JEZIORO:
Napływ adrenaliny. To jedyna rzecz, która sprawiała, że człowiek tracił rozum i robił rzeczy, których przysięgał, że nigdy nie zrobi. Tylko że w moim przypadku nie miałem problemu z wyciągnięciem tego niewdzięcznika i hańby dla mężczyzn na świecie - do których zaliczałem również siebie - z wierzchu tej młodej damy, przyciskając go do ściany i hojnie zadając mu ciosy pięściami tam, gdzie moje kostki były tego godne.
Twarz tego nic nie wartej był pokiereszowana, oczy spuchnięte, a nos przybrał zupełnie inny kształt. Ściskałem mocniej prawą pięść i wbijałem ją w jego żołądek. Patrzyłem, jak wrzeszczał z bólu, jak jakiś ku*wa piz*a.
Gnojek.
"Alfa Jezioro! Jezioro!" Wołający znajomy męski głos nadszedł z tyłu, a ja westchnąłem. Wycofałem pięść z twarzy tego człowieka i stałem nieruchomo, odwracając głowę, aby rzucić okiem na biegnącego w moją stronę mojego betę. To była szansa dla tego niewdzięcznika, by szybko zniknąć mi z oczu, w noc. Młoda dama nadal leżała na ziemi, ale nie patrzyłem na nią.
Kenji zatrzymał się przede mną, opuścił ręce na kolana i ciężko dyszał. Zastanawiałem się, jak długo biegał.
Spojrzałem wzrokiem na pustą drogę, a następnie na Kenjiego.
"Wspaniale, uratowałeś go", mruknąłem pod nosem. Spojrzałem na swoje kostki, tylko po to, aby znaleźć je zbrudzone krwią niewiernego. Kenji wyprostował się i popatrzył na mnie, marszcząc prawą brew.
"Czy wszystko w porządku...?" Jego oczy spadły na kobietę na ziemi.
"Znasz ją?"
Odwróciłem się od niego. Tyle pytań.
Nie, nie znałem jej, ale coś w niej spowodowało, że znalazłem się w tej konkretnej alei.
Udało mi się wymówić się z tak zwanej "rocznej imprezy miliarderów". Gdzie potężni alfe i wysoko postawieni wilki uprawiają hazard i bawią się z prostytutkami dla zabawy. Uczestniczyłem tylko z uprzejmości i biznesowych względów społecznych.
Wyjęłem papierosa z paczki na stole bilardowym i włożyłem go do ust.
Wieczorny wiatr był kojący. O tej porze na drodze nie było wielu samochodów, ani pieszych. Byłem sam. No cóż, tak było do momentu, aż moje wilkołaki zaczęły burczeć i poruszać się niespokojnie.
Zatrzymałem się w tym momencie. Dziwne było widzieć, jak River działa w taki sposób, zwłaszcza że nie rozmawiał ze mną od czasu odrzucenia naszej drugiej wybranej.
Nie potrzebowałem żony ani kobiet takiej jak moja matka, która zostawiła swoje dzieci z powodu niewierności, ale też żadna z wybrańczyń nie mogłaby mi dać potomstwa.
Moja pierwsza wybranka Salome wpadła w depresję, bo nie była w stanie mieć dzieci i myślała, że to jej wina, ale gdy dowiedziała się o moim problemie, odeszła bez oglądania się. Złamało mnie to i umocniło moją nienawiść do kobiet.
Samce mojego pokolenia mają trudności z rodzeniem dzieci. Moje narodziny były czystym szczęściem, podczas gdy mój dziadek musiał skorzystać z in vitro, aby urodzić mojego ojca.
Jade, moja druga wybranka, która mnie kochała nawet przed odkryciem, że jestem jej drugą szansą na partnera, została przeze mnie odrzucona. Nie chciałem dawać jej fałszywej nadziei jako siostrze mojego bety i nie mogłem zmusić się, by kochać kolejną kobietę po Salome.
Nie ma sensu akceptować ich i marnować swój czas ani zbytnio się nadzieję.
Teraz mój wilk warczał i warczał, z żądzą i gniewem. Następną porcję wiatru, która przeszła obok mnie, niosła ze sobą silny zapach. Zacząłem wąchać powietrze, i to mnie uderzyło; Alamanda i maliny, dziwny, ale intrygujący miks smaków. River był coraz bardziej niespokojny z każdą sekundą. Dziwny zapach, który wyczułem, wprawił mnie w jeszcze większe zdziwienie. Owszem, było normalne, że czułem zapachy z daleka, ale był on zbyt szczególny, zbyt precyzyjny i zbyt silny. To był zapach, którego tylko wybranka mogłaby...
Wybranka?!
Potrząsnąłem głową i wsunąłem ręce do kieszeni.
O cholera. Nie było możliwe, żebym mógł mieć trzecią wybrankę. Chciałem odejść i zapomnieć o tym wszystkim, hałas z baru musiał mi zaszkodzić w głowie. Ale River nie ustępował. W końcu postanowiłem podążać za jego wskazówką.
Skręciliśmy w lewo i poszliśmy prosto. Za każdym krokiem zapach stawał się silniejszy, aż moje oczy dostrzegły ją... lub je. Mężczyzna siedział na niej, była przygwożdżona między jego kolanami, wołając o pomoc.
River warczał i wył, chcąc podnieść go i porozrywać na nierozpoznawalne kawałki.
Tak, nie było tajemnicą, że nienawidzę samic. Ale nienawidzę bardziej obrzydliwego aktu niesamowolnego seksu. Natychmiast zbliżyłem się i ściągnąłem mężczyznę za kołnierz, moja lewa ręka przesunęła się na bok i cisnęła go o mur. Rzuciłem się na niego i odbiłem pierwszy cios w jego klatkę piersiową.
Miałem zamiar pobić go tak, żeby się zawalił na ziemię nie mogąc złapać oddechu, gdyby nie to, że Kenji dał mu szansę na ucieczkę.
"Szukałem cię. Wszyscy się martwili, Jezioro." Głos Kenjiego wyrwał mnie z nurtu myśli.
"Widziałeś mnie teraz. Niech parkingowy zatrzyma się po tej stronie, odjeżdżam."
Zobaczyłem, jak oczy Kenjiego zacisnęły się na mnie.
"Ale spotkanie..."
"Bawić się możecie bez mnie."
Nie mówił już. Wiedział lepiej niż ja słowa wymieniać, wszyscy wiedzieli.
Patrzyłem w ciszy, jak podniósł telefon, zanim odwróciłem głowę w stronę kobiety na ziemi.
Musiała być prostytutką, której walczyła z klientem, który chciał więcej, smutne życie. Zauważyłem niebieskie rękawiczki na obu dłoniach i przewróciłem oczami. Czy to jakiś fetysz? A może była pruderyjną prostytutką?
Valet przyjechał moim Teslą w ciągu kilku minut. Nakazałem mu zejść i przenieść kobietę do samochodu. Ja sam nim poprowadziłem, więc było tylko rozsądne, żebym to skończył. Usadził ją na tylnej kanapie samochodu, a ja znalazłem drogę na przednią.
"Uruchom samochód."
Silnik samochodu zagrzmiał i ruszyliśmy z prędkością. Milczałem, aż dotarliśmy do mojego prywatnego apartamentu. Raz jeszcze, kazałem valetowi wynieść ją z samochodu i położyć na luksusowej kanapie w moim pokoju. Było za mało miejsca, by utrzymać jej kark w stabilnym stanie, więc kazałem mu znowu przenieść ją do łóżka. Nie wyglądał na zbyt zadowolonego z tego, biedak.
Po tym, jak wyszedł, zamykając za sobą drzwi, zostałem sam tylko z ciszą i swoimi rozbrzmiewającymi myślami. Usiadłem na kanapie obok mojego łóżka i spojrzałem na nią.
Ogniste płomienie rudej włosów rozprzestrzeniały się po moim białym poszewce, a pasma opadały na jej twarz, ukrywając ją przed moim wzrokiem.
Rękawiczka na jej lewej ręce zsunęła się na palce, i wtedy zobaczyłem to; głęboki bliznę, oczywistą w moim wyostrzonym wzroku. To nie wyglądało na coś, co zdobyła tego wieczora czy nawet niedawno, było to stare.
Nie mogłem się oprzeć myślom, kim ona jest, jaka jest historia tej blizny. I dlaczego czułem silne pragnienie przesunięcia moich rąk po niej.
Nadal uważałem to za całkowicie absurdalne.
Dlaczego Moon goddess dałaby mi trzecią wybrankę? Dlaczego teraz? Dlaczego ona? Cóż, odrzucenie tej nie sprawiłoby mi problemu, to była zwykła prostytutka. Gdy tylko obudzi się, skończę z tym i pójdę dalej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
JOJO:
Moje powieki rozwarły się, ku mojemu niezadowoleniu, tylko po to, aby odkryć, że moje ciało leży na miękkim łóżku.
Strach, który ogarnął moje serce, pojawił się po piekącym bólu z tyłu mojej głowy i na boku mojej lewej ręki. Strach, że Mykel zdołał osiągnąć swój cel ze mną. Straciłam siłę, by walczyć z nim wczoraj wieczorem i nagle zemdlałam, więc...
Kiwając głową energicznie, próbowałam usiąść. Każdy ślad snu, który pozostał, nagle zniknął z moich oczu. Wskoczyłam na równe nogi i położyłam się plecami o zagłówek. Spojrzałam na swoje ciało i zobaczyłam, że jestem w pełni ubrana, ulga oczyściła mnie jak fale na brzegu morza.
Mykel nie mógł mnie dotknąć, ponieważ nie mógłby mieć takiego łóżka. Moje zielone oczy przemierzały sześciokątny pokój. Również nie mógłby mieć takiego pokoju.
Ale jeśli nie było mnie z Mykelem, to gdzie ja jestem?
Refleksyjnie moja dłoń skierowała się do lewej kieszeni w poszukiwaniu moich pieniędzy, tych, które miały mnie prawie doprowadzić do gwałcu. Kieszeń była pusta! Moje pieniądze zniknęły! Całe!
Zamknęłam twarz w dłoniach, walcząc z chęcią krzyku i wypłakiwania sobie oczu. Pieniądze były przeznaczone na czesne Valerie, musiałam ciężko pracować, by uzbierać tę sumę, a teraz wszystko przepadło.
Jednak nie miałam czasu na siedzenie i ubolewanie nad sobą. Musiałam wrócić do pracy i musiałam to zrobić szybko. Ale najpierw musiałam opuścić to miejsce.
Wskoczyłam na nogi i rzuciłam się w kierunku przesuwnych drzwi ze szkła. Były całkiem fajne, ale to mnie nie powstrzymało przed wybiegnięciem z pokoju, bez odwracania się. Przebiegłam przez szereg pokoi i korytarzy i nie zatrzymałam się, dopóki nie byłem poza budynkiem. Tak jestem zdenerwowana, że nawet nie wiem, jak tu trafiłam!
Szukałam telefonu w kieszeni i zdałam sobie sprawę, że go nie mam przy sobie. Ściskałam pięści i uderzałam w powietrze. Nie było nic innego, na co mogłabym spuścić swoje frustracje. Byłam tylko bogini wie jak daleko od domu i nie miałam przy sobie żadnych pieniędzy. Świetnie!
Zaczęłam iść wzdłuż drogi, aż znalazłam budkę telefoniczną. Wyszłam do niej i zadzwoniłam do Mel. Ton wybierania zadzwonił od razu.
"Proszę, odbierz."
"Cześć?"
Przysięgam, że w tamtym momencie mogłabym uronić łzy radości.
"Mel, to ja... Jojo."
"Jojo? Skąd dzwonisz? Dlaczego nie użyłeś swojego telefonu? Gdzie...?"
Zamilkłam na jej pytanie i opowiedziałam jej wszystko. Na szczęście zaoferowała się zapłacić za mój przejazd do jej domu. Przynajmniej mogłam się przebrać i pożyczyć od niej trochę drobnych przed powrotem do domu.
I to właśnie dlatego była moją najlepszą przyjaciółką na świecie, po mojej małej siostrze oczywiście.
Nie spędziłam dużo czasu u Mela, tak jakbym miała czas. Zjadłam tylko lekkie śniadanie, zmieniłam ubranie i pożyczyłam od niego jakieś drobne na powrót do domu.
W momencie, gdy wkroczyłam do domu prawą nogą, życzyłam sobie, żebym po prostu została u Mela albo w tym dziwnym miejscu, z którego uciekłam.
Moja ciocia, diablica wcielona, stała w centrum swojego małego salonu, wśród swoich martwych mebli, z założonymi rękami na piersiach, z przykrością w oczach skierowanymi na mnie.
Na odruch, chwyciłam do dołu koszulki.
"Spójrz, co kot przyniósł. Gdzie są moje pieniądze?"
Pochyliłam głowę w milczeniu. Nie miałam i nie wiedziałam, co powiedzieć.
Zbliżyła się do mnie, zamykając odległość między nami.
"Nie słyszysz mnie? Powiedziałam, gdzie do diabła są moje pieniądze?!" Jej ton wzrósł, kiedy krzyczała na mnie.
Podniosłam oczy, aby na nią spojrzeć.
"Nie mam ich..."
Jej spojrzenie było natychmiast groźne.
"Nie masz czego?" To była bardziej ostrzeżenie, by się nie powtarzać, niż pytanie, ale musiałam kontynuować, nie było wyboru.
"Nie mam, cioci. Mykel, on..."
Wtedy rozległ się szereg klapsów na obu stronach mojej twarzy. Spowodowało, że zsunęłam się w kierunku drzwi, plecy uderzając w drewno.
"Głupia dziewczyno! To już wystarczające, że kradniesz ode mnie, ale jeszcze kłamiesz o moim synu?! Mykel był w domu całą noc!"
Nie. To nie mogło być prawdą.
Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale kolejny głośny klaps znowu mnie uciszył. Ale byłam uparta.
"Ciociu, musisz mi uwierzyć! Mykel mnie zaatakował, on..."
Pociągnęła mnie za koszulkę i cisnęła w kierunku końca swojej kanapy. Mój pas zablokował się na krawędzi krzesła i znalazłam się na podłodze, jęcząc z bólu.
Uderzyła mnie i zaczęła kopać. W brzuch, w klatkę piersiową, w nogi, wszędzie, gdzie byłem dostępny, żadna część mojego ciała nie była oszczędzona przed jej obcasami. Wytrzymałam, zniosłam, aż skończyła ze mną i zostawiła na zimnej podłodze. Coraz lepiej się czułam, kiedy przyjmowanie bólu stało się codzienną rutyną.
"Puść mnie, przestań, przestań. Już wzięłaś większość mojego pieniądza i wiesz o tym. I wiesz, z czego zrobiony jest twój syn." Powiedziałam do niej wściekle, ale opadające pięści i znikające pieniądze są dla mnie zbyt wiele.
"Robisz się naprawdę zuchwała. Jak śmiesz ze mną tak rozmawiać! Sprzątnij się z drogi, jeśli śmiesz."
Kolejny klaps na mojej twarzy. Wpatrywałam się w nią.
Wściekłość sprawiła, że stała się szalona.
Chroniłam swoją głowę rękami, wciąż muszę pracować dziś wieczorem.
Tylko przetrzymaj to.
Przez te lata wykształciłam grubą skórę. Jak powiedziała Ariana Grande, nie miałam już łez do wylewania.
Minęło osiem lat, odkąd ja i moja siostra zostaliśmy przyjęte przez ciotkę Elowen. Nie tylko byłem maltretowany przez ciotkę przez te lata, ale także nękany seksualnie przez jej dwóch obrzydliwych synów, Mykela i Leviego.
Obwiniała mnie za wszystko, ale przede wszystkim za śmierć swojego męża, kilka miesięcy po tym, jak wprowadziliśmy się do niej. Musieliśmy przenieść się z watahy Raven, która była watahą jej męża, do Watahy Rush, naszej dawnej watahy. Mówiło się, że jestem pechowa, ale wiedziałem, że tak nie jest.
Mój życie przyjęło inny obrót, kiedy moja mama została zdiagnozowana z krwotokiem mózgu, chorobą, która uczyniła ją niepełnosprawną do teraz. Valerie nigdy nie doświadczyła matczynego troskliwości z powodu tego, co sprawiło, że musiałam pracować jeszcze ciężej, aby się upewnić, że nie przegapi niczego. Miałam być jej zarówno siostrą, jak i matką.
Mając dziewiętnaście lat, pracowałam w wielu pracach na część etatu, aż to powinno być nielegalne. Nawet tak ciężko pracując, zawsze znajdowali sposób, aby zabrać wszystko, twierdząc, że muszę płacić za dach nad głową. Moja mama pozostała w szpitalu, otrzymując mało lub żadnego leczenia, tylko przetrwając, ponieważ ma łóżko nie były wystarczające i moja ciotka dawno przestała się troszczyć o swoją siostrę.
Nadzieja? Sprawiedliwość?
Te słowa były dla mnie marzeniem. Mój ojciec prawdopodobnie cieszy się teraz najlepszymi rzeczami w życiu ze swoją nową kochanką. Moja ciocia stanowczo odmówiła podjęcia sprawy przeciwko niemu. Już mi to nie przeszkadzało, ważne było tylko to, żeby być tu dla Valerie.
Valerie.
Dostrzegłem jej klęczącą obok mnie z mojego obwodu widzenia i uśmiechnąłem się słabo.
"Hej, siostra."
Machała głową i usiadła obok mnie, obejmując dłońmi obie strony mojej twarzy.
"Znowu cię biła, prawda?" Jej delikatny i niewinny głos był dla mnie jak muzyka. Nawet w moim bólu, moje serce unosiło się z radością.
"Była po prostu niemiła. Wiesz, jak się zachowuje, jeśli chodzi o swoje pieniądze."
Jej łagodne oczy spoglądały na mnie, zanim ponownie skupiły się na mojej dość pobiczonej twarzy.
"Pewnego dnia to wszystko się skończy. Wiesz prawda?"
"Mhmm."}- odpowiedziałem.
Poczułem, jak przytula się do mnie. Trzymałem ją w ramionach, gorące i palące łzy groziły, że spłyną po moich policzkach. Stawało się gorzej, kiedy płakała przeciwko mojemu klatce piersiowej.
"Nienawidzę, kiedy oni to robią tobie." Jej głos zagłuszony przez łzy. Opadłem szczęki i przyłożyłem pocałunek do jej czoła.
"W porządku" odpowiedziałem.
Jej głowa podskoczyła, zmarszczyła brwi na mnie.
"To nie jest w porządku. Powinnaś po prostu dać im te pieniądze." Wykrztusiła.
Mój prawy łuk potakująco uniesiony sam z siebie.
"Co?"
"Jeśli musisz przechodzić przez to, aby mnie utrzymać w szkole, to nie chcę tego, Jo. Chcę być z tobą i mamą. Po prostu towarzyszenie wam obu sprawia, że jestem bardzo szczęśliwa." Valerie nalegała.
"Rzeczy nie zawsze będą takie. Obiecuję." Wyszeptałem, a ona szeptem odpowiedziała,
"Wiem." Poczułem, jak jej uśmiech dociska się do mojej skóry i to sprawiło, że się uśmiechnąłem również.
Ale gdzie są moje pieniądze?
Przesuń w górę, aby kontynuować
JEZIORO:
Byłem zadowolony zakończywszy swoje poranne ćwiczenia, wróciłem do pokoju. Byłem w dobrym nastroju tego ranka, co oznaczało, że to był najlepszy czas, aby odrzucić moją... współlokatorkę.
Jednak gdy otworzyłem szklane drzwi mojego pokoju, moje oczy przeglądały go. Jej nigdzie nie było widać. Wszedłem do pokoju, zamknąłem drzwi i skierowałem się prosto do łazienki. Puknąłem najpierw, brak odpowiedzi. Następnie, otworzyłem drzwi, nie było tam nikogo.
Gdzie ona poszła?
Wyszedłem z pokoju i zawołałem Neila, mojego asystenta, który stał obok mojego lokaja. Odwrócił się w moją stronę i zaczął słodkie, małe wyścigi w moją stronę.
"Alpha Lake, dzień dobry." Ukląkł, ale jego uprzejmość nie była moim najmniejszym zmartwieniem.
"Kobieta w moim pokoju, ta, z którą przyszedłem wczoraj wieczorem. Gdzie jest?"
Jego spojrzenie było osłupiałe, patrzył na mnie jak na debila, i syknąłem i przepchnąłem się obok niego.
Skierowałem się prosto do mojego lokaja i obserwowałem, jak pokłonił się na mój widok.
"Panią z wczorajszej nocy, widziałeś ją gdzieś?"
"Nie, panie, nie widziałem jej."
"Cóż, nie ma jej w moim pokoju, więc gdzie do diabła mogła odejść? Jest was tutaj tylu, a nie potraficie pilnować jednej dziewczyny?!" Nie wiedziałem, kiedy podniosłem głos, ale mój nastrój widocznie się podburzał. Jak mogli być tacy nieostrożni?
Dokładnie wtedy, gdy chciałem ją odrzucić i skończyć z tym wszystkim. Teraz ją straciłem!
"Odnajdziemy ją, alpha, na pewno."
"Lepiej, żebyście tak zrobili! W przeciwnym razie szykujcie się, by znaleźć sobie nowego pracodawcę." Warknąłem.
Jednakże, poszukiwania okazały się daremne. Nic z tego nie miało sensu. Jak mogła się wymknąć bez zauważenia?
JOJO:
Na szczęście Valerie zasnąła wkrótce, zaraz przed tym, jak wyszedłem do pracy. Pocałowałem ją delikatnie w czoło, zanim zostawiłem ją samą i upewniłem się, że zamek do pokoju jest zamknięty zanim wyszedłem. Miała jeszcze zapasową klucz, na wypadek gdyby się obudziła, zanim wrócę. Musiałem zadbać o to, żeby moja ciotka i kuzyni nie zbliżyli się do niej.
Mój nocny dyżur był w szpitalu, gdzie pracowałem jako recepcjonista. Siedziałem za ladą ze sztucznym, ale szerokim uśmiechem na twarzy. Przeważnie tylko wskazywałem rodzinom drogę do ich krewnych na odpowiednich oddziałach. Takie noce często przypominały mi moją matkę.
W tym momencie przypomniały mi się słowa mojej ciotki, kiedy skończyłem osiemnaście lat.
"Więc czego chcesz? Pozwolić na utrzymanie tej warzywiny przy życiu czy odciąć tlen, abyśmy mieli mniejsze rachunki do zapłacenia, czy samemu wziąć na siebie te rachunki, bo tak czy owak, skończyłam marnować mój szmal na nią."
"Wezmę na siebie rachunki, ciociu." odpowiedziałem. Nie byłem gotowy na przyjemność i szok, przez które przechodzą ludzie po stracie rodziny. Nie byłem jeszcze gotowy, żeby stracić moją matkę. To był kolejny powód dla którego pozwalałem sobie na zanurzenie się w morzu pracy.
Więc pracowałem całą noc, wróciłem do domu, schowałem się w moim pokoju i spałem całe przedpołudnie, zanim udałem się do restauracji.
Była to moja popołudniowa zmiana w restauracji, w której pracowałem.
Poczułem, jak papier uderza mnie w tył głowy i zerwałem się od kalkulatora, na który patrzyłem, rozejrzałem się ze zdenerwowaniem, tylko po to, aby zobaczyć moją najlepszą przyjaciółkę, Mel, patrząc na mnie wilkiem. Poprawiłem rękawiczki. Były one obowiązkowym dodatkiem, aby zakryć mój bliznę.
"JoJo, obsłuż stoliki 8, 11 i 13," Viktor krzyknął swoje zamówienie.
Chciałem zapytać o lokalizację stolików jeszcze raz, ale zdążyłem je sobie przypomnieć, zanim mogłem się ośmieszyć.
Przeszedłem przez salę do wyznaczonych stolików. Szybko przyjęłam zamówienia aż doszłam do ostatniego stolika. Garnitury Armaniego i zegarki Rolex, po tym mogłem powiedzieć, że ci mężczyźni byli bogaci tylko po zapachu ich wód kolońskich i mankietach ich rękawów. Przełknąłem ślinę głośno.
"Dzień dobry, panowie, czy mogę przyjąć zamówienia?" Zapytałam, rzucając im swój charakterystyczny uśmiech.
Obrócili głowy, aby się na mnie spojrzeć, nie mówiąc ani słowa, jak gdyby moja twarz wzbudziła ich zainteresowanie. Czułem się nieswojo pod taką uwagą, ale utrzymywałem zewnętrzną postawę. Powinienem był nauczyć się radzić sobie z taką sytuacją, bo to nie było pierwszy raz ani drugi raz.
Mężczyźni ogólnie.
"Hej, piękna." Zaczęła blonyn. Jego oczy przebiegły przez moją skórę, przebierając się we mnie i zatrzymując się na mojej plakietce z imieniem.
"JoJo," wymówił.
"Zamówię steka z pieczonymi ziemniakami. I szklankę zimnego soku pomarańczowego."
Zanotowałam jego zamówienie, moje oczy wpatrzone w notes, specjalnie unikając wszelkiego kontaktu wzrokowego, i spojrzałam na drugiego mężczyznę.
"To samo zamówienie." Zawiesił się.
"Jesteś w menu, jednak?" Mówił z pewnością siebie, fałszywe poczucie, że mogłabym nawet troszkę być zainteresowana jego kłopotem, oblizując wargi.
Chciałem uderzyć go notatnikiem w ręku. Ale rozszerzyłem swój fałszywy uśmiech i wymyśliłem ripostę.
"Niestety nie, panie. Czy to wszystko?"
Pokiwał głową.
"Jeśli to wszystko, zabiorę teraz wasze zamówienie."
Opuściłem ich stół. Kiedy dostarczyłam zamówienie i czekałam na nie, przy ladzie stanęła Mel.
"Tacy mężczyźni płacą fortunę za jedną noc, JoJo. Kiedy przestaniesz odrzucać ich?"
"Nigdy. Ani w ich najdzikszych marzeniach, Mel. Cenię swoje ciało." Odbiłem.
Ona wzruszyła ramionami i zakręciła oczami.
"No ja też, a także mężczyźni, którzy mi płacą, żeby je używać. Już wiesz, że nigdy nie wzięłam mniej niż osiemset dolarów za noc. I osiemset wzięłam tylko w moją pierwszą noc z nimi. Z takim ciałem i taką twarzą, mogłabyś zarabiać o wiele więcej niż ja. Potrzebujesz pieniędzy, wiesz o tym."
No cóż, złapała mnie tym ostatnim zdaniem, ale nie powstrzymało mnie to od grymasu na jej twarzy. Jak mogła tak łatwo ujawnić się sama?
"Jak możesz brzmieć, jakby to było takie proste?"
Odpowiedziała na moje pytanie wzruszeniem ramion.
"Dziewczyna musi robić to, co musi," odpowiedziała Mel, jej zawsze wyniosły uśmiech na twarzy.
"No cóż, ta dziewczyna..." wskazałam na siebie.
"...ma milion problemów, a mężczyzna nie jest jednym z nich."
"Ale gdyby mężczyzna miał pieniądze, przystojną twarz i dobrze zbudowane ciało, czy wciąż byś go odrzuciła? Odrzucasz tylko dlatego, że pokusa teraz nie jest wystarczająco duża. JOJO, można jednocześnie czerpać zarówno pieniądze, jak i przyjemność." MEL powiedziała, wyciągając magazyn i rzucając go przede mną.
"Popatrz na tego faceta na okładce... Bóg jest przekonany. Jak mogą niektórzy ludzie mieć jednocześnie dobrze wyglądającą twarz, pieniądze i ciało? Facet taki, to mogłabym z nim spać jedną noc, za darmo!"
Obojeśmy się zarazili śmiechem. Spojrzałem na okładkę i rzeczywiście była bardzo inna...
Miał około 6 stóp 4 cali, szerokie ramiona, byłem pewien, że pod ubraniem tkwią palące gorące mięśnie brzucha, ciemne wronie włosy, przerażające onyksowe oczy i doskonałą skórę. Jego twarz była tak ostra, że nie można jej było zapomnieć. Wyglądał jak bóg stworzony przez niebiosa.
Ale słowo mężczyzna, które mnie odraża, mojemu ojcu dało mi początkowe wrażenie człowieka. Potem byli moi dwaj kuzyni. Dla mężczyzn powinnam się trzymać z daleka.
Ona kręciła głową i śmiała się, dając mi lekkie pchnięcie w prawe ramię, i dołączyłem do jej krótkiego śmiechu, choć nie za głośno, nie mogliśmy pozwolić klientom usłyszeć nas.
Kiedy przestała się śmiać, jej oczy zwężone z troską patrzyły na mnie.
"Jo, co do rana, kiedy do Ciebie zadzwoniłam..." Przerywała celowo swoje zdanie, dając mi szansę na wyjaśnienie, zanim zostanę zapytana. Myśli mi przygnębiły.
"Cóż, to był jak zwykle Mykel."
"Zranił cię ten świr?!" Jej ton był nieco obronny i nadmiernie opiekuńczy. Potrząsnąłem głową, znak na nie.
"Nie mógł. Mam na myśli, że pieniądze, na które tak ciężko pracowałem, zniknęły, ale nie mogę być pewien, że to on je wziął. Mam na myśli, nie ma przeciwko niemu żadnych dowodów." Przerwałem na chwilę, moje myśli wędrowały do dziwnego stworzenia, które zatrzymało go ode mnie.
"On zamierzał mi zrobić krzywdę, wiem to. Ale ktoś mnie uratował tamtej nocy. Obudziłem się następnego ranka w tym bardzo dziwnym pokoju, wiesz? Nie wiedziałem, gdzie to było, ani nawet kto mnie tam zabrał. Nie mogłem czekać, bo musiałem szybko wrócić do domu, ale chciałbym podziękować. Nie chciałbym wiedzieć, co Mykel by zrobił mi."
Skądś nadal otwarta usta, jej usta wciąż były szeroko otwarte.
"Obudziłeś się w pokoju i nie wiedziałeś, kto cię tam zabrał?" Powtórzyła moje zdanie, ale jako pytanie. Odpowiedzią było krótkie skinienie głowy, a ona energicznie potrząsnęła głową.
"Dziewczyno, nie wiem co powiedzieć. Ja..."
"Mel! Stoliki 3 i 4!"
Mel westchnęła i rzuciła mi krótkie spojrzenie.
"Pogadamy później, dziewczyno!" Odwróciła się plecami do mnie i odwróciła małe biodra, idąc mi z oczu.
Szczerze mówiąc, wciąż zastanawiałam się, dlaczego nie zabrałam sobie czasu, żeby dowiedzieć się, gdzie mnie zabrano.
Ale nie było mi tam źle...
Gospodarz mógł być dobrosiernym człowiekiem.
Przesuń w górę, aby kontynuować