passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Alpha's Betted Bride - Rozdział #3 - autor Ms.M

Alpha's Betted Bride

/

Rozdział 3

Rozdział 2.

Pukanie do drzwi obudziło mnie po zaledwie dwóch godzinach snu.

Odwróciłam się i przetarłam oczy, zanim spojrzałam na otwierające się drzwi. Moja mama wsadziła głowę do środka z szerokim uśmiechem na twarzy, pokazując perłowobiałe zęby.

– Cześć, kochanie, dobrze spałaś? – zapytała, a ja uniosłam brew. Weszła do środka i zamknęła za sobą drzwi. Spojrzałam na podłogę przy łóżku i zmarszczyłam brwi, widząc, że moje walizki zniknęły.

– Czekają na dole – powiedziała i podeszła do mojego łóżka. Materac ugiął się, gdy usiadła, a ja odwróciłam głowę, gdy próbowała ująć moją twarz w dłonie.

– Jak powiedziałam tacie, nie musimy udawać – powiedziałam i zrzuciłam z siebie kołdrę.

Ona odchrząknęła i poprawiła sukienkę.

– Pomyślałam, że może chciałabyś pomocy przy przygotowaniu się. Mogę wyprostować ci włosy, albo pomóc z makijażem. Zróbmy z ciebie piękność – powiedziała przesadnie radosnym tonem. Zimno rozlało się po moich żyłach i stłumiłam chęć, by powiedzieć jej wszystko, co miałam na myśli. Nie mogłam w to uwierzyć, sprzedali swoją córkę do innej watahy, a zachowywali się, jakby to był najszczęśliwszy dzień mojego życia.

– Zrobić ze mnie piękność? Co sprawia, że choćby przez sekundę myślisz, że obchodzi mnie, jak wyglądam? – Uniosła brwi i wyglądała na wielce urażoną.

– To twój dzień ślubu, jak możesz nie dbać, jak będziesz wyglądać przed tymi wszystkimi ludźmi, jego rodziną i nim? – powiedziała i pokręciła głową. Naprawdę nie mogła w to uwierzyć.

Westchnęłam i nie mogłam powstrzymać uśmiechu na głupotę tej sytuacji.

– Nie obchodzi mnie to, mamo, nigdy mnie nie obchodziło. Wejdę tam, wyglądając, jak wyglądam, i nie dam ani odrobiny o to, co myśli jego rodzina czy on sam – powiedziałam wyraźnie, by upewnić się, że zrozumiała każde słowo.

Moja mama podeszła bliżej, wyprostowała ramiona i zacisnęła usta.

– Nie pozwolę ci zrobić z tej rodziny pośmiewiska. Przygotujesz się i będziesz wyglądać godnie, kiedy poślubisz Alfę Aidena. Cała jego wataha będzie cię witać jako swoją Lunę, jego rodzice będą patrzeć, a my razem z nimi.

– Dla jasności, nie mam nic do powiedzenia w sprawie tego ślubu, włącznie z tym, jak wyglądam? – zapytałam i uniosłam palec.

Podeszła do mnie, jej oczy zmiękły, a dolna warga wysunęła się w podkówkę. Przesunęła kosmyk włosów za moje ucho i ujęła moją twarz w dłonie.

– Och, kochanie, krótka odpowiedź brzmi: nie. Nie masz wyboru, ale dobra wiadomość jest taka, że kiedy skończę, będziesz wyglądać jak księżniczka – powiedziała cicho i patrzyła z zachwytem na swoje dzieło.

Zacisnęłam szczękę, wiedząc, że to koniec – nie było nic, co mogłabym powiedzieć czy zrobić, żeby się z tego wyplątać.

– No, chodź – usiadłam na krześle przy toaletce. Weszło kilka Omeg i przyniosły kosmetyki, produkty do włosów i sukienkę. Coraz trudniej było mi powstrzymać odruch wymiotny. Na twarzy miałam trzy warstwy makijażu, sztuczne rzęsy, a włosy zostały wyprostowane. Mama nigdy nie lubiła moich kręconych włosów, byłam jedyną z rodzeństwa, która je miała, odziedziczyłam je po tacie. Twierdziła, że pasują chłopakom i niektórym dziewczynom, ale nie mnie.

Kiedy wszystko było gotowe, podeszła do stojaka, na którym wisiała sukienka. Rozsunęła zamek i odsłoniła całkowicie białą koronkową suknię z grubymi ramiączkami i dekoltem w serce.

– Jakie to piękne, wyobraź sobie, jak cudownie się poczujesz, idąc do ołtarza – powiedziała z zachwytem i przesunęła dłonią po materiale.

– CO?! – Podskoczyłam na krześle, gdy w całym domu rozległo się warczenie Edmunda.

Otworzyłam drzwi i wybiegłam. Stał w korytarzu, jego oczy jarzyły się, a klatka piersiowa unosiła i opadała z każdym ciężkim oddechem. Nozdrza rozszerzały się, gdy podnosił moją walizkę i ciskał nią o ścianę.

– Gabby, powiedz swoim braciom, że wszystko w porządku – powiedział tata z westchnieniem. Spojrzałam na niego, a potem na trzech rozwścieczonych mężczyzn przed nim.

– Nie, ale mogę powiedzieć im prawdę, której do tej pory nie mogłam ujawnić – odpowiedziałam, wzruszając ramionami.

Edmund zawarczał i podniósł drugą torbę, rzucając ją przez cały dom.

– SPRZEDALIŚCIE SWOJĄ CÓRKĘ? – zawarczał i ruszył w stronę naszego ojca. Mama zbiegła ze schodów i podbiegła do niego.

– Co ważniejsze – powiedział Noah, podchodząc bliżej.

– Sprzedaliście naszą siostrę – powiedział cicho, patrząc spod przymrużonych powiek na ojca.

Mama patrzyła z szeroko otwartymi oczami na swoich synów, a ja myślałam tylko: Jak oni mogli przypuszczać, że to się uda?

Mama odwróciła głowę i spojrzała na mnie. Opierałam się o poręcz i nie mogłam powstrzymać lekkiego uśmiechu, który pojawił się na widok strachu na jej twarzy. Może to właśnie to, może zdołają przekonać rodziców, żebym nie musiała wychodzić za tego mężczyznę.

Zobaczą reakcję moich braci i nabiorą wątpliwości.

Jak wszystko inne, co dawało nadzieję, a ostatecznie było tylko wołaniem o pomoc, które nigdy nie zostało wysłuchane, tak i to.

– DOŚĆ! – ryknął tata, a wszystko, co nie było przytwierdzone do podłoża, zatrzęsło się od tego dźwięku. Moje usta się zamknęły, podobnie jak braci. Ich wilki cofnęły się, gdy aura Alfy mojego ojca wypełniła cały dom.

– Umowa została zawarta i czy wam się to podoba, czy nie, to się wydarzy. Jeszcze choćby jedno takie zachowanie i nie pozwolę wam towarzyszyć nam na ślubie waszej siostry. – Opuścili głowy i posłali mi smutne spojrzenia. Zacisnęłam szczęki i wróciłam do pokoju, trzaskając drzwiami.

Nie wiedziałam, co robić – chciałam coś uderzyć, podrzeć sukienkę na drobne strzępy i przejechać dłońmi po twarzy.

Bracia wciąż byli w centrum moich myśli, ból w ich oczach, świadomość, że nie mogą nic zrobić, by powstrzymać wydanie siostry za mąż.

Podniosłam głowę i spojrzałam w lustro. Policzki miałam purpurowe od buzującej we mnie złości. Słońce za oknem jasno świeciło na wszystkich, którzy cieszyli się swoim życiem.

Niedługo i oni, członkowie tej watahy, usłyszą o sojuszu i będą wiwatować, klaskać w dłonie. Nikt nigdy nie dowie się, że tego nie chciałam.

Moja rodzina będzie żyć dalej, odwiedzać mnie w przekonaniu, że naprawdę mnie zobaczą. Rozsuwając zamek sukienki, złożyłam sobie obietnicę.

Jedynymi osobami, które zgodzę się widzieć po wyjeździe, będą moi bracia. Moi rodzice byli dla mnie martwi.

Założyłam suknię, zasunęłam zamek i spojrzałam na ponure piękno tego wszystkiego. Gdyby to było z miłości, z mężczyzną, który byłby moim partnerem, a ślub miałby przypieczętować naszą miłość, byłabym zachwycona.

Ale byłam tylko dziewczyną w sukience.

Otworzyłam drzwi i wyszłam, ubrana w suknię ślubną, którą dla mnie wybrali. Wszyscy wciąż stali na dole, pod chmurą niepewności i gniewu. Wszyscy spojrzeli na mnie, gdy schodziłam, mama złożyła dłonie i patrzyła z zachwytem, gdy schodziłam po schodach.

– Och, kochanie, wyglądasz–

– Daruj sobie. Po prostu chodźmy – powiedziałam i przeszłam obok nich z podniesioną głową. Moi bracia szli za mną gęsiego, a Edmund otworzył mi drzwi do samochodu.

– To jeszcze nie koniec – powiedział cicho, a ja położyłam dłoń na jego.

– Wydaje mi się, że właśnie tak – odpowiedziałam szczerze.

Zamknął drzwi samochodu, a ja przez całą drogę siedziałam w ciszy. Mój ojciec miał jechać z braćmi, ale odmówili opuszczenia mnie. Edmund zajął miejsce z przodu, a dwaj pozostali bracia pojechali z tatą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3.

Patrzyłam przez przednią szybę przez całą drogę, a stłumiony głos mojej mamy rozbrzmiewał zachwytem nad tym, jaka jestem piękna, oraz nad szczęśliwym wydarzeniem, które nas czekało.

– Mamo, może mogłabyś trochę mniej mówić – odezwał się Edmund z irytacją.

– Oj, ucisz się, tylko mówię, że poza wszystkim innym to radosna okazja – uśmiechała się od ucha do ucha, a jej jaskrawoczerwona szminka sprawiała, że zęby wyglądały na jeszcze bielsze. Miała na sobie sukienkę w kolorze jasnego błękitu i perłowe kolczyki z dopasowanym naszyjnikiem.

– Masz na myśli poza tym, że wydajesz swoją córkę za mąż wbrew jej woli? – zapytał i spojrzał groźnie przez lusterko wsteczne.

– Zaraz będzie szczęśliwa, wszystko się odmieni, zobaczysz.

– Nie, nie będzie i–

– Wystarczy, Edmund – powiedziała moja mama stanowczo i zamilkł. Miała temperament, bynajmniej nie łagodny. Wszyscy w mojej rodzinie mieli. Potrafiliśmy być szczęśliwi i beztroscy, ale kiedy coś ich wyprowadzało z równowagi, wybuchali. Nauczyłam się, że miłość można kupić, moja była kupowana przez całe życie. Wpojono mi, że wszystko można mieć za odpowiednią cenę. Więc chyba nie powinnam być szczególnie zaskoczona, że to się dzieje. Mój temperament nie był taki jak ich, nie wpadałam w furię i nie urządzałam scen, dlatego po każdej kłótni rodzice coś nam kupowali, zwłaszcza mi.

Resztę drogi jechaliśmy w ciszy i odcięłam się od głosu matki.

– Jesteśmy na miejscu. – Serce zamarło mi w piersi i stłumiłam łzy.

Dom był równie duży jak nasz. Trzy piętra i balkon pośrodku wychodzący na front posiadłości.

Przełknęłam ślinę, wysiadając z samochodu. Wszyscy już siedzieli w środku, nie chcieli, by na zewnątrz rozgrywała się jakaś scena podczas naszego przyjazdu.

Podjechał drugi samochód i wysiedli moi bracia oraz tata. Nikt więcej z naszej watahy nie przyjechał, nie chcieli ich tutaj, ale później wrócą do watahy i przekażą swoje wyobrażenie o tych radosnych wieściach.

– Zanim wejdziemy, wyjaśnię jedną rzecz – powiedział tata, prostując się. Spojrzał po kolei na każdego z moich braci, na końcu zatrzymując wzrok na mnie.

– Nie będzie żadnej sceny, żadnych rozmów o buncie, a wy, chłopcy, będziecie się odpowiednio zachowywać.

– Albo co? – zapytał Edmund.

Oczy taty rozbłysły, a z jego gardła wydobył się niski pomruk.

– Albo nic. Jestem waszym ojcem, ale przede wszystkim jestem waszym Alfą i będziecie wykonywać rozkazy – warknął.

– Albo. Co. – powtórzył Edmund, robiąc krok do przodu.

– Albo wasza siostra będzie tą, której życie ucierpi, bo zabronię wam się z nią kiedykolwiek zobaczyć. – Serce mi się ścisnęło, a łzy niebezpiecznie zbliżyły się do powierzchni.

Przygryzłam wnętrze policzka. Powiedział to przy mnie. Wszyscy moi bracia odwrócili się i spojrzeli na mnie.

Wyprostowałam się i podniosłam głowę, po czym ruszyłam w stronę domu. Czyjaś ręka mocno chwyciła mnie za ramię i spojrzałam przez ramię w ciemne oczy ojca.

– Gabby, rozumiesz? – zapytał, a ja wyrwałam rękę.

Wysłałam mu spojrzenie pełne jadu, jego twarz była już dla mnie nie do poznania. Nasza rodzina miała problemy, więcej niż inne, ale nigdy w życiu nie spodziewałabym się, że stanie się kimś takim. Tym obcym.

– Rozumiem, Alfo – powiedziałam i zobaczyłam, jak jego oczy gasną, mając nadzieję, że serce zgaśnie razem z nimi.

Przygotowali dla mnie pokój, w którym miałam zostać do ceremonii. To był pokój gościnny, stała tam toaletka z krzesłem i łóżko, które zostało pościelone. Miałam nadzieję, że to tu będę spać, choć wątpiłam.

Do drzwi dobiegło delikatne, łagodne pukanie. Przełknęłam ślinę, zamknęłam oczy i wzięłam głęboki oddech, zanim powiedziałam osobie za drzwiami, żeby weszła.

Drzwi otworzyły się i kobieta w wieku mojej matki wychyliła głowę do środka.

– Mogę wejść? – zapytała łagodnie. Jej ton mnie zaskoczył, był uważny i ciepły.

– Oczywiście,

– Jestem Marie, mama Aidena – powiedziała i wyciągnęła rękę. Zerwałam się na równe nogi i podeszłam do niej, ale jej ramiona uniosły się, a ona pokręciła głową.

– Nie, nie trzeba, usiądź – wzięłam drżący oddech i ponownie usiadłam.

– Przepraszam, nie miałam pojęcia, że to ty – nic nie wiedziałam o rodzinie Alfy, ani o tej wacie.

– Nic nie szkodzi, pomyślałam tylko, że wpadnę i zobaczę, jak się czujesz przed ślubem. Wyglądasz pięknie, jak się czujesz? – Czy naprawdę ją to obchodziło, czy to był podstęp mojego ojca, żebym nie zrobiła sceny?

– Czuję się świetnie – powiedziałam i przełknęłam tę odpowiedź. Sama myśl o tym, że mogłabym nigdy więcej nie zobaczyć braci, wystarczyła, by mnie przerazić.

– Mogłabym udawać i iść w twoją grę, albo możesz być szczera i powiedzieć mi, jak bardzo wolałabyś uciec w drugą stronę – wyglądała królewsko, stała metr ode mnie. Odchyliłam głowę, by spojrzeć na nią w górę.

– Wszystko w porządku – powiedziałam i wymusiłam uśmiech. Marie uśmiechnęła się i przytaknęła.

– Zaufanie buduje się z czasem, może kiedyś poczujesz się na tyle bezpiecznie, by być ze mną szczera – Kim była ta kobieta? Jej głos był ciepły i kojący, sprawiał, że czułam się dziwnie. Przywykłam do chłodnej, zimnej postawy mojej mamy, nie do tego.

– Wszyscy są gotowi? – zapytałam.

– Tak, ale pomyślałam, że możemy zrobić jeszcze kilka ostatnich poprawek, jeśli chcesz – powiedziała tak, żebym wiedziała, że mam wybór, ale jeszcze jej nie znałam i zbyt wiele miałam do stracenia, by odmówić.

Pokiwałam głową i podeszła za mnie, rozpuściła mi włosy i uczesała od nowa, moja mama chyba dostanie szału, kiedy mnie zobaczy.

– Z czego się uśmiechasz? – zapytała z rozbawieniem na twarzy.

– Psujesz dzieło mojej mamy, wyobrażam sobie jej minę, kiedy to zobaczy – powiedziałam.

Marie zachichotała, nie skomentowała moich cynicznych słów.

– Gotowe – odsunęła się i spojrzała na mnie przez lustro z czułością.

Zdjęła mi makijaż, więc nie wyglądałam jak lalka z konkursu piękności, a włosy zaplotła w warkocz zamiast spiętego koka, który zrobiła mama.

Znacznie lepiej się rozpoznawałam, ale to nie powstrzymało uczucia grozy przed tym, co miało nadejść, bo teraz zaczynała się najtrudniejsza część.

– Przywykniesz do życia tutaj, twoja rodzina jest zawsze mile widziana, tak samo jak przyjaciele ze starej watahy – powiedziała spokojnie. Gdy nie odpowiedziałam, położyła rękę na moim ramieniu.

– Twoi rodzice mogą zostać na kilka dni, jeśli chcesz. – Zacisnęłam szczękę i odsunęłam się od toaletki, wstając.

– Wolałabym, żeby nie – powiedziałam, wymuszając uśmiech.

Drzwi się otworzyły i wszedł mężczyzna, splótł dłonie za plecami i spojrzał na nas poważnym, zimnym wzrokiem.

– Są gotowi – powiedział monotonnym głosem. Serce mi zatonęło, ale musiałam to przetrwać, dzień po dniu. To już było, nie będę mogła znaleźć swojego partnera, nie będę mogła randkować, łamać sobie serca, by znaleźć tego właściwego. Żadnych przelotnych romansów, żadnych pierwszych pocałunków. To był pierwszy krok w nowe życie, na które nie miałam wpływu.

Wyszłam z Marie u boku, złapała mnie za rękę tuż przed tym, jak wyszłyśmy na nawę i spojrzała mi w oczy. W jej spojrzeniu coś się tliło, coś niewypowiedzianego, ale czymkolwiek to było, pozostało niewypowiedziane.

– Do zobaczenia na końcu nawy – powiedziała i lekko ścisnęła moją dłoń.

Kiwnęłam głową i patrzyłam, jak odchodzi. Żołądek mi się ścisnął i przełykałam ślinę raz za razem, by powstrzymać łzy.

Słyszałam cichy gwar rozmów zza podwójnych drzwi, a na końcu nawy czekał na mnie mężczyzna, którego nigdy nie spotkałam.

Nie wyobrażałam sobie, by on był bardziej zadowolony z tego układu niż ja, bo przecież też nie miał dużego wyboru.

Drzwi się otworzyły i zobaczyłam rzędy ludzi odwracających głowy. Był tam balkon biegnący dookoła sali, na którym siedzieli kolejni goście. Mój tata podszedł do mnie, włożył ramię pod moje i ruszyliśmy.

Nawa była długa, ale wydawała się nieskończonością. Ludzie szeptali z zachwytem, niektórzy patrzyli z niechęcią. Nie wyobrażałam sobie, żeby było to łatwe dla dziewczyn, które marzyły o związaniu się z Alfą, chciałabym, żeby mogły wiedzieć, jak bardzo pragnę zamienić się z nimi miejscami.

Na końcu nawy zobaczyłam jego, stojącego w smokingu, z ciemnymi włosami zaczesanymi do tyłu, wyglądał na równie szczęśliwego z tego małżeństwa jak ja.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4.

Czas zwolnił, im bardziej się zbliżałam. Ojciec pocałował mnie w policzek, moi bracia ledwo powstrzymywali gniew, obserwując, jak podchodzę do podium.

Stanęłam przed Alfą Aidenem, moja postura przy jego była mikroskopijna — jego ciało szerokie, wyszkolone, jak u większości samców. Jego przenikliwe, niebieskie oczy patrzyły na mnie z nienawiścią kipiącą w samym środku.

Starszy zaczął mówić, a wszystko poszło na autopilocie. Powiedziałam swoje "tak", i tak samo Alfa Aiden. Reszta została wyłączona. Moje ciało nie funkcjonowało, nie czułam stóp ani dłoni, które trzymały bukiet.

"A zatem ogłaszam was, Alfą Aidenem i Luną Gabriellą." Wszyscy wybuchnęli okrzykami radości, a podłogi zaczęły drżeć od uderzeń.

"Możesz teraz pocałować pannę młodą," powiedział, a moje oczy wypełniły się niewylanymi łzami, które tłumiłam od tak dawna.

Jego oczy pociemniały, gdy się zbliżył. Jego usta zawisły nad moimi, a ja gwałtownie zaczerpnęłam powietrza.

"Stłum łzy." powiedział zimnym głosem, który zatrzymał mój oddech w gardle. Jego usta dotknęły moich, mój pierwszy w życiu pocałunek — i nie był z miłości czy czułości, tylko z czystej nienawiści i pogardy.

Alfa Aiden odsunął się, przykleił uśmiech na twarz i objął mnie w talii. Przyciągnął mnie bliżej siebie i zwrócił się do członków swojej watahy oraz naszych rodzin.

Pochylił się, jego usta musnęły moje ucho i wyszeptał: "Lepiej załóż uśmiech na tę śliczną buzię. Pamiętaj, księżniczko, dla nich to szczęśliwa okazja." Jego słowa wywołały lodowate dreszcze na moich plecach.

Podniosłam głowę i wymusiłam uśmiech, licząc, że utrzyma się przez całą noc.

"Gratulacje wam obojgu," powiedziała moja mama, podchodząc i całując nas w policzki. Tata uścisnął dłoń ojca Aidena i widziałam, że obaj byli zadowoleni z zawartej umowy.

"Wataha nie może się doczekać, żeby cię poznać, ale nie chcę, byś poczuła się przytłoczona," powiedziała cicho Marie.

"Och, Gabby nie ma nic przeciwko, prawda?" powiedziała moja mama, prezentując śnieżnobiałe zęby.

Zacisnęłam szczękę i próbowałam zmiękczyć spojrzenie.

"Wcale nie," powiedziałam i uśmiechnęłam się.

Marie oprowadzała mnie, a jeden po drugim podchodzili i się witali. Zaczęłam czuć, jak gardło mi się zaciska, ręce pocią się, ale nie mogłam się rozpaść — nie tutaj.

Kiedy podszedł piąty człowiek i zobaczyłam krąg ludzi wokół nas, pragnących mnie poznać i zadawać pytania, wiedziałam, że muszę iść. Pokój zaczął wirować, a spojrzenie Marie było pełne troski.

"Przepraszam." powiedziałam i odwróciłam się. Wybiegłam z pokoju najszybciej, jak mogłam, biegnąc w stronę korytarza. Drzwi do pokoju gościnnego, w którym przebywałam, były otwarte, więc weszłam i trzasnęłam nimi, opierając się plecami.

Głośny huk zatrząsł drzwiami i odskoczyłam, cofając się, aż stanęłam przy łóżku. Wpatrywałam się w ciemne drzwi, pokój wokół mnie wydawał się zamykać, a serce waliło jak szalone. Drzwi się otworzyły, a do środka wszedł Alfa Aiden — nie był sam.

Dziewczyna miała nogi oplecione wokół jego bioder, dłonie wbiła w jego koszulę, przyciskała się piersią i całowała go coraz głębiej. Żadne z nich mnie nie zauważyło, dopóki nie cofnęłam się i nie uderzyłam o stolik nocny. Lampa spadła na podłogę, a moje oczy się rozszerzyły, gdy się odwrócili.

Oplotła nogi i postawiła stopy na podłodze. Na jej twarzy pojawił się koci grymas, skrzyżowała ręce na piersi.

"Więc to ta dziwka, która myśli, że może ukraść mi faceta?" Jej śmiech brzmiał jak duszony kot. Długie, chude nogi powoli ruszyły w moją stronę, a oczy przeskanowały mnie od stóp do głów. Aiden nie ruszał się z miejsca, jego wzrok był wbity w mój. Sprawiał wrażenie kompletnie niewzruszonego.

"Gówno mnie obchodzi, że jesteś z nim żonata i że ta wataha uważa cię za swoją Lunę. To układ, on jest i zawsze będzie mój." Wysyczała i spojrzała na mnie wściekle.

Zrobiłam krok do przodu, podniosłam głowę i prychnęłam.

"W porządku–" mój wzrok przesunął się poza tą złośliwą sukę i spoczął na mężczyźnie, którego właśnie poślubiłam.

"–możesz go mieć." powiedziałam i minęłam ją, uderzając własnym ramieniem o jej, wychodząc.

Wyszłam i zamknęłam za sobą drzwi. Złapałam się za brzuch, który wydawał się wykręcać, a teoria, że to będzie piekło, zaczynała się sprawdzać.

"Gabriello, jak się czujesz?" Marie wyszła zza rogu, a ja się wyprostowałam.

Nie bądź słaba, Gabby. Dasz radę.

"Dobrze, po prostu potrzebowałam chwili przerwy," jej usta rozchyliły się w półuśmiechu, ale znikł równie szybko. Drzwi otworzyły się za mną, a jej oczy ciskały gromy w tego, kto tam stanął. Oczy Marie pociemniały, a grymas na twarzy pogłębił się z każdą sekundą.

Spojrzałam przez ramię powoli. Dziewczyna stała z brodą opuszczoną do podłogi, Alfa Aiden nie okazywał żadnych emocji, ale jego wzrok był przyklejony do matki.

"Samantha, wyjdź." Warknęła. Dziewczyna, Samantha, szybko się oddaliła. Jej głos ugrzązł w gardle, a nogi szybkim ruchem poprawiły sukienkę. Czekałam, aż Marie poprosi mnie, bym też wyszła, ale to nie nastąpiło.

"Ty też znikaj mi z oczu." Wysyczała, a jej syn zacisnął szczękę, po czym przeszedł obok mnie. Gdy tylko zniknął za rogiem, odwrócił głowę, a nienawiść w jego oczach podwoiła się, zanim zniknął.

~Punkt widzenia Aidena~

"Stary, czemu taka mina?" zapytał Cole z zadziornym uśmieszkiem, gdy wszedłem do gabinetu.

Nalałem sobie szklankę whisky i wychyliłem ją duszkiem. Trzy butelki tego i może coś poczuję. Westchnąłem i w takich chwilach, tylko w takich, zazdrościłem ludziom ich niskiej tolerancji na alkohol.

"Już zaczyna sprawiać problemy?" Wziął łyk ze swojej szklanki i odwrócił głowę. Ręka mu opadła, a oczy przygasły. Podniosłem ramię i rzuciłem szklanką o ceglany mur.

Drzwi otworzyły się ponownie i wpadła wkurzona Sam.

"Ta suka nastawia twoją matkę przeciwko mnie!" wrzasnęła i podeszła do mnie.

"Ścisz ten pieprzony głos." powiedziałem, patrząc na nią groźnie. Jej usta wygięły się w grymas, prychnęła.

"Więc o to chodzi," powiedział Cole, odstawiając szklankę.

"To nie twoja sprawa," rzuciłem.

"A jednak, pamiętasz zakład? Tu jest sporo do ugrania. Lepiej trzymaj się z daleka, dopóki nie dostanę mojej kasy," powiedział, wskazując na Sam.

Skrzyżowała ramiona na piersi, wypinając biust pod samą brodę.

"Jaki zakład?" O cholera.

Cole się zaplątał, a gdy zorientował się, że zawalił, podniósł szklankę do ust i odwrócił głowę w drugą stronę.

Sam przeniosła na mnie wzrok i uniosła brew.

"Jaki zakład, Aiden?" Zapytała, zbliżając się.

"To nic, założyliśmy się, ile czasu zajmie mi sprawienie, by się mi podporządkowała," powiedziałem. Słowa smakowały jak śmieci, gdy spadały mi z ust.

"Nie, zakładaliśmy się, że ta rozpieszczona księżniczka będzie na jego skinienie do końca roku," Cole powiedział z zaskakującym entuzjazmem.

Usta Sam wygięły się w głęboki grymas.

"O co się założyliście?" Przejechałem językiem po zębach i rzuciłem Coleowi spojrzenie, które zbyt go satysfakcjonowało.

"Dziesięć tysięcy," Sam podeszła i przeciągnęła palcami uwodzicielsko po moim ramieniu.

"No to lepiej wygraj, bo zabierasz mnie za to na Hawaje," powiedziała, przygryzając dolną wargę.

"Nie licz na to, Sam. Z tego, co słyszałem, ta dziewczyna nie klęka przed nikim. Nawet pieniądze jej nie kupią, bo sama ma ich pod dostatkiem."

"To będziesz musiał ją oczarować," powiedziała, wzruszając ramionami.

"Tylko bez dotykania, nie chciałabym, żebyś złapał coś nieodwracalnego i przekazał mi," powiedziała, po czym zaśmiała się przenikliwie, a Cole dołączył do niej.

Mój wilk zawarczał w mojej głowie, a ja zacisnąłem dłoń w pięść. Dlaczego, do cholery, tak reagowałem?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Alpha's Betted Bride

Alpha's Betted Bride

92 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

92

Treść

Aa