Perspektywa Tabithy
W dniu, w którym dowiedziałam się, że moje życie dobiega końca, Alpha Derek Greenwood, mój mąż, spędzał czas z inną wilczycą.
Leżałam w szpitalnym łóżku, gdy Orson Romero wszedł z moim raportem medycznym. "Tabitha, kiedy się zraniłaś?" zapytał.
"Miesiąc temu. Czemu pytasz?" zdziwiłam się, zaciskając białe kłykcie.
Orson był lekarzem w Red Moon Pack i moim kolegą ze szkoły wilkołaków.
"Twoja rana na brzuchu nie goi się tak, jak powinna. U wilkołaków nawet poważne rany zaczynają się zabliźniać w ciągu trzech dni," powiedział Orson poważnym tonem. Potem zapytał: "Jak dokładnie się zraniłaś?"
"Podczas ataku łajdaków na stado mojego ojca. Zarówno mój tata, jak i ja zostaliśmy ranni," odpowiedziałam, wpatrując się w podłogę.
Interesy taty szły słabo, więc wróciłam do domu na odwiedziny. Wtedy właśnie łajdacy napadli nagle na Silver Moon Pack.
Byli wyjątkowo okrutni i dzicy.
Na szczęście pozostali członkowie stada uniknęli poważnych obrażeń. Tylko głowa taty i mój brzuch zostały ranne.
Spodziewałam się szybkiego powrotu do zdrowia, ale ku mojemu zaskoczeniu, czułam się coraz słabsza.
Otrząsnęłam się z zamyślenia, spojrzałam na Orsona i zapytałam: "Kiedy wyzdrowieję?"
"Cóż, nie mogę ci dać na to konkretnej odpowiedzi. Musisz przejść gruntowne badania po przyjęciu do szpitala. Muszę też pobrać próbkę z tej rany do analizy. Twoja wilczyca trzyma się na włosku, może to przez wilczą jagodę. Jeśli tak dalej pójdzie, możesz być w poważnym niebezpieczeństwie," wyjaśnił Orson. "Przyjmę cię na oddział natychmiast."
"Nie. Tata jest nieprzytomny, nie mogę tak po prostu zniknąć." Odrzuciłam jego propozycję.
Orson próbował powiedzieć coś więcej, ale przerwałam mu: "Zachowaj to w tajemnicy, dobrze? Nie chcę, żeby moja rodzina panikowała."
"Dobrze. Nic nie powiem. Hej, jesteś Luną stada, prawda? Trzymaj się blisko swojego partnera, to pomoże," zapewnił mnie.
Na jego słowa odpowiedziałam gorzkim uśmiechem. Nie chcąc ciągnąć tego tematu, opuściłam szpital.
Od ataku na Silver Moon Pack byłam bardzo zajęta. Minął miesiąc, odkąd ostatni raz widziałam Dereka.
Patrząc wstecz, wszystko było wspaniale, kiedy zostałam Luną Dereka.
Jednak odkąd pojawiła się ta łajdaczka, Daphne Sutton, Derek stał się dla mnie chłodny.
Wychodząc ze szpitala, poczułam tępy ból w brzuchu.
Właśnie miałam zadzwonić do Dereka, gdy nagle przeszył mnie ból w klatce piersiowej, jakby coś mnie rozdzierało od środka.
Osunęłam się na ziemię, ściskając pierś, nie mogąc znieść tego cierpienia.
Pielęgniarka wybiegła ze szpitala i pomogła mi usiąść przy kwietniku.
"Proszę pani, wszystko w porządku?" zapytała z troską.
"Poradzę sobie. To tylko lekki ból w piersi," wyszeptałam, ledwo łapiąc oddech.
"Jaki to ból?" zapytała ostrożnie pielęgniarka. "Jakby coś panią przeżuwało od środka?"
"Skąd wiesz?" spojrzałam na nią ze zdumieniem, zapominając o bólu.
W oczach pielęgniarki pojawiło się współczucie.
Cicho powiedziała: "Wilkołaki nie chorują na serce. To przypadłość ludzi. Gdy boli cię serce, to znaczy, że twój partner zrywa więź pary."
Nie wyjaśniła, jakie zachowania mogą zerwać tę więź.
Ale już wiedziałam, co miała na myśli. Derek był z inną kobietą.
Od kiedy pojawiła się Daphne, Derek zawsze był przy niej, ale dopiero teraz poczułam ból serca.
Co oni teraz robili?
Ta myśl mnie dręczyła.
Zignorowałam radę pielęgniarki, wstałam i chwiejnym krokiem odeszłam.
Dzięki więzi między naszymi wilkami wyczułam miejsce pobytu Dereka.
Pomimo bólu dotarłam na granicę Black Thorn Pack.
Podpierając się o drzewo, zobaczyłam, że Derek i Daphne siedzieli obok siebie na trawie, a jej głowa spoczywała na jego ramieniu.
Niedaleko chłopiec radośnie biegał.
Ten widok zabolał mnie, a moje zdrętwiałe serce znów zapiekło.
Mój partner, Alpha Derek, zdradzał mnie z łajdaczką, po tym jak straciłam nasze dziecko i zostałam ciężko ranna.
Wszystkie szczęśliwe chwile po tym, jak zostaliśmy parą, teraz wydawały się okrutnym żartem.
Uspokoiłam oddech i podeszłam bliżej.
"Alpha Derek, rozwiedźmy się." Mój lodowaty głos przerwał sielankową scenę jak rozbity kryształ.
Daphne odwróciła się niepewnie i wydała cichy okrzyk, zakrywając usta dłonią.
Potem spojrzała na Dereka nerwowo.
Derek powoli wstał, patrząc na mnie zimno. "Nie, dopóki sam cię nie odrzucę. Od kiedy to ty decydujesz?"
"Dobrze. Zgodzę się, jeśli tylko warunki ugody mnie zadowolą," odpowiedziałam, udając, że nic mnie to nie obchodzi.
"Już rozumiem, czemu chcesz rozwodu. Wszystko sprowadza się do pieniędzy, co?" zakpił Derek.
Stado mojego ojca stało nad przepaścią przez nieudane interesy. A on sam teraz leżał w śpiączce.
Desperacko potrzebowałam funduszy, by pomóc Silver Moon Pack.
Jednak nie miałam siły tłumaczyć tego Derekowi. Byłam dziś po prostu wykończona.
Więc po prostu stałam w miejscu i odpowiedziałam cicho: "Nie martw się. Nie żądam wiele. Dla Alphy, który zdradził swoją partnerkę, to i tak zbyt łagodna kara."
Derek zbliżył się, przerastając mnie wzrostem.
Powiedział lodowato: "Zdradziłem? Tabitha, w ogóle nie zasługujesz na to, by być moją Luną."
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Tabithy
Słowa Dereka zniszczyły moją dumę.
Spojrzałam na niego w szoku, nie mogąc już dłużej udawać opanowania.
Odpowiedziałam ostro, cała roztrzęsiona: "Jak śmiesz tak mówić! Odkąd zostałam Luną Stada Czarnego Ciernia, wiernie wypełniam swoje obowiązki, dbając o członków stada. Nie zadawałam się z jakimś żałosnym wyrzutkiem i nie złamałam naszej więzi partnerskiej! Jestem o wiele więcej warta niż ty!"
"Naprawdę?" Derek był zimny jak lód. Wpatrywał się we mnie, a w jego oczach błyszczała nienawiść.
"Nie dałaś Stadzie Czarnego Ciernia następcy, a masz czelność twierdzić, że jesteś coś warta?"
Jego oskarżenie zatrzymało mi dech w piersiach.
Derek i ja nie byliśmy sobie przeznaczeni, więc z dzieckiem było ciężko. Ale spodziewaliśmy się go.
W czasie mojej ciąży miałam wypadek. Ironią losu, Derek postanowił zostać z Daphne i zignorował moje wołania o pomoc.
Przez brak natychmiastowej pomocy poroniłam.
To zawsze był mój najgłębszy ból. I on miał w tym swój udział.
Jak mógł to wykorzystać, by mnie oskarżyć?
"Jesteś żałosny, Derek," wysyczałam przez zaciśnięte zęby.
Derek spojrzał mi prosto w oczy, zamierzając coś powiedzieć. Ale Daphne wyprzedziła go, zanim zdążył się odezwać.
Położyła dłoń na ramieniu Dereka i zaćwierkała: "Zapomnijmy o tych nieprzyjemnych sprawach. Masz przecież mnie i Kyriana. On też jest słodki, prawda? Zawsze będziemy z tobą."
"Masz rację." Derek złagodniał.
Pochylił się i pocałował Daphne we włosy tuż przed moimi oczami.
Ten przeszywający ból znów przeszył moje serce. Zimny pot spłynął mi po plecach, gdy próbowałam to znieść.
"W porządku. Rozwiedźmy się jak najszybciej," powiedziałam.
"Jak sobie życzysz," odpowiedział Derek. "Zrobię z Daphne Lunę."
"Jeśli tak bardzo ją kochasz, chodźmy od razu dziś do Rady Starszych i przeprowadźmy ceremonię odrzucenia," zaproponowałam.
Przerwanie więzi z Derekem złagodziłoby ból w piersi, ale mój wilk byłby jeszcze słabszy.
Mimo to, nie chciałam już dłużej czekać. Miałam już dość.
"Jak już mówiłem, to nie ty decydujesz. Poczekaj sobie," warknął Derek.
Odpowiedziałam kpiącym tonem: "Serio? Chcesz, żeby dalej mówili na nią 'ta, która rozbiła dom'? Pokaż mi, jak głęboko ją kochasz."
Daphne wtrąciła się: "Nie musisz robić tego dla mnie, Alfa Derek. Mogę poczekać."
Jej usta mówiły jedno, ale oczy krzyczały 'Chcę tego'.
Derek spojrzał na Daphne, potem znów utkwijł wzrok we mnie i stanowczo ruszył w moją stronę.
Gdy przechodził, złapał mnie za ramię, ciągnąc za sobą, nie dbając, czy nadążam.
"Nie pożałujesz tego," szepnął mi do ucha.
"Nigdy," obiecałam.
Szedłem za Derekiem, potykając się, gdy opuszczaliśmy stado Czarnego Ciernia.
Gdy byliśmy już niemal przy Radzie Starszych, zadzwonił mój telefon.
Gdy odebrałam, usłyszałam zaniepokojony głos lekarza. "Tabitha, stan Johna nagle się pogorszył. Trafił na ostry dyżur."
"Co?" Zamarłam.
"Przed chwilą odzyskał przytomność. Ale po silnym wstrząsie emocjonalnym znów zapadł w śpiączkę. Teraz jest na intensywnej terapii."
"Zaraz tam będę!" Rozłączyłam się i odwróciłam, by odejść.
Głos Dereka dobiegł zza moich pleców. "Dokąd idziesz?"
"Muszę załatwić coś pilnego. Poczekaj przy Radzie Starszych. Zaraz wrócę," odpowiedziałam nerwowo.
"Robisz sobie ze mnie jaja?" syknął Derek.
"Mój tata jest teraz na ostry dyżurze. Muszę jechać do szpitala," wzięłam głęboki oddech i powiedziałam.
"Tabitha, niezła próba," Derek uśmiechnął się chłodno. "Nic dziwnego, że dziś się dziwnie zachowujesz. Twoje kłamstwo jest żałosne. Wyglądam ci na głupca?"
"Nie kłamię," tłumaczyłam spokojnie. "Naprawdę miałam nadzieję, że uda się naprawić nasz związek, ale teraz, jestem gotowa go zakończyć. Tak czy inaczej, mój tata jest na intensywnej terapii, więc poczekaj, aż wrócę, dobrze?"
"Jest na intensywnej? To znaczy, że nie umarł. Po co się spieszyć?" Derek wzruszył ramionami.
Jego słowa mnie zaskoczyły. Z tego, co pamiętam, Derek zawsze szanował tatę. Dlaczego tak mówił?
Na jego twarzy malowało się obrzydzenie, i to nie była gra.
Wtedy uderzyła mnie jeszcze jedna rzecz. Dwa lata temu Derek nagle zerwał współpracę z firmą mojego ojca.
Od tamtej pory interesy taty zaczęły podupadać, co doprowadziło do upadku Stada Srebrnego Księżyca.
Teraz w końcu mogłam połączyć wszystko w całość.
Ale dlaczego Derek to zrobił?
Stado Srebrnego Księżyca nigdy nie wchodziło w konflikt ze Stadem Czarnego Ciernia.
Nie potrafiłam tego zrozumieć, ani nie miałam na to czasu.
"W każdym razie, muszę jechać do szpitala. Poczekaj przy Radzie Starszych. Zaraz wrócę." Po tych słowach odwróciłam się i w pośpiechu odeszłam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Tabithy
Kiedy wbiegłam do szpitala, właśnie skończyli ratować tatę.
Podbiegłam do lekarza i zapytałam: "Jak mój tata?"
"Proszę się nie martwić. Pan Hartley jest już poza niebezpieczeństwem. Proszę tylko zadbać, by nie doznał kolejnych wstrząsów."
"Zrozumiałam," westchnęłam z ulgą. "Dziękuję."
Tata wciąż był w śpiączce, więc nie mogłam go zapytać, co się stało. Musiałam zwrócić się do członków watahy: "Tata był nieprzytomny przez cały czas. Jak to się stało, że nagle dziś się ocknął?"
Beta Srebrnego Księżyca szybko odpowiedział: "Też nie mamy pojęcia. Ocknął się dziś po południu. Chcieliśmy zadzwonić po lekarza watahy, żeby go zbadał, ale nie pozwolił na to. Od razu poszedł do domu watahy. Kiedy zobaczył chaos, zemdlał."
Zawahał się i mówił dalej, z poczuciem winy w głosie: "To wszystko moja wina. Powinienem był go powstrzymać."
Coś mi się tu nie zgadzało.
Tata obudził się dokładnie tego samego dnia, w którym zdecydowałam się rozwieść z Derekiem.
To nie mogło być przypadkiem.
Ale nie mogłam teraz znaleźć związku między tymi dwoma wydarzeniami.
Pocieszyłam więc Betę: "Będę potrzebowała, żebyś zajął się tatą. Nie obwiniaj się. Wataha poniosła stratę. Jako Alfa, to normalne, że się tym martwi. A tak w ogóle, czy ktoś go dziś odwiedzał?"
"Nie, członkowie watahy nie wiedzieli, że się ocknął."
Kiwnęłam głową i wyszłam z sali.
Gdy miałam już opuszczać szpital, zatrzymała mnie pielęgniarka.
"Pani Hartley, czy opłacono już koszty nagłej pomocy i pobytu pana Hartleya w szpitalu?"
"Zapłacę jak najszybciej, przepraszam," odparłam, ukrywając zakłopotanie.
Po wyjściu ze szpitala pobiegłam do Rady Starszych, ale Dereka nigdzie nie było.
Musiałam do niego zadzwonić. "Gdzie jesteś? Jestem w Radzie."
"Mam coś do załatwienia. Wróciłem do swojej watahy," odpowiedział Derek lodowatym tonem.
"Możesz przyjechać na ceremonię odrzucenia?" zapytałam bezradnie.
Prychnął: "Myślisz, że jesteś ważniejsza niż sprawy watahy?"
"Mogę poczekać, aż skończysz. Derek, proszę cię, błagam. Potrzebuję pieniędzy na leczenie taty."
"Serio? To się nie będę spieszył," parsknął. "Będę wniebowzięty, jak zdechnie."
I rozłączył się.
Patrząc na tłum przechodniów na ulicy, poczułam się bezradna.
Ogarnął mnie głęboki żal.
Odkąd zostałam Luną Czarnego Ciernia, jestem bezrobotna i nie mam żadnego dochodu.
Teraz, kiedy straciłam miłość Dereka, nie mogłam już pomóc tacie.
Gdybym nie zakochała się w Dereku, może spotkałabym swojego przeznaczonego partnera albo wyszła za jakiegoś wilkołaka z Srebrnego Księżyca, zgodnie z ustaleniami taty.
Moje życie byłoby zwyczajne, ale mój partner byłby przy mnie zawsze, kiedy potrzebowałabym pomocy.
Szłam ulicą otępiała.
Nagle spadł deszcz, ale nie zatrzymał mnie w marszu.
Cała przemoczona, zanim się obejrzałam, błąkałam się z powrotem do Czarnego Ciernia.
Patrolowi Czarnego Ciernia skinęli mi głową i pozdrowili mnie: "Luno Tabitha, dzień dobry."
Ich słowa mnie natchnęły.
Wciąż byłam Luną Czarnego Ciernia!
Weszłam pewnym krokiem do domu watahy, poszłam prosto do Biura Finansowego i otworzyłam drzwi.
"Tiffany, chcę wypłacić 20 tysięcy dolarów," powiedziałam księgowej, wchodząc do środka.
"Przykro mi, nie mogę ci pomóc." Tiffany niedbale ściągnęła złote okulary, mówiąc wyniośle.
Zmarszczyłam brwi i warknęłam: "Rozkazuję ci jako Luna."
Tiffany prychnęła drwiąco. "Alfa Derek odebrał ci przywileje Luny."
"Co?" wykrzyknęłam osłupiała.
"Dobrze słyszałaś," odezwał się ostry kobiecy głos. Odwróciłam się i zobaczyłam twarz, która mnie obrzydzała.
Daphne!
Postawa Tiffany zmieniła się nagle. Z uroczym uśmiechem zwróciła się do Daphne: "W czym mogę pomóc, panno Sutton?"
"Chcę kupić torebkę, brakuje mi 20 tysięcy dolarów," powiedziała Daphne, odrzucając złote włosy.
"Rozumiem. Wypłacę pani 20 tysięcy dolarów od razu," powiedziała Tiffany, siadając z powrotem i zaczynając obsługiwać komputer.
Wzięłam głęboki oddech i ryknęłam: "Oszalałaś? Ona nie należy do Czarnego Ciernia! Nawet nie powinna tu być! A ty tak po prostu dajesz jej majątek watahy?"
"Tabitha." Tiffany przewróciła na mnie oczami. "Alfa Derek to autoryzował. Masz z tym problem, pogadaj z nim."
Odwróciłam się, patrząc na zadowoloną twarz Daphne, i rozkazałam: "Jako Luna Czarnego Ciernia mam prawo wyrzucić osoby spoza watahy. Wynoś się."
"Luna? Gdyby nie twoja dzisiejsza sztuczka, już dawno byś nią nie była," prychnęła Daphne. "Poza tym Alfa Derek sam mnie tu zaprosił. Kim ty jesteś, żeby mnie wyrzucać?"
Zacisnęłam pięści ze złości, gotowa uwolnić moją aurę Luny.
"STOP!" Z drzwi dobiegł głos naładowany aurą Alfy.
Przesuń w górę, aby kontynuować