passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

At the Viking King's Mercy autor Yan Stellar

At the Viking King's Mercy

/

Rozdział 1

ROZDZIAŁ 1

PERSPEKTYWA RAGNARA

Pierwsze światło świtu pomalowało niebo krwistą czerwienią, co odebrałem jako dobry znak. Mój róg bojowy poniósł się echem przez dolinę, gdy moje długie łodzie przecinały poranną mgłę niczym wilki sunące przez śnieg. Wieś przed nami nie miała pojęcia, co nadchodzi.

Ująłem rzeźbioną głowę smoka na dziobie mojej łodzi, czując znajome podniecenie bitwą buzujące w mojej piersi. Ten najazd miał się różnić od pozostałych. Nie chodziło już tylko o złoto czy niewolników. Chodziło o przesłanie, które miało rozbrzmieć w każdym osiedlu odtąd aż po północne morza.

Moi ludzie byli gotowi. Słyszałem ich za sobą, sprawdzających po raz ostatni broń, ich oddechy zamieniały się w obłoczki w zimnym powietrzu. Planowaliśmy to od tygodni, obserwując straże we wsi, ucząc się, kiedy są najsłabsi. Świt był zawsze najlepszą porą do ataku. Ludzie byli jeszcze zaspani, wciąż wierzyli, że są bezpieczni w swoich łóżkach.

Wiejska palisada ukazała się w oddali i poczułem, jak usta rozciągają mi się w uśmiechu, w którym nie było nic przyjaznego. Ci ludzie żyli zbyt spokojnie przez zbyt długi czas. Zapomnieli, jak wygląda prawdziwy strach. Zamierzałem im o tym przypomnieć.

Kadłub mojej łodzi zgrzytnął o skalisty brzeg odgłosem przypominającym miażdżone kości. Dźwięk ten przeciął poranną ciszę, a ja zobaczyłem, jak pierwszy strażnik na murze odwraca się w naszą stronę.

Jego usta otwarły się ze zdziwienia, ale zanim zdążył zaalarmować innych, moja strzała przeszyła mu gardło. Runął do tyłu bez słowa.

Wyskoczyłem z łodzi, a moje buty z pluskiem uderzyły o mokry piasek. Moi wojownicy podążyli za mną, ich bojowe okrzyki rozdarły powietrze niczym grzmot.

Wiejska brama była solidna, ale nie na tyle. Najsilniejsi z moich wojowników ruszyli do przodu z taranem, który przywieźliśmy, a w kilka chwil drewniane belki rozpadły się jak podpałka.

Wtedy zaczęło się prawdziwe piekło. Ludzie wysypali się z domów jak mrówki z rozkopanego mrowiska, wrzeszcząc i uciekając we wszystkich kierunkach. Niektórzy próbowali walczyć, ale byli to rolnicy i rybacy, nie wojownicy. Moi ludzie kosili ich jak kosa zboże.

Przechodziłem przez dym i płomienie, z mieczem ociekającym czerwienią, szukając jednego budynku, który miał największe znaczenie.

Każda wieś miała taki — miejsce, gdzie trzymano to, co najcenniejsze. Nie złoto czy srebro, lecz chorych, starych, dzieci. Dom uzdrowiciela.

Ogień tańczył wokół mnie, gdy zagłębiałem się w wieś. Gryzący dym szczypał mnie w oczy, ale w swoim życiu wdychałem już gorsze powietrze. Młody chłopak rzucił się na mnie z widłami — odważny, ale głupi.

Zbiłem broń na bok i jednym płynnym ruchem wbiłem mu miecz w pierś. Upadając, miał wyraz zaskoczenia, jakby nie wierzył, że to naprawdę się dzieje.

Wtedy go zobaczyłem — niski, kamienny budynek z czerwoną tkaniną wiszącą u drzwi. Dom uzdrowiciela. Mój cel.

Wykopałem drzwi z taką siłą, że z hukiem uderzyły o ścianę. Wewnątrz powietrze przesycone było zapachem ziół i strachu.

Kobieta stała pośrodku pomieszczenia, z szeroko rozłożonymi ramionami, osłaniając grupę dzieci i starszych, którzy kuli się za jej plecami.

Nie była taka, jakiej się spodziewałem.

Większość kobiet już klęczałaby i błagała o litość. Ta stała wyprostowana, z podniesioną brodą, a jej zielone oczy płonęły wyzywającym blaskiem.

Ciemne włosy miała zaplecione, a na sobie prostą suknię uzdrowicielki, lecz sposób, w jaki stawiła mi czoła, nie miał w sobie nic prostego. Jej ciało było pełne i krągłe — szerokie biodra, mocne uda, obfite piersi. Miała figurę, której nie dało się ukryć pod luźną tkaniną, niezależnie od skromności stroju.

"Nie dotkniesz ich," powiedziała, a jej głos pozostał pewny mimo chaosu wokół nas. "Nie pozwolę ci."

Prawie się roześmiałem. Oto ta drobna kobieta, pewnie nie miała jeszcze dwudziestu wiosen, myślała, że może stanąć przeciwko mnie.

Przeciwko Ragnarowi Thornegrimowi, wilkowi Północnych mórz. Ale coś w niej sprawiło, że się zawahałem. Rozpoznałem w jej kręgosłupie stal. Siłę, której nie da się łatwo złamać.

"A kim ty jesteś, by mnie powstrzymać?" zapytałem, zbliżając się. Wciąż miałem w ręku miecz, wciąż ociekający krwią.

"Jestem Astrid, córka Bjorna Mędrca, i umrę, zanim pozwolę ci skrzywdzić tych ludzi."

Astrid. Imię oznaczające boską siłę i patrząc na nią teraz, widziałem, czemu rodzice je wybrali. Nie drgnęła, gdy się zbliżyłem, nie cofnęła się nawet, gdy byłem tak blisko, że mogła poczuć zapach potu bitewnego na mojej skórze.

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, z zewnątrz dobiegł dźwięk biegnących kroków. Starszy mężczyzna wpadł przez drzwi, z twarzą umazaną popiołem i rozpaczą.

Był wysoki, szeroki w barach, z siwymi nitkami w ciemnej brodzie.

To musiał być sam Bjorn.

"Proszę," wychrypiał, padając przede mną na kolana. "Proszę, jestem starszym wsi. Jestem Bjorn. Cokolwiek chcesz, mogę ci dać."

Spojrzałem na niego, potem z powrotem na kobietę — Astrid — która patrzyła na ojca z bólem w oczach.

"Chcę, by twoja wieś zapamiętała ten dzień," powiedziałem powoli. "Chcę, by każde osiedle na tych ziemiach dowiedziało się, co dzieje się, gdy myślą, że mogą żyć w pokoju, podczas gdy ja rządzę tymi wodami."

Twarz Bjorna pobladła. "Musi być coś, co cię zadowoli. Złoto? Srebro? Mamy zapasy zboża, skóry z zimowych polowań..."

"Twoje złoto nic dla mnie nie znaczy," odparłem. "Twoje zboże zgnije. Twoje skóry zjedzą mole."

Stary mężczyzna rozglądał się po izbie, ogarniając wzrokiem przerażone twarze swych ludzi, krew na moim mieczu, płomienie widoczne przez drzwi. Widziałem, jak myśli, kalkuluje, próbuje znaleźć coś wystarczająco cennego, by wymienić je na ich życie.

Wtedy jego wzrok padł na córkę.

"A może... panna młoda?" wydusił nagle, głos mu się załamał. "Sojusz polityczny. Moja córka... jest młoda, zdrowa, biegła w sztuce leczenia. Mogłaby ci się przydać."

Twarz Astrid zbladła. "Ojcze, nie."

Ale już patrzyłem na nią inaczej. Była piękna, to trzeba przyznać. Silna też, odważniejsza niż większość mężczyzn, których spotkałem. I było coś pociągającego w myśli o ujarzmieniu tego ognistego ducha, o uczynieniu jej moją.

"Panna młoda," powtórzyłem, smakując słowo jak wino. "Interesująca propozycja."

Bjorn skinął gorączkowo. "Tak, tak. Sojusz przez małżeństwo. Przyniesie pokój naszym ludom. Koniec najazdów, koniec rozlewu krwi. Tylko... proszę. Oszczędź moją wieś."

Powoli obeszłem Astrid dookoła, obserwując ją jak ktoś, kto rozważa zakup konia.

Stała całkowicie nieruchomo, ale widziałem napięcie w jej ramionach, sposób, w jaki zaciskała dłonie przy bokach. Bała się, ale tego nie okazywała. Szanuję to.

"To twoja córka?" spytałem.

"Tak, jedyne dziecko. Czysta, nieskalana, biegła w wielu sprawach. Mogłaby być dobrą żoną dla takiego jak ty."

Zatrzymałem się naprzeciw niej, tak blisko, że widziałem złote plamki w jej zielonych oczach. Odwzajemniła spojrzenie bez mrugnięcia, i przez chwilę poczułem coś, czego się nie spodziewałem. Ciekawość. Ta kobieta nie była jak inne, które znałem. Miała w sobie ogień, a ogień rozumiałem.

Ale nie mogłem pozwolić, by jej ojciec zobaczył, że mnie fascynuje. Okazywanie słabości nie wchodziło w grę.

Oczyściłem ją spojrzeniem od góry do dołu, powoli, z wyrachowanym chłodem na twarzy.

Ojciec patrzył na mnie z desperacką nadzieją, ona zaś trwała niczym posąg, oczekując mojego wyroku.

Wreszcie przemówiłem, a głos mój ociekał pogardą.

"To jest cena za pokój! Biorę twoją córkę za żonę!"

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 2

PERSPEKTYWA ASTRID

Słowa uderzyły mnie jak fizyczny cios. Głos mojego ojca odbijał się echem w domu uzdrowiciela, a ja poczułam, jak cały mój świat rozpada się w jednej chwili.

On oddawał mnie temu potworowi. Temu broczącemu krwią królowi Wikingów, który właśnie spalił połowę naszej wioski i zabił naszych ludzi. Chciał mnie oddać, jakbym była niczym więcej niż workiem zboża albo cenną krową.

Pokręciłam głową tak gwałtownie, że aż zakręciło mi się w głowie. Nie. To nie mogło się dziać. To musiał być jakiś straszny koszmar, z którego zaraz się obudzę. Mój ojciec naprawdę nie mógł mi tego robić.

On mnie kochał. Zawsze mnie chronił. Opowiadał mi bajki o odważnych księżniczkach, które same się ratowały, a nie o takich, które są oddawane jak własność.

Ale koszmar trwał dalej. Król Wikingów stał tam, patrzył na mnie, jakby rozważał kupno czegoś na targu.

Jego zimne, niebieskie oczy przesuwały się po mnie powoli, rejestrując każdy szczegół. Żołądek mi się skręcił. Chciałam zniknąć, zapadać się pod ziemię, być gdziekolwiek, tylko nie tu i nie teraz.

Spodziewałam się, że się roześmieje. Spodziewałam się, że spojrzy na ojca z pogardą i powie mu, że nie jestem warta zachodu.

Wszyscy wiedzieli, jak bardzo Ragnar Thornegrim budził strach i jaką miał potęgę. Opowieści o nim szeptano przy ogniskach nocą.

Mówiono, że był wysoki jak drzewo i okrutny jak zima. Mówiono, że nigdy nie okazał nikomu litości. Że brał, co chciał, a resztę niszczył.

Przecież ktoś taki nie chciałby prostej wiejskiej uzdrowicielki na żonę. Przecież zobaczy, że nie jestem nikim wyjątkowym, tylko dziewczyną, która zna się na ziołach i leczeniu ran. Wstrzymałam oddech, czekając na jego odmowę, modląc się o nią.

Ale wtedy stało się coś strasznego. Spojrzał na mnie ponownie i tym razem coś się zmieniło w jego wyrazie twarzy. Kącik jego ust uniósł się w uśmiechu, od którego krew zamarzła mi w żyłach. To nie był ani łagodny, ani nawet okrutny uśmiech. To było coś gorszego. Uśmiech wilka, który właśnie wypatrzył łatwą ofiarę.

"Zgadzam się," powiedział, a te dwa słowa roztrzaskały moje serce na tysiąc kawałków.

Pokój zaczął się kręcić wokół mnie. To nie mogło być prawdziwe. To po prostu nie mogło mi się przydarzyć. Miałam pomagać ludziom, leczyć chorych, może kiedyś wyjść za mąż za dobrego człowieka z naszej wioski, który pokocha mnie za to, kim jestem. Nie miałam być wydana potworowi, który pewnie na stałe ma krew pod paznokciami.

Nie pamiętam, żebym podjęła decyzję o ucieczce. Moje ciało ruszyło samo, jakby wiedziało, że muszę uciec od tego przerażającego uśmiechu i tych zimnych oczu. Przepchnęłam się obok ojca, obok przerażonych dzieci i starców skulonych w kącie, obok wszystkiego, co właśnie się rozpadło.

Stopy niosły mnie przez wioskę, obok płonących domów i ciał leżących w błocie. Nie mogłam na to patrzeć. Nie mogłam myśleć o tym, co właśnie się stało, ani o tym, co mnie czeka. Po prostu biegłam, aż dotarłam do naszego domu, aż mogłam zatrzasnąć drzwi do mojego pokoju i udawać, że to wszystko nie jest prawdziwe.

Drzwi zatrzasnęły się z hukiem, a ja natychmiast zarzuciłam na nie drewnianą belkę. Ręce tak mi się trzęsły, że ledwo dałam radę to zrobić.

Potem osunęłam się na ziemię, plecami do drzwi, aż usiadłam na podłodze z kolanami podciągniętymi pod brodę.

To był mój pokój. Moje bezpieczne miejsce. Na ścianach wisiały pęczki suszonych ziół, wypełniając powietrze znajomymi zapachami lawendy i rumianku.

Łóżko stało w rogu, przykryte kołdrą uszytą przez moją mamę przed jej śmiercią. Książki były równo poukładane na drewnianej półce, którą zrobił dla mnie ojciec. Wszystko było dokładnie takie, jakie powinno być, dokładnie takie, jakie zawsze było.

Ale teraz wszystko było inne. Bo już niedługo tu nie zostanę. Bo zostanę wyrwana od wszystkiego, co kocham, i zmuszona do małżeństwa z człowiekiem, który mnie przerażał.

Ukryłam twarz w dłoniach i próbowałam pojąć, co się właśnie wydarzyło.

Jak mój ojciec mógł mi to zrobić? Jak mógł spojrzeć temu potworowi w oczy i złożyć mnie w ofierze? Myślałam, że mnie kocha. Myślałam, że coś dla niego znaczę.

Ciężkie kroki zbliżały się do moich drzwi i wiedziałam, że to on. Słyszałam jego oddech po drugiej stronie drewna, pewnie próbował znaleźć słowa, które by to naprawiły.

Ale nie mógł nic powiedzieć. Nic nie mogło tego naprawić.

"Astrid," jego głos był cichy, błagalny. "Proszę, córko. Otwórz drzwi. Pozwól mi wyjaśnić."

Docisnęłam plecy mocniej do drzwi i nie odezwałam się ani słowem. Może jeśli będę wystarczająco długo cicho, odejdzie. Może jeśli nie przyznam, że to się wydarzyło, wszystko samo się cofnie.

"Wiem, że jesteś zła," ciągnął. "Wiem, że to nie jest to, czego chciałaś. Ale musisz zrozumieć. Nie miałem wyboru. Gdybym nie zawarł tej umowy, on by wszystkich zabił. Dzieci, staruszków, których chroniłaś, wszystkich naszych sąsiadów. Wszyscy byliby martwi."

Jego słowa jeszcze bardziej mnie rozgniewały. "Więc zamiast tego mnie sprzedałeś!" krzyknęłam przez drzwi. "Oddałeś mnie, żeby ratować wszystkich innych! A co z tym, czego ja chcę? A co z moim życiem?"

"To nie tak, Astrid. Nie rozumiesz sytuacji, w jakiej się znaleźliśmy."

"Rozumiem doskonale!" Łzy lały mi się po policzkach, gorące i wściekłe. "Wcale ci na mnie nie zależy! Jesteś taki jak wszyscy, którzy myślą, że kobiety to rzeczy, które można oddawać, kiedy tak wygodniej!"

Usłyszałam jego ciężkie westchnienie. "To nieprawda i dobrze o tym wiesz. Kocham cię bardziej niż własne życie. Ale czasem musimy podejmować niemożliwe decyzje. Czasem nie ma dobrego wyjścia, jest tylko to, które ratuje najwięcej ludzi."

"Łatwo mówić, kiedy to nie ty jesteś oddawany potworowi," syknęłam. "Łatwo mówić o poświęceniu, gdy ktoś inny jest tym poświęcanym."

Siedzieliśmy tak długo w ciszy, on po jednej stronie drzwi, ja po drugiej. Słyszałam jego oddech, niemal czułam, jak szuka właściwych słów. Ale nie było takich słów. Nic nie mogło tego naprawić.

"On cię nie skrzywdzi," powiedział w końcu mój ojciec. "Dopilnowałem tego. To małżeństwo z rozsądku, polityczny układ. Będziesz traktowana z szacunkiem."

Prawie się zaśmiałam, ale zabrzmiało to bardziej jak szloch. "Szacunkiem? Od człowieka, który właśnie spalił naszą wioskę i zabił naszych ludzi? Naprawdę myślisz, że będzie mnie traktował z szacunkiem?"

Wtedy usłyszałam nowe kroki. Inne niż ojca. Cięższe. Bardziej zdecydowane. Podłoga zaskrzypiała pod ich ciężarem, a ten dźwięk sprawił, że przeszły mnie ciarki.

Kroki zatrzymały się tuż przed moimi drzwiami.

Potem odezwał się głos, już nie łagodny ton mojego ojca.

Ten głos był głęboki i rozkazujący, z akcentem, jakiego nigdy wcześniej nie słyszałam. To był głos, który oczekiwał posłuszeństwa bez żadnych pytań.

"Otwórz drzwi natychmiast!"

Przesuń w górę, aby kontynuować

At the Viking King's Mercy

At the Viking King's Mercy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa