passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Alpha's Betted Bride - Rozdział #4 - autor Ms.M

Alpha's Betted Bride

/

Rozdział 4

Rozdział 3.

Patrzyłam przez przednią szybę przez całą drogę, a stłumiony głos mojej mamy rozbrzmiewał zachwytem nad tym, jaka jestem piękna, oraz nad szczęśliwym wydarzeniem, które nas czekało.

– Mamo, może mogłabyś trochę mniej mówić – odezwał się Edmund z irytacją.

– Oj, ucisz się, tylko mówię, że poza wszystkim innym to radosna okazja – uśmiechała się od ucha do ucha, a jej jaskrawoczerwona szminka sprawiała, że zęby wyglądały na jeszcze bielsze. Miała na sobie sukienkę w kolorze jasnego błękitu i perłowe kolczyki z dopasowanym naszyjnikiem.

– Masz na myśli poza tym, że wydajesz swoją córkę za mąż wbrew jej woli? – zapytał i spojrzał groźnie przez lusterko wsteczne.

– Zaraz będzie szczęśliwa, wszystko się odmieni, zobaczysz.

– Nie, nie będzie i–

– Wystarczy, Edmund – powiedziała moja mama stanowczo i zamilkł. Miała temperament, bynajmniej nie łagodny. Wszyscy w mojej rodzinie mieli. Potrafiliśmy być szczęśliwi i beztroscy, ale kiedy coś ich wyprowadzało z równowagi, wybuchali. Nauczyłam się, że miłość można kupić, moja była kupowana przez całe życie. Wpojono mi, że wszystko można mieć za odpowiednią cenę. Więc chyba nie powinnam być szczególnie zaskoczona, że to się dzieje. Mój temperament nie był taki jak ich, nie wpadałam w furię i nie urządzałam scen, dlatego po każdej kłótni rodzice coś nam kupowali, zwłaszcza mi.

Resztę drogi jechaliśmy w ciszy i odcięłam się od głosu matki.

– Jesteśmy na miejscu. – Serce zamarło mi w piersi i stłumiłam łzy.

Dom był równie duży jak nasz. Trzy piętra i balkon pośrodku wychodzący na front posiadłości.

Przełknęłam ślinę, wysiadając z samochodu. Wszyscy już siedzieli w środku, nie chcieli, by na zewnątrz rozgrywała się jakaś scena podczas naszego przyjazdu.

Podjechał drugi samochód i wysiedli moi bracia oraz tata. Nikt więcej z naszej watahy nie przyjechał, nie chcieli ich tutaj, ale później wrócą do watahy i przekażą swoje wyobrażenie o tych radosnych wieściach.

– Zanim wejdziemy, wyjaśnię jedną rzecz – powiedział tata, prostując się. Spojrzał po kolei na każdego z moich braci, na końcu zatrzymując wzrok na mnie.

– Nie będzie żadnej sceny, żadnych rozmów o buncie, a wy, chłopcy, będziecie się odpowiednio zachowywać.

– Albo co? – zapytał Edmund.

Oczy taty rozbłysły, a z jego gardła wydobył się niski pomruk.

– Albo nic. Jestem waszym ojcem, ale przede wszystkim jestem waszym Alfą i będziecie wykonywać rozkazy – warknął.

– Albo. Co. – powtórzył Edmund, robiąc krok do przodu.

– Albo wasza siostra będzie tą, której życie ucierpi, bo zabronię wam się z nią kiedykolwiek zobaczyć. – Serce mi się ścisnęło, a łzy niebezpiecznie zbliżyły się do powierzchni.

Przygryzłam wnętrze policzka. Powiedział to przy mnie. Wszyscy moi bracia odwrócili się i spojrzeli na mnie.

Wyprostowałam się i podniosłam głowę, po czym ruszyłam w stronę domu. Czyjaś ręka mocno chwyciła mnie za ramię i spojrzałam przez ramię w ciemne oczy ojca.

– Gabby, rozumiesz? – zapytał, a ja wyrwałam rękę.

Wysłałam mu spojrzenie pełne jadu, jego twarz była już dla mnie nie do poznania. Nasza rodzina miała problemy, więcej niż inne, ale nigdy w życiu nie spodziewałabym się, że stanie się kimś takim. Tym obcym.

– Rozumiem, Alfo – powiedziałam i zobaczyłam, jak jego oczy gasną, mając nadzieję, że serce zgaśnie razem z nimi.

Przygotowali dla mnie pokój, w którym miałam zostać do ceremonii. To był pokój gościnny, stała tam toaletka z krzesłem i łóżko, które zostało pościelone. Miałam nadzieję, że to tu będę spać, choć wątpiłam.

Do drzwi dobiegło delikatne, łagodne pukanie. Przełknęłam ślinę, zamknęłam oczy i wzięłam głęboki oddech, zanim powiedziałam osobie za drzwiami, żeby weszła.

Drzwi otworzyły się i kobieta w wieku mojej matki wychyliła głowę do środka.

– Mogę wejść? – zapytała łagodnie. Jej ton mnie zaskoczył, był uważny i ciepły.

– Oczywiście,

– Jestem Marie, mama Aidena – powiedziała i wyciągnęła rękę. Zerwałam się na równe nogi i podeszłam do niej, ale jej ramiona uniosły się, a ona pokręciła głową.

– Nie, nie trzeba, usiądź – wzięłam drżący oddech i ponownie usiadłam.

– Przepraszam, nie miałam pojęcia, że to ty – nic nie wiedziałam o rodzinie Alfy, ani o tej wacie.

– Nic nie szkodzi, pomyślałam tylko, że wpadnę i zobaczę, jak się czujesz przed ślubem. Wyglądasz pięknie, jak się czujesz? – Czy naprawdę ją to obchodziło, czy to był podstęp mojego ojca, żebym nie zrobiła sceny?

– Czuję się świetnie – powiedziałam i przełknęłam tę odpowiedź. Sama myśl o tym, że mogłabym nigdy więcej nie zobaczyć braci, wystarczyła, by mnie przerazić.

– Mogłabym udawać i iść w twoją grę, albo możesz być szczera i powiedzieć mi, jak bardzo wolałabyś uciec w drugą stronę – wyglądała królewsko, stała metr ode mnie. Odchyliłam głowę, by spojrzeć na nią w górę.

– Wszystko w porządku – powiedziałam i wymusiłam uśmiech. Marie uśmiechnęła się i przytaknęła.

– Zaufanie buduje się z czasem, może kiedyś poczujesz się na tyle bezpiecznie, by być ze mną szczera – Kim była ta kobieta? Jej głos był ciepły i kojący, sprawiał, że czułam się dziwnie. Przywykłam do chłodnej, zimnej postawy mojej mamy, nie do tego.

– Wszyscy są gotowi? – zapytałam.

– Tak, ale pomyślałam, że możemy zrobić jeszcze kilka ostatnich poprawek, jeśli chcesz – powiedziała tak, żebym wiedziała, że mam wybór, ale jeszcze jej nie znałam i zbyt wiele miałam do stracenia, by odmówić.

Pokiwałam głową i podeszła za mnie, rozpuściła mi włosy i uczesała od nowa, moja mama chyba dostanie szału, kiedy mnie zobaczy.

– Z czego się uśmiechasz? – zapytała z rozbawieniem na twarzy.

– Psujesz dzieło mojej mamy, wyobrażam sobie jej minę, kiedy to zobaczy – powiedziałam.

Marie zachichotała, nie skomentowała moich cynicznych słów.

– Gotowe – odsunęła się i spojrzała na mnie przez lustro z czułością.

Zdjęła mi makijaż, więc nie wyglądałam jak lalka z konkursu piękności, a włosy zaplotła w warkocz zamiast spiętego koka, który zrobiła mama.

Znacznie lepiej się rozpoznawałam, ale to nie powstrzymało uczucia grozy przed tym, co miało nadejść, bo teraz zaczynała się najtrudniejsza część.

– Przywykniesz do życia tutaj, twoja rodzina jest zawsze mile widziana, tak samo jak przyjaciele ze starej watahy – powiedziała spokojnie. Gdy nie odpowiedziałam, położyła rękę na moim ramieniu.

– Twoi rodzice mogą zostać na kilka dni, jeśli chcesz. – Zacisnęłam szczękę i odsunęłam się od toaletki, wstając.

– Wolałabym, żeby nie – powiedziałam, wymuszając uśmiech.

Drzwi się otworzyły i wszedł mężczyzna, splótł dłonie za plecami i spojrzał na nas poważnym, zimnym wzrokiem.

– Są gotowi – powiedział monotonnym głosem. Serce mi zatonęło, ale musiałam to przetrwać, dzień po dniu. To już było, nie będę mogła znaleźć swojego partnera, nie będę mogła randkować, łamać sobie serca, by znaleźć tego właściwego. Żadnych przelotnych romansów, żadnych pierwszych pocałunków. To był pierwszy krok w nowe życie, na które nie miałam wpływu.

Wyszłam z Marie u boku, złapała mnie za rękę tuż przed tym, jak wyszłyśmy na nawę i spojrzała mi w oczy. W jej spojrzeniu coś się tliło, coś niewypowiedzianego, ale czymkolwiek to było, pozostało niewypowiedziane.

– Do zobaczenia na końcu nawy – powiedziała i lekko ścisnęła moją dłoń.

Kiwnęłam głową i patrzyłam, jak odchodzi. Żołądek mi się ścisnął i przełykałam ślinę raz za razem, by powstrzymać łzy.

Słyszałam cichy gwar rozmów zza podwójnych drzwi, a na końcu nawy czekał na mnie mężczyzna, którego nigdy nie spotkałam.

Nie wyobrażałam sobie, by on był bardziej zadowolony z tego układu niż ja, bo przecież też nie miał dużego wyboru.

Drzwi się otworzyły i zobaczyłam rzędy ludzi odwracających głowy. Był tam balkon biegnący dookoła sali, na którym siedzieli kolejni goście. Mój tata podszedł do mnie, włożył ramię pod moje i ruszyliśmy.

Nawa była długa, ale wydawała się nieskończonością. Ludzie szeptali z zachwytem, niektórzy patrzyli z niechęcią. Nie wyobrażałam sobie, żeby było to łatwe dla dziewczyn, które marzyły o związaniu się z Alfą, chciałabym, żeby mogły wiedzieć, jak bardzo pragnę zamienić się z nimi miejscami.

Na końcu nawy zobaczyłam jego, stojącego w smokingu, z ciemnymi włosami zaczesanymi do tyłu, wyglądał na równie szczęśliwego z tego małżeństwa jak ja.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4.

Czas zwolnił, im bardziej się zbliżałam. Ojciec pocałował mnie w policzek, moi bracia ledwo powstrzymywali gniew, obserwując, jak podchodzę do podium.

Stanęłam przed Alfą Aidenem, moja postura przy jego była mikroskopijna — jego ciało szerokie, wyszkolone, jak u większości samców. Jego przenikliwe, niebieskie oczy patrzyły na mnie z nienawiścią kipiącą w samym środku.

Starszy zaczął mówić, a wszystko poszło na autopilocie. Powiedziałam swoje "tak", i tak samo Alfa Aiden. Reszta została wyłączona. Moje ciało nie funkcjonowało, nie czułam stóp ani dłoni, które trzymały bukiet.

"A zatem ogłaszam was, Alfą Aidenem i Luną Gabriellą." Wszyscy wybuchnęli okrzykami radości, a podłogi zaczęły drżeć od uderzeń.

"Możesz teraz pocałować pannę młodą," powiedział, a moje oczy wypełniły się niewylanymi łzami, które tłumiłam od tak dawna.

Jego oczy pociemniały, gdy się zbliżył. Jego usta zawisły nad moimi, a ja gwałtownie zaczerpnęłam powietrza.

"Stłum łzy." powiedział zimnym głosem, który zatrzymał mój oddech w gardle. Jego usta dotknęły moich, mój pierwszy w życiu pocałunek — i nie był z miłości czy czułości, tylko z czystej nienawiści i pogardy.

Alfa Aiden odsunął się, przykleił uśmiech na twarz i objął mnie w talii. Przyciągnął mnie bliżej siebie i zwrócił się do członków swojej watahy oraz naszych rodzin.

Pochylił się, jego usta musnęły moje ucho i wyszeptał: "Lepiej załóż uśmiech na tę śliczną buzię. Pamiętaj, księżniczko, dla nich to szczęśliwa okazja." Jego słowa wywołały lodowate dreszcze na moich plecach.

Podniosłam głowę i wymusiłam uśmiech, licząc, że utrzyma się przez całą noc.

"Gratulacje wam obojgu," powiedziała moja mama, podchodząc i całując nas w policzki. Tata uścisnął dłoń ojca Aidena i widziałam, że obaj byli zadowoleni z zawartej umowy.

"Wataha nie może się doczekać, żeby cię poznać, ale nie chcę, byś poczuła się przytłoczona," powiedziała cicho Marie.

"Och, Gabby nie ma nic przeciwko, prawda?" powiedziała moja mama, prezentując śnieżnobiałe zęby.

Zacisnęłam szczękę i próbowałam zmiękczyć spojrzenie.

"Wcale nie," powiedziałam i uśmiechnęłam się.

Marie oprowadzała mnie, a jeden po drugim podchodzili i się witali. Zaczęłam czuć, jak gardło mi się zaciska, ręce pocią się, ale nie mogłam się rozpaść — nie tutaj.

Kiedy podszedł piąty człowiek i zobaczyłam krąg ludzi wokół nas, pragnących mnie poznać i zadawać pytania, wiedziałam, że muszę iść. Pokój zaczął wirować, a spojrzenie Marie było pełne troski.

"Przepraszam." powiedziałam i odwróciłam się. Wybiegłam z pokoju najszybciej, jak mogłam, biegnąc w stronę korytarza. Drzwi do pokoju gościnnego, w którym przebywałam, były otwarte, więc weszłam i trzasnęłam nimi, opierając się plecami.

Głośny huk zatrząsł drzwiami i odskoczyłam, cofając się, aż stanęłam przy łóżku. Wpatrywałam się w ciemne drzwi, pokój wokół mnie wydawał się zamykać, a serce waliło jak szalone. Drzwi się otworzyły, a do środka wszedł Alfa Aiden — nie był sam.

Dziewczyna miała nogi oplecione wokół jego bioder, dłonie wbiła w jego koszulę, przyciskała się piersią i całowała go coraz głębiej. Żadne z nich mnie nie zauważyło, dopóki nie cofnęłam się i nie uderzyłam o stolik nocny. Lampa spadła na podłogę, a moje oczy się rozszerzyły, gdy się odwrócili.

Oplotła nogi i postawiła stopy na podłodze. Na jej twarzy pojawił się koci grymas, skrzyżowała ręce na piersi.

"Więc to ta dziwka, która myśli, że może ukraść mi faceta?" Jej śmiech brzmiał jak duszony kot. Długie, chude nogi powoli ruszyły w moją stronę, a oczy przeskanowały mnie od stóp do głów. Aiden nie ruszał się z miejsca, jego wzrok był wbity w mój. Sprawiał wrażenie kompletnie niewzruszonego.

"Gówno mnie obchodzi, że jesteś z nim żonata i że ta wataha uważa cię za swoją Lunę. To układ, on jest i zawsze będzie mój." Wysyczała i spojrzała na mnie wściekle.

Zrobiłam krok do przodu, podniosłam głowę i prychnęłam.

"W porządku–" mój wzrok przesunął się poza tą złośliwą sukę i spoczął na mężczyźnie, którego właśnie poślubiłam.

"–możesz go mieć." powiedziałam i minęłam ją, uderzając własnym ramieniem o jej, wychodząc.

Wyszłam i zamknęłam za sobą drzwi. Złapałam się za brzuch, który wydawał się wykręcać, a teoria, że to będzie piekło, zaczynała się sprawdzać.

"Gabriello, jak się czujesz?" Marie wyszła zza rogu, a ja się wyprostowałam.

Nie bądź słaba, Gabby. Dasz radę.

"Dobrze, po prostu potrzebowałam chwili przerwy," jej usta rozchyliły się w półuśmiechu, ale znikł równie szybko. Drzwi otworzyły się za mną, a jej oczy ciskały gromy w tego, kto tam stanął. Oczy Marie pociemniały, a grymas na twarzy pogłębił się z każdą sekundą.

Spojrzałam przez ramię powoli. Dziewczyna stała z brodą opuszczoną do podłogi, Alfa Aiden nie okazywał żadnych emocji, ale jego wzrok był przyklejony do matki.

"Samantha, wyjdź." Warknęła. Dziewczyna, Samantha, szybko się oddaliła. Jej głos ugrzązł w gardle, a nogi szybkim ruchem poprawiły sukienkę. Czekałam, aż Marie poprosi mnie, bym też wyszła, ale to nie nastąpiło.

"Ty też znikaj mi z oczu." Wysyczała, a jej syn zacisnął szczękę, po czym przeszedł obok mnie. Gdy tylko zniknął za rogiem, odwrócił głowę, a nienawiść w jego oczach podwoiła się, zanim zniknął.

~Punkt widzenia Aidena~

"Stary, czemu taka mina?" zapytał Cole z zadziornym uśmieszkiem, gdy wszedłem do gabinetu.

Nalałem sobie szklankę whisky i wychyliłem ją duszkiem. Trzy butelki tego i może coś poczuję. Westchnąłem i w takich chwilach, tylko w takich, zazdrościłem ludziom ich niskiej tolerancji na alkohol.

"Już zaczyna sprawiać problemy?" Wziął łyk ze swojej szklanki i odwrócił głowę. Ręka mu opadła, a oczy przygasły. Podniosłem ramię i rzuciłem szklanką o ceglany mur.

Drzwi otworzyły się ponownie i wpadła wkurzona Sam.

"Ta suka nastawia twoją matkę przeciwko mnie!" wrzasnęła i podeszła do mnie.

"Ścisz ten pieprzony głos." powiedziałem, patrząc na nią groźnie. Jej usta wygięły się w grymas, prychnęła.

"Więc o to chodzi," powiedział Cole, odstawiając szklankę.

"To nie twoja sprawa," rzuciłem.

"A jednak, pamiętasz zakład? Tu jest sporo do ugrania. Lepiej trzymaj się z daleka, dopóki nie dostanę mojej kasy," powiedział, wskazując na Sam.

Skrzyżowała ramiona na piersi, wypinając biust pod samą brodę.

"Jaki zakład?" O cholera.

Cole się zaplątał, a gdy zorientował się, że zawalił, podniósł szklankę do ust i odwrócił głowę w drugą stronę.

Sam przeniosła na mnie wzrok i uniosła brew.

"Jaki zakład, Aiden?" Zapytała, zbliżając się.

"To nic, założyliśmy się, ile czasu zajmie mi sprawienie, by się mi podporządkowała," powiedziałem. Słowa smakowały jak śmieci, gdy spadały mi z ust.

"Nie, zakładaliśmy się, że ta rozpieszczona księżniczka będzie na jego skinienie do końca roku," Cole powiedział z zaskakującym entuzjazmem.

Usta Sam wygięły się w głęboki grymas.

"O co się założyliście?" Przejechałem językiem po zębach i rzuciłem Coleowi spojrzenie, które zbyt go satysfakcjonowało.

"Dziesięć tysięcy," Sam podeszła i przeciągnęła palcami uwodzicielsko po moim ramieniu.

"No to lepiej wygraj, bo zabierasz mnie za to na Hawaje," powiedziała, przygryzając dolną wargę.

"Nie licz na to, Sam. Z tego, co słyszałem, ta dziewczyna nie klęka przed nikim. Nawet pieniądze jej nie kupią, bo sama ma ich pod dostatkiem."

"To będziesz musiał ją oczarować," powiedziała, wzruszając ramionami.

"Tylko bez dotykania, nie chciałabym, żebyś złapał coś nieodwracalnego i przekazał mi," powiedziała, po czym zaśmiała się przenikliwie, a Cole dołączył do niej.

Mój wilk zawarczał w mojej głowie, a ja zacisnąłem dłoń w pięść. Dlaczego, do cholery, tak reagowałem?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5.

~Gabriella~

Marie wpatrywała się w drzwi za mną, gdzie przed chwilą stał jej syn.

Zajęło jej chwilę, zanim odzyskała skupienie i znów wróciła do swojej królewskiej postawy.

Na jej twarzy ponownie pojawił się uśmiech, który mógłby sprawić, że każdy poczułby się kochany, ale złość w jej oczach była widoczna.

"Bardzo cię za to przepraszam," powiedziała, a ja zobaczyłam, jak jej szczęka się zaciska.

"Nie ma sprawy,"

"Nie rób tego, nigdy nie pozwól sobie zaakceptować takiego zachowania-" Chwyciła moje ręce i wpatrzyła się głęboko w moje oczy.

"-od nikogo." powiedziała poważnie.

Pokiwałam głową, słowa plątały mi się na języku, ale nie chciały się wydostać.

"Chcesz wrócić do środka? Jestem pewna, że twoja rodzina chciałaby zobaczyć, że wszystko z tobą w porządku," Nie obchodzi ich to. Ślub się odbył, umowa została przypieczętowana i od tej pory byłam zdana tylko na siebie.

Ale moi bracia tam byli.

"Nie mów nikomu o tym, co się właśnie stało, proszę," powiedziałam i uśmiechnęłam się. Moi rodzice nie zrobiliby z tego wielkiego problemu, ale moi bracia rozpoczęliby totalną wojnę między naszymi watahami, idąc za ich Alfą.

"Jak sobie życzysz," powiedziała i delikatnie uścisnęła moją dłoń.

Wróciłyśmy do dużej sali i wszyscy odwrócili głowy.

Rozmowy zaczęły się na nowo, aż zostałam odciągnięta na bok. Mój umysł był zamglony i działałam w trybie przetrwania, więc odwróciłam się i wyciągnęłam rękę do kogoś, kto mnie złapał, myśląc, że po prostu chce się przywitać.

"Znam cię już osiemnaście lat, nie musimy udawać formalności," powiedział Nick i uśmiechnął się szeroko. Wypuściłam z ulgą powietrze i poczułam, jak moje ramiona się rozluźniają.

"Jak się trzymasz?" zapytał mnie. Nick był moim najstarszym bratem, to on opiekował się nami wszystkimi.

"Myślę, że całkiem nieźle się trzymam," powiedziałam i uśmiechnęłam się półuśmiechem.

"Nie, nie trzymasz się dobrze," wtrącił Edmund, który podszedł do nas. Był najmłodszy z chłopców, a w wieku dwudziestu lat był mi najbliższy wiekiem. Zawsze byliśmy najbliżsi, bawiliśmy się razem, chodziliśmy na przygody, robiliśmy psikusy.

Wszyscy byli opiekuńczy, ale Edmund był trochę bardziej wybuchowy w swoich sposobach ochrony.

"Wszystko ze mną dobrze." powiedziałam i spojrzałam na niego znacząco.

"Nie jest dobrze, ale to nic. Przepraszam, że nie mogliśmy temu zapobiec," powiedział, a jego głos się obniżył, gdy spuścił głowę.

"Nic nie szkodzi, stało się i żadne z nas nie mogło nic na to poradzić. Uwierz mi, próbowałam-" ręka oplotła mnie w talii i zostałam przyciągnięta do twardego ciała. Stałam sztywno obok Alfy Aidena, który spojrzał na moich braci, Noah też do nas podszedł, gdy zobaczył Alfę Aidena, i stanęli wszyscy trzej w szeregu.

"Jestem Aiden, chyba jesteście braćmi Gabrielli," powiedział i wyciągnął rękę, jego plecy były proste, a sylwetka sztywna niczym drzewo.

Moi bracia patrzyli na niego z różnymi emocjami wirującymi w ich oczach. Modliłam się tylko, by nie dali im upustu. Rodzice rzucali nam zaniepokojone spojrzenia i widziałam, że też są czujni.

Przewróciłam oczami i błagałam ich wzrokiem. Noah to zobaczył i pokiwał głową. Wyciągnął rękę i uścisnął dłoń Alfy Aidena.

Wypuściłam cichy oddech ulgi, ale czułam, jak jego palce wbijają się w moją talię. Zacisnęłam mocniej usta, by nie okazać dyskomfortu.

"Jestem Nick. To Noah i Edmund." powiedział i zabrał rękę. Jego oczy bacznie śledziły Alfę Aidena, nie przerywali kontaktu wzrokowego, aż moi rodzice do nas podeszli.

"Patrzcie na siebie, chłopcy, jak się poznajecie. Alfa Aiden, to przyjemność w końcu pana poznać i zobaczyć, jak wszystko przebiega zgodnie z planem," To on był Alfą, ale jego rodzice nadal mieli wiele do powiedzenia w sprawach watahy. I żaden Alfa nie może tak naprawdę przejąć tytułu, dopóki nie ma swojej Luny. Alfa Aiden też tego nie chciał, ale nie byłam pewna, czy moi rodzice o tym wiedzieli.

"Nawzajem," powiedział i uścisnął dłoń mojego taty.

Alfa Aiden miał zwycięski uśmiech. Taki jak aktorzy w filmach, którzy gdy tylko kamera zaczyna nagrywać, przyklejają przekonujący uśmiech i zdobywają publiczność.

Oczy mojej mamy lśniły, gdy zachwycała się wszystkimi obecnymi.

"Mam nadzieję, że to oczywiste, ale wszyscy jesteście tu zawsze mile widziani. Jesteśmy teraz rodziną," Chciałam się skrzywić.

Mój żołądek zachowywał się jak wulkan tuż przed erupcją, a słysząc te przesłodzone komentarze i widząc sztuczne uśmiechy wszystkich, jakby to rzeczywiście było połączenie dwóch rodzin, robiło mi się niedobrze. To był biznes, obie watahy skorzystają na tym małżeństwie, ale ja zostałam potraktowana jak szkoda uboczna.

Słońce na zewnątrz miało już zaraz zajść, gdy przyjęcie dobiegało końca. Ludzie wychodzili jeden po drugim, a ja zostałam z Marie stojącą przy stole z przekąskami.

"Domyślam się, że jesteś wyczerpana po tym wszystkim," powiedziała i odstawiła swoją szklankę. Gdy ostatnia osoba wyszła, jej ramiona opadły o centymetr, chociaż wciąż zachowywała silną postawę.

"Jestem, ale dziękuję za wszystko," powiedziałam i gestem dłoni wskazałam pokój dookoła. Chciałam już wyjść z tej sukienki, zmyć makijaż i wpełznąć do łóżka. Tylko na tę jedną noc udawać, że to nie dzieje się naprawdę.

"Pokażę ci twój pokój," powiedziała i wyszła.

Weszłyśmy po schodach i skręciłyśmy w prawo. Dwa pokoje dalej, zanim otworzyła drzwi, zatrzymała się i odwróciła w moją stronę.

"To pokój Aidena, oczywiście będziesz z nim mieszkać, ale jeśli nikt inny ci tego nie powiedział, to wiedz, że od ciebie nie ma wyjątków. Nigdy," powiedziała i jej oczy wpatrywały się w moje, upewniając się, że zrozumiałam.

Pokiwałam głową, gdy nie mogłam znaleźć słów. Sugerowała, że nie muszę spać z jej synem, czego – jak teraz o tym myślę – nikt inny nie powiedział. Nawet moja mama.

Marie odeszła, a ja wzięłam głęboki oddech zanim otworzyłam drzwi. Idealny scenariusz byłby taki, że nie ma go w środku, a może nawet wcale nie wróci. Nie miałabym nic przeciwko temu.

Ku mojej uldze pokój był pusty. Moje ciało się rozluźniło i w chwili, gdy drzwi się zamknęły, rozsunęłam suwak sukienki.

Wzięłam głęboki oddech, czując jak rozszerzają mi się żebra. Sukienka miała gorset, przez co oddychanie było udręką.

Klamka w drzwiach opadła, a kliknięcie i ciche skrzypnięcie, gdy powoli się otwierały, sprawiły, że moje ciało znieruchomiało. Odwróciłam się i z ulgą zauważyłam, że sukienka wciąż zakrywała przód mojego ciała. To było jak déjà vu, z tą różnicą, że w tej chwili jej sukienka nie zakrywała już górnej części ciała. Jej piersi były przyciśnięte do jego torsu, a on namiętnie całował ją w szyję, odchylając jej głowę na bok.

Plecy Sam były zwrócone do mnie, jej nogi oplatały jego biodra, ale Alfa Aiden otworzył oczy, jego usta przesunęły się po jej szyi, a jego spojrzenie zatrzymało się na moich oczach.

"Nie przerywajcie przeze mnie," powiedział i spojrzał w dół na moją sukienkę. Sam odchyliła głowę do tyłu i głośny, przeszywający krzyk rozbrzmiał, gdy mnie zobaczyła.

"Ona tutaj śpi?" zapytała, a jej twarz wykrzywiła się w grymasie.

Zęby miała odsłonięte, aż kipiała ze złości.

"Nie," powiedziałam i spojrzałam Alfiemu Aidenowi prosto w oczy, po czym szybko wybiegłam z pokoju. Sukienka zsuwała mi się z ciała, ale trzymałam ją mocno, biegnąc po schodach do pokoju gościnnego.

Wszystko we mnie wrzało i nikt nie mógł być obok, gdy to wybuchnie. Gdy tylko drzwi się zamknęły, łzy wypłynęły na powierzchnię i spadały jedna po drugiej.

Moje serce ściskało się w piersi, nie przez niego, ale przez mnie samą. To teraz było moje życie: mąż, który pieprzył inną dziewczynę w pokoju, w którym oczekiwano, że będę spać.

Objęłam brzuch ramionami i opadłam na podłogę. Łzy nie przestawały płynąć. Wiedziałam, że to tu teraz mieszkam, nie mogłam wrócić do domu, bo odesłaliby mnie z powrotem, a ucieczka oznaczałaby wojnę między watahami rozpoczętą przez moich braci.

Nie miałam żadnego wyboru i jedynym sposobem, by to przetrwać, było przyznanie się do porażki. Nie miałam już życia, zostało przywiązane do mężczyzny zakochanego w innej kobiecie, mężczyzny, którego nawet od początku nie chciałam.

Podniosłam się na drżących nogach i otarłam łzy dłonią. W pokoju był przylegający do niego łazienka, więc weszłam do środka i umyłam twarz.

Moje oczy były przekrwione, a skóra pod makijażem wyglądała na matową. Moje brązowe oczy wydawały się pozbawione życia i patrząc na odbicie w lustrze, wyglądało, jakbym już dawno się poddała. Zdjęłam sukienkę i otworzyłam szafę. Nie było tam nic odpowiedniego do spania poza dużym t-shirtem. Włożyłam go i sięgał tuż nad kolana, luźny materiał był wygodny, o wiele bardziej niż dusząca sukienka. Przeciągnęłam dłonią po włosach i nałożyłam balsam do ust z kosmetyczki, którą zostawiła Marie.

Dwa duże okna wpuszczały światło księżyca, a drzewa powoli tańczyły na wietrze. Nikogo nie było na zewnątrz, a ta pustka w jakiś sposób uspokajała burzę szalejącą we mnie.

Zatraciłam się w myślach, myśląc o braciach i mając nadzieję, że wszystko u nich w porządku.

Moje oczy rozszerzyły się, gdy drzwi gwałtownie się otworzyły i uderzyły o ścianę. Moje ciało zamarło, wstrzymałam oddech. Mogłam dostrzec tylko kontury jego twarzy i sylwetki, gdy stał w progu – jedyna lampa na korytarzu oświetlała połowę jego twarzy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Alpha's Betted Bride

Alpha's Betted Bride

92 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

92

Treść

Aa