Nie spodziewałam się, że jeszcze się obudzę, a już na pewno nie w łóżku.
A jednak tak się stało.
Prześcieradła są miękkie, bawełniane i pachną delikatnie kokosem. Jestem owinięta w dużą koszulkę z napisem „Pelican Cove Resort” na przodzie i jestem prawie pewna, że to piżama albo rozmiar L dla kogoś znacznie mniejszego ode mnie. Na mnie jest obcisła w okolicach klatki piersiowej i podwija się, gdy się przekręcam. Ciągle ją naciągam, wiercę się. To głupie. To tylko koszulka. Ale czuję się, jakbym nosiła etykietkę z napisem „Nie należy do tego miejsca”.
Bryn pojawia się w drzwiach jak lekki powiew, niosąc szklankę wody i talerz z czymś ciepłym. Uśmiecha się, gdy widzi, że nie śpię, jakby była moją pielęgniarką opiekującą się delikatnym ptakiem.
– Przyniosłam tosty – mówi, jakby tosty mogły naprawić kryzys tożsamości. – Spałaś od wczoraj.
Mamroczę ciche „dzięki”. Mój głos brzmi obco w tym nowym miejscu. Pokój jest jasny, nadmorski – jasne ściany, zasłony z muszelek, leniwie obracający się wiatrak pod sufitem. To jeden z pokoi gościnnych w rodzinnym ośrodku Bryn, tak mi powiedziała. Pozwala mi tu zostać „na razie”, cokolwiek to znaczy. Chcę być wdzięczna, naprawdę. Ale czuję się, jakby to był podstęp. Jakby pewnego dnia obudziła się, zorientowała się, kim jestem, i wyrzuciła mnie stąd.
Jem powoli, udając, że wszystko w porządku. Nie jest.
Lustro nad komodą ciągle przyciąga mój wzrok. Nienawidzę go. Odbija wszystko, o czym staram się nie myśleć – moje grube ramiona, krzywiznę brzucha, twarz, która wydaje się zbyt miękka, zbyt okrągła, zbyt nieodpowiednia w tym delikatnym miejscu. Wciąż widzę tę dziewczynę z wodorostów na plaży. Wciąż słyszę w głowie słowo „rozdymka”.
***
Później Bryn zabiera mnie na cichy spacer po ośrodku. Omijamy główną recepcję, gdzie goście wchodzą i wychodzą w zwiewnych sukienkach i sandałach, wszyscy wyglądają, jakby tu należeli. Przylegam do ścian korytarzy, ciągnąc za zbyt ciasny dół jej zapasowej koszulki, czując się intruzem w świecie zbudowanym dla mniejszych, ładniejszych ludzi.
Wtedy docieramy na taras przy basenie i właśnie tam go widzę.
Jakiś chłopak ustawia parasole przy basenie, podśpiewuje sobie, porusza się tak, jakby nigdy nie musiał się zastanawiać nad każdym krokiem. Jest wysoki, szeroki w barach, o opalonej skórze i ciemnych włosach zaczesanych do tyłu, jakby właśnie wyszedł z oceanu. Gdy podnosi wzrok i nas zauważa, uśmiecha się. To ten typ uśmiechu, który uderza prosto w pierś. Ciepły. Swobodny. Naturalny.
Podchodzi, a ja instynktownie próbuję schować się za Bryn.
– Hej, Bryn – mówi z pewnością siebie. Potem patrzy na mnie. – Hejka.
Drżę, ledwo kiwam głową.
– To jest... moja przyjaciółka – mówi Bryn, rzucając mi szybkie spojrzenie. – Zostanie z nami przez jakiś czas.
– Jestem Finn – uśmiecha się szeroko, jakby to naprawdę miało znaczenie. – Miło cię poznać.
Teraz już znam jego imię.
Finn.
Oczywiście, że tak się nazywa. Takie imię mają chłopcy z sześciopakiem, urokiem osobistym i pewnie nigdy nie przejmują się tym, czy koszulka sprawia, że wyglądają na grubszych.
– Masz świetny uśmiech – mówi.
Zamieram. Moim pierwszym odruchem jest śmiech.
Świetny uśmiech? Tak, jasne – jeśli możesz zignorować fakt, że jest rozlany na twarzy przypominającej puszystą bułkę. Gdy mówię, moje policzki się wydymają. Nos się marszczy. Wyglądam komicznie.
Chcę powiedzieć: „Jesteś ślepy? Jestem gruba, Finn. Nie mówi się takich rzeczy do takich dziewczyn jak ja.” Ale słowa nie wychodzą. Utknęły w gardle, za ciężkie, zbyt naładowane. Zamiast tego mamroczę coś w rodzaju „dzięki” i wpatruję się w kafelki pod nogami.
A wtedy—
– Serio, Bryn? – ostry głos przecina słoneczne powietrze. – To teraz ją tu wpuszczamy?
Nie rozpoznaję głosu. Ale rozpoznaję ton. Nawet nie muszę się odwracać, żeby wiedzieć, co zaraz nastąpi.
Ale i tak się odwracam.
Stoi przy cabanie – szczupły, złocista skóra, wyrzeźbiony przez plażę, uśmiech już przyklejony. Ma na sobie drogie szorty i znudzoną minę, jakby świat istniał tylko po to, by go irytować. Włosy potargane w sposób, który zdradza, ile trzeba wysiłku, by wyglądać tak niedbale.
– To Kieran – Bryn mówi cicho do mnie. – Jego rodzina to jeden z głównych udziałowców ośrodka. Myśli, że to daje mu prawo własności.
Oczywiście.
Podchodzi bliżej, patrzy na mnie jak na ciekawostkę, nad którą się zastanawia – wyśmiać czy zignorować.
– Jak ona ma na imię? – pyta Bryn. – Czy może nie ma imienia?
Sztywnieję. Otwieram usta, ale nic nie wychodzi.
– Niema jesteś? – pyta, szczerząc się, jakby był bardzo dowcipny.
– Ja... jestem... – wyduszam z siebie.
Unosi brew. – Wow. Ale wyrazista.
– Wystarczy – rzuca Bryn, stając między nami jak tarcza. – Ona tu zostaje, a ja tu rządzę, dopóki moich rodziców nie ma. Więc odczep się.
Kieran przewraca oczami i unosi dłonie. – Jasne. Jak chcesz. Tylko nie miej do mnie pretensji, jak zacznie straszyć gości.
Chcę zniknąć. Wtopić się w bruk. Wczołgać się do oceanu i już nie wracać.
Bryn łagodnieje, gdy odchodzi. Odwraca się do mnie delikatnie. – Naprawdę nie pamiętasz swojego imienia?
Kręcę głową. Wstyd zaciska mi gardło jak lina.
– Cóż – mówi po chwili – na razie nazwijmy cię Aqua.
Imię zaskakuje mnie. Jest czyste. Płynne. Proste.
Nie rozdymka. Nie gruba dziewczyna. Nie bezdomna.
Po prostu... Aqua.
Kiwam głową.
– Aqua – szepczę, smakując to.
I po raz pierwszy nie brzmi to jak żart.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Bryn nie tylko dała mi imię. Dała mi też coś, czego się nie spodziewałam: pracę.
„Potrzebuję pomocy” — powiedziała, zanurzona po łokcie w koszu pełnym poskładanych ręczników. „Brakuje nam ludzi, a Kieran jest mniej więcej tak przydatny jak poparzenie słoneczne.”
Tyle wystarczyło. Żadnych papierów, żadnych wyjaśnień, tylko pożyczony klips do dokumentów i plakietka z imieniem Aqua, wypisanym starannym pismem. I tak po prostu stałam się częścią personelu ośrodka. W pewnym sensie.
Teraz spędzam dni, sprzątając po cudzych wakacjach—uzupełniam ręczniki, dolewam kremów z filtrem, udaję, że nie widzę, gdy goście zerkają na mnie, a potem odwracają wzrok, jakbym nie pasowała do ich estetyki. W porządku. Nie pasuję.
Najgorsza część dnia zawsze przychodzi wcześnie: wejście Kierana.
Pojawia się tak, jakby był właścicielem tego miejsca—bo technicznie rzecz biorąc, jego rodzina rzeczywiście nim jest. A przynajmniej częściowo. Udziałowcy, szepnęła Bryn, przewracając oczami. Nie jest na liście płac, ale nie musi być. Dostaje wszystko za darmo: jedzenie, napoje, przestrzeń, uwagę. Cały ośrodek to jego plac zabaw, a reszta z nas to tylko rekwizyty w tle jego lata.
Jest piękny, w ten okropny, niewymuszony sposób. Złociste blond włosy, które nigdy nie wyglądają na tłuste, szczupłe ciało pełne kątów i cieni, opalona skóra, która promienieje nawet wtedy, gdy nic nie robi. Zawsze nosi rozpięte koszule, jakby został złapany w połowie rozbierania się, i stroje kąpielowe, które przylegają aż nazbyt idealnie.
I mnie nienawidzi.
„Zabłąkana orka” — rzucił dziś przelotnie, gdy z trudem pchałam wózek z napojami przez taras. Nawet się nie zatrzymał. Po prostu rzucił to za siebie jak granat i poszedł dalej, pozwalając, by wybuchło mi w piersi.
Nie musi się starać. Wystarczy, że celuje.
„Morska krowa.” „Plażowy blob.” „Pływająca katastrofa.” Bywa kreatywny, jeśli tylko chce.
Czasem się śmieję. Nie dlatego, że to zabawne, ale dlatego, że śmiech boli mniej niż płacz.
Może powinnam zacząć kolekcjonować te obelgi. Powiesić je jak dzieła sztuki. Rozdymka. Orka. Potwór. Oprawić je w myślach, żebym pamiętała, czego nie powinnam zapomnieć—że tu nie należę. Nigdy nie należałam.
Starannie się czymś zajmuję. Unikam luster. Unikam uwagi. Ale Finn nie pozwala mi zniknąć.
Składam ręczniki przy stanowisku zaopatrzenia, kiedy podchodzi z siatką do basenu zarzuconą na ramię i tym znajomym, absurdalnie życzliwym uśmiechem. Spogląda na stos, nad którym pracowałam.
„Masz już swój rytm,” mówi.
„Albo po prostu robię absolutne minimum,” mruczę.
„Cóż, twoje minimum i tak jest lepsze niż maksymalne wysiłki Kierana.”
Uśmiecham się, mimo woli, mało i sztywno. Łatwo się z nim rozmawia, co w pewien sposób tylko pogarsza sprawę. Jakby rozbrajał mnie celowo.
Opiera się o ścianę, z założonymi rękami, obserwując, jak goście pluskają się i dryfują. „Dobrze się zadomawiasz?”
Wzruszam ramionami. „Na tyle, na ile może się zadomowić ktoś bez tożsamości i z dorywczą robotą przy składaniu ręczników.”
Spogląda na mnie z boku. „Hej. Nie pozwól temu dupkowi wejść ci do głowy.”
Wiem, o kim mówi. Nawet nie musi wymieniać imienia.
„Och, jasne. To takie proste,” mówię, utrzymując lekki, sarkastyczny ton. „Wystarczy ściszyć głośność ludzkiego megafonu, który codziennie rano dba o to, żeby cały basen słyszał, jak wyglądam. Problem rozwiązany.”
Szczęka Finna się zaciska. „Robi to, bo się nudzi i jest niepewny siebie. Nie wierzy w ani jedno słowo tego.”
Kręcę głową, parskając. „Tak, cóż, nie myli się. Jestem gruba. Rozumiem to. On po prostu ma na to lepsze słowa niż ja.”
„Jezus, Aqua,” mruczy, odpychając się od ściany, by stanąć naprzeciw mnie. „To nie wszystko, czym jesteś.”
Patrzę na niego, serce mi wali. Mówi poważnie. Widzę to w jego oczach. Ale to do mnie nie dociera. Chcę w to uwierzyć. Po prostu... nie wiem jak.
„Zawsze byłam tą grubą,” mówię cicho. „Tą zbyt dużą. Tą, z której ludzie się śmieją, gdy myślą, że nie słyszę.”
„Nie jesteś zbyt dużą,” mówi. „Po prostu jesteś otoczona ludźmi, którzy są zbyt mali, by cię udźwignąć.”
To mnie ucisza.
Nie czeka na odpowiedź. Po prostu obdarza mnie jednym z tych miękkich, krzywych uśmiechów—jakby pozwalał mi coś zatrzymać—i odwraca się w stronę basenu.
Ale zanim odejdzie, woła przez ramię: „Przyjdziesz jutro na imprezę?”
Mrugam. „Jaką imprezę?”
„Rozpoczęcie sezonu dla gości. Ognisko, drinki, muzyka. Bryn zmusza mnie, żebym poszedł.”
Otwieram usta, żeby odmówić. Moim instynktem jest zawsze nie. Nie dla tłumów. Nie dla uwagi. Nie dla sukienek, które nie pasują, i ludzi, którzy będą się gapić. Ale Finn wciąż na mnie patrzy.
Przez sekundę, tylko jedną, zastanawiam się, jakby to było powiedzieć tak.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„No dalej, będzie fajnie” – powiedziała Bryn, podskakując po pokoju jakbyśmy szykowały się na bal maturalny.
Rzuciłam jej spojrzenie, które mówiło mniej więcej: Wolałabym zjeść piasek.
Ona tylko się uśmiechnęła złośliwie. „Musisz się przewietrzyć. Trochę odetchnąć. Wyglądać szałowo. Zszokować ludzi.”
Zaśmiałam się – niezręcznie, pusto. „Tak, szokowanie ludzi to trochę moja specjalność.”
A jednak, oto jestem. Przed lustrem. Wpatruję się w siebie, jakbym próbowała znaleźć wersję siebie, której nie nienawidzę.
Sukienka, którą pożyczyła mi Bryn, jest... obcisła. Za bardzo. Jakby była uszyta dla kogoś innego – kogoś węższego, gładszego, łatwiejszego do oglądania. Kolor jest ładny. Oceaniczny błękit, miękki i połyskujący. Kiedyś marzyłam o takich sukienkach, kiedy oglądałam imprezy z brzegu fal. Ludzie tańczący pod sznurami świateł, wirujący w ramionach innych, jakby to coś znaczyło.
Wtedy wydawało mi się to magiczne. Wtedy myślałam, że może pewnego dnia będę jedną z nich.
A teraz? Czuję się jak oszustka wciśnięta w taftę.
Chwytam za kardigan i narzucam go na siebie, mocno opinając klatkę piersiową, jakby to mogło sprawić, że wszystko – moje ciało, mój strach, ten wieczór – stanie się mniejsze. Do ogarnięcia. Jeśli wystarczająco mocno będę udawać, może dziewczyna w lustrze to nie ja.
Hol wygląda jak z bajki, która eksplodowała. Światła wszędzie. Muzyka dudniąca z ukrytych głośników. Goście? Modelki. Wszyscy opaleni, wyrzeźbieni, promieniejący. Jakby wszyscy wypełzli z tego samego filtru na Instagramie.
Trzymam się ścian, pocę się pod swetrem, udając swobodę, chociaż ledwo powstrzymuję nudności. Dostaję kilka spojrzeń. Nikt nic nie mówi, ale czuję to. Te spojrzenia. Ciche szepty. To spojrzenie, które mówi: co ona tu robi?
I wtedy go słyszę.
Oczywiście, że to on.
Głos Kierana przecina muzykę jak bicz.
„No patrzcie, jak ktoś próbował zapakować piłkę plażową na prezent. Ale sweter ładny.”
Śmiech rozlega się wokół – ostry, fałszywy, odbijający się echem w mojej głowie. Twarz mi płonie. Palce zaciskają się na rękawie kardiganu tak mocno, że aż bieleją kostki. Zastygam, marząc o niewidzialności. Marząc o morzu.
Szybko mrugam, szczęka spięta, próbuję się nie rozsypać.
A potem – Finn.
Nie mówi ani słowa. Po prostu pojawia się obok mnie i podaje mi drinka, cicho i pewnie, jakby wiedział, że potrzebuję wyjścia, ale nie chce robić sceny.
Kiwnęłam głową. Wdzięczna. Trzęsąca się.
I wtedy wypijam go duszkiem.
Zły pomysł.
Piecze natychmiast. Ostre, musujące. Ledwo zdążam nabrać powietrza, zanim sięgam po kolejnego.
Drugi drink wchodzi łatwiej.
Za łatwo.
Nagle pokój ma miękkie kontury. Jak akwarela. Jak rozmazanie.
Ból wciąż jest, ale przytłumiony. Jakby ktoś ściszył głośność moich myśli.
I wtedy decyduję.
Jeśli Kieran chce show, dam mu show.
Odsuwam się od ściany, nogi cięższe niż się spodziewałam. Ludzie podnoszą wzrok, gdy idę przez pokój, sukienka ciągnie się w złych miejscach, a serce wali mi jak bęben w piersi.
Opiera się o bar, śmiejąc się z czegoś, w czym nie brałam udziału.
Aż do teraz.
Staję przed nim.
Spogląda w górę, uśmiech już się formuje, póki nie widzi mojej twarzy. Coś miga w jego oczach.
Nie przestaję. Sięgam po guziki kardiganu i zaczynam je rozpinać. Jeden. Dwa. Trzy. Ręce mi się trzęsą. Żołądek się przewraca.
Ale nie przestaję.
Chcę, żeby zobaczył.
Nie obelgę. Nie żart. Mnie.
Prawdziwą dziewczynę, którą tak ciągle niszczy.
Jego wyraz twarzy zmienia się natychmiast. Uśmiech znika. Szczęka się napina.
„Hej—” zaczyna, podchodząc, głos cichy i wściekły. „Co ty wyprawiasz?”
Śmieję się. Brzmi to na złamane. Niedbałe.
„Tego właśnie chciałeś?” bełkoczę. „Dobra zabawa? Wielkie odsłonięcie?”
Palce ślizgają mi się na ostatnim guziku.
Zanim zdążę całkiem zdjąć kardigan, on się rusza.
Szybko.
Chwyta oba jego końce i zaciąga mocno, dłonie ściskają stanowczo. Nie szorstko, ale też nie delikatnie. Jakby próbował coś naprawić, nie psując bardziej.
Jego twarz jest teraz tuż przy mojej.
Głos mu cichnie. „Nie rób tego.”
Mrugam, kręci mi się w głowie. Pokój przechyla się na bok. Tracę równowagę. I nagle moje palce zaplątują się w jego kurtkę, trzymam się, bo grawitacja już mi nie sprzyja.
„Chciałam ci tylko pokazać…” szepczę, głos mam gruby i drżący, „…że nie jestem tym, co powiedziałeś.”
I wtedy uginają mi się kolana.
Świat wiruje.
I upadam. Prosto na niego.
A on mnie łapie. Nie tak, jakby tego chciał.
Ale tak, jakby nie mógł inaczej.
Przesuń w górę, aby kontynuować