Perspektywa Tabithy
Kiedy wbiegłam do szpitala, właśnie skończyli ratować tatę.
Podbiegłam do lekarza i zapytałam: "Jak mój tata?"
"Proszę się nie martwić. Pan Hartley jest już poza niebezpieczeństwem. Proszę tylko zadbać, by nie doznał kolejnych wstrząsów."
"Zrozumiałam," westchnęłam z ulgą. "Dziękuję."
Tata wciąż był w śpiączce, więc nie mogłam go zapytać, co się stało. Musiałam zwrócić się do członków watahy: "Tata był nieprzytomny przez cały czas. Jak to się stało, że nagle dziś się ocknął?"
Beta Srebrnego Księżyca szybko odpowiedział: "Też nie mamy pojęcia. Ocknął się dziś po południu. Chcieliśmy zadzwonić po lekarza watahy, żeby go zbadał, ale nie pozwolił na to. Od razu poszedł do domu watahy. Kiedy zobaczył chaos, zemdlał."
Zawahał się i mówił dalej, z poczuciem winy w głosie: "To wszystko moja wina. Powinienem był go powstrzymać."
Coś mi się tu nie zgadzało.
Tata obudził się dokładnie tego samego dnia, w którym zdecydowałam się rozwieść z Derekiem.
To nie mogło być przypadkiem.
Ale nie mogłam teraz znaleźć związku między tymi dwoma wydarzeniami.
Pocieszyłam więc Betę: "Będę potrzebowała, żebyś zajął się tatą. Nie obwiniaj się. Wataha poniosła stratę. Jako Alfa, to normalne, że się tym martwi. A tak w ogóle, czy ktoś go dziś odwiedzał?"
"Nie, członkowie watahy nie wiedzieli, że się ocknął."
Kiwnęłam głową i wyszłam z sali.
Gdy miałam już opuszczać szpital, zatrzymała mnie pielęgniarka.
"Pani Hartley, czy opłacono już koszty nagłej pomocy i pobytu pana Hartleya w szpitalu?"
"Zapłacę jak najszybciej, przepraszam," odparłam, ukrywając zakłopotanie.
Po wyjściu ze szpitala pobiegłam do Rady Starszych, ale Dereka nigdzie nie było.
Musiałam do niego zadzwonić. "Gdzie jesteś? Jestem w Radzie."
"Mam coś do załatwienia. Wróciłem do swojej watahy," odpowiedział Derek lodowatym tonem.
"Możesz przyjechać na ceremonię odrzucenia?" zapytałam bezradnie.
Prychnął: "Myślisz, że jesteś ważniejsza niż sprawy watahy?"
"Mogę poczekać, aż skończysz. Derek, proszę cię, błagam. Potrzebuję pieniędzy na leczenie taty."
"Serio? To się nie będę spieszył," parsknął. "Będę wniebowzięty, jak zdechnie."
I rozłączył się.
Patrząc na tłum przechodniów na ulicy, poczułam się bezradna.
Ogarnął mnie głęboki żal.
Odkąd zostałam Luną Czarnego Ciernia, jestem bezrobotna i nie mam żadnego dochodu.
Teraz, kiedy straciłam miłość Dereka, nie mogłam już pomóc tacie.
Gdybym nie zakochała się w Dereku, może spotkałabym swojego przeznaczonego partnera albo wyszła za jakiegoś wilkołaka z Srebrnego Księżyca, zgodnie z ustaleniami taty.
Moje życie byłoby zwyczajne, ale mój partner byłby przy mnie zawsze, kiedy potrzebowałabym pomocy.
Szłam ulicą otępiała.
Nagle spadł deszcz, ale nie zatrzymał mnie w marszu.
Cała przemoczona, zanim się obejrzałam, błąkałam się z powrotem do Czarnego Ciernia.
Patrolowi Czarnego Ciernia skinęli mi głową i pozdrowili mnie: "Luno Tabitha, dzień dobry."
Ich słowa mnie natchnęły.
Wciąż byłam Luną Czarnego Ciernia!
Weszłam pewnym krokiem do domu watahy, poszłam prosto do Biura Finansowego i otworzyłam drzwi.
"Tiffany, chcę wypłacić 20 tysięcy dolarów," powiedziałam księgowej, wchodząc do środka.
"Przykro mi, nie mogę ci pomóc." Tiffany niedbale ściągnęła złote okulary, mówiąc wyniośle.
Zmarszczyłam brwi i warknęłam: "Rozkazuję ci jako Luna."
Tiffany prychnęła drwiąco. "Alfa Derek odebrał ci przywileje Luny."
"Co?" wykrzyknęłam osłupiała.
"Dobrze słyszałaś," odezwał się ostry kobiecy głos. Odwróciłam się i zobaczyłam twarz, która mnie obrzydzała.
Daphne!
Postawa Tiffany zmieniła się nagle. Z uroczym uśmiechem zwróciła się do Daphne: "W czym mogę pomóc, panno Sutton?"
"Chcę kupić torebkę, brakuje mi 20 tysięcy dolarów," powiedziała Daphne, odrzucając złote włosy.
"Rozumiem. Wypłacę pani 20 tysięcy dolarów od razu," powiedziała Tiffany, siadając z powrotem i zaczynając obsługiwać komputer.
Wzięłam głęboki oddech i ryknęłam: "Oszalałaś? Ona nie należy do Czarnego Ciernia! Nawet nie powinna tu być! A ty tak po prostu dajesz jej majątek watahy?"
"Tabitha." Tiffany przewróciła na mnie oczami. "Alfa Derek to autoryzował. Masz z tym problem, pogadaj z nim."
Odwróciłam się, patrząc na zadowoloną twarz Daphne, i rozkazałam: "Jako Luna Czarnego Ciernia mam prawo wyrzucić osoby spoza watahy. Wynoś się."
"Luna? Gdyby nie twoja dzisiejsza sztuczka, już dawno byś nią nie była," prychnęła Daphne. "Poza tym Alfa Derek sam mnie tu zaprosił. Kim ty jesteś, żeby mnie wyrzucać?"
Zacisnęłam pięści ze złości, gotowa uwolnić moją aurę Luny.
"STOP!" Z drzwi dobiegł głos naładowany aurą Alfy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Tabithy
Derek wszedł do pokoju.
Uwolnił na mnie swoją alfową aurę i natychmiast poczułam się, jakby niewidzialna ściana mnie dławiła.
Uniosłam głowę wyzywająco, tylko po to, by zobaczyć, że patrzy na Daphne łagodnymi oczami. „Wszystko w porządku?” – zapytał ją.
Daphne rzuciła mi zwycięskie spojrzenie z uśmiechem na ustach.
Zacisnęłam pięści ze złości.
Daphne pochyliła się bliżej Dereka z uśmiechem i powiedziała: „Derek, dzięki Bogu, że jesteś. Przechodziłam obok Biura Finansów i usłyszałam kłótnię, więc weszłam zobaczyć, co się dzieje. Nie spodziewałam się zastać Tabithy próbującej wyłudzić pieniądze.”
„Panno Sutton, słyszysz siebie? Jesteś tylko kochanką. Myślisz, że jesteś Luną Plemienia Czarnego Ciernia?” – prychnęłam.
„Próbowałaś wyłudzić pieniądze?” – Derek odwrócił się do mnie powoli i zapytał.
„Nie!” – powiedziałam, przygryzając wargę.
„Tabitha kłamie,” wtrąciła się Tiffany. „Przed chwilą kazała mi wypłacić dla niej pieniądze, a gdy odmówiłam, próbowała mnie zmusić.”
„Jestem twoją Luną. Czy nawet dwudziestu tysięcy dolarów nie mogę wziąć?”
Każdy członek Plemienia Czarnego Ciernia wiedział, że Derek faworyzował Daphne i nikt nie uważał mnie już za Lunę.
Podniosłam wzrok i napotkałam zimne, obojętne spojrzenie Dereka. Czarny garnitur podkreślał jego sylwetkę, sprawiając, że wyglądał na ostrego i stylowego.
Przypomniało mi się nasze pierwsze spotkanie. Wtedy uśmiechał się pięknie i ciepło – czego już nigdy później u niego nie zobaczyłam.
Teraz jego twarz pokerzysty nie zdradzała żadnych emocji. „Tak. Nie możesz,” odparł, mierząc mnie chłodnym wzrokiem.
Powstrzymując łzy, przygryzłam wargę, żeby się nie rozpłakać. „Wciąż jestem Luną.”
Derek uśmiechnął się szyderczo. „Dla mnie nie różnisz się niczym od złodziejki. Nazwij siebie kompetentną Luną.”
Nigdy nie miałam w planach kradzieży. Chciałam tylko uratować tatę. Zamierzałam oddać pieniądze, kiedy już dostanę ugodę rozwodową.
Już miałam odpowiedzieć, gdy poczułam ból w ranie na brzuchu.
Derek i Daphne stali obok siebie, wyglądając jakby byli sobie przeznaczeni.
Nagle zrozumiałam, że nie ma sensu się tłumaczyć. On kochał kogoś innego. Bez względu na to, jak bardzo bym się broniła, on mi nie uwierzy.
Cofnęłam się, tłumiąc ból.
Nie chciałam okazać słabości przed Derekiem. Choć ból był tak silny, że miałam mdłości, udało mi się iść pewnym krokiem.
Przechodząc obok Dereka, powiedziałam: „Dopóki mnie nie odrzuciłeś, wciąż jestem Luną. Jeśli nie chcesz mnie więcej widzieć, chodź ze mną teraz do Rady Starszych.”
Na czole pojawił mi się zimny pot, więc przyspieszyłam, chcąc jak najszybciej wyjść.
Derek nagle złapał mnie za ramię i zapytał cicho: „Co się dzieje?”
Strząsnęłam jego dłoń. „To nie twoja sprawa.”
Nie oglądając się za siebie, wyprostowałam plecy i zniknęłam z jego pola widzenia.
Po opuszczeniu Plemienia Czarnego Ciernia usiadłam na krawężniku i odpoczęłam przez chwilę.
Kiedy ból zelżał, spojrzałam w niebo.
„Crystal, co mam zrobić?” – nie mogłam się powstrzymać, by nie zawołać w myślach mojej wilczycy.
Crystal spała cały czas, więc nie spodziewałam się żadnej odpowiedzi. Gdy usłyszałam jej cichy głos w głowie, prawie krzyknęłam ze zdziwienia.
„Tabitha, idź do mamy.”
„Czy to jedyne wyjście?” – zastanawiałam się. Była ostatnią osobą, którą chciałam zobaczyć.
„Jeśli chcesz uratować Johna, to twoja ostatnia szansa. W końcu to twoja rodzina.”
Po tej odpowiedzi Crystal znów zasnęła.
Zdecydowawszy się, wzięłam taksówkę do willowej dzielnicy, gdzie mieszkali ludzie.
Sądząc po wystawnej willi, zgadłam, że mama nieźle sobie radziła przez te lata.
Wkrótce drzwi się otworzyły.
Holly Sutton, moja tak zwana matka, pojawiła się w progu. Jej twarz wydawała mi się znajoma. Spojrzała na mnie ze zdziwieniem i westchnęła: „Tabitha?”
Opuściła nas, gdy byłam dzieckiem.
Twierdziła, że spotkała swojego przeznaczonego partnera, więc – mimo moich błagań – odrzuciła tatę i odeszła z tamtym wilkołakiem.
Słyszałam, że tamten wilkołak też opuścił swoje stado. Oboje zostali więc wyrzutkami.
Do dziś mogli mieszkać tylko wśród ludzi. Żadne plemię ich nie przyjęło.
Holly zdradziła tatę, a ja przysięgłam, że nigdy jej nie zobaczę. Jednak by ratować tatę, musiałam teraz poprosić ją o pomoc.
Holly wprowadziła mnie do swojego luksusowego domu i posadziła na sofie.
„Słyszałam, że był atak na Srebrny Księżyc. Dlatego przyszłaś? Możesz na razie zostać u mnie,” zaproponowała.
„A więc wiedziałaś? To czy wiesz, że tata jest ranny? Wciąż leży w śpiączce,” zapytałam.
Na jej twarzy malowało się tylko zaskoczenie, bez cienia winy.
Kontynuowałam: „To przez niego tu jestem. Potrzebuję pieniędzy na jego leczenie. Możesz pomóc? Obiecuję, że ci oddam.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Tabithy
Wpatrywałam się w Holly błagalnym wzrokiem, mając nadzieję, że się zgodzi.
Ale zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, w drzwiach rozległ się głos, który znałam aż za dobrze.
— Serio? Przyszłaś żebrać pod moim domem?
Wstałam z niedowierzaniem i patrzyłam, jak Daphne i Derek wchodzą do środka.
Potem odwróciłam się z powrotem do Holly.
Holly uśmiechnęła się czule do Daphne. Następnie powiedziała do mnie: — Daphne jest córką Marka. Właśnie miałam ci ją przedstawić. Jesteście mniej więcej w tym samym wieku, na pewno się zaprzyjaźnicie.
Można powiedzieć: okrutny zwrot losu. Ojciec Daphne ukradł mojej mamie partnera mojego ojca.
A teraz ona odebrała mojego.
Jakby tego było mało, zobaczyli mnie w tak opłakanym stanie. Byłam dosłownie błaznem w ich luksusowym życiu.
Oczywiście Daphne nie przepuściłaby takiej okazji, by mnie upokorzyć.
Podeszła i powiedziała do Holly ironicznym tonem: — Przyjaźnić się z nią? W życiu. Ona jest złodziejką. Lepiej sprawdź, czy niczego nie brakuje.
Kiedy Daphne to powiedziała, Holly zaczęła mi się przyglądać podejrzliwie.
— Co się dzieje? Teraz kradniesz? Tabitha, jak mogłaś się tak stoczyć?
Wspomnienia o tym, jak Holly bezlitośnie puściła moją dłoń i odeszła z Markiem, kiedy byłam mała, wróciły jak fala.
Spojrzałam na nią z rozczarowaniem i zapytałam: — Tak po prostu wierzysz jej, a nie mi? Nawet nie zapytałaś mnie o zdanie, co? Jesteś naprawdę moją matką?
— Uważaj na ton! — warknęła Holly. — Daphne zawsze była słodką dziewczyną. Nigdy nie kłamie. Ale ty zawsze miałaś braki w wychowaniu. Może dlatego nabrałaś złych nawyków.
— Braki w wychowaniu? Mówisz, jakby to była moja wina, że nie miałam matki, która by mnie poprowadziła. To nie ty odeszłaś od mnie i taty?
Holly poczerwieniała ze wstydu. Wyglądało na to, że nie chciała poruszać przeszłości przy Daphne.
Odwróciłam wzrok z rozczarowaniem, mając już dość jej widoku. Wtedy dostrzegłam Dereka, który stał cicho i nie reagował.
Daphne zauważyła, co robię, i też zerknęła na Dereka.
Natychmiast odwróciła się do Holly i poskarżyła się: — Możesz ją wyrzucić? Nie chcę jej w moim domu.
— Coś się stało w stadzie Tabithy, więc zaproponowałam jej, żeby została tu kilka dni. No cóż, powiem jej inaczej, jeśli ci to nie pasuje — odparła Holly ciepłym tonem, jakby Daphne była jej prawdziwą córką.
Potem Holly odwróciła się do mnie z przepraszającą miną: — Tabitha, byłam zajęta planowaniem ślubu Daphne, więc chyba nie będę miała dla ciebie czasu... Może powinnaś...
Już dawno przestałam marzyć o matczynej miłości od Holly. Jednak bycie odrzuconą znowu po tylu latach sprawiło, że serce mi pękło.
Powstrzymując łzy, odpowiedziałam: — Pani Sutton, nigdy nie chciałam mieszkać w pani domu i nigdy nie zaprzyjaźnię się z rozbijaczką rodzin. Niech się pani nie przejmuje.
— Co ty wygadujesz! Jak możesz tak mówić o Daphne, skoro jej narzeczony tu jest? Wiesz w ogóle, kim on jest? — Holly nerwowo zerknęła na Dereka, jednocześnie mnie strofując.
Gdy Daphne mnie oczerniała, Holly natychmiast jej uwierzyła. Ale gdy ja przedstawiłam fakty, Holly wciąż trzymała stronę Daphne.
Spojrzałam na Dereka i powiedziałam: — Oczywiście. To Alfa Czarnego Ciernia. Jak miałabym go nie znać? Alfo Derek, nie spodziewałam się, że tak szybko zawiążesz nowy związek. Może zechciałbyś przedstawić mnie pani Sutton?
Holly spojrzała na Dereka zdezorientowana, wyraźnie nie mając pojęcia, że jest żonaty.
— Alfo Derek, Mark i ja niewiele wiemy o Czarnym Cierniu. Kim jest dla ciebie Tabitha?
Derek odpowiedział chłodno: — Była moją Luną. Ale niedługo ją odrzucę.
Nasze lata razem sprowadził do nic nieznaczących słów.
Na tę myśl poczułam raczej rozczarowanie niż złość.
— Lepiej dotrzymaj słowa. Jeśli mnie nie odrzucisz, Daphne zawsze będzie rozbijaczką rodzin — ostrzegłam.
Daphne prychnęła i wtrąciła: — Za chwilę zostaniesz wygnana z Czarnego Ciernia. Jak możesz się tak panoszyć? Na twoim miejscu już bym się martwiła, gdzie się podzieję, kiedy zostanę bez dachu nad głową.
Odwróciłam głowę i spojrzałam gniewnie na Daphne. — Nie skończę na ulicy, nawet jeśli odejdę z Czarnego Ciernia! I co z tego, że zostaniesz częścią jego stada? Dla mnie zawsze będziesz bezwstydną suką, żałosną wyrzutką!
— Zamknij się!
Holly przerwała mi głośno, zanim skończyłam.
Potem uderzyła mnie mocno w twarz.
Paliło mnie w policzek. Spojrzałam, a ona ciężko dyszała z wściekłości.
— Przeproś Daphne! — rozkazała.
— Nigdy! — wycedziłam przez zaciśnięte zęby.
Gotująca się ze złości Holly podniosła rękę, by uderzyć mnie ponownie, ale ktoś ją powstrzymał.
Derek spojrzał lodowato na Holly i rozkazał: — Przeproś ją.
Przesuń w górę, aby kontynuować