passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Alpha's Betted Bride - Rozdział #5 - autor Ms.M

Alpha's Betted Bride

/

Rozdział 5

Rozdział 4.

Czas zwolnił, im bardziej się zbliżałam. Ojciec pocałował mnie w policzek, moi bracia ledwo powstrzymywali gniew, obserwując, jak podchodzę do podium.

Stanęłam przed Alfą Aidenem, moja postura przy jego była mikroskopijna — jego ciało szerokie, wyszkolone, jak u większości samców. Jego przenikliwe, niebieskie oczy patrzyły na mnie z nienawiścią kipiącą w samym środku.

Starszy zaczął mówić, a wszystko poszło na autopilocie. Powiedziałam swoje "tak", i tak samo Alfa Aiden. Reszta została wyłączona. Moje ciało nie funkcjonowało, nie czułam stóp ani dłoni, które trzymały bukiet.

"A zatem ogłaszam was, Alfą Aidenem i Luną Gabriellą." Wszyscy wybuchnęli okrzykami radości, a podłogi zaczęły drżeć od uderzeń.

"Możesz teraz pocałować pannę młodą," powiedział, a moje oczy wypełniły się niewylanymi łzami, które tłumiłam od tak dawna.

Jego oczy pociemniały, gdy się zbliżył. Jego usta zawisły nad moimi, a ja gwałtownie zaczerpnęłam powietrza.

"Stłum łzy." powiedział zimnym głosem, który zatrzymał mój oddech w gardle. Jego usta dotknęły moich, mój pierwszy w życiu pocałunek — i nie był z miłości czy czułości, tylko z czystej nienawiści i pogardy.

Alfa Aiden odsunął się, przykleił uśmiech na twarz i objął mnie w talii. Przyciągnął mnie bliżej siebie i zwrócił się do członków swojej watahy oraz naszych rodzin.

Pochylił się, jego usta musnęły moje ucho i wyszeptał: "Lepiej załóż uśmiech na tę śliczną buzię. Pamiętaj, księżniczko, dla nich to szczęśliwa okazja." Jego słowa wywołały lodowate dreszcze na moich plecach.

Podniosłam głowę i wymusiłam uśmiech, licząc, że utrzyma się przez całą noc.

"Gratulacje wam obojgu," powiedziała moja mama, podchodząc i całując nas w policzki. Tata uścisnął dłoń ojca Aidena i widziałam, że obaj byli zadowoleni z zawartej umowy.

"Wataha nie może się doczekać, żeby cię poznać, ale nie chcę, byś poczuła się przytłoczona," powiedziała cicho Marie.

"Och, Gabby nie ma nic przeciwko, prawda?" powiedziała moja mama, prezentując śnieżnobiałe zęby.

Zacisnęłam szczękę i próbowałam zmiękczyć spojrzenie.

"Wcale nie," powiedziałam i uśmiechnęłam się.

Marie oprowadzała mnie, a jeden po drugim podchodzili i się witali. Zaczęłam czuć, jak gardło mi się zaciska, ręce pocią się, ale nie mogłam się rozpaść — nie tutaj.

Kiedy podszedł piąty człowiek i zobaczyłam krąg ludzi wokół nas, pragnących mnie poznać i zadawać pytania, wiedziałam, że muszę iść. Pokój zaczął wirować, a spojrzenie Marie było pełne troski.

"Przepraszam." powiedziałam i odwróciłam się. Wybiegłam z pokoju najszybciej, jak mogłam, biegnąc w stronę korytarza. Drzwi do pokoju gościnnego, w którym przebywałam, były otwarte, więc weszłam i trzasnęłam nimi, opierając się plecami.

Głośny huk zatrząsł drzwiami i odskoczyłam, cofając się, aż stanęłam przy łóżku. Wpatrywałam się w ciemne drzwi, pokój wokół mnie wydawał się zamykać, a serce waliło jak szalone. Drzwi się otworzyły, a do środka wszedł Alfa Aiden — nie był sam.

Dziewczyna miała nogi oplecione wokół jego bioder, dłonie wbiła w jego koszulę, przyciskała się piersią i całowała go coraz głębiej. Żadne z nich mnie nie zauważyło, dopóki nie cofnęłam się i nie uderzyłam o stolik nocny. Lampa spadła na podłogę, a moje oczy się rozszerzyły, gdy się odwrócili.

Oplotła nogi i postawiła stopy na podłodze. Na jej twarzy pojawił się koci grymas, skrzyżowała ręce na piersi.

"Więc to ta dziwka, która myśli, że może ukraść mi faceta?" Jej śmiech brzmiał jak duszony kot. Długie, chude nogi powoli ruszyły w moją stronę, a oczy przeskanowały mnie od stóp do głów. Aiden nie ruszał się z miejsca, jego wzrok był wbity w mój. Sprawiał wrażenie kompletnie niewzruszonego.

"Gówno mnie obchodzi, że jesteś z nim żonata i że ta wataha uważa cię za swoją Lunę. To układ, on jest i zawsze będzie mój." Wysyczała i spojrzała na mnie wściekle.

Zrobiłam krok do przodu, podniosłam głowę i prychnęłam.

"W porządku–" mój wzrok przesunął się poza tą złośliwą sukę i spoczął na mężczyźnie, którego właśnie poślubiłam.

"–możesz go mieć." powiedziałam i minęłam ją, uderzając własnym ramieniem o jej, wychodząc.

Wyszłam i zamknęłam za sobą drzwi. Złapałam się za brzuch, który wydawał się wykręcać, a teoria, że to będzie piekło, zaczynała się sprawdzać.

"Gabriello, jak się czujesz?" Marie wyszła zza rogu, a ja się wyprostowałam.

Nie bądź słaba, Gabby. Dasz radę.

"Dobrze, po prostu potrzebowałam chwili przerwy," jej usta rozchyliły się w półuśmiechu, ale znikł równie szybko. Drzwi otworzyły się za mną, a jej oczy ciskały gromy w tego, kto tam stanął. Oczy Marie pociemniały, a grymas na twarzy pogłębił się z każdą sekundą.

Spojrzałam przez ramię powoli. Dziewczyna stała z brodą opuszczoną do podłogi, Alfa Aiden nie okazywał żadnych emocji, ale jego wzrok był przyklejony do matki.

"Samantha, wyjdź." Warknęła. Dziewczyna, Samantha, szybko się oddaliła. Jej głos ugrzązł w gardle, a nogi szybkim ruchem poprawiły sukienkę. Czekałam, aż Marie poprosi mnie, bym też wyszła, ale to nie nastąpiło.

"Ty też znikaj mi z oczu." Wysyczała, a jej syn zacisnął szczękę, po czym przeszedł obok mnie. Gdy tylko zniknął za rogiem, odwrócił głowę, a nienawiść w jego oczach podwoiła się, zanim zniknął.

~Punkt widzenia Aidena~

"Stary, czemu taka mina?" zapytał Cole z zadziornym uśmieszkiem, gdy wszedłem do gabinetu.

Nalałem sobie szklankę whisky i wychyliłem ją duszkiem. Trzy butelki tego i może coś poczuję. Westchnąłem i w takich chwilach, tylko w takich, zazdrościłem ludziom ich niskiej tolerancji na alkohol.

"Już zaczyna sprawiać problemy?" Wziął łyk ze swojej szklanki i odwrócił głowę. Ręka mu opadła, a oczy przygasły. Podniosłem ramię i rzuciłem szklanką o ceglany mur.

Drzwi otworzyły się ponownie i wpadła wkurzona Sam.

"Ta suka nastawia twoją matkę przeciwko mnie!" wrzasnęła i podeszła do mnie.

"Ścisz ten pieprzony głos." powiedziałem, patrząc na nią groźnie. Jej usta wygięły się w grymas, prychnęła.

"Więc o to chodzi," powiedział Cole, odstawiając szklankę.

"To nie twoja sprawa," rzuciłem.

"A jednak, pamiętasz zakład? Tu jest sporo do ugrania. Lepiej trzymaj się z daleka, dopóki nie dostanę mojej kasy," powiedział, wskazując na Sam.

Skrzyżowała ramiona na piersi, wypinając biust pod samą brodę.

"Jaki zakład?" O cholera.

Cole się zaplątał, a gdy zorientował się, że zawalił, podniósł szklankę do ust i odwrócił głowę w drugą stronę.

Sam przeniosła na mnie wzrok i uniosła brew.

"Jaki zakład, Aiden?" Zapytała, zbliżając się.

"To nic, założyliśmy się, ile czasu zajmie mi sprawienie, by się mi podporządkowała," powiedziałem. Słowa smakowały jak śmieci, gdy spadały mi z ust.

"Nie, zakładaliśmy się, że ta rozpieszczona księżniczka będzie na jego skinienie do końca roku," Cole powiedział z zaskakującym entuzjazmem.

Usta Sam wygięły się w głęboki grymas.

"O co się założyliście?" Przejechałem językiem po zębach i rzuciłem Coleowi spojrzenie, które zbyt go satysfakcjonowało.

"Dziesięć tysięcy," Sam podeszła i przeciągnęła palcami uwodzicielsko po moim ramieniu.

"No to lepiej wygraj, bo zabierasz mnie za to na Hawaje," powiedziała, przygryzając dolną wargę.

"Nie licz na to, Sam. Z tego, co słyszałem, ta dziewczyna nie klęka przed nikim. Nawet pieniądze jej nie kupią, bo sama ma ich pod dostatkiem."

"To będziesz musiał ją oczarować," powiedziała, wzruszając ramionami.

"Tylko bez dotykania, nie chciałabym, żebyś złapał coś nieodwracalnego i przekazał mi," powiedziała, po czym zaśmiała się przenikliwie, a Cole dołączył do niej.

Mój wilk zawarczał w mojej głowie, a ja zacisnąłem dłoń w pięść. Dlaczego, do cholery, tak reagowałem?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5.

~Gabriella~

Marie wpatrywała się w drzwi za mną, gdzie przed chwilą stał jej syn.

Zajęło jej chwilę, zanim odzyskała skupienie i znów wróciła do swojej królewskiej postawy.

Na jej twarzy ponownie pojawił się uśmiech, który mógłby sprawić, że każdy poczułby się kochany, ale złość w jej oczach była widoczna.

"Bardzo cię za to przepraszam," powiedziała, a ja zobaczyłam, jak jej szczęka się zaciska.

"Nie ma sprawy,"

"Nie rób tego, nigdy nie pozwól sobie zaakceptować takiego zachowania-" Chwyciła moje ręce i wpatrzyła się głęboko w moje oczy.

"-od nikogo." powiedziała poważnie.

Pokiwałam głową, słowa plątały mi się na języku, ale nie chciały się wydostać.

"Chcesz wrócić do środka? Jestem pewna, że twoja rodzina chciałaby zobaczyć, że wszystko z tobą w porządku," Nie obchodzi ich to. Ślub się odbył, umowa została przypieczętowana i od tej pory byłam zdana tylko na siebie.

Ale moi bracia tam byli.

"Nie mów nikomu o tym, co się właśnie stało, proszę," powiedziałam i uśmiechnęłam się. Moi rodzice nie zrobiliby z tego wielkiego problemu, ale moi bracia rozpoczęliby totalną wojnę między naszymi watahami, idąc za ich Alfą.

"Jak sobie życzysz," powiedziała i delikatnie uścisnęła moją dłoń.

Wróciłyśmy do dużej sali i wszyscy odwrócili głowy.

Rozmowy zaczęły się na nowo, aż zostałam odciągnięta na bok. Mój umysł był zamglony i działałam w trybie przetrwania, więc odwróciłam się i wyciągnęłam rękę do kogoś, kto mnie złapał, myśląc, że po prostu chce się przywitać.

"Znam cię już osiemnaście lat, nie musimy udawać formalności," powiedział Nick i uśmiechnął się szeroko. Wypuściłam z ulgą powietrze i poczułam, jak moje ramiona się rozluźniają.

"Jak się trzymasz?" zapytał mnie. Nick był moim najstarszym bratem, to on opiekował się nami wszystkimi.

"Myślę, że całkiem nieźle się trzymam," powiedziałam i uśmiechnęłam się półuśmiechem.

"Nie, nie trzymasz się dobrze," wtrącił Edmund, który podszedł do nas. Był najmłodszy z chłopców, a w wieku dwudziestu lat był mi najbliższy wiekiem. Zawsze byliśmy najbliżsi, bawiliśmy się razem, chodziliśmy na przygody, robiliśmy psikusy.

Wszyscy byli opiekuńczy, ale Edmund był trochę bardziej wybuchowy w swoich sposobach ochrony.

"Wszystko ze mną dobrze." powiedziałam i spojrzałam na niego znacząco.

"Nie jest dobrze, ale to nic. Przepraszam, że nie mogliśmy temu zapobiec," powiedział, a jego głos się obniżył, gdy spuścił głowę.

"Nic nie szkodzi, stało się i żadne z nas nie mogło nic na to poradzić. Uwierz mi, próbowałam-" ręka oplotła mnie w talii i zostałam przyciągnięta do twardego ciała. Stałam sztywno obok Alfy Aidena, który spojrzał na moich braci, Noah też do nas podszedł, gdy zobaczył Alfę Aidena, i stanęli wszyscy trzej w szeregu.

"Jestem Aiden, chyba jesteście braćmi Gabrielli," powiedział i wyciągnął rękę, jego plecy były proste, a sylwetka sztywna niczym drzewo.

Moi bracia patrzyli na niego z różnymi emocjami wirującymi w ich oczach. Modliłam się tylko, by nie dali im upustu. Rodzice rzucali nam zaniepokojone spojrzenia i widziałam, że też są czujni.

Przewróciłam oczami i błagałam ich wzrokiem. Noah to zobaczył i pokiwał głową. Wyciągnął rękę i uścisnął dłoń Alfy Aidena.

Wypuściłam cichy oddech ulgi, ale czułam, jak jego palce wbijają się w moją talię. Zacisnęłam mocniej usta, by nie okazać dyskomfortu.

"Jestem Nick. To Noah i Edmund." powiedział i zabrał rękę. Jego oczy bacznie śledziły Alfę Aidena, nie przerywali kontaktu wzrokowego, aż moi rodzice do nas podeszli.

"Patrzcie na siebie, chłopcy, jak się poznajecie. Alfa Aiden, to przyjemność w końcu pana poznać i zobaczyć, jak wszystko przebiega zgodnie z planem," To on był Alfą, ale jego rodzice nadal mieli wiele do powiedzenia w sprawach watahy. I żaden Alfa nie może tak naprawdę przejąć tytułu, dopóki nie ma swojej Luny. Alfa Aiden też tego nie chciał, ale nie byłam pewna, czy moi rodzice o tym wiedzieli.

"Nawzajem," powiedział i uścisnął dłoń mojego taty.

Alfa Aiden miał zwycięski uśmiech. Taki jak aktorzy w filmach, którzy gdy tylko kamera zaczyna nagrywać, przyklejają przekonujący uśmiech i zdobywają publiczność.

Oczy mojej mamy lśniły, gdy zachwycała się wszystkimi obecnymi.

"Mam nadzieję, że to oczywiste, ale wszyscy jesteście tu zawsze mile widziani. Jesteśmy teraz rodziną," Chciałam się skrzywić.

Mój żołądek zachowywał się jak wulkan tuż przed erupcją, a słysząc te przesłodzone komentarze i widząc sztuczne uśmiechy wszystkich, jakby to rzeczywiście było połączenie dwóch rodzin, robiło mi się niedobrze. To był biznes, obie watahy skorzystają na tym małżeństwie, ale ja zostałam potraktowana jak szkoda uboczna.

Słońce na zewnątrz miało już zaraz zajść, gdy przyjęcie dobiegało końca. Ludzie wychodzili jeden po drugim, a ja zostałam z Marie stojącą przy stole z przekąskami.

"Domyślam się, że jesteś wyczerpana po tym wszystkim," powiedziała i odstawiła swoją szklankę. Gdy ostatnia osoba wyszła, jej ramiona opadły o centymetr, chociaż wciąż zachowywała silną postawę.

"Jestem, ale dziękuję za wszystko," powiedziałam i gestem dłoni wskazałam pokój dookoła. Chciałam już wyjść z tej sukienki, zmyć makijaż i wpełznąć do łóżka. Tylko na tę jedną noc udawać, że to nie dzieje się naprawdę.

"Pokażę ci twój pokój," powiedziała i wyszła.

Weszłyśmy po schodach i skręciłyśmy w prawo. Dwa pokoje dalej, zanim otworzyła drzwi, zatrzymała się i odwróciła w moją stronę.

"To pokój Aidena, oczywiście będziesz z nim mieszkać, ale jeśli nikt inny ci tego nie powiedział, to wiedz, że od ciebie nie ma wyjątków. Nigdy," powiedziała i jej oczy wpatrywały się w moje, upewniając się, że zrozumiałam.

Pokiwałam głową, gdy nie mogłam znaleźć słów. Sugerowała, że nie muszę spać z jej synem, czego – jak teraz o tym myślę – nikt inny nie powiedział. Nawet moja mama.

Marie odeszła, a ja wzięłam głęboki oddech zanim otworzyłam drzwi. Idealny scenariusz byłby taki, że nie ma go w środku, a może nawet wcale nie wróci. Nie miałabym nic przeciwko temu.

Ku mojej uldze pokój był pusty. Moje ciało się rozluźniło i w chwili, gdy drzwi się zamknęły, rozsunęłam suwak sukienki.

Wzięłam głęboki oddech, czując jak rozszerzają mi się żebra. Sukienka miała gorset, przez co oddychanie było udręką.

Klamka w drzwiach opadła, a kliknięcie i ciche skrzypnięcie, gdy powoli się otwierały, sprawiły, że moje ciało znieruchomiało. Odwróciłam się i z ulgą zauważyłam, że sukienka wciąż zakrywała przód mojego ciała. To było jak déjà vu, z tą różnicą, że w tej chwili jej sukienka nie zakrywała już górnej części ciała. Jej piersi były przyciśnięte do jego torsu, a on namiętnie całował ją w szyję, odchylając jej głowę na bok.

Plecy Sam były zwrócone do mnie, jej nogi oplatały jego biodra, ale Alfa Aiden otworzył oczy, jego usta przesunęły się po jej szyi, a jego spojrzenie zatrzymało się na moich oczach.

"Nie przerywajcie przeze mnie," powiedział i spojrzał w dół na moją sukienkę. Sam odchyliła głowę do tyłu i głośny, przeszywający krzyk rozbrzmiał, gdy mnie zobaczyła.

"Ona tutaj śpi?" zapytała, a jej twarz wykrzywiła się w grymasie.

Zęby miała odsłonięte, aż kipiała ze złości.

"Nie," powiedziałam i spojrzałam Alfiemu Aidenowi prosto w oczy, po czym szybko wybiegłam z pokoju. Sukienka zsuwała mi się z ciała, ale trzymałam ją mocno, biegnąc po schodach do pokoju gościnnego.

Wszystko we mnie wrzało i nikt nie mógł być obok, gdy to wybuchnie. Gdy tylko drzwi się zamknęły, łzy wypłynęły na powierzchnię i spadały jedna po drugiej.

Moje serce ściskało się w piersi, nie przez niego, ale przez mnie samą. To teraz było moje życie: mąż, który pieprzył inną dziewczynę w pokoju, w którym oczekiwano, że będę spać.

Objęłam brzuch ramionami i opadłam na podłogę. Łzy nie przestawały płynąć. Wiedziałam, że to tu teraz mieszkam, nie mogłam wrócić do domu, bo odesłaliby mnie z powrotem, a ucieczka oznaczałaby wojnę między watahami rozpoczętą przez moich braci.

Nie miałam żadnego wyboru i jedynym sposobem, by to przetrwać, było przyznanie się do porażki. Nie miałam już życia, zostało przywiązane do mężczyzny zakochanego w innej kobiecie, mężczyzny, którego nawet od początku nie chciałam.

Podniosłam się na drżących nogach i otarłam łzy dłonią. W pokoju był przylegający do niego łazienka, więc weszłam do środka i umyłam twarz.

Moje oczy były przekrwione, a skóra pod makijażem wyglądała na matową. Moje brązowe oczy wydawały się pozbawione życia i patrząc na odbicie w lustrze, wyglądało, jakbym już dawno się poddała. Zdjęłam sukienkę i otworzyłam szafę. Nie było tam nic odpowiedniego do spania poza dużym t-shirtem. Włożyłam go i sięgał tuż nad kolana, luźny materiał był wygodny, o wiele bardziej niż dusząca sukienka. Przeciągnęłam dłonią po włosach i nałożyłam balsam do ust z kosmetyczki, którą zostawiła Marie.

Dwa duże okna wpuszczały światło księżyca, a drzewa powoli tańczyły na wietrze. Nikogo nie było na zewnątrz, a ta pustka w jakiś sposób uspokajała burzę szalejącą we mnie.

Zatraciłam się w myślach, myśląc o braciach i mając nadzieję, że wszystko u nich w porządku.

Moje oczy rozszerzyły się, gdy drzwi gwałtownie się otworzyły i uderzyły o ścianę. Moje ciało zamarło, wstrzymałam oddech. Mogłam dostrzec tylko kontury jego twarzy i sylwetki, gdy stał w progu – jedyna lampa na korytarzu oświetlała połowę jego twarzy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6.

Wszedł do pokoju i podszedł tam, gdzie księżycowe światło teraz go ukazywało – i całą jego złość. Chciałabym, żeby się cofnął z powrotem i zniknął w ciemności. Jego oczy były jak obsydian, a nozdrza drżały.

— Masz czelność odejść ode mnie. — Przełknęłam ślinę, ale odchyliłam głowę, nagle czując się bardzo naga pod jego spojrzeniem.

— Sądziłam, że łóżko osiągnęło już swoją maksymalną pojemność — wyplułam i cofnęłam się o krok, gdy ruszył w moją stronę. Alfa Aiden zrobił jeden wielki krok i nie zdążyłam się odsunąć, gdy chwycił moją dłoń i przyciągnął mnie do siebie. Moje oczy wpatrywały się w podłogę, moje ciało było przyciśnięte do jego, a nasze siły nie były nawet porównywalne. Aiden miał w sobie wilka, ja nie.

— Spójrz na mnie. — Jego głos zadrżał i ciemność, która się w nim kryła, wywołała dreszcze na całym moim ciele.

Moje oczy wciąż były spuszczone, usta rozchylone, a oddech stawał się coraz cięższy.

Jego ręka oplotła tył mojej głowy i wplątał palce w moje włosy. Zacisnęłam usta, by stłumić okrzyk, gdy odchylił mi głowę, zmuszając mnie, bym spojrzała mu w oczy.

— Nigdy więcej nie odchodź ode mnie. — Moje dłonie zaczęły drżeć, a im głębiej patrzyłam w jego oczy, tym bardziej chciałam odwrócić wzrok.

Była w nich głębia czystej ciemności i nienawiści, nie było tam żadnej innej emocji.

Flashback...

Skóra uderzyła o moje plecy i tym razem przebiła moją skórę. Wiedziałam, że krzyczę, ale nie słyszałam własnego głosu. Agonizujący ból trwał z każdym kolejnym uderzeniem, a krew spływająca po moich plecach chłodziła skórę.

— Proszę, przestań! — krzyknęłam, gdy łzy spływały mi po twarzy.

— Czy jeszcze raz nie posłuchasz rozkazu?

— Nie! — mój głos był ochrypły, a całe ciało trzęsło się.

— Obiecujesz? — Pokiwałam głową i kolejne, rozdzierające krzyki wyrwały mi się z ust, gdy pas uderzył w to samo miejsce na plecach.

— Słowami!

— Tak, obiecuję, proszę, tylko... tylko przestań. Obiecuję — wyszlochałam.

Odrzucił pas na bok i odwrócił mnie. Jego palce pogładziły mój policzek i spojrzał mi w oczy.

— To dla twojego dobra, Gabriello. Musisz nauczyć się słuchać rozkazów, nie jesteś jak twoi przyjaciele i nie masz wolności popełniania błędów. Cokolwiek zrobisz źle, może wpłynąć na cały watahę, więc nigdy nie przekraczaj granic. Obiecaj mi.

— Obiecuję — powiedziałam cicho, patrząc w oczy mojego ojca.

Razem z przyjaciółmi wyszliśmy poza granice, by wspiąć się na wzgórze po drugiej stronie. To było ogromne wzgórze, a ze szczytu było widać wszystko. Było porośnięte najpiękniejszymi kwiatami, a kiedy ludzie kończyli osiemnaście lat, szli tam i urządzali imprezy.

To nie było zabronione dla nikogo innego, tylko dla mnie.

Koniec wspomnienia...

— Hej, otwórz oczy — jego głos złagodniał i nawet nie zauważyłam, kiedy zacisnęłam powieki, gdy wspomnienie przewinęło się w mojej głowie.

Moje ciało zesztywniało, gdy jego kciuk dotknął mojego policzka. Czy płakałam?

Kurwa...

Jego dłoń nie była już na mojej głowie, ale wciąż trzymał mnie za ramię.

Powoli otworzyłam oczy i zobaczyłam więcej, niż chciałam. Jego oczy wciąż były tak głębokie, ale teraz krążyło w nich o wiele więcej. Jego brwi były ściągnięte.

Jego usta były rozchylone, ale zaraz się zamknęły. Jakby się opamiętał, cofnął się i uniósł głowę.

— Zabierz swoje rzeczy — powiedział, zaciskając szczękę.

— Nie, dziś śpię tutaj — powiedziałam cicho i otarłam kolejne łzy, które spadły.

— Nie, nie śpisz, idziesz ze mną, a jeśli nie pójdziesz dobrowolnie, zarzucę cię na ramię i zaniosę z powrotem — powiedział z wciąż wyczuwalną złością w głosie.

— Alfa—

— Aiden — przerwał mi.

Podszedł i zdjął moją sukienkę z wieszaka.

Podszedł do drzwi, ale zatrzymał się i spojrzał przez ramię.

— Po prostu mów mi Aiden. — powiedział chłodno i odszedł.

Westchnęłam i spojrzałam w ciemny korytarz.

Wspomnienie wciąż było w mojej głowie, jakby wydarzyło się wczoraj, ale minęło już pięć lat.

Moje stopy były przyklejone do podłogi, zastanawiałam się, czy pójść za nim, czy po prostu zostać tutaj i mieć nadzieję, że da mi spokój. Ale to nie był mój wybór, zresztą żaden z nich nie był. Alph— Aiden wrócił znowu i nic nie mówiąc podszedł do mnie.

— Ostrzegałem cię — powiedział tylko, podniósł mnie i zarzucił sobie na ramię. Zaczęłam walić pięściami w jego plecy i machać nogami, ale jego uścisk tylko się wzmocnił.

— Chyba sobie żartujesz! — wrzasnęłam.

— Cicho, obudzisz całą pieprzoną watahę. — Wszedł po schodach jakby nigdy nic, jakby nie miał człowieka zwisającego z pleców. Poczułam coś niepokojącego, gdy wszedł na drugie piętro, jakby ktoś mnie obserwował. Podniosłam głowę, ale nikogo tam nie było i nie było żadnego ruchu.

Potrzebowałam snu, wiedziałam, że koszmar będzie trwał dalej jutro, ale teraz musiałam po prostu wszystko wyłączyć.

Rzucił mną, a ja przygotowałam się na uderzenie ciała o podłogę, ale zamiast tego poczułam miękkość materaca. Szybko naciągnęłam koszulkę i spojrzałam na niego gniewnie. Aiden wcale nie wyglądał na poruszonego, zdjął koszulę i krawat, a potem zaczął rozpinać spodnie. Odwróciłam wzrok, odsłoniłam kołdrę i wsunęłam się pod nią, udając, że nie widzę, jak się rozbiera przede mną.

– Nie musisz się wstydzić, to nic, czego byś wcześniej nie widziała – powiedział znudzonym tonem. Tyle że nie widziałam, nigdy wcześniej nie widziałam nagiego faceta.

To właśnie dlatego słowa Marie z wcześniej, kiedy powiedziała, że nie ma żadnych oczekiwań, przyniosły mi ulgę.

Usłyszałam, jak włącza się prysznic, i poczułam spokój w tej krótkiej chwili samotności. Zamknęłam oczy i wtuliłam głowę w poduszkę. Sen przyszedł szybciej, niż się spodziewałam.

Obudziła mnie całkowita ciemność. Rolety były zasunięte, a ciężkie zasłony wisiały przed oknem, ale gdy odwróciłam się i spojrzałam na zegar, była dziewiąta.

Oczy przebiegły po pokoju i rzeczywistość uderzyła mnie mocno, gdy zrozumiałam, gdzie jestem. Aiden zabrał mnie zeszłej nocy do swojego pokoju i zasnęłam, gdy był pod prysznicem.

Powoli odwróciłam ciało i spojrzałam za siebie, ale jego tam nie było. Wypuściłam wstrzymywany oddech, a moje ciało z ulgą się rozluźniło.

Było pusto, więc musiał wstać wcześniej i wyjść.

Wstałam i otworzyłam torbę, nie spiesząc się, przeglądałam rzeczy. Wyjęłam krótką, kwiecistą sukienkę i białe trampki.

Do pokoju nie wpadało słońce, ale mimo to się pociłam, więc nie było mowy, żebym założyła spodnie.

Weszłam pod prysznic i sięgnęłam po czysty ręcznik, gdy wychodziłam. Lustro było zaparowane, ale gdy je przetarłam, zobaczyłam, jak wiele dało mojej twarzy trochę snu.

Mogłam pogrążać się w smutku albo zejść na dół i zobaczyć, co przyniesie dzień. Najlepiej z dala od Aidena, albo kogokolwiek, ale nie mogłam być zbyt wybredna.

W chwili, gdy otworzyłam drzwi, usłyszałam gwar rozmów. Było tu mnóstwo ludzi i przez chwilę rozważałam, czy nie zawrócić i nie schować się w pokoju.

Nie, Gabby, dasz radę.

Wyprostowałam się i nałożyłam tę samą maskę pewności siebie, którą nosiłam od ósmego roku życia.

– Gabriella! – zawołała głośno Marie z drugiego końca sali. Poszłam za resztą do czegoś, co uznałam za jadalnię.

Przykleiłam uśmiech do twarzy i zaczęłam podchodzić do niej.

Kilku członków watahy odwróciło głowy i patrzyło na mnie z różnymi emocjami w oczach, gdy podchodziłam do stołu. Była tam Marie z mężem oraz dwoje innych ludzi, których nie znałam.

Aidena nie było, dzięki Bogu.

Wyciągnęła dla mnie krzesło i usiadłam. Kobieta w wieku Marie przyniosła talerz z jedzeniem, a na stole był chleb, dżem, bekon i kawa.

– Jak spałaś? – zapytała, patrząc na mnie tymi pełnymi miłości oczyma.

– Naprawdę dobrze – odpowiedziałam i uśmiechnęłam się do niej.

– Gabriella, to jest Cole, najlepszy przyjaciel i Beta Aidena, a to Bob, nasz Gamma – przejął rolę po ojcu, gdy Aiden został Alfą. – Chyba powinnam spróbować zapamiętać te imiona.

– Miło was poznać – powiedziałam, uśmiechając się. Bob skinął głową z pełnymi ustami, ale Cole był inny – coś miał na myśli, a delikatny uśmieszek to zdradzał.

– Miło mi również – odezwał się Bob, gdy przełknął.

– Bardzo miło. Opowiedz nam trochę o sobie – powiedział Cole i odchylił się na krześle.

Przez chwilę mu się przyglądałam, przyjmował postawę i wyglądał na rozbawionego.

– Co chcesz wiedzieć? – zapytałam, zaczynając kroić jajka na talerzu.

– Cokolwiek – powiedział i wzruszył ramionami. Zamyślił się, a potem pokręcił głową.

– Czego najbardziej brakuje ci z dawnego domu? – Od razu do rzeczy, co?

Nie wyglądał na kogoś, komu można by zwierzać sekrety, więc byłam ostrożna.

– Tak naprawdę nie miałam jeszcze czasu, żeby za czymś tęsknić – powiedziałam z uśmiechem, ale był sztuczny i on to widział. Był spięty i nawet nie próbowałam tego ukryć.

Zmrużył oczy i uśmiechnął się złośliwie.

– Daj spokój, coś musi być. Stare łóżko? Pewnie trudno mieć ludzi w pokoju, kiedy nie jest się do tego przyzwyczajoną – miał w oczach porozumiewawcze spojrzenie. Czy Aiden albo ta dziewczyna Sam opowiedzieli mu o tamtej nocy?

– Jak już mówiłam, nie miałam czasu o tym myśleć. Jeśli coś się pojawi, dam znać – odpowiedziałam i zaczęłam jeść.

– Byłoby mi bardzo miło – powiedział i zaśmiał się.

Nie znałam go i nic o nim nie wiedziałam, ale niechęć do niego narastała z każdą chwilą.

– Twoi bracia wydają się mili – powiedział, a moje ciało się napięło. Chciał reakcji i próbował znaleźć odpowiednie guziki do naciśnięcia.

– Tak, są – odpowiedziałam, ale mój głos był ostrożny, co mnie zirytowało. W jego oczach błysnęło coś, a ja zacisnęłam zęby na widelcu, wkładając kolejne jedzenie do ust.

Krzesło obok mnie zostało odsunięte, a jego ramię musnęło moje, gdy usiadł.

– Dajcie spokój, porozmawiajmy o czymś przyjemnym – powiedział Aiden, odchylając się na krześle.

– Jak miło, że do nas dołączyłeś, synu – odezwała się jego mama surowym głosem, patrząc na niego spod byka. Puścił jej oczko i oblizał wargi.

– Miałem pewne sprawy do załatwienia – odpowiedział.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Alpha's Betted Bride

Alpha's Betted Bride

92 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

92

Treść

Aa