passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Aqua: The Pufferfish & The Prince - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

Aqua: The Pufferfish & The Prince

/

Rozdział 6

Rozdział 5: Skutki

Impreza jest duchem, którego nie mogę się pozbyć.

Nawiedza tył moich powiek, migocząc za każdym razem, gdy mrugam. Głos Kierana przecina mnie jak ostrze. Mój kardigan zsuwający się z ramion. Błysk jego twarzy, kiedy mnie złapał. Nie śmiał się. Nie kpił. Po prostu... szczęka zaciśnięta, wściekły.

To była złość? Obrzydzenie?

Litość?

Cokolwiek to było, żeruje mi w głowie przez całą noc. Sen nie miał szans. Przewracałam się z boku na bok godzinami, tonąc we wspomnieniu każdego śmiechu, każdego spojrzenia, każdej sekundy ciszy po tym, jak wpadłam na niego jak jakaś smutna, pijana klisza.

Rano czuję się jak przeżute drewno wyrzucone przez morze.

Wleczę się na dół, mając nadzieję przemknąć niezauważona, może zniknąć w jakimś zapomnianym kącie przy basenie.

Nie mam tyle szczęścia.

Finn dostrzega mnie z połowy trawnika, w rękach dwie lemoniady i ten sam głupi, złotouchy uśmiech, jakby na świecie nie mogło się dziać nic złego.

— Hej! Przeżyłaś. To dobry znak.

Jęczę. — Ledwo. Jestem prawie pewna, że jestem martwa w środku.

Śmieje się, podając mi napój. — Spoko. Czyli po prostu zwykły klimat martwej dziewczyny, nic dramatycznego.

Uśmiecham się naprawdę — mało, sztywno, ale szczerze. On to ułatwia. Kiedy Finn na mnie patrzy, nie czuję się jak żart, który widzą inni. Nie czuję się jak pointa.

Ale wszechświat nie pozwala mi nawet na tę chwilę.

Powietrze się zmienia. Zimny dreszcz na karku.

I wtedy on tam jest.

Kieran.

Opiera się o słupek jakby był częścią architektury. Koszula rozpięta do połowy, oczy ostre, nieprzeniknione. Jest za blisko. Zbyt intensywnie. Serce mi wali.

Uśmiech Finna gaśnie na moment.

Kieran patrzy prosto na mnie i temperatura spada.

— Już trzeźwa, rozdymko? — mówi głośno i swobodnie. Zbyt swobodnie. — Czy mamy trzymać kardigany pod kluczem, tak na wszelki wypadek?

Te słowa uderzają jak policzek. Moje palce zaciskają się na lemoniadzie.

Powiedział to specjalnie głośno. Żeby wszyscy usłyszeli.

Finn robi krok do przodu. — Serio, Kieran? Nie masz nic lepszego do roboty niż znęcać się nad dziewczyną, która już miała ciężką noc?

Kieran wzrusza ramionami, niewzruszony. — Och, przepraszam. Zraniłem jej uczucia? Może następnym razem pokaże coś komuś, kogo to w ogóle obchodzi.

Wzdrygam się. Policzki płoną. Gardło mi się zaciska.

Szczęka Finna się napina. — Nie możesz się tak do niej odzywać.

Po tych słowach zapada cisza. Finn stoi już między nami, pięści zaciśnięte przy bokach, ale Kieran nawet na niego nie patrzy.

Patrzy na mnie.

Jakbym była czymś, czego nie potrafi rozgryźć. Czymś, co go irytuje, bo nie zna odpowiedzi.

Jego wzrok jest zimniejszy niż ocean.

Powinnam być wściekła. Powinnam coś powiedzieć — cokolwiek. Ale słowa znowu się ukryły, zakopane głęboko pod wstydem, wściekłością i czymś jeszcze gorszym.

Czymś, czego nie powinno tam być.

Bo nie chcę tylko, żeby przestał.

Chcę, żeby to powiedział naprawdę.

Chcę, żeby spojrzał na mnie i nie widział żartu.

Boże, nienawidzę się za to.

Kieran parska, odrywa się od słupka jakby był znudzony. — Nieważne. Postaraj się nie potknąć o własny dramat.

Odchodzi, nie czekając na odpowiedź, zostawiając za sobą ciszę, która przygniata mi klatkę piersiową.

Finn odwraca się do mnie, brwi zmarszczone. — Wszystko w porządku?

Nie.

— Tak — odpowiadam.

— Nie musisz słuchać ani słowa, które mówi.

Kiwnęłam głową, nie ufając swojemu głosowi.

— On po prostu — Finn wzdycha. — Kieran. Zawsze taki był. Nie potrafi być w porządku, chyba że chce zaimponować komuś bogatszemu.

Parskam śmiechem, co wywołuje u niego uśmiech. Ale mój śmiech szybko gaśnie.

Bo nadal czuję wzrok Kierana.

Mruczę coś o sprawdzeniu stacji z ręcznikami i zmykam, zanim Finn zdąży zaproponować, że pójdzie ze mną.

Kiedy odchodzę, serce wali mi w piersi jakby chciało mnie ostrzec.

Nie wiem, kogo teraz bardziej się boję — Kierana czy siebie samej.

Bo kiedy tak na mnie patrzył?

Nie czułam, że mnie wyśmiewa.

Czułam, że jest wściekły. Że jest zazdrosny. Że to ma znaczenie.

I to sprawia, że boli mnie klatka piersiowa.

To sprawia, że siebie nienawidzę.

— Przestań, Aqua — szepczę pod nosem. — To tylko facet, który uważa cię za żart. Pamiętasz?

Ale tamto spojrzenie?

Tego też nie umiem przestać pamiętać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6: Co dziewczyny mówią w świetle słońca

Słońce jest wysoko i leniwe, rozlewając ciepło na wszystko jak miód. Bryn i ja siedzimy pod dużą, pasiastą parasolką z topniejącymi lodami na patyku i piaskiem na stopach, obserwując, jak świat udaje, że jest idealny.

Powinnam czuć się zrelaksowana.

Nie czuję.

Bo Finn jest tam, przy wieży ratowników, bez koszulki, skąpany w słońcu, rzuca frisbee z dwójką dzieci, jakby był żywą reklamą lata. Jego skóra jest opalona, włosy rozczochrane akurat na tyle, by wyglądały, jakby tak miało być, a kiedy się śmieje, to taki śmiech, że ludzie się odwracają i uśmiechają, nawet nie wiedząc czemu.

Jest przystojny. To oczywiste. Każdy, kto ma puls, by to zauważył.

Ale ja? Ja zauważam — i potem... nic.

Żadnych motyli. Żadnych miękkich kolan. Żadnej muzyki w głowie.

Tylko podziw. Jak dla sztuki. Bezpieczny dystans.

Powinno być inaczej. Jest miły. Jest bezpieczny. Rozmawia ze mną jak z człowiekiem, jakby nie uważał mnie za żart chodzący w pożyczonym ciele. A mimo to czuję... nic.

Nie tak jak—

Bryn przerywa mi myśl.

„Jakieś przebłyski?” pyta, oblizując sok pomarańczowy z kciuka.

„Co?”

„Twoja pamięć,” mówi, rzucając mi szybkie, boczne spojrzenie. „Coś wraca?”

Zawieszam się. Kłamstwo już czai się w gardle.

Bo tak — rzeczy wracają.

Małe kawałki. Śliskie fragmenty stamtąd, skąd pochodzę. Zimna, słona woda. Połysk koralowca. Moje siostry — albo dziewczyny, które kiedyś czuły się jak siostry — krążące wokół mnie, śmiejące się. Ukłucie słowa „rozdymka” odbijającego się przez wodę. Pamiętam, jak odchodziłam. Pamiętam, dlaczego uciekłam. Pamiętam, jak to było wreszcie wynurzyć się na powierzchnię i nie oglądać się za siebie.

I pamiętam, co musiałam oddać, żeby to zrobić.

Ale nie mogę jej tego powiedzieć.

Więc robię to, w czym coraz lepiej się odnajduję.

Zamykam oczy i kłamię.

„Nie. Nic.”

Patrzy na mnie przez chwilę, jakby widziała przez wszystko. Ale Bryn jest dobra. Odpuszcza.

„Finn był dla mnie miły,” mówię szybko, zmieniając temat. „To... fajne.”

„Miły?” powtarza, uśmiechając się z przekąsem. „Jest słodki. I zdecydowanie mu się podobasz.”

Śmieję się. Nie dlatego, że to śmieszne — to tak absurdalne, że nie umiem inaczej. „Tak, jasne. Na pewno umiera z chęci, by spotykać się z dziewczyną, która chowa się pod za dużymi kardiganami i poci się przy każdym publicznym wystąpieniu.”

„Jesteś niedorzeczna,” mówi, szturchając mnie łokciem. „Nie widzisz siebie jasno.”

„Nie. Widzę siebie zbyt jasno. I to jest problem.”

Mówię to płasko, ale mój głos łamie się na końcach. Ona nie dyskutuje. Wie, że lepiej nie próbować.

Cisza rozciąga się między nami, ciepła i lepka, aż coś się zmienia.

To nie bryza. Nie światło.

To ja.

Moja skóra mrowi, zanim jeszcze podnoszę wzrok.

I wtedy go widzę.

Kieran.

Opiera się o balustradę tarasu, okulary przeciwsłoneczne skrywają oczy, wyraz twarzy nieczytelny. Też bez koszulki — oczywiście — a jego ciało jest szczupłe i wyrzeźbione, jakby nigdy nie musiał się starać. Usta układają mu się w ten leniwy grymas, ten, który mówi, że już zdecydował, że jest od ciebie lepszy, i czeka tylko, aż to zrozumiesz.

Czuję, jak żołądek mi opada.

Nie tak jak z Finnem.

To gorzej. To ostre. Ciężkie. Fizyczne.

Nienawidzę tego.

Nienawidzę, jak moje ciało reaguje, zanim mózg zdąży zakwestionować to przyciąganie. Nienawidzę, że chcę wiedzieć, co myśli, kiedy patrzy na mnie w ten sposób — jakbym była czymś pomiędzy zagadką a zagrożeniem pożarowym.

Bryn podąża za moim spojrzeniem. „A ten?”

Wypuszczam powietrze powoli. „Wolałby się utopić, niż mnie polubić.”

Unosi brew, niewzruszona.

„Nie przesadzam,” mówię. „Jestem jego ulubioną obelgą. Osobistą godziną komedii. Gdyby jutro potrąciła mnie łódka, pewnie świętowałby.”

„Pewna?” pyta. „Bo patrzy na ciebie często.”

„No tak, ale rekiny też.”

Uśmiecha się z przekąsem, ale nic nie mówi. Po prostu zlizuje resztki loda i wyciera ręce w serwetkę.

A potem to mówi. Cicho. Zbyt cicho.

„Czasem chłopcy mówią najgorsze rzeczy, kiedy czują najwięcej.”

Jęczę, jakby mnie coś zabolało fizycznie. „Błagam, nie zaczynaj. Zwłaszcza o nim.”

„Ale—”

„Nie,” przerywam jej. „Takie myślenie kończy się pisaniem smutnych wierszy o drugiej w nocy. Kieran nic do mnie nie czuje. On czuje coś na mój temat. To nie to samo.”

Bryn nie kłóci się ze mną. Po prostu patrzy na mnie tym irytującym, cichym, mądrym wzrokiem.

I tak, zerkam znowu. Zniknął. Tak po prostu. Taras pusty. Jakby zniknął w tej samej chwili, kiedy zaczęłam się zastanawiać.

Wzdycham, wycierając lepkie ręce w serwetkę, choć i tak nie pomaga.

„On nie jest... taki,” mówię cicho. „Cokolwiek czuje, to nie dotyczy mnie.”

Bryn wzrusza ramionami. „Może nie. A może po prostu nie wie, co z tym zrobić.”

Kręcę głową. „A może powinnam przestać przejmować się tym, co sądzi o mnie facet, który nazywa mnie potworem morskim.”

Uśmiecha się szeroko. „Też ważne.”

Siedzimy jeszcze chwilę, pozwalając słońcu spływać po ramionach, a falom zabierać nasze słowa.

Ale nawet gdy próbuję się z nią śmiać, to uczucie nie znika.

Spojrzenie Kierana.

Skręt w żołądku.

Ta część mnie, która nienawidzi tego, jak bardzo chce, żeby zobaczył coś innego, gdy na mnie patrzy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7: Złość i Błyskotki

Wracam z zamrażarki w lobby, trzymając dwa lody na patyku, a zimne powietrze wciąż przykleja się do moich ramion. Bryn chciała jeszcze jednego, a ja nie zamierzałam odmówić. Nie po tym, jak mój lód rozpuścił się do połowy na moim nadgarstku dziesięć minut temu.

Słońce wciąż świeci, a ścieżka prowadząca do naszego parasola jest wyłożona głosami, opalonymi kończynami i perfekcyjnym plażowym chaosem. Połowicznie to wszystko ignoruję, kiedy skręcam za róg i—

Bam.

Wpadam prosto na kogoś.

Oboje się plączemy, wykonujemy ten niezręczny taniec w lewo i prawo, próbując się minąć, ale ostatecznie znów stajemy sobie na drodze. W końcu on się zatrzymuje i głośno wzdycha, jakbym była najbardziej męczącą rzeczą, jaką kiedykolwiek spotkał.

Oczywiście. To Kieran.

„Uważaj,” mruczy, strzepując niewidzialny kurz ze swoich szortów, jakbym go fizycznie skaziła.

Marszczę brwi i cofam się, starając się nie upuścić lodów. „To ty na mnie wpadłeś.”

Ignoruje to. Jego okulary przeciwsłoneczne zsuwają się na tyle, że widzę błysk jego oczu.

A potem, zupełnie jakby to była najzwyklejsza rzecz na świecie, pyta:

„Idziesz jutro na festiwal?”

Mrugam. Co?

To pytanie wydaje się... nie na miejscu. Jego ton nie brzmi kpiąco—jeszcze. Jest dziwna pauza, jakby naprawdę czekał na odpowiedź.

Ale mój mózg już szykuje się na cios.

„Po co?” rzucam ostro. „Żebyś mógł mnie znowu upokorzyć przy większej liczbie ludzi?”

Jego szczęka się zaciska. Oczy uciekają w bok. Przez jedną malutką, absurdalną sekundę, wygląda niemal jakby... miał wątpliwość.

Ale to znika.

Parska, znów cały ostry. „Nieważne. Głupie pytanie. Oczywiście, że idziesz. To jedyne miejsce, gdzie możesz udawać, że ktoś mógłby cię chcieć.”

No i jest.

Prosto w brzuch.

Zamieram. Lody topią się między moimi palcami, zapomniane. Otwieram usta—i zamykam je z powrotem. Nie mam nawet riposty. Ten cios był zbyt celny.

Odwracam się i odchodzę, zanim zobaczy, jak opada mi twarz. Serce wali, jakby chciało się wyrwać. Zanim znów docieram pod parasol, trzęsę się.

Bryn dostrzega mnie i natychmiast siada prosto.

Nie odzywam się.

Po prostu rzucam lody na stół, wczołguję się do pokoju za nią i zaczynam płakać. Nie ładnie. Nie delikatnie, jak w telewizji.

Płaczę brzydko, szlochając, roztrzęsiona, rozmazana.

Ona nie pyta.

Po prostu wciąga mnie do swojego pokoju, zamyka drzwi i chwyta swoją kosmetyczkę jak broń.

„Jutro idziesz na ten festiwal,” mówi stanowczo i spokojnie, „i będziesz wyglądać jak bogini.”

Pociągam nosem. „Makijaż nie naprawi tłuszczu.”

Ona nawet nie mruga. „Nie. Ale może ci przypomnieć, że zasługujesz, by błyszczeć.”

Siadam na łóżku, oklapnięta, pociągając nosem, gdy ona rozkłada się przed lustrem. „Nie musisz—”

„ Chcę ,” przerywa mi stanowczo. „I nie idziemy w subtelność. Lecimy z grubej rury.”

Wskazuje, żebym usiadła na krześle. Ruszam powoli, moje nogi są ciężkie, a serce wciąż boli. Bryn delikatnie unosi mi podbródek, ścierając resztki łez rękawem.

A potem zaczyna.

Jej dłonie są miękkie, ale skupienie ostre jak brzytwa. Cień z brokatem na powiekach—różowe złoto i blask. Ostre, podkreślone kreski. Rzęsy, które naprawdę sprawiają, że wyglądam na obudzoną. Muska róż na kościach policzkowych, ciepły bronzer na czole. Potem podnosi dwa szminki i pyta: „Czerwień mordercy czy wojenny róż?”

Wskazuję na czerwień.

Uśmiecha się szeroko. „Dobry wybór.”

Spoglądam na siebie w lustrze raz.

I jeszcze raz.

Powietrze zatrzymuje się w moim gardle.

Nie poznaję jej—tej dziewczyny, która patrzy na mnie z lustra. Ale nie mogę przestać się patrzeć.

Moja skóra, zwykle nierówna i zaczerwieniona, teraz promienieje. Nie sztucznie—naprawdę. Bryn zrobiła jakąś magię podkładem, rozświetlaczem i czymś jeszcze, co zamazało każdą wściekłą niepewność, którą zwykle noszę jak plecak. Moje policzki są miękkie, zaróżowione, jakby pocałowane przez coś delikatnego, a nie spalone słońcem. Usta są odważne, głęboko czerwone, jakbym miała coś do powiedzenia i śmiałabym komuś zabronić.

A moje oczy—ojej.

Moje oczy to cały sztorm.

Obrysowane lśniącym różowym złotem, wydłużone idealnie ostrą kreską, przez co wyglądają kocio, skośnie, intensywnie. Rzęsy długie i ciemne, wachlarzowate, trzepoczą przy każdym mrugnięciu, jakbym była w zwolnionym tempie. Brokat na powiekach łapie światło przy każdym ruchu, nie przesadnie, tylko tyle, żeby powiedzieć jestem tu .

Moje włosy—zwykle oklapnięte i uparte—zostały upięte do połowy w niechlujny, pełny objętości splot, luźne pasma celowo okalają twarz. Kosmyki opadające wokół policzków łagodzą okrągłość, której zawsze nie znosiłam, a teraz wyglądają, jakby były tu z zamysłem. Nawet ładnie.

Moje ciało się nie zmieniło. Wciąż jestem sobą. Nadal mam okrągły brzuch i mocne uda. Ale czarna sukienka pożyczona od Bryn otula moją talię w odpowiednim miejscu, lekko rozkloszowuje się na biodrach, przez co czuję się miękko, niemal romantycznie. Materiał nie jest obcisły—on po prostu pasuje , jakby był uszyty dla mnie, a nie tej wyimaginowanej mnie, którą zawsze próbuję się stać.

To wszystko jest dzikie. Dramatyczne. Przesadne.

I przez jedną bezdechową sekundę—nie wyglądam jak żart.

Wyglądam jak dziewczyna, która wie, kim jest.

Jak dziewczyna, którą ktoś mógłby chcieć zobaczyć, jak wchodzi do pokoju.

Nie piękna. Nie idealna. Ale przyciągająca uwagę.

Obecna.

Łzy wracają, ale szybko je odganiam. Dziś już wystarczająco płakałam.

Bryn pojawia się za mną w lustrze, ramiona skrzyżowane, podbródek uniesiony, jak dumna stylistka podziwiająca swoje dzieło.

„Cholera,” mówi. „Jestem dobra.”

Śmieję się—cicho, drżącym głosem. „To jest… dużo.”

„Tak,” mówi, stając obok mnie. „Potrzebowałaś dużo.”

Znów patrzę na siebie. Już nie tak jak kiedyś, wytykając każdą wadę, każdą fałdkę, każdą krzywiznę, której nie powinno być. Po prostu patrzę. Chłonę. Akceptuję.

„Nie wyglądam jak ktoś, z kogo można się śmiać,” szepczę.

„Nie,” mówi Bryn, jej głos teraz jeszcze pewniejszy. „Wyglądasz jak ktoś, z kim będą musieli się liczyć.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Aqua: The Pufferfish & The Prince

Aqua: The Pufferfish & The Prince

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa