Słońce jest wysoko i leniwe, rozlewając ciepło na wszystko jak miód. Bryn i ja siedzimy pod dużą, pasiastą parasolką z topniejącymi lodami na patyku i piaskiem na stopach, obserwując, jak świat udaje, że jest idealny.
Powinnam czuć się zrelaksowana.
Nie czuję.
Bo Finn jest tam, przy wieży ratowników, bez koszulki, skąpany w słońcu, rzuca frisbee z dwójką dzieci, jakby był żywą reklamą lata. Jego skóra jest opalona, włosy rozczochrane akurat na tyle, by wyglądały, jakby tak miało być, a kiedy się śmieje, to taki śmiech, że ludzie się odwracają i uśmiechają, nawet nie wiedząc czemu.
Jest przystojny. To oczywiste. Każdy, kto ma puls, by to zauważył.
Ale ja? Ja zauważam — i potem... nic.
Żadnych motyli. Żadnych miękkich kolan. Żadnej muzyki w głowie.
Tylko podziw. Jak dla sztuki. Bezpieczny dystans.
Powinno być inaczej. Jest miły. Jest bezpieczny. Rozmawia ze mną jak z człowiekiem, jakby nie uważał mnie za żart chodzący w pożyczonym ciele. A mimo to czuję... nic.
Nie tak jak—
Bryn przerywa mi myśl.
„Jakieś przebłyski?” pyta, oblizując sok pomarańczowy z kciuka.
„Co?”
„Twoja pamięć,” mówi, rzucając mi szybkie, boczne spojrzenie. „Coś wraca?”
Zawieszam się. Kłamstwo już czai się w gardle.
Bo tak — rzeczy wracają.
Małe kawałki. Śliskie fragmenty stamtąd, skąd pochodzę. Zimna, słona woda. Połysk koralowca. Moje siostry — albo dziewczyny, które kiedyś czuły się jak siostry — krążące wokół mnie, śmiejące się. Ukłucie słowa „rozdymka” odbijającego się przez wodę. Pamiętam, jak odchodziłam. Pamiętam, dlaczego uciekłam. Pamiętam, jak to było wreszcie wynurzyć się na powierzchnię i nie oglądać się za siebie.
I pamiętam, co musiałam oddać, żeby to zrobić.
Ale nie mogę jej tego powiedzieć.
Więc robię to, w czym coraz lepiej się odnajduję.
Zamykam oczy i kłamię.
„Nie. Nic.”
Patrzy na mnie przez chwilę, jakby widziała przez wszystko. Ale Bryn jest dobra. Odpuszcza.
„Finn był dla mnie miły,” mówię szybko, zmieniając temat. „To... fajne.”
„Miły?” powtarza, uśmiechając się z przekąsem. „Jest słodki. I zdecydowanie mu się podobasz.”
Śmieję się. Nie dlatego, że to śmieszne — to tak absurdalne, że nie umiem inaczej. „Tak, jasne. Na pewno umiera z chęci, by spotykać się z dziewczyną, która chowa się pod za dużymi kardiganami i poci się przy każdym publicznym wystąpieniu.”
„Jesteś niedorzeczna,” mówi, szturchając mnie łokciem. „Nie widzisz siebie jasno.”
„Nie. Widzę siebie zbyt jasno. I to jest problem.”
Mówię to płasko, ale mój głos łamie się na końcach. Ona nie dyskutuje. Wie, że lepiej nie próbować.
Cisza rozciąga się między nami, ciepła i lepka, aż coś się zmienia.
To nie bryza. Nie światło.
To ja.
Moja skóra mrowi, zanim jeszcze podnoszę wzrok.
I wtedy go widzę.
Kieran.
Opiera się o balustradę tarasu, okulary przeciwsłoneczne skrywają oczy, wyraz twarzy nieczytelny. Też bez koszulki — oczywiście — a jego ciało jest szczupłe i wyrzeźbione, jakby nigdy nie musiał się starać. Usta układają mu się w ten leniwy grymas, ten, który mówi, że już zdecydował, że jest od ciebie lepszy, i czeka tylko, aż to zrozumiesz.
Czuję, jak żołądek mi opada.
Nie tak jak z Finnem.
To gorzej. To ostre. Ciężkie. Fizyczne.
Nienawidzę tego.
Nienawidzę, jak moje ciało reaguje, zanim mózg zdąży zakwestionować to przyciąganie. Nienawidzę, że chcę wiedzieć, co myśli, kiedy patrzy na mnie w ten sposób — jakbym była czymś pomiędzy zagadką a zagrożeniem pożarowym.
Bryn podąża za moim spojrzeniem. „A ten?”
Wypuszczam powietrze powoli. „Wolałby się utopić, niż mnie polubić.”
Unosi brew, niewzruszona.
„Nie przesadzam,” mówię. „Jestem jego ulubioną obelgą. Osobistą godziną komedii. Gdyby jutro potrąciła mnie łódka, pewnie świętowałby.”
„Pewna?” pyta. „Bo patrzy na ciebie często.”
„No tak, ale rekiny też.”
Uśmiecha się z przekąsem, ale nic nie mówi. Po prostu zlizuje resztki loda i wyciera ręce w serwetkę.
A potem to mówi. Cicho. Zbyt cicho.
„Czasem chłopcy mówią najgorsze rzeczy, kiedy czują najwięcej.”
Jęczę, jakby mnie coś zabolało fizycznie. „Błagam, nie zaczynaj. Zwłaszcza o nim.”
„Ale—”
„Nie,” przerywam jej. „Takie myślenie kończy się pisaniem smutnych wierszy o drugiej w nocy. Kieran nic do mnie nie czuje. On czuje coś na mój temat. To nie to samo.”
Bryn nie kłóci się ze mną. Po prostu patrzy na mnie tym irytującym, cichym, mądrym wzrokiem.
I tak, zerkam znowu. Zniknął. Tak po prostu. Taras pusty. Jakby zniknął w tej samej chwili, kiedy zaczęłam się zastanawiać.
Wzdycham, wycierając lepkie ręce w serwetkę, choć i tak nie pomaga.
„On nie jest... taki,” mówię cicho. „Cokolwiek czuje, to nie dotyczy mnie.”
Bryn wzrusza ramionami. „Może nie. A może po prostu nie wie, co z tym zrobić.”
Kręcę głową. „A może powinnam przestać przejmować się tym, co sądzi o mnie facet, który nazywa mnie potworem morskim.”
Uśmiecha się szeroko. „Też ważne.”
Siedzimy jeszcze chwilę, pozwalając słońcu spływać po ramionach, a falom zabierać nasze słowa.
Ale nawet gdy próbuję się z nią śmiać, to uczucie nie znika.
Spojrzenie Kierana.
Skręt w żołądku.
Ta część mnie, która nienawidzi tego, jak bardzo chce, żeby zobaczył coś innego, gdy na mnie patrzy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wracam z zamrażarki w lobby, trzymając dwa lody na patyku, a zimne powietrze wciąż przykleja się do moich ramion. Bryn chciała jeszcze jednego, a ja nie zamierzałam odmówić. Nie po tym, jak mój lód rozpuścił się do połowy na moim nadgarstku dziesięć minut temu.
Słońce wciąż świeci, a ścieżka prowadząca do naszego parasola jest wyłożona głosami, opalonymi kończynami i perfekcyjnym plażowym chaosem. Połowicznie to wszystko ignoruję, kiedy skręcam za róg i—
Bam.
Wpadam prosto na kogoś.
Oboje się plączemy, wykonujemy ten niezręczny taniec w lewo i prawo, próbując się minąć, ale ostatecznie znów stajemy sobie na drodze. W końcu on się zatrzymuje i głośno wzdycha, jakbym była najbardziej męczącą rzeczą, jaką kiedykolwiek spotkał.
Oczywiście. To Kieran.
„Uważaj,” mruczy, strzepując niewidzialny kurz ze swoich szortów, jakbym go fizycznie skaziła.
Marszczę brwi i cofam się, starając się nie upuścić lodów. „To ty na mnie wpadłeś.”
Ignoruje to. Jego okulary przeciwsłoneczne zsuwają się na tyle, że widzę błysk jego oczu.
A potem, zupełnie jakby to była najzwyklejsza rzecz na świecie, pyta:
„Idziesz jutro na festiwal?”
Mrugam. Co?
To pytanie wydaje się... nie na miejscu. Jego ton nie brzmi kpiąco—jeszcze. Jest dziwna pauza, jakby naprawdę czekał na odpowiedź.
Ale mój mózg już szykuje się na cios.
„Po co?” rzucam ostro. „Żebyś mógł mnie znowu upokorzyć przy większej liczbie ludzi?”
Jego szczęka się zaciska. Oczy uciekają w bok. Przez jedną malutką, absurdalną sekundę, wygląda niemal jakby... miał wątpliwość.
Ale to znika.
Parska, znów cały ostry. „Nieważne. Głupie pytanie. Oczywiście, że idziesz. To jedyne miejsce, gdzie możesz udawać, że ktoś mógłby cię chcieć.”
No i jest.
Prosto w brzuch.
Zamieram. Lody topią się między moimi palcami, zapomniane. Otwieram usta—i zamykam je z powrotem. Nie mam nawet riposty. Ten cios był zbyt celny.
Odwracam się i odchodzę, zanim zobaczy, jak opada mi twarz. Serce wali, jakby chciało się wyrwać. Zanim znów docieram pod parasol, trzęsę się.
Bryn dostrzega mnie i natychmiast siada prosto.
Nie odzywam się.
Po prostu rzucam lody na stół, wczołguję się do pokoju za nią i zaczynam płakać. Nie ładnie. Nie delikatnie, jak w telewizji.
Płaczę brzydko, szlochając, roztrzęsiona, rozmazana.
Ona nie pyta.
Po prostu wciąga mnie do swojego pokoju, zamyka drzwi i chwyta swoją kosmetyczkę jak broń.
„Jutro idziesz na ten festiwal,” mówi stanowczo i spokojnie, „i będziesz wyglądać jak bogini.”
Pociągam nosem. „Makijaż nie naprawi tłuszczu.”
Ona nawet nie mruga. „Nie. Ale może ci przypomnieć, że zasługujesz, by błyszczeć.”
Siadam na łóżku, oklapnięta, pociągając nosem, gdy ona rozkłada się przed lustrem. „Nie musisz—”
„ Chcę ,” przerywa mi stanowczo. „I nie idziemy w subtelność. Lecimy z grubej rury.”
Wskazuje, żebym usiadła na krześle. Ruszam powoli, moje nogi są ciężkie, a serce wciąż boli. Bryn delikatnie unosi mi podbródek, ścierając resztki łez rękawem.
A potem zaczyna.
Jej dłonie są miękkie, ale skupienie ostre jak brzytwa. Cień z brokatem na powiekach—różowe złoto i blask. Ostre, podkreślone kreski. Rzęsy, które naprawdę sprawiają, że wyglądam na obudzoną. Muska róż na kościach policzkowych, ciepły bronzer na czole. Potem podnosi dwa szminki i pyta: „Czerwień mordercy czy wojenny róż?”
Wskazuję na czerwień.
Uśmiecha się szeroko. „Dobry wybór.”
Spoglądam na siebie w lustrze raz.
I jeszcze raz.
Powietrze zatrzymuje się w moim gardle.
Nie poznaję jej—tej dziewczyny, która patrzy na mnie z lustra. Ale nie mogę przestać się patrzeć.
Moja skóra, zwykle nierówna i zaczerwieniona, teraz promienieje. Nie sztucznie—naprawdę. Bryn zrobiła jakąś magię podkładem, rozświetlaczem i czymś jeszcze, co zamazało każdą wściekłą niepewność, którą zwykle noszę jak plecak. Moje policzki są miękkie, zaróżowione, jakby pocałowane przez coś delikatnego, a nie spalone słońcem. Usta są odważne, głęboko czerwone, jakbym miała coś do powiedzenia i śmiałabym komuś zabronić.
A moje oczy—ojej.
Moje oczy to cały sztorm.
Obrysowane lśniącym różowym złotem, wydłużone idealnie ostrą kreską, przez co wyglądają kocio, skośnie, intensywnie. Rzęsy długie i ciemne, wachlarzowate, trzepoczą przy każdym mrugnięciu, jakbym była w zwolnionym tempie. Brokat na powiekach łapie światło przy każdym ruchu, nie przesadnie, tylko tyle, żeby powiedzieć jestem tu .
Moje włosy—zwykle oklapnięte i uparte—zostały upięte do połowy w niechlujny, pełny objętości splot, luźne pasma celowo okalają twarz. Kosmyki opadające wokół policzków łagodzą okrągłość, której zawsze nie znosiłam, a teraz wyglądają, jakby były tu z zamysłem. Nawet ładnie.
Moje ciało się nie zmieniło. Wciąż jestem sobą. Nadal mam okrągły brzuch i mocne uda. Ale czarna sukienka pożyczona od Bryn otula moją talię w odpowiednim miejscu, lekko rozkloszowuje się na biodrach, przez co czuję się miękko, niemal romantycznie. Materiał nie jest obcisły—on po prostu pasuje , jakby był uszyty dla mnie, a nie tej wyimaginowanej mnie, którą zawsze próbuję się stać.
To wszystko jest dzikie. Dramatyczne. Przesadne.
I przez jedną bezdechową sekundę—nie wyglądam jak żart.
Wyglądam jak dziewczyna, która wie, kim jest.
Jak dziewczyna, którą ktoś mógłby chcieć zobaczyć, jak wchodzi do pokoju.
Nie piękna. Nie idealna. Ale przyciągająca uwagę.
Obecna.
Łzy wracają, ale szybko je odganiam. Dziś już wystarczająco płakałam.
Bryn pojawia się za mną w lustrze, ramiona skrzyżowane, podbródek uniesiony, jak dumna stylistka podziwiająca swoje dzieło.
„Cholera,” mówi. „Jestem dobra.”
Śmieję się—cicho, drżącym głosem. „To jest… dużo.”
„Tak,” mówi, stając obok mnie. „Potrzebowałaś dużo.”
Znów patrzę na siebie. Już nie tak jak kiedyś, wytykając każdą wadę, każdą fałdkę, każdą krzywiznę, której nie powinno być. Po prostu patrzę. Chłonę. Akceptuję.
„Nie wyglądam jak ktoś, z kogo można się śmiać,” szepczę.
„Nie,” mówi Bryn, jej głos teraz jeszcze pewniejszy. „Wyglądasz jak ktoś, z kim będą musieli się liczyć.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Festiwal Morza lśni, jakby został zanurzony w magii.
Szeregi świateł wiją się przez deptak, skąpając wszystko w miękkim, żółtym blasku. Muzyka rozbrzmiewa z każdego zakamarka—gdzieś pomiędzy nostalgią a chaosem. Śmiech wzbiera ponad stukot butelek z lemoniadą, huk fal, brzęczenie diabelskiego młyna, który obraca się powoli i jednostajnie na tle zmierzchu.
To piękne.
I po raz pierwszy nie czuję, że muszę się przed tym chować.
Dziś nie jestem niewidzialna. Bryn o to zadbała.
Ludzie zerkają na mnie, gdy przechodzę, nie z osądem—ale z czymś innym. Z ciekawością. Zdziwieniem. Może nawet z zainteresowaniem. Staram się tego nie roztrząsać.
„Idź, baw się dobrze,” mówi Bryn, szturchając mnie ramieniem. „Już wygrałaś ten wieczór.”
Uśmiecham się do niej lekko, jedną ręką wygładzając czarną sukienkę, którą kazała mi założyć. Już mam coś powiedzieć, gdy przez tłum przebija się głos.
„Aqua!”
To Finn.
Podbiega, lekko zdyszany i złocisty, włosy trochę rozwiane wiatrem, koszula opina się na wszystkich właściwych miejscach. Jego uśmiech uderza mnie ciepłem, z którym nie wiem, co zrobić.
„Wyglądasz niesamowicie,” mówi.
Śmieję się i odwracam wzrok, zawstydzona, ale zadowolona. „Musisz to mówić.”
„Nie,” odpowiada swobodnie. „Mówię to, co myślę.”
Wskazuje na diabelski młyn, który teraz mieni się czerwonymi i niebieskimi światłami. „Byłaś kiedyś na czymś takim?”
Kręcę głową, strzepując brokat z policzka. „Nie. Nigdy nie miałam okazji.”
„To muszę być twoim pierwszym,” uśmiecha się szeroko. „To praktycznie rytuał przejścia.”
Rumienię się, co jest głupie, ale i tak się dzieje. Finn jest łatwy. Za łatwy. A ja potrzebuję czegoś takiego—czegoś, przy czym nie boli mnie serce, gdy tylko stoję obok.
I wtedy to słyszę.
Ten głos.
„Nie pójdziesz z nim.”
Oboje odwracamy się jednocześnie. I tam jest.
Kieran, stojący zaledwie kilka kroków dalej, jakby był tam przez cały czas, obserwując. Bez ostrzeżenia. Bez zapowiedzi. Po prostu tam, w ciemnej kurtce, z rękami w kieszeniach, z zaciśniętą szczęką.
Jego oczy są skierowane na mnie, nie na Finna.
I wszelki spokój, który czułam, ulatuje.
Finn odwraca się powoli, jego uśmiech stygnie. „Zazdrość ci nie pasuje, Kieran.”
Kieran śmieje się, jeden krótki oddech, bez cienia humoru. „To nie zazdrość. Próbuję ją powstrzymać, żeby znowu się nie ośmieszyła.”
Żołądek mi się zaciska.
Finn podchodzi bliżej, teraz spięty. „Serio? O co ci właściwie chodzi?”
„O co mi chodzi,” mówi Kieran, tonem zimniejszym niż wiatr znad wody, „to to, że nie chcę, żeby znowu zrobiła scenę. Wyobrażasz sobie, jakby diabelski młyn się przewrócił?”
Wtedy coś we mnie pęka.
Zaciskam pięści. „Wiesz co, Kieran? Przynajmniej Finn nie wstydzi się stać koło mnie. Ty zachowujesz się, jakbyś mnie nienawidził, a nie możesz przestać na mnie patrzeć. Dlaczego?”
Zastyga.
Przez ułamek sekundy nie mówi nic. Nie rusza się. Po prostu gapi się na mnie, jakbym wyciągnęła mu grunt spod nóg.
„Patrzę na ciebie, bo…” zaczyna, głos nagle cichy—prawdziwy, może. Coś miga na jego twarzy. Coś szczerego.
Ale potem to zabija.
Miękkość znika. Powraca drwina.
„Bo kto by na ciebie nie patrzył?” mówi, każde słowo jak nóż. „Jesteś po prostu ogromna .”
Czas staje. Świat się zawęża, a moja ręka rusza, zanim zdążę ją powstrzymać.
Trzask.
Dźwięk odbija się echem, czysty i ostry. Ludzie się odwracają. Ktoś wzdycha zaskoczony.
Kieran cofa się, policzek płonie czerwienią, oczy szeroko otwarte.
Nie daję mu szansy powiedzieć ani słowa więcej.
Przesuń w górę, aby kontynuować