passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Aqua: The Pufferfish & The Prince - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

Aqua: The Pufferfish & The Prince

/

Rozdział 4

Rozdział 3: Pierwszy szyderczy uśmiech

Bryn nie tylko dała mi imię. Dała mi też coś, czego się nie spodziewałam: pracę.

„Potrzebuję pomocy” — powiedziała, zanurzona po łokcie w koszu pełnym poskładanych ręczników. „Brakuje nam ludzi, a Kieran jest mniej więcej tak przydatny jak poparzenie słoneczne.”

Tyle wystarczyło. Żadnych papierów, żadnych wyjaśnień, tylko pożyczony klips do dokumentów i plakietka z imieniem Aqua, wypisanym starannym pismem. I tak po prostu stałam się częścią personelu ośrodka. W pewnym sensie.

Teraz spędzam dni, sprzątając po cudzych wakacjach—uzupełniam ręczniki, dolewam kremów z filtrem, udaję, że nie widzę, gdy goście zerkają na mnie, a potem odwracają wzrok, jakbym nie pasowała do ich estetyki. W porządku. Nie pasuję.

Najgorsza część dnia zawsze przychodzi wcześnie: wejście Kierana.

Pojawia się tak, jakby był właścicielem tego miejsca—bo technicznie rzecz biorąc, jego rodzina rzeczywiście nim jest. A przynajmniej częściowo. Udziałowcy, szepnęła Bryn, przewracając oczami. Nie jest na liście płac, ale nie musi być. Dostaje wszystko za darmo: jedzenie, napoje, przestrzeń, uwagę. Cały ośrodek to jego plac zabaw, a reszta z nas to tylko rekwizyty w tle jego lata.

Jest piękny, w ten okropny, niewymuszony sposób. Złociste blond włosy, które nigdy nie wyglądają na tłuste, szczupłe ciało pełne kątów i cieni, opalona skóra, która promienieje nawet wtedy, gdy nic nie robi. Zawsze nosi rozpięte koszule, jakby został złapany w połowie rozbierania się, i stroje kąpielowe, które przylegają aż nazbyt idealnie.

I mnie nienawidzi.

„Zabłąkana orka” — rzucił dziś przelotnie, gdy z trudem pchałam wózek z napojami przez taras. Nawet się nie zatrzymał. Po prostu rzucił to za siebie jak granat i poszedł dalej, pozwalając, by wybuchło mi w piersi.

Nie musi się starać. Wystarczy, że celuje.

„Morska krowa.” „Plażowy blob.” „Pływająca katastrofa.” Bywa kreatywny, jeśli tylko chce.

Czasem się śmieję. Nie dlatego, że to zabawne, ale dlatego, że śmiech boli mniej niż płacz.

Może powinnam zacząć kolekcjonować te obelgi. Powiesić je jak dzieła sztuki. Rozdymka. Orka. Potwór. Oprawić je w myślach, żebym pamiętała, czego nie powinnam zapomnieć—że tu nie należę. Nigdy nie należałam.

Starannie się czymś zajmuję. Unikam luster. Unikam uwagi. Ale Finn nie pozwala mi zniknąć.

Składam ręczniki przy stanowisku zaopatrzenia, kiedy podchodzi z siatką do basenu zarzuconą na ramię i tym znajomym, absurdalnie życzliwym uśmiechem. Spogląda na stos, nad którym pracowałam.

„Masz już swój rytm,” mówi.

„Albo po prostu robię absolutne minimum,” mruczę.

„Cóż, twoje minimum i tak jest lepsze niż maksymalne wysiłki Kierana.”

Uśmiecham się, mimo woli, mało i sztywno. Łatwo się z nim rozmawia, co w pewien sposób tylko pogarsza sprawę. Jakby rozbrajał mnie celowo.

Opiera się o ścianę, z założonymi rękami, obserwując, jak goście pluskają się i dryfują. „Dobrze się zadomawiasz?”

Wzruszam ramionami. „Na tyle, na ile może się zadomowić ktoś bez tożsamości i z dorywczą robotą przy składaniu ręczników.”

Spogląda na mnie z boku. „Hej. Nie pozwól temu dupkowi wejść ci do głowy.”

Wiem, o kim mówi. Nawet nie musi wymieniać imienia.

„Och, jasne. To takie proste,” mówię, utrzymując lekki, sarkastyczny ton. „Wystarczy ściszyć głośność ludzkiego megafonu, który codziennie rano dba o to, żeby cały basen słyszał, jak wyglądam. Problem rozwiązany.”

Szczęka Finna się zaciska. „Robi to, bo się nudzi i jest niepewny siebie. Nie wierzy w ani jedno słowo tego.”

Kręcę głową, parskając. „Tak, cóż, nie myli się. Jestem gruba. Rozumiem to. On po prostu ma na to lepsze słowa niż ja.”

„Jezus, Aqua,” mruczy, odpychając się od ściany, by stanąć naprzeciw mnie. „To nie wszystko, czym jesteś.”

Patrzę na niego, serce mi wali. Mówi poważnie. Widzę to w jego oczach. Ale to do mnie nie dociera. Chcę w to uwierzyć. Po prostu... nie wiem jak.

„Zawsze byłam tą grubą,” mówię cicho. „Tą zbyt dużą. Tą, z której ludzie się śmieją, gdy myślą, że nie słyszę.”

„Nie jesteś zbyt dużą,” mówi. „Po prostu jesteś otoczona ludźmi, którzy są zbyt mali, by cię udźwignąć.”

To mnie ucisza.

Nie czeka na odpowiedź. Po prostu obdarza mnie jednym z tych miękkich, krzywych uśmiechów—jakby pozwalał mi coś zatrzymać—i odwraca się w stronę basenu.

Ale zanim odejdzie, woła przez ramię: „Przyjdziesz jutro na imprezę?”

Mrugam. „Jaką imprezę?”

„Rozpoczęcie sezonu dla gości. Ognisko, drinki, muzyka. Bryn zmusza mnie, żebym poszedł.”

Otwieram usta, żeby odmówić. Moim instynktem jest zawsze nie. Nie dla tłumów. Nie dla uwagi. Nie dla sukienek, które nie pasują, i ludzi, którzy będą się gapić. Ale Finn wciąż na mnie patrzy.

Przez sekundę, tylko jedną, zastanawiam się, jakby to było powiedzieć tak.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4: Impreza – Krok za daleko

„No dalej, będzie fajnie” – powiedziała Bryn, podskakując po pokoju jakbyśmy szykowały się na bal maturalny.

Rzuciłam jej spojrzenie, które mówiło mniej więcej: Wolałabym zjeść piasek.

Ona tylko się uśmiechnęła złośliwie. „Musisz się przewietrzyć. Trochę odetchnąć. Wyglądać szałowo. Zszokować ludzi.”

Zaśmiałam się – niezręcznie, pusto. „Tak, szokowanie ludzi to trochę moja specjalność.”

A jednak, oto jestem. Przed lustrem. Wpatruję się w siebie, jakbym próbowała znaleźć wersję siebie, której nie nienawidzę.

Sukienka, którą pożyczyła mi Bryn, jest... obcisła. Za bardzo. Jakby była uszyta dla kogoś innego – kogoś węższego, gładszego, łatwiejszego do oglądania. Kolor jest ładny. Oceaniczny błękit, miękki i połyskujący. Kiedyś marzyłam o takich sukienkach, kiedy oglądałam imprezy z brzegu fal. Ludzie tańczący pod sznurami świateł, wirujący w ramionach innych, jakby to coś znaczyło.

Wtedy wydawało mi się to magiczne. Wtedy myślałam, że może pewnego dnia będę jedną z nich.

A teraz? Czuję się jak oszustka wciśnięta w taftę.

Chwytam za kardigan i narzucam go na siebie, mocno opinając klatkę piersiową, jakby to mogło sprawić, że wszystko – moje ciało, mój strach, ten wieczór – stanie się mniejsze. Do ogarnięcia. Jeśli wystarczająco mocno będę udawać, może dziewczyna w lustrze to nie ja.

Hol wygląda jak z bajki, która eksplodowała. Światła wszędzie. Muzyka dudniąca z ukrytych głośników. Goście? Modelki. Wszyscy opaleni, wyrzeźbieni, promieniejący. Jakby wszyscy wypełzli z tego samego filtru na Instagramie.

Trzymam się ścian, pocę się pod swetrem, udając swobodę, chociaż ledwo powstrzymuję nudności. Dostaję kilka spojrzeń. Nikt nic nie mówi, ale czuję to. Te spojrzenia. Ciche szepty. To spojrzenie, które mówi: co ona tu robi?

I wtedy go słyszę.

Oczywiście, że to on.

Głos Kierana przecina muzykę jak bicz.

„No patrzcie, jak ktoś próbował zapakować piłkę plażową na prezent. Ale sweter ładny.”

Śmiech rozlega się wokół – ostry, fałszywy, odbijający się echem w mojej głowie. Twarz mi płonie. Palce zaciskają się na rękawie kardiganu tak mocno, że aż bieleją kostki. Zastygam, marząc o niewidzialności. Marząc o morzu.

Szybko mrugam, szczęka spięta, próbuję się nie rozsypać.

A potem – Finn.

Nie mówi ani słowa. Po prostu pojawia się obok mnie i podaje mi drinka, cicho i pewnie, jakby wiedział, że potrzebuję wyjścia, ale nie chce robić sceny.

Kiwnęłam głową. Wdzięczna. Trzęsąca się.

I wtedy wypijam go duszkiem.

Zły pomysł.

Piecze natychmiast. Ostre, musujące. Ledwo zdążam nabrać powietrza, zanim sięgam po kolejnego.

Drugi drink wchodzi łatwiej.

Za łatwo.

Nagle pokój ma miękkie kontury. Jak akwarela. Jak rozmazanie.

Ból wciąż jest, ale przytłumiony. Jakby ktoś ściszył głośność moich myśli.

I wtedy decyduję.

Jeśli Kieran chce show, dam mu show.

Odsuwam się od ściany, nogi cięższe niż się spodziewałam. Ludzie podnoszą wzrok, gdy idę przez pokój, sukienka ciągnie się w złych miejscach, a serce wali mi jak bęben w piersi.

Opiera się o bar, śmiejąc się z czegoś, w czym nie brałam udziału.

Aż do teraz.

Staję przed nim.

Spogląda w górę, uśmiech już się formuje, póki nie widzi mojej twarzy. Coś miga w jego oczach.

Nie przestaję. Sięgam po guziki kardiganu i zaczynam je rozpinać. Jeden. Dwa. Trzy. Ręce mi się trzęsą. Żołądek się przewraca.

Ale nie przestaję.

Chcę, żeby zobaczył.

Nie obelgę. Nie żart. Mnie.

Prawdziwą dziewczynę, którą tak ciągle niszczy.

Jego wyraz twarzy zmienia się natychmiast. Uśmiech znika. Szczęka się napina.

„Hej—” zaczyna, podchodząc, głos cichy i wściekły. „Co ty wyprawiasz?”

Śmieję się. Brzmi to na złamane. Niedbałe.

„Tego właśnie chciałeś?” bełkoczę. „Dobra zabawa? Wielkie odsłonięcie?”

Palce ślizgają mi się na ostatnim guziku.

Zanim zdążę całkiem zdjąć kardigan, on się rusza.

Szybko.

Chwyta oba jego końce i zaciąga mocno, dłonie ściskają stanowczo. Nie szorstko, ale też nie delikatnie. Jakby próbował coś naprawić, nie psując bardziej.

Jego twarz jest teraz tuż przy mojej.

Głos mu cichnie. „Nie rób tego.”

Mrugam, kręci mi się w głowie. Pokój przechyla się na bok. Tracę równowagę. I nagle moje palce zaplątują się w jego kurtkę, trzymam się, bo grawitacja już mi nie sprzyja.

„Chciałam ci tylko pokazać…” szepczę, głos mam gruby i drżący, „…że nie jestem tym, co powiedziałeś.”

I wtedy uginają mi się kolana.

Świat wiruje.

I upadam. Prosto na niego.

A on mnie łapie. Nie tak, jakby tego chciał.

Ale tak, jakby nie mógł inaczej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5: Skutki

Impreza jest duchem, którego nie mogę się pozbyć.

Nawiedza tył moich powiek, migocząc za każdym razem, gdy mrugam. Głos Kierana przecina mnie jak ostrze. Mój kardigan zsuwający się z ramion. Błysk jego twarzy, kiedy mnie złapał. Nie śmiał się. Nie kpił. Po prostu... szczęka zaciśnięta, wściekły.

To była złość? Obrzydzenie?

Litość?

Cokolwiek to było, żeruje mi w głowie przez całą noc. Sen nie miał szans. Przewracałam się z boku na bok godzinami, tonąc we wspomnieniu każdego śmiechu, każdego spojrzenia, każdej sekundy ciszy po tym, jak wpadłam na niego jak jakaś smutna, pijana klisza.

Rano czuję się jak przeżute drewno wyrzucone przez morze.

Wleczę się na dół, mając nadzieję przemknąć niezauważona, może zniknąć w jakimś zapomnianym kącie przy basenie.

Nie mam tyle szczęścia.

Finn dostrzega mnie z połowy trawnika, w rękach dwie lemoniady i ten sam głupi, złotouchy uśmiech, jakby na świecie nie mogło się dziać nic złego.

— Hej! Przeżyłaś. To dobry znak.

Jęczę. — Ledwo. Jestem prawie pewna, że jestem martwa w środku.

Śmieje się, podając mi napój. — Spoko. Czyli po prostu zwykły klimat martwej dziewczyny, nic dramatycznego.

Uśmiecham się naprawdę — mało, sztywno, ale szczerze. On to ułatwia. Kiedy Finn na mnie patrzy, nie czuję się jak żart, który widzą inni. Nie czuję się jak pointa.

Ale wszechświat nie pozwala mi nawet na tę chwilę.

Powietrze się zmienia. Zimny dreszcz na karku.

I wtedy on tam jest.

Kieran.

Opiera się o słupek jakby był częścią architektury. Koszula rozpięta do połowy, oczy ostre, nieprzeniknione. Jest za blisko. Zbyt intensywnie. Serce mi wali.

Uśmiech Finna gaśnie na moment.

Kieran patrzy prosto na mnie i temperatura spada.

— Już trzeźwa, rozdymko? — mówi głośno i swobodnie. Zbyt swobodnie. — Czy mamy trzymać kardigany pod kluczem, tak na wszelki wypadek?

Te słowa uderzają jak policzek. Moje palce zaciskają się na lemoniadzie.

Powiedział to specjalnie głośno. Żeby wszyscy usłyszeli.

Finn robi krok do przodu. — Serio, Kieran? Nie masz nic lepszego do roboty niż znęcać się nad dziewczyną, która już miała ciężką noc?

Kieran wzrusza ramionami, niewzruszony. — Och, przepraszam. Zraniłem jej uczucia? Może następnym razem pokaże coś komuś, kogo to w ogóle obchodzi.

Wzdrygam się. Policzki płoną. Gardło mi się zaciska.

Szczęka Finna się napina. — Nie możesz się tak do niej odzywać.

Po tych słowach zapada cisza. Finn stoi już między nami, pięści zaciśnięte przy bokach, ale Kieran nawet na niego nie patrzy.

Patrzy na mnie.

Jakbym była czymś, czego nie potrafi rozgryźć. Czymś, co go irytuje, bo nie zna odpowiedzi.

Jego wzrok jest zimniejszy niż ocean.

Powinnam być wściekła. Powinnam coś powiedzieć — cokolwiek. Ale słowa znowu się ukryły, zakopane głęboko pod wstydem, wściekłością i czymś jeszcze gorszym.

Czymś, czego nie powinno tam być.

Bo nie chcę tylko, żeby przestał.

Chcę, żeby to powiedział naprawdę.

Chcę, żeby spojrzał na mnie i nie widział żartu.

Boże, nienawidzę się za to.

Kieran parska, odrywa się od słupka jakby był znudzony. — Nieważne. Postaraj się nie potknąć o własny dramat.

Odchodzi, nie czekając na odpowiedź, zostawiając za sobą ciszę, która przygniata mi klatkę piersiową.

Finn odwraca się do mnie, brwi zmarszczone. — Wszystko w porządku?

Nie.

— Tak — odpowiadam.

— Nie musisz słuchać ani słowa, które mówi.

Kiwnęłam głową, nie ufając swojemu głosowi.

— On po prostu — Finn wzdycha. — Kieran. Zawsze taki był. Nie potrafi być w porządku, chyba że chce zaimponować komuś bogatszemu.

Parskam śmiechem, co wywołuje u niego uśmiech. Ale mój śmiech szybko gaśnie.

Bo nadal czuję wzrok Kierana.

Mruczę coś o sprawdzeniu stacji z ręcznikami i zmykam, zanim Finn zdąży zaproponować, że pójdzie ze mną.

Kiedy odchodzę, serce wali mi w piersi jakby chciało mnie ostrzec.

Nie wiem, kogo teraz bardziej się boję — Kierana czy siebie samej.

Bo kiedy tak na mnie patrzył?

Nie czułam, że mnie wyśmiewa.

Czułam, że jest wściekły. Że jest zazdrosny. Że to ma znaczenie.

I to sprawia, że boli mnie klatka piersiowa.

To sprawia, że siebie nienawidzę.

— Przestań, Aqua — szepczę pod nosem. — To tylko facet, który uważa cię za żart. Pamiętasz?

Ale tamto spojrzenie?

Tego też nie umiem przestać pamiętać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Aqua: The Pufferfish & The Prince

Aqua: The Pufferfish & The Prince

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa