jest wiatr świszczący pomiędzy drzewami. Suche gałęzie i drzewa tańczą, jakby odprawiały rytuał. Suche liście chrzęszczą pod naszymi stopami, gdy podchodzimy do frontowych drzwi. Dom watahy to czarny, gotycki budynek z ogromnymi oknami dookoła. Widziałem białą zasłonę, która się porusza. Członkowie watahy podglądają mnie przez okno. Suche pnącza porastają dom. Nathan i ja wymieniamy spojrzenia, po czym znów patrzymy na widok przed nami. Nathan się wzdryga.
'To miejsce wygląda okropnie,' mówi Nathan.
'Tak... i utknęliśmy tu na dwie noce,' przypominam mu.
Podchodzi do nas i wita nas Alfa Tate. Ubrany jest w białą koszulę i skórzaną kurtkę. Wygląda elegancko, ale od razu wyczuwam u niego pewną zarozumiałość. Co dziwne, wydaje się bardzo zadowolony, że tu jesteśmy, w przeciwieństwie do wszystkich innych watah, które odwiedziliśmy. Oprowadza nas po domu watahy. Wnętrze domu wygląda lepiej niż z zewnątrz, ale nadal wymaga poprawek. Widzę muskularnych wilkołaków w ludzkiej postaci, przeważnie w czarnych koszulach. Uśmiechają się do mnie, ale nie w przyjazny sposób. Docieramy do biura Alfy Tate, który zaprasza mnie i Nathana do środka.
Do pokoju wchodzi mężczyzna z tacą małych szklanych kieliszków i butelką whisky.
'To mój Beta, Sam,' przedstawia go Alfa Tate – facet z potarganymi włosami i sporym brzuchem. Sam nosi bezrękawnik z białej koszuli, pokryty okruchami po jedzeniu. Jego zęby są brudne, wygląda, jakby nigdy nie widział szczoteczki do zębów. Ma też brodę, w której widać resztki jedzenia. Jest brudny i zaniedbany jak reszta watahy, wygląda na to, że tylko ich Alfa jest czysty i schludny.
Ściskamy sobie dłonie i siadam z powrotem.
'Napijesz się?' proponuje Sam, nalewając cztery kieliszki. Podaje każdemu z nas szklankę.
'Jesteśmy zachwyceni, że możemy gościć Lykanina w naszym domu,' Alfa Tate uśmiecha się i unosi kieliszek whisky. Zakręca szkłem, po czym wypija jego zawartość jednym haustem.
'To zabawne, bo jestem prawie pewien, że odmówiłeś mi tu gościny,' przypominam mu.
Alfa Tate się śmieje. 'Szczerze mówiąc, trochę się obawiałem tego pomysłu. Nie możesz winić Alfy za to, że chce chronić swoją watahę. Ale jakim Alfą bym był, gdybym odmówił gościny jednemu z ostatnich Lykanów na świecie,' mówi, akcentując słowo 'ostatnich'.
Nathan unosi brwi, rozbawiony. 'Tak, skoro już mówimy o gościnności, jutro jest pełnia księżyca i byłbym wdzięczny, gdybym mógł skorzystać z jednej z waszych cel na noc, żebyście nie musieli się martwić o bezpieczeństwo watahy.'
W oczach Alfy Tate pojawia się błysk satysfakcji.
'Oczywiście, oczywiście, mamy tam mnóstwo cel do wyboru. Czuj się tu jak u siebie, nalegam,' mówi, nalewając sobie kolejną whisky.
'Dziękuję, Alfa Tate... Nie mogę nie zapytać, czy macie wiele niepołączonych wilczyc?'
'Niestety mamy tylko jedną wilczycę bez partnera, to Ava. Poznasz ją jutro,' odpowiada.
'Nie mogłem nie zauważyć, że twoja partnerka i Luna nie są tutaj.' Zauważam. Alfa Tate krztusi się whisky i prostuje się.
Wymienia potem dziwne spojrzenie z Samem. Muszą się porozumiewać myślami. 'Yhm – tak, moja partnerka, uwierz lub nie, dopiero miesiąc temu skończyła osiemnaście lat, więc dopiero niedawno ją znalazłem,' tłumaczy.
'Chciałbym ją poznać,' nalegam, obserwując, jak Alfa Tate nerwowo poprawia kołnierzyk i krawat.
'Jestem pewien, że kiedyś ją poznasz. Niestety jest obecnie niedyspozycyjna,' mówi Alfa Tate, jakby raczej próbował przekonać samego siebie niż mnie.
Wypijamy kolejną rundę whisky. Alfa Tate chce usłyszeć o mojej podróży. Opowiadam mu tylko podstawy. Szczerze mówiąc, nie mam ochoty wdawać się w szczegóły.
Członek watahy wchodzi i informuje nas, że kolacja zaraz będzie gotowa. Schodzimy po schodach za Alfą Tate i Samem.
'Mam przeczucie, że kucharz zrobił na deser coś z jabłkami?' pytam. 'Dlaczego tak sądzisz?' pyta Alfa Tate.
'Odkąd tu przyjechaliśmy, wyczuwam w powietrzu nutę ciepłego jabłka i karmelu. Cokolwiek to jest, nie mogę się doczekać, aż spróbuję,' odpowiadam.
Alfa Tate się śmieje. 'Tak, mamy tu jednych z najlepszych kucharzy,' chwali się.
Nathan wącha powietrze. 'Ja nic nie czuję,' wzrusza ramionami.
Uczta była ciekawa, a członkowie watahy chętnie ze mną rozmawiali i zadawali mnóstwo pytań. To było naprawdę odświeżające, poczuć się częścią grupy, a nie być w pokoju pełnym przerażonych ludzi.
Piliśmy dużo wina i śmialiśmy się z głupich żartów i historii, które opowiadaliśmy sobie przy stole.
Podekscytowałem się, gdy podano deser, ale to nie był karmelowy jabłko ani szarlotka, których się spodziewałem. Zamiast tego, to jakieś dziwnie wyglądające ciasto bananowe ze śmietaną.
To dziwne i nietypowe, że jestem tak rozczarowany z powodu deseru, zazwyczaj nie obchodzi mnie, co zostanie mi podane, ale tym razem czuję ogromne rozczarowanie i pewien smutek.
Chaos nagle staje się sfrustrowany. Szybko łączę się myślowo z Nathanem, że Chaos może się ujawnić, i wstaję. 'Musicie mi wybaczyć. Natura wzywa,' Mój pretekst zostaje przyjęty skinieniem głowy przez wszystkich przy stole.
Gdy tylko robi się jasno, wychodzę na zewnątrz i siadam na tyłach limuzyny.
Chaos walczy o kontrolę, Chaos! Przestań próbować przejąć kontrolę! Jutro cała noc będzie twoja!
Nathan otwiera drzwi od samochodu i wskakuje do środka. 'Potrzebujesz trochę wilczej jagody?' pyta.
'Chyba już jest okej. Chaos i ja się wkurzyliśmy o deser, wyobrażasz sobie?' śmieję się.
'No, był rozgotowany i niechlujny,' śmieje się Nathan.
Wysiadamy z limuzyny i wracamy do domu watahy. Zanim wejdę, głęboko wdycham powietrze.
'Zapach gorących jabłek i karmelu jest taki kojący. Nadal go czuję,' mówię do Nathana.
'Jedyne, co czuję, to bąk, którego właśnie wypuściłem,' śmieje się Nathan.
Szturcham go żartobliwie. 'Obrzydliwy, facet, i to jeszcze przy mnie!'
Alpha Tate nalega, byśmy dołączyli do niego na jeszcze kilka drinków, zanim zakończymy wieczór. Zabiera nas do starego pokoju gier, gdzie gramy w pokera i pijemy whisky przez pół nocy.
Z Nathanem czujemy się tu już coraz swobodniej. Nasze wcześniejsze obawy znikają.
Wycofujemy się do naszych pokoi na noc.
Po przespanej nocy, budzę się rano i walę w drzwi Nathana.
'Gotowy?' krzyczę.
Słyszę, jak Nathan jęczy, 'Jeszcze chwilkę snu, Alpha.' mamrocze.
Wchodzę do jego pokoju. Czerwone włosy i broda Nathana aż proszą się o porządne uczesanie.
'Dawaj, wstawaj! Idziemy spotkać... jak ona miała na imię? Ava? Tak, Ava,'
Nathan siada i łapie się za głowę. Podchodzę do stołu, na którym stoi szklanka i dzbanek z wodą. Nalewam mu wody i podaję szklankę.
'Proszę, wypij to, głąbie,' mówię do niego.
'Nie jestem żadnym głąbem!' sprzeciwia się Nathan.
'Sam wypiłeś dwa razy więcej ode mnie wczoraj i upiłeś się do nieprzytomności, więc jednak,' wzruszam ramionami.
Nathan wychyla wodę duszkiem, 'Idź pod prysznic. Poczekam na ciebie.' Mówię, przechodząc do regału i wybierając książkę do czytania. Sięgam po książkę o ziołolecznictwie.
Siadam na kanapie, przekartkowuję strony, po czym rzucam książkę na bok. Wychodzę z pokoju i przemierzam korytarz.
Znów uderza mnie zapach pieczonych jabłek i ciepłego karmelu. Podążam za aromatem, aż prowadzi mnie do starej klatki schodowej prowadzącej na strych.
Powoli wchodzę po schodach. Wyglądają na zgniłe i wilgotne. Sięgam do klamki, przekręcam ją i popycham drzwi.
Gdy drzwi skrzypiąc się otwierają, widzę w rogu bardzo stary, cienki materac—w drugim rogu zepsute krzesło i złamane lustro na całej długości, z którego połowa szkła zniknęła.
Z moich ust unosi się zimna mgła. Jest tu bardzo zimno. Wpatruję się w materac. Mam nadzieję, że nikt tu nie spał. Nagle ogarnia mnie przytłaczające uczucie smutku. Jedyną rzeczą, która przynosi mi ukojenie, jest słodki zapach unoszący się w tym miejscu.
'Alpha Maximus,' odzywa się Sam za moimi plecami. 'Co tu robisz?' pyta. 'Przepraszam, zgubiłem się trochę. Chciałem dojść do jadalni, ale musiałem zabłądzić,' mówię niewinnie.
'Tak, to duże miejsce. Pamiętam, że też kilka razy się zgubiłem, gdy się tu wprowadziłem,' mówi Sam i wyprowadza mnie ze strychu.
'Sam... mogę cię o coś zapytać?'
'Oczywiście,' mówi, unosząc brew.
'Czy ktoś śpi na tym strychu?' pytam.
Sam zaczyna się śmiać. 'Oczywiście, że nie Alpha Maximus. To byłoby barbarzyńskie i okrutne z naszej strony! Ten pokój służy tylko za składzik.'
Zabawne, bo jest praktycznie pusty, a jednak to magazyn. Czuję, że Sam skłamał mi prosto w oczy.
Nathan czeka na mnie w korytarzu. Jest już ubrany, a włosy i brodę ma uczesane. 'Alpha! Mówiłeś, że na mnie poczekasz,' mówi. 'No, znudziło mi się czekanie, więc poszedłem się przejść i skończyłem w brudnym starym strychu,' mówię mu.
'Idziemy na dół spotkać Avę?' pyta Sam.
Kiwnąłem głową i ruszyłem za nim.
Jesteśmy w dużej jadalni, gdzie czeka na nas kobieta. Ma ciemne, sięgające ramion włosy i ciemnobrązowe oczy. Ubrana jest w czarną sukienkę, która eksponuje jej dekolt. Wygląda na to, że specjalnie ubrała się, by zrobić wrażenie.
Nie wygląda źle, ale nie lubię jej zapachu. Przypomina mi wczorajszy niechlujny deser. Mimo to uśmiecha się do mnie i puszcza mi oczko. Jeszcze nigdy żadna kobieta nie mrugnęła do mnie okiem.
'Musi pan być sławnym książęciem Lykanów, Alpha Maximus,' mówi, pochylając głowę. 'Jestem Ava i chętnie pomogę w czymkolwiek pan potrzebuje,' mówi zalotnie.
Nerwowo się śmieję. 'Och, dziękuję, Ava.' Nie czuję do niej żadnego pociągu. Nie ma między nami więzi.
Nathan celowo kaszle. Myślowo łączę się z nim i mówię, że nie jest moją bratnią duszą.
No, przynajmniej nie uciekła z wrzaskiem. odpowiada Nathan.
'Palant!' odsyłam.
'Alpha Tate nie zje dziś z nami śniadania, musi zająć się sprawami watahy,' informuje nas Sam.
Kiwnęliśmy głowami i zasiedliśmy do śniadania.
Przesuń w górę, aby kontynuować