passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Alpha's Wife Hunt - Rozdział #3 - autor T.H.Jessica

Alpha's Wife Hunt

/

Rozdział 3

Rozdział 2

POV Tabithy

Słowa Dereka zniszczyły moją dumę.

Spojrzałam na niego w szoku, nie mogąc już dłużej udawać opanowania.

Odpowiedziałam ostro, cała roztrzęsiona: "Jak śmiesz tak mówić! Odkąd zostałam Luną Stada Czarnego Ciernia, wiernie wypełniam swoje obowiązki, dbając o członków stada. Nie zadawałam się z jakimś żałosnym wyrzutkiem i nie złamałam naszej więzi partnerskiej! Jestem o wiele więcej warta niż ty!"

"Naprawdę?" Derek był zimny jak lód. Wpatrywał się we mnie, a w jego oczach błyszczała nienawiść.

"Nie dałaś Stadzie Czarnego Ciernia następcy, a masz czelność twierdzić, że jesteś coś warta?"

Jego oskarżenie zatrzymało mi dech w piersiach.

Derek i ja nie byliśmy sobie przeznaczeni, więc z dzieckiem było ciężko. Ale spodziewaliśmy się go.

W czasie mojej ciąży miałam wypadek. Ironią losu, Derek postanowił zostać z Daphne i zignorował moje wołania o pomoc.

Przez brak natychmiastowej pomocy poroniłam.

To zawsze był mój najgłębszy ból. I on miał w tym swój udział.

Jak mógł to wykorzystać, by mnie oskarżyć?

"Jesteś żałosny, Derek," wysyczałam przez zaciśnięte zęby.

Derek spojrzał mi prosto w oczy, zamierzając coś powiedzieć. Ale Daphne wyprzedziła go, zanim zdążył się odezwać.

Położyła dłoń na ramieniu Dereka i zaćwierkała: "Zapomnijmy o tych nieprzyjemnych sprawach. Masz przecież mnie i Kyriana. On też jest słodki, prawda? Zawsze będziemy z tobą."

"Masz rację." Derek złagodniał.

Pochylił się i pocałował Daphne we włosy tuż przed moimi oczami.

Ten przeszywający ból znów przeszył moje serce. Zimny pot spłynął mi po plecach, gdy próbowałam to znieść.

"W porządku. Rozwiedźmy się jak najszybciej," powiedziałam.

"Jak sobie życzysz," odpowiedział Derek. "Zrobię z Daphne Lunę."

"Jeśli tak bardzo ją kochasz, chodźmy od razu dziś do Rady Starszych i przeprowadźmy ceremonię odrzucenia," zaproponowałam.

Przerwanie więzi z Derekem złagodziłoby ból w piersi, ale mój wilk byłby jeszcze słabszy.

Mimo to, nie chciałam już dłużej czekać. Miałam już dość.

"Jak już mówiłem, to nie ty decydujesz. Poczekaj sobie," warknął Derek.

Odpowiedziałam kpiącym tonem: "Serio? Chcesz, żeby dalej mówili na nią 'ta, która rozbiła dom'? Pokaż mi, jak głęboko ją kochasz."

Daphne wtrąciła się: "Nie musisz robić tego dla mnie, Alfa Derek. Mogę poczekać."

Jej usta mówiły jedno, ale oczy krzyczały 'Chcę tego'.

Derek spojrzał na Daphne, potem znów utkwijł wzrok we mnie i stanowczo ruszył w moją stronę.

Gdy przechodził, złapał mnie za ramię, ciągnąc za sobą, nie dbając, czy nadążam.

"Nie pożałujesz tego," szepnął mi do ucha.

"Nigdy," obiecałam.

Szedłem za Derekiem, potykając się, gdy opuszczaliśmy stado Czarnego Ciernia.

Gdy byliśmy już niemal przy Radzie Starszych, zadzwonił mój telefon.

Gdy odebrałam, usłyszałam zaniepokojony głos lekarza. "Tabitha, stan Johna nagle się pogorszył. Trafił na ostry dyżur."

"Co?" Zamarłam.

"Przed chwilą odzyskał przytomność. Ale po silnym wstrząsie emocjonalnym znów zapadł w śpiączkę. Teraz jest na intensywnej terapii."

"Zaraz tam będę!" Rozłączyłam się i odwróciłam, by odejść.

Głos Dereka dobiegł zza moich pleców. "Dokąd idziesz?"

"Muszę załatwić coś pilnego. Poczekaj przy Radzie Starszych. Zaraz wrócę," odpowiedziałam nerwowo.

"Robisz sobie ze mnie jaja?" syknął Derek.

"Mój tata jest teraz na ostry dyżurze. Muszę jechać do szpitala," wzięłam głęboki oddech i powiedziałam.

"Tabitha, niezła próba," Derek uśmiechnął się chłodno. "Nic dziwnego, że dziś się dziwnie zachowujesz. Twoje kłamstwo jest żałosne. Wyglądam ci na głupca?"

"Nie kłamię," tłumaczyłam spokojnie. "Naprawdę miałam nadzieję, że uda się naprawić nasz związek, ale teraz, jestem gotowa go zakończyć. Tak czy inaczej, mój tata jest na intensywnej terapii, więc poczekaj, aż wrócę, dobrze?"

"Jest na intensywnej? To znaczy, że nie umarł. Po co się spieszyć?" Derek wzruszył ramionami.

Jego słowa mnie zaskoczyły. Z tego, co pamiętam, Derek zawsze szanował tatę. Dlaczego tak mówił?

Na jego twarzy malowało się obrzydzenie, i to nie była gra.

Wtedy uderzyła mnie jeszcze jedna rzecz. Dwa lata temu Derek nagle zerwał współpracę z firmą mojego ojca.

Od tamtej pory interesy taty zaczęły podupadać, co doprowadziło do upadku Stada Srebrnego Księżyca.

Teraz w końcu mogłam połączyć wszystko w całość.

Ale dlaczego Derek to zrobił?

Stado Srebrnego Księżyca nigdy nie wchodziło w konflikt ze Stadem Czarnego Ciernia.

Nie potrafiłam tego zrozumieć, ani nie miałam na to czasu.

"W każdym razie, muszę jechać do szpitala. Poczekaj przy Radzie Starszych. Zaraz wrócę." Po tych słowach odwróciłam się i w pośpiechu odeszłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Perspektywa Tabithy

Kiedy wbiegłam do szpitala, właśnie skończyli ratować tatę.

Podbiegłam do lekarza i zapytałam: "Jak mój tata?"

"Proszę się nie martwić. Pan Hartley jest już poza niebezpieczeństwem. Proszę tylko zadbać, by nie doznał kolejnych wstrząsów."

"Zrozumiałam," westchnęłam z ulgą. "Dziękuję."

Tata wciąż był w śpiączce, więc nie mogłam go zapytać, co się stało. Musiałam zwrócić się do członków watahy: "Tata był nieprzytomny przez cały czas. Jak to się stało, że nagle dziś się ocknął?"

Beta Srebrnego Księżyca szybko odpowiedział: "Też nie mamy pojęcia. Ocknął się dziś po południu. Chcieliśmy zadzwonić po lekarza watahy, żeby go zbadał, ale nie pozwolił na to. Od razu poszedł do domu watahy. Kiedy zobaczył chaos, zemdlał."

Zawahał się i mówił dalej, z poczuciem winy w głosie: "To wszystko moja wina. Powinienem był go powstrzymać."

Coś mi się tu nie zgadzało.

Tata obudził się dokładnie tego samego dnia, w którym zdecydowałam się rozwieść z Derekiem.

To nie mogło być przypadkiem.

Ale nie mogłam teraz znaleźć związku między tymi dwoma wydarzeniami.

Pocieszyłam więc Betę: "Będę potrzebowała, żebyś zajął się tatą. Nie obwiniaj się. Wataha poniosła stratę. Jako Alfa, to normalne, że się tym martwi. A tak w ogóle, czy ktoś go dziś odwiedzał?"

"Nie, członkowie watahy nie wiedzieli, że się ocknął."

Kiwnęłam głową i wyszłam z sali.

Gdy miałam już opuszczać szpital, zatrzymała mnie pielęgniarka.

"Pani Hartley, czy opłacono już koszty nagłej pomocy i pobytu pana Hartleya w szpitalu?"

"Zapłacę jak najszybciej, przepraszam," odparłam, ukrywając zakłopotanie.

Po wyjściu ze szpitala pobiegłam do Rady Starszych, ale Dereka nigdzie nie było.

Musiałam do niego zadzwonić. "Gdzie jesteś? Jestem w Radzie."

"Mam coś do załatwienia. Wróciłem do swojej watahy," odpowiedział Derek lodowatym tonem.

"Możesz przyjechać na ceremonię odrzucenia?" zapytałam bezradnie.

Prychnął: "Myślisz, że jesteś ważniejsza niż sprawy watahy?"

"Mogę poczekać, aż skończysz. Derek, proszę cię, błagam. Potrzebuję pieniędzy na leczenie taty."

"Serio? To się nie będę spieszył," parsknął. "Będę wniebowzięty, jak zdechnie."

I rozłączył się.

Patrząc na tłum przechodniów na ulicy, poczułam się bezradna.

Ogarnął mnie głęboki żal.

Odkąd zostałam Luną Czarnego Ciernia, jestem bezrobotna i nie mam żadnego dochodu.

Teraz, kiedy straciłam miłość Dereka, nie mogłam już pomóc tacie.

Gdybym nie zakochała się w Dereku, może spotkałabym swojego przeznaczonego partnera albo wyszła za jakiegoś wilkołaka z Srebrnego Księżyca, zgodnie z ustaleniami taty.

Moje życie byłoby zwyczajne, ale mój partner byłby przy mnie zawsze, kiedy potrzebowałabym pomocy.

Szłam ulicą otępiała.

Nagle spadł deszcz, ale nie zatrzymał mnie w marszu.

Cała przemoczona, zanim się obejrzałam, błąkałam się z powrotem do Czarnego Ciernia.

Patrolowi Czarnego Ciernia skinęli mi głową i pozdrowili mnie: "Luno Tabitha, dzień dobry."

Ich słowa mnie natchnęły.

Wciąż byłam Luną Czarnego Ciernia!

Weszłam pewnym krokiem do domu watahy, poszłam prosto do Biura Finansowego i otworzyłam drzwi.

"Tiffany, chcę wypłacić 20 tysięcy dolarów," powiedziałam księgowej, wchodząc do środka.

"Przykro mi, nie mogę ci pomóc." Tiffany niedbale ściągnęła złote okulary, mówiąc wyniośle.

Zmarszczyłam brwi i warknęłam: "Rozkazuję ci jako Luna."

Tiffany prychnęła drwiąco. "Alfa Derek odebrał ci przywileje Luny."

"Co?" wykrzyknęłam osłupiała.

"Dobrze słyszałaś," odezwał się ostry kobiecy głos. Odwróciłam się i zobaczyłam twarz, która mnie obrzydzała.

Daphne!

Postawa Tiffany zmieniła się nagle. Z uroczym uśmiechem zwróciła się do Daphne: "W czym mogę pomóc, panno Sutton?"

"Chcę kupić torebkę, brakuje mi 20 tysięcy dolarów," powiedziała Daphne, odrzucając złote włosy.

"Rozumiem. Wypłacę pani 20 tysięcy dolarów od razu," powiedziała Tiffany, siadając z powrotem i zaczynając obsługiwać komputer.

Wzięłam głęboki oddech i ryknęłam: "Oszalałaś? Ona nie należy do Czarnego Ciernia! Nawet nie powinna tu być! A ty tak po prostu dajesz jej majątek watahy?"

"Tabitha." Tiffany przewróciła na mnie oczami. "Alfa Derek to autoryzował. Masz z tym problem, pogadaj z nim."

Odwróciłam się, patrząc na zadowoloną twarz Daphne, i rozkazałam: "Jako Luna Czarnego Ciernia mam prawo wyrzucić osoby spoza watahy. Wynoś się."

"Luna? Gdyby nie twoja dzisiejsza sztuczka, już dawno byś nią nie była," prychnęła Daphne. "Poza tym Alfa Derek sam mnie tu zaprosił. Kim ty jesteś, żeby mnie wyrzucać?"

Zacisnęłam pięści ze złości, gotowa uwolnić moją aurę Luny.

"STOP!" Z drzwi dobiegł głos naładowany aurą Alfy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Tabithy

Derek wszedł do pokoju.

Uwolnił na mnie swoją alfową aurę i natychmiast poczułam się, jakby niewidzialna ściana mnie dławiła.

Uniosłam głowę wyzywająco, tylko po to, by zobaczyć, że patrzy na Daphne łagodnymi oczami. „Wszystko w porządku?” – zapytał ją.

Daphne rzuciła mi zwycięskie spojrzenie z uśmiechem na ustach.

Zacisnęłam pięści ze złości.

Daphne pochyliła się bliżej Dereka z uśmiechem i powiedziała: „Derek, dzięki Bogu, że jesteś. Przechodziłam obok Biura Finansów i usłyszałam kłótnię, więc weszłam zobaczyć, co się dzieje. Nie spodziewałam się zastać Tabithy próbującej wyłudzić pieniądze.”

„Panno Sutton, słyszysz siebie? Jesteś tylko kochanką. Myślisz, że jesteś Luną Plemienia Czarnego Ciernia?” – prychnęłam.

„Próbowałaś wyłudzić pieniądze?” – Derek odwrócił się do mnie powoli i zapytał.

„Nie!” – powiedziałam, przygryzając wargę.

„Tabitha kłamie,” wtrąciła się Tiffany. „Przed chwilą kazała mi wypłacić dla niej pieniądze, a gdy odmówiłam, próbowała mnie zmusić.”

„Jestem twoją Luną. Czy nawet dwudziestu tysięcy dolarów nie mogę wziąć?”

Każdy członek Plemienia Czarnego Ciernia wiedział, że Derek faworyzował Daphne i nikt nie uważał mnie już za Lunę.

Podniosłam wzrok i napotkałam zimne, obojętne spojrzenie Dereka. Czarny garnitur podkreślał jego sylwetkę, sprawiając, że wyglądał na ostrego i stylowego.

Przypomniało mi się nasze pierwsze spotkanie. Wtedy uśmiechał się pięknie i ciepło – czego już nigdy później u niego nie zobaczyłam.

Teraz jego twarz pokerzysty nie zdradzała żadnych emocji. „Tak. Nie możesz,” odparł, mierząc mnie chłodnym wzrokiem.

Powstrzymując łzy, przygryzłam wargę, żeby się nie rozpłakać. „Wciąż jestem Luną.”

Derek uśmiechnął się szyderczo. „Dla mnie nie różnisz się niczym od złodziejki. Nazwij siebie kompetentną Luną.”

Nigdy nie miałam w planach kradzieży. Chciałam tylko uratować tatę. Zamierzałam oddać pieniądze, kiedy już dostanę ugodę rozwodową.

Już miałam odpowiedzieć, gdy poczułam ból w ranie na brzuchu.

Derek i Daphne stali obok siebie, wyglądając jakby byli sobie przeznaczeni.

Nagle zrozumiałam, że nie ma sensu się tłumaczyć. On kochał kogoś innego. Bez względu na to, jak bardzo bym się broniła, on mi nie uwierzy.

Cofnęłam się, tłumiąc ból.

Nie chciałam okazać słabości przed Derekiem. Choć ból był tak silny, że miałam mdłości, udało mi się iść pewnym krokiem.

Przechodząc obok Dereka, powiedziałam: „Dopóki mnie nie odrzuciłeś, wciąż jestem Luną. Jeśli nie chcesz mnie więcej widzieć, chodź ze mną teraz do Rady Starszych.”

Na czole pojawił mi się zimny pot, więc przyspieszyłam, chcąc jak najszybciej wyjść.

Derek nagle złapał mnie za ramię i zapytał cicho: „Co się dzieje?”

Strząsnęłam jego dłoń. „To nie twoja sprawa.”

Nie oglądając się za siebie, wyprostowałam plecy i zniknęłam z jego pola widzenia.

Po opuszczeniu Plemienia Czarnego Ciernia usiadłam na krawężniku i odpoczęłam przez chwilę.

Kiedy ból zelżał, spojrzałam w niebo.

„Crystal, co mam zrobić?” – nie mogłam się powstrzymać, by nie zawołać w myślach mojej wilczycy.

Crystal spała cały czas, więc nie spodziewałam się żadnej odpowiedzi. Gdy usłyszałam jej cichy głos w głowie, prawie krzyknęłam ze zdziwienia.

„Tabitha, idź do mamy.”

„Czy to jedyne wyjście?” – zastanawiałam się. Była ostatnią osobą, którą chciałam zobaczyć.

„Jeśli chcesz uratować Johna, to twoja ostatnia szansa. W końcu to twoja rodzina.”

Po tej odpowiedzi Crystal znów zasnęła.

Zdecydowawszy się, wzięłam taksówkę do willowej dzielnicy, gdzie mieszkali ludzie.

Sądząc po wystawnej willi, zgadłam, że mama nieźle sobie radziła przez te lata.

Wkrótce drzwi się otworzyły.

Holly Sutton, moja tak zwana matka, pojawiła się w progu. Jej twarz wydawała mi się znajoma. Spojrzała na mnie ze zdziwieniem i westchnęła: „Tabitha?”

Opuściła nas, gdy byłam dzieckiem.

Twierdziła, że spotkała swojego przeznaczonego partnera, więc – mimo moich błagań – odrzuciła tatę i odeszła z tamtym wilkołakiem.

Słyszałam, że tamten wilkołak też opuścił swoje stado. Oboje zostali więc wyrzutkami.

Do dziś mogli mieszkać tylko wśród ludzi. Żadne plemię ich nie przyjęło.

Holly zdradziła tatę, a ja przysięgłam, że nigdy jej nie zobaczę. Jednak by ratować tatę, musiałam teraz poprosić ją o pomoc.

Holly wprowadziła mnie do swojego luksusowego domu i posadziła na sofie.

„Słyszałam, że był atak na Srebrny Księżyc. Dlatego przyszłaś? Możesz na razie zostać u mnie,” zaproponowała.

„A więc wiedziałaś? To czy wiesz, że tata jest ranny? Wciąż leży w śpiączce,” zapytałam.

Na jej twarzy malowało się tylko zaskoczenie, bez cienia winy.

Kontynuowałam: „To przez niego tu jestem. Potrzebuję pieniędzy na jego leczenie. Możesz pomóc? Obiecuję, że ci oddam.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Alpha's Wife Hunt

Alpha's Wife Hunt

920 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

920

Treść

Aa