PERSPEKTYWA RAGNARA
Pierwsze światło świtu pomalowało niebo krwistą czerwienią, co odebrałem jako dobry znak. Mój róg bojowy poniósł się echem przez dolinę, gdy moje długie łodzie przecinały poranną mgłę niczym wilki sunące przez śnieg. Wieś przed nami nie miała pojęcia, co nadchodzi.
Ująłem rzeźbioną głowę smoka na dziobie mojej łodzi, czując znajome podniecenie bitwą buzujące w mojej piersi. Ten najazd miał się różnić od pozostałych. Nie chodziło już tylko o złoto czy niewolników. Chodziło o przesłanie, które miało rozbrzmieć w każdym osiedlu odtąd aż po północne morza.
Moi ludzie byli gotowi. Słyszałem ich za sobą, sprawdzających po raz ostatni broń, ich oddechy zamieniały się w obłoczki w zimnym powietrzu. Planowaliśmy to od tygodni, obserwując straże we wsi, ucząc się, kiedy są najsłabsi. Świt był zawsze najlepszą porą do ataku. Ludzie byli jeszcze zaspani, wciąż wierzyli, że są bezpieczni w swoich łóżkach.
Wiejska palisada ukazała się w oddali i poczułem, jak usta rozciągają mi się w uśmiechu, w którym nie było nic przyjaznego. Ci ludzie żyli zbyt spokojnie przez zbyt długi czas. Zapomnieli, jak wygląda prawdziwy strach. Zamierzałem im o tym przypomnieć.
Kadłub mojej łodzi zgrzytnął o skalisty brzeg odgłosem przypominającym miażdżone kości. Dźwięk ten przeciął poranną ciszę, a ja zobaczyłem, jak pierwszy strażnik na murze odwraca się w naszą stronę.
Jego usta otwarły się ze zdziwienia, ale zanim zdążył zaalarmować innych, moja strzała przeszyła mu gardło. Runął do tyłu bez słowa.
Wyskoczyłem z łodzi, a moje buty z pluskiem uderzyły o mokry piasek. Moi wojownicy podążyli za mną, ich bojowe okrzyki rozdarły powietrze niczym grzmot.
Wiejska brama była solidna, ale nie na tyle. Najsilniejsi z moich wojowników ruszyli do przodu z taranem, który przywieźliśmy, a w kilka chwil drewniane belki rozpadły się jak podpałka.
Wtedy zaczęło się prawdziwe piekło. Ludzie wysypali się z domów jak mrówki z rozkopanego mrowiska, wrzeszcząc i uciekając we wszystkich kierunkach. Niektórzy próbowali walczyć, ale byli to rolnicy i rybacy, nie wojownicy. Moi ludzie kosili ich jak kosa zboże.
Przechodziłem przez dym i płomienie, z mieczem ociekającym czerwienią, szukając jednego budynku, który miał największe znaczenie.
Każda wieś miała taki — miejsce, gdzie trzymano to, co najcenniejsze. Nie złoto czy srebro, lecz chorych, starych, dzieci. Dom uzdrowiciela.
Ogień tańczył wokół mnie, gdy zagłębiałem się w wieś. Gryzący dym szczypał mnie w oczy, ale w swoim życiu wdychałem już gorsze powietrze. Młody chłopak rzucił się na mnie z widłami — odważny, ale głupi.
Zbiłem broń na bok i jednym płynnym ruchem wbiłem mu miecz w pierś. Upadając, miał wyraz zaskoczenia, jakby nie wierzył, że to naprawdę się dzieje.
Wtedy go zobaczyłem — niski, kamienny budynek z czerwoną tkaniną wiszącą u drzwi. Dom uzdrowiciela. Mój cel.
Wykopałem drzwi z taką siłą, że z hukiem uderzyły o ścianę. Wewnątrz powietrze przesycone było zapachem ziół i strachu.
Kobieta stała pośrodku pomieszczenia, z szeroko rozłożonymi ramionami, osłaniając grupę dzieci i starszych, którzy kuli się za jej plecami.
Nie była taka, jakiej się spodziewałem.
Większość kobiet już klęczałaby i błagała o litość. Ta stała wyprostowana, z podniesioną brodą, a jej zielone oczy płonęły wyzywającym blaskiem.
Ciemne włosy miała zaplecione, a na sobie prostą suknię uzdrowicielki, lecz sposób, w jaki stawiła mi czoła, nie miał w sobie nic prostego. Jej ciało było pełne i krągłe — szerokie biodra, mocne uda, obfite piersi. Miała figurę, której nie dało się ukryć pod luźną tkaniną, niezależnie od skromności stroju.
"Nie dotkniesz ich," powiedziała, a jej głos pozostał pewny mimo chaosu wokół nas. "Nie pozwolę ci."
Prawie się roześmiałem. Oto ta drobna kobieta, pewnie nie miała jeszcze dwudziestu wiosen, myślała, że może stanąć przeciwko mnie.
Przeciwko Ragnarowi Thornegrimowi, wilkowi Północnych mórz. Ale coś w niej sprawiło, że się zawahałem. Rozpoznałem w jej kręgosłupie stal. Siłę, której nie da się łatwo złamać.
"A kim ty jesteś, by mnie powstrzymać?" zapytałem, zbliżając się. Wciąż miałem w ręku miecz, wciąż ociekający krwią.
"Jestem Astrid, córka Bjorna Mędrca, i umrę, zanim pozwolę ci skrzywdzić tych ludzi."
Astrid. Imię oznaczające boską siłę i patrząc na nią teraz, widziałem, czemu rodzice je wybrali. Nie drgnęła, gdy się zbliżyłem, nie cofnęła się nawet, gdy byłem tak blisko, że mogła poczuć zapach potu bitewnego na mojej skórze.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, z zewnątrz dobiegł dźwięk biegnących kroków. Starszy mężczyzna wpadł przez drzwi, z twarzą umazaną popiołem i rozpaczą.
Był wysoki, szeroki w barach, z siwymi nitkami w ciemnej brodzie.
To musiał być sam Bjorn.
"Proszę," wychrypiał, padając przede mną na kolana. "Proszę, jestem starszym wsi. Jestem Bjorn. Cokolwiek chcesz, mogę ci dać."
Spojrzałem na niego, potem z powrotem na kobietę — Astrid — która patrzyła na ojca z bólem w oczach.
"Chcę, by twoja wieś zapamiętała ten dzień," powiedziałem powoli. "Chcę, by każde osiedle na tych ziemiach dowiedziało się, co dzieje się, gdy myślą, że mogą żyć w pokoju, podczas gdy ja rządzę tymi wodami."
Twarz Bjorna pobladła. "Musi być coś, co cię zadowoli. Złoto? Srebro? Mamy zapasy zboża, skóry z zimowych polowań..."
"Twoje złoto nic dla mnie nie znaczy," odparłem. "Twoje zboże zgnije. Twoje skóry zjedzą mole."
Stary mężczyzna rozglądał się po izbie, ogarniając wzrokiem przerażone twarze swych ludzi, krew na moim mieczu, płomienie widoczne przez drzwi. Widziałem, jak myśli, kalkuluje, próbuje znaleźć coś wystarczająco cennego, by wymienić je na ich życie.
Wtedy jego wzrok padł na córkę.
"A może... panna młoda?" wydusił nagle, głos mu się załamał. "Sojusz polityczny. Moja córka... jest młoda, zdrowa, biegła w sztuce leczenia. Mogłaby ci się przydać."
Twarz Astrid zbladła. "Ojcze, nie."
Ale już patrzyłem na nią inaczej. Była piękna, to trzeba przyznać. Silna też, odważniejsza niż większość mężczyzn, których spotkałem. I było coś pociągającego w myśli o ujarzmieniu tego ognistego ducha, o uczynieniu jej moją.
"Panna młoda," powtórzyłem, smakując słowo jak wino. "Interesująca propozycja."
Bjorn skinął gorączkowo. "Tak, tak. Sojusz przez małżeństwo. Przyniesie pokój naszym ludom. Koniec najazdów, koniec rozlewu krwi. Tylko... proszę. Oszczędź moją wieś."
Powoli obeszłem Astrid dookoła, obserwując ją jak ktoś, kto rozważa zakup konia.
Stała całkowicie nieruchomo, ale widziałem napięcie w jej ramionach, sposób, w jaki zaciskała dłonie przy bokach. Bała się, ale tego nie okazywała. Szanuję to.
"To twoja córka?" spytałem.
"Tak, jedyne dziecko. Czysta, nieskalana, biegła w wielu sprawach. Mogłaby być dobrą żoną dla takiego jak ty."
Zatrzymałem się naprzeciw niej, tak blisko, że widziałem złote plamki w jej zielonych oczach. Odwzajemniła spojrzenie bez mrugnięcia, i przez chwilę poczułem coś, czego się nie spodziewałem. Ciekawość. Ta kobieta nie była jak inne, które znałem. Miała w sobie ogień, a ogień rozumiałem.
Ale nie mogłem pozwolić, by jej ojciec zobaczył, że mnie fascynuje. Okazywanie słabości nie wchodziło w grę.
Oczyściłem ją spojrzeniem od góry do dołu, powoli, z wyrachowanym chłodem na twarzy.
Ojciec patrzył na mnie z desperacką nadzieją, ona zaś trwała niczym posąg, oczekując mojego wyroku.
Wreszcie przemówiłem, a głos mój ociekał pogardą.
"To jest cena za pokój! Biorę twoją córkę za żonę!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA ASTRID
Słowa uderzyły mnie jak fizyczny cios. Głos mojego ojca odbijał się echem w domu uzdrowiciela, a ja poczułam, jak cały mój świat rozpada się w jednej chwili.
On oddawał mnie temu potworowi. Temu broczącemu krwią królowi Wikingów, który właśnie spalił połowę naszej wioski i zabił naszych ludzi. Chciał mnie oddać, jakbym była niczym więcej niż workiem zboża albo cenną krową.
Pokręciłam głową tak gwałtownie, że aż zakręciło mi się w głowie. Nie. To nie mogło się dziać. To musiał być jakiś straszny koszmar, z którego zaraz się obudzę. Mój ojciec naprawdę nie mógł mi tego robić.
On mnie kochał. Zawsze mnie chronił. Opowiadał mi bajki o odważnych księżniczkach, które same się ratowały, a nie o takich, które są oddawane jak własność.
Ale koszmar trwał dalej. Król Wikingów stał tam, patrzył na mnie, jakby rozważał kupno czegoś na targu.
Jego zimne, niebieskie oczy przesuwały się po mnie powoli, rejestrując każdy szczegół. Żołądek mi się skręcił. Chciałam zniknąć, zapadać się pod ziemię, być gdziekolwiek, tylko nie tu i nie teraz.
Spodziewałam się, że się roześmieje. Spodziewałam się, że spojrzy na ojca z pogardą i powie mu, że nie jestem warta zachodu.
Wszyscy wiedzieli, jak bardzo Ragnar Thornegrim budził strach i jaką miał potęgę. Opowieści o nim szeptano przy ogniskach nocą.
Mówiono, że był wysoki jak drzewo i okrutny jak zima. Mówiono, że nigdy nie okazał nikomu litości. Że brał, co chciał, a resztę niszczył.
Przecież ktoś taki nie chciałby prostej wiejskiej uzdrowicielki na żonę. Przecież zobaczy, że nie jestem nikim wyjątkowym, tylko dziewczyną, która zna się na ziołach i leczeniu ran. Wstrzymałam oddech, czekając na jego odmowę, modląc się o nią.
Ale wtedy stało się coś strasznego. Spojrzał na mnie ponownie i tym razem coś się zmieniło w jego wyrazie twarzy. Kącik jego ust uniósł się w uśmiechu, od którego krew zamarzła mi w żyłach. To nie był ani łagodny, ani nawet okrutny uśmiech. To było coś gorszego. Uśmiech wilka, który właśnie wypatrzył łatwą ofiarę.
"Zgadzam się," powiedział, a te dwa słowa roztrzaskały moje serce na tysiąc kawałków.
Pokój zaczął się kręcić wokół mnie. To nie mogło być prawdziwe. To po prostu nie mogło mi się przydarzyć. Miałam pomagać ludziom, leczyć chorych, może kiedyś wyjść za mąż za dobrego człowieka z naszej wioski, który pokocha mnie za to, kim jestem. Nie miałam być wydana potworowi, który pewnie na stałe ma krew pod paznokciami.
Nie pamiętam, żebym podjęła decyzję o ucieczce. Moje ciało ruszyło samo, jakby wiedziało, że muszę uciec od tego przerażającego uśmiechu i tych zimnych oczu. Przepchnęłam się obok ojca, obok przerażonych dzieci i starców skulonych w kącie, obok wszystkiego, co właśnie się rozpadło.
Stopy niosły mnie przez wioskę, obok płonących domów i ciał leżących w błocie. Nie mogłam na to patrzeć. Nie mogłam myśleć o tym, co właśnie się stało, ani o tym, co mnie czeka. Po prostu biegłam, aż dotarłam do naszego domu, aż mogłam zatrzasnąć drzwi do mojego pokoju i udawać, że to wszystko nie jest prawdziwe.
Drzwi zatrzasnęły się z hukiem, a ja natychmiast zarzuciłam na nie drewnianą belkę. Ręce tak mi się trzęsły, że ledwo dałam radę to zrobić.
Potem osunęłam się na ziemię, plecami do drzwi, aż usiadłam na podłodze z kolanami podciągniętymi pod brodę.
To był mój pokój. Moje bezpieczne miejsce. Na ścianach wisiały pęczki suszonych ziół, wypełniając powietrze znajomymi zapachami lawendy i rumianku.
Łóżko stało w rogu, przykryte kołdrą uszytą przez moją mamę przed jej śmiercią. Książki były równo poukładane na drewnianej półce, którą zrobił dla mnie ojciec. Wszystko było dokładnie takie, jakie powinno być, dokładnie takie, jakie zawsze było.
Ale teraz wszystko było inne. Bo już niedługo tu nie zostanę. Bo zostanę wyrwana od wszystkiego, co kocham, i zmuszona do małżeństwa z człowiekiem, który mnie przerażał.
Ukryłam twarz w dłoniach i próbowałam pojąć, co się właśnie wydarzyło.
Jak mój ojciec mógł mi to zrobić? Jak mógł spojrzeć temu potworowi w oczy i złożyć mnie w ofierze? Myślałam, że mnie kocha. Myślałam, że coś dla niego znaczę.
Ciężkie kroki zbliżały się do moich drzwi i wiedziałam, że to on. Słyszałam jego oddech po drugiej stronie drewna, pewnie próbował znaleźć słowa, które by to naprawiły.
Ale nie mógł nic powiedzieć. Nic nie mogło tego naprawić.
"Astrid," jego głos był cichy, błagalny. "Proszę, córko. Otwórz drzwi. Pozwól mi wyjaśnić."
Docisnęłam plecy mocniej do drzwi i nie odezwałam się ani słowem. Może jeśli będę wystarczająco długo cicho, odejdzie. Może jeśli nie przyznam, że to się wydarzyło, wszystko samo się cofnie.
"Wiem, że jesteś zła," ciągnął. "Wiem, że to nie jest to, czego chciałaś. Ale musisz zrozumieć. Nie miałem wyboru. Gdybym nie zawarł tej umowy, on by wszystkich zabił. Dzieci, staruszków, których chroniłaś, wszystkich naszych sąsiadów. Wszyscy byliby martwi."
Jego słowa jeszcze bardziej mnie rozgniewały. "Więc zamiast tego mnie sprzedałeś!" krzyknęłam przez drzwi. "Oddałeś mnie, żeby ratować wszystkich innych! A co z tym, czego ja chcę? A co z moim życiem?"
"To nie tak, Astrid. Nie rozumiesz sytuacji, w jakiej się znaleźliśmy."
"Rozumiem doskonale!" Łzy lały mi się po policzkach, gorące i wściekłe. "Wcale ci na mnie nie zależy! Jesteś taki jak wszyscy, którzy myślą, że kobiety to rzeczy, które można oddawać, kiedy tak wygodniej!"
Usłyszałam jego ciężkie westchnienie. "To nieprawda i dobrze o tym wiesz. Kocham cię bardziej niż własne życie. Ale czasem musimy podejmować niemożliwe decyzje. Czasem nie ma dobrego wyjścia, jest tylko to, które ratuje najwięcej ludzi."
"Łatwo mówić, kiedy to nie ty jesteś oddawany potworowi," syknęłam. "Łatwo mówić o poświęceniu, gdy ktoś inny jest tym poświęcanym."
Siedzieliśmy tak długo w ciszy, on po jednej stronie drzwi, ja po drugiej. Słyszałam jego oddech, niemal czułam, jak szuka właściwych słów. Ale nie było takich słów. Nic nie mogło tego naprawić.
"On cię nie skrzywdzi," powiedział w końcu mój ojciec. "Dopilnowałem tego. To małżeństwo z rozsądku, polityczny układ. Będziesz traktowana z szacunkiem."
Prawie się zaśmiałam, ale zabrzmiało to bardziej jak szloch. "Szacunkiem? Od człowieka, który właśnie spalił naszą wioskę i zabił naszych ludzi? Naprawdę myślisz, że będzie mnie traktował z szacunkiem?"
Wtedy usłyszałam nowe kroki. Inne niż ojca. Cięższe. Bardziej zdecydowane. Podłoga zaskrzypiała pod ich ciężarem, a ten dźwięk sprawił, że przeszły mnie ciarki.
Kroki zatrzymały się tuż przed moimi drzwiami.
Potem odezwał się głos, już nie łagodny ton mojego ojca.
Ten głos był głęboki i rozkazujący, z akcentem, jakiego nigdy wcześniej nie słyszałam. To był głos, który oczekiwał posłuszeństwa bez żadnych pytań.
"Otwórz drzwi natychmiast!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA ASTRID
Głos znów rozległ się zza drewnianych drzwi, a tym razem nie było już wątpliwości co do groźby, która się za nim kryła. Krew w moich żyłach zamieniła się w lód, gdy usłyszałam, jak powtarza rozkaz, każde słowo tnące powietrze jak ostrze.
"Otwórz drzwi natychmiast!"
Strach ścisnął mnie tak mocno, że nie mogłam oddychać. Całe moje ciało zesztywniało, nie byłam w stanie ruszyć się z miejsca, gdzie siedziałam przyciśnięta do drzwi. To naprawdę się działo.
Król Wikingów był tutaj, tuż za moimi drzwiami, i nie zamierzał długo czekać, aż mu posłucham.
Chciałam zawołać ojca, błagać go, by kazał temu potworowi odejść, ale mój głos zupełnie zniknął.
Wszystko, co mogłam zrobić, to siedzieć tam, sparaliżowana przerażeniem, mając nadzieję, że może drzwi wytrzymają. Może jeśli będę wystarczająco cicho, znudzi się czekaniem i odejdzie.
Ale powinnam była wiedzieć lepiej. Mężczyźni tacy jak Ragnar Thornegrim nie męczyli się czekaniem. Brali to, czego chcieli.
Wystarczyła sekunda. Jeszcze chwilę temu siedziałam oparta o drzwi, a w następnej chwili całe drzwi wyleciały z zawiasów z hukiem, który wstrząsnął całym domem. Drewno rozprysło się na wszystkie strony, a drzwi z hukiem wylądowały gdzieś za mną.
Stał w progu niczym przerażający olbrzym z dawnych opowieści. Jego masywna sylwetka wypełniała całe wejście, blokując światło z korytarza za nim.
Długie, ciemne włosy wciąż były wilgotne od potu po bitwie, a na twarzy i ubraniu miał smugi krwi. Ale to jego oczy przerażały mnie najbardziej.
Były zimne i niebieskie jak zimowy lód, utkwione we mnie z taką intensywnością, że czułam się jak królik złapany w pułapkę.
"Nie lubię się powtarzać," powiedział, teraz śmiertelnie cicho. "Gdy wydaję rozkaz, oczekuję, że zostanie natychmiast wykonany."
Odsuwałam się po podłodze, próbując powiększyć dystans między nami, ale nie było dokąd uciec.
Mój pokój był mały, a on blokował jedyne wyjście. Przycisnęłam się do najdalszej ściany, serce biło mi tak mocno, że myślałam, iż zaraz pęknie.
"Proszę," wyszeptałam, w końcu odnajdując głos. "Proszę, nie rób mi krzywdy."
Nie odpowiedział. Zamiast tego lekko odwrócił głowę i zawołał kogoś za sobą. "Wejdźcie."
Dwóch jego wojowników pojawiło się w progu. Byli prawie tak wielcy jak on, z tymi samymi zimnymi oczami i zbroczonymi krwią broniami. Patrzyli na mnie jak na zwykły ładunek, który trzeba przenieść.
"Zabrać ją," rozkazał Ragnar, a jego ludzie bez wahania ruszyli w moją stronę.
"Nie!" krzyknęłam, w końcu wyrywając się z paraliżu, który mnie trzymał. "Nie, proszę! Ojcze! Ojcze, ratuj mnie!"
Ale gdy szorstkie dłonie wojowników chwyciły mnie za ramiona i podniosły na nogi, zobaczyłam mojego ojca stojącego w korytarzu za nimi. Po prostu stał i patrzył, nie robiąc nic, by mi pomóc.
Jego twarz była blada, a dłonie zaciśnięte w pięści u boków, ale nie ruszał się. Nie próbował mnie ratować.
"Ojcze, błagam!" krzyknęłam jeszcze raz, szarpiąc się w żelaznym uścisku Wikingów. "Nie pozwól im mnie zabrać! Jestem twoją córką!"
Jego oczy na chwilę spotkały się z moimi i zobaczyłam w nich ból. Ale zobaczyłam też coś jeszcze. Rezygnację. Już podjął decyzję i nie wybrał mnie.
"Przepraszam, Astrid," powiedział cicho. "Bardzo przepraszam."
Te słowa uderzyły mnie mocniej niż jakikolwiek fizyczny cios. Mój własny ojciec żałował, ale i tak pozwalał, by mnie zabrano. I tak pozwalał, by to mi się przydarzyło.
Walczyłam z Wikingami, którzy mnie trzymali, kopałam, drapałam, próbowałam się wyrwać, ale byli zbyt silni.
Podnieśli mnie tak, jakbym nic nie ważyła, i wynieśli z mojego pokoju, przez korytarz, na zewnątrz domu, który przez całe życie był moim domem.
Dziedziniec był pełen ludzi z naszej wioski. Zgromadzono ich razem jak owce i wszyscy odwrócili się, by się na mnie gapić, gdy mnie przeciągano obok nich. Widziałam twarze, które znałam całe życie. Ludzi, którym pomagałam, gdy byli chorzy lub ranni. Dzieciom, którym opowiadałam bajki. Starszym, którymi się opiekowałam.
A oni tylko patrzyli. Patrzyli, jak mnie zabierają, gdy krzyczałam i płakałam o pomoc, która nigdy nie nadejdzie. Niektórzy wyglądali na smutnych. Niektórzy byli przestraszeni. Ale żaden nie próbował mi pomóc.
Wikingowie przywlekli swoje długie łodzie prosto na nasz brzeg i widziałam je czekające na wodzie niczym ogromne potwory morskie.
Wojownicy, którzy mnie nieśli, nie zwalniali kroku, gdy zbliżali się do łodzi. Po prostu weszli w zimną wodę i wrzucili mnie na dno najbliższego statku jak worek zboża.
Upadłam z hukiem na drewniane deski, aż zabrakło mi tchu. Zanim zdołałam się pozbierać, wokół mnie zaczęli wsiadać kolejni Wikingowie. Słyszałam głos Ragnara wydającego rozkazy, chociaż nie byłam w stanie rozróżnić słów przez odgłos własnego szlochu.
Wtedy statek ruszył, oddalając się od brzegu i wszystkiego, co kiedykolwiek znałam. Udało mi się usiąść i spojrzeć w stronę mojej wioski, która stawała się coraz mniejsza na horyzoncie. Wciąż widziałam dym unoszący się z wypalonych budynków. Wciąż widziałam ludzi stojących na dziedzińcu, patrzących jak odpływamy.
I widziałam mojego ojca, wciąż tam stojącego, wciąż nie robiącego nic.
Podróż zdawała się trwać wieczność. Słońce przesuwało się po niebie, a moje łzy w końcu wyschły, pozostawiając mnie pustą i wydrążoną w środku.
Wikingowie nie rozmawiali ze mną ani nawet zbytnio na mnie nie patrzyli. Byłam dla nich jedynie ładunkiem, czymś, co należało przewieźć z jednego miejsca do drugiego.
Próbowałam śledzić, dokąd zmierzamy, ale po pewnym czasie cała linia brzegowa wyglądała tak samo. Skaliste klify, ciemna woda i szare niebo ciągnące się w nieskończoność. Nigdy wcześniej nie byłam tak daleko od domu. Właściwie nigdzie nie byłam. Całym moim światem była nasza mała wioska, a teraz ten świat zniknął.
W końcu, gdy słońce zaczęło już zachodzić, dostrzegłam coś innego na horyzoncie. To było kolejne wybrzeże, ale to miało budynki. Wiele budynków. Duże drewniane hale i mniejsze domy skupione razem, z kominów unosił się dym. To musiało być miejsce, w którym mieszkali Wikingowie. To musiał być dom Ragnara.
Statek zgrzytnął o drewniany pomost i natychmiast Wikingowie zaczęli wyskakiwać i zabezpieczać liny. Zostałam skulona na dnie łodzi, mając nadzieję, że o mnie zapomną, ale ta nadzieja szybko zgasła.
Silne ręce znów mnie chwyciły i postawiły na nogi. Nogi miałam drżące po tak długim siedzeniu w jednej pozycji i prawie się przewróciłam, gdy wyciągali mnie na pomost.
Drewno było śliskie od morskiej piany, a wszystko pachniało rybami, solą i smołą.
Rozglądałam się po tym dziwnym nowym miejscu, próbując wszystko ogarnąć. Ludzie byli wszędzie, ale wszyscy wyglądali inaczej niż ci z mojej wioski. Byli twardsi. Bardziej niebezpieczni. Patrzyli na mnie z zaciekawieniem, gdy prowadzono mnie przez ulice, a ja słyszałam ich rozmowy w obcym języku.
Ragnar szedł teraz obok mnie, jego długie kroki utrudniały mi dotrzymanie mu tempa.
Nie odezwał się ani słowem, po prostu szedł przed siebie w stronę największego budynku, jaki kiedykolwiek widziałam. Był zbudowany z ciemnego drewna i kamienia, a dach zdobiły wyrzeźbione głowy smoków. To musiała być jego hala, jego dom.
Zatrzymaliśmy się przed masywnymi, drewnianymi drzwiami i wtedy wszystko się zmieniło.
Ragnar odwrócił się w moją stronę i po raz pierwszy od chwili, gdy wyważył moje drzwi, jego wyraz twarzy nie był całkowicie chłodny. Było w nim coś jeszcze. Coś, co sprawiło, że po moich plecach przebiegł dreszcz.
Jego głos, gdy przemówił, też był inny. Cichszy, ale jakoś przerażający bardziej niż wtedy, gdy wydawał rozkazy.
Patrzył na mnie tymi przenikliwymi niebieskimi oczami, a ja poczułam, jakby widział mnie na wylot. Potem pochylił się bliżej, tak blisko, że mogłam poczuć zapach skóry, stali i czegoś jeszcze, co było tylko jego.
"Przygotuj się na dzisiejszą ucztę," powiedział, głosem ledwo słyszalnym. "Dziś w nocy staniesz się moja."
Przeszył mnie zimny dreszcz i wiedziałam, że cokolwiek miało się wydarzyć, moje dawne życie naprawdę się skończyło.
Przesuń w górę, aby kontynuować