PERSPEKTYWA ASTRID
Słowa uderzyły mnie jak fizyczny cios. Głos mojego ojca odbijał się echem w domu uzdrowiciela, a ja poczułam, jak cały mój świat rozpada się w jednej chwili.
On oddawał mnie temu potworowi. Temu broczącemu krwią królowi Wikingów, który właśnie spalił połowę naszej wioski i zabił naszych ludzi. Chciał mnie oddać, jakbym była niczym więcej niż workiem zboża albo cenną krową.
Pokręciłam głową tak gwałtownie, że aż zakręciło mi się w głowie. Nie. To nie mogło się dziać. To musiał być jakiś straszny koszmar, z którego zaraz się obudzę. Mój ojciec naprawdę nie mógł mi tego robić.
On mnie kochał. Zawsze mnie chronił. Opowiadał mi bajki o odważnych księżniczkach, które same się ratowały, a nie o takich, które są oddawane jak własność.
Ale koszmar trwał dalej. Król Wikingów stał tam, patrzył na mnie, jakby rozważał kupno czegoś na targu.
Jego zimne, niebieskie oczy przesuwały się po mnie powoli, rejestrując każdy szczegół. Żołądek mi się skręcił. Chciałam zniknąć, zapadać się pod ziemię, być gdziekolwiek, tylko nie tu i nie teraz.
Spodziewałam się, że się roześmieje. Spodziewałam się, że spojrzy na ojca z pogardą i powie mu, że nie jestem warta zachodu.
Wszyscy wiedzieli, jak bardzo Ragnar Thornegrim budził strach i jaką miał potęgę. Opowieści o nim szeptano przy ogniskach nocą.
Mówiono, że był wysoki jak drzewo i okrutny jak zima. Mówiono, że nigdy nie okazał nikomu litości. Że brał, co chciał, a resztę niszczył.
Przecież ktoś taki nie chciałby prostej wiejskiej uzdrowicielki na żonę. Przecież zobaczy, że nie jestem nikim wyjątkowym, tylko dziewczyną, która zna się na ziołach i leczeniu ran. Wstrzymałam oddech, czekając na jego odmowę, modląc się o nią.
Ale wtedy stało się coś strasznego. Spojrzał na mnie ponownie i tym razem coś się zmieniło w jego wyrazie twarzy. Kącik jego ust uniósł się w uśmiechu, od którego krew zamarzła mi w żyłach. To nie był ani łagodny, ani nawet okrutny uśmiech. To było coś gorszego. Uśmiech wilka, który właśnie wypatrzył łatwą ofiarę.
"Zgadzam się," powiedział, a te dwa słowa roztrzaskały moje serce na tysiąc kawałków.
Pokój zaczął się kręcić wokół mnie. To nie mogło być prawdziwe. To po prostu nie mogło mi się przydarzyć. Miałam pomagać ludziom, leczyć chorych, może kiedyś wyjść za mąż za dobrego człowieka z naszej wioski, który pokocha mnie za to, kim jestem. Nie miałam być wydana potworowi, który pewnie na stałe ma krew pod paznokciami.
Nie pamiętam, żebym podjęła decyzję o ucieczce. Moje ciało ruszyło samo, jakby wiedziało, że muszę uciec od tego przerażającego uśmiechu i tych zimnych oczu. Przepchnęłam się obok ojca, obok przerażonych dzieci i starców skulonych w kącie, obok wszystkiego, co właśnie się rozpadło.
Stopy niosły mnie przez wioskę, obok płonących domów i ciał leżących w błocie. Nie mogłam na to patrzeć. Nie mogłam myśleć o tym, co właśnie się stało, ani o tym, co mnie czeka. Po prostu biegłam, aż dotarłam do naszego domu, aż mogłam zatrzasnąć drzwi do mojego pokoju i udawać, że to wszystko nie jest prawdziwe.
Drzwi zatrzasnęły się z hukiem, a ja natychmiast zarzuciłam na nie drewnianą belkę. Ręce tak mi się trzęsły, że ledwo dałam radę to zrobić.
Potem osunęłam się na ziemię, plecami do drzwi, aż usiadłam na podłodze z kolanami podciągniętymi pod brodę.
To był mój pokój. Moje bezpieczne miejsce. Na ścianach wisiały pęczki suszonych ziół, wypełniając powietrze znajomymi zapachami lawendy i rumianku.
Łóżko stało w rogu, przykryte kołdrą uszytą przez moją mamę przed jej śmiercią. Książki były równo poukładane na drewnianej półce, którą zrobił dla mnie ojciec. Wszystko było dokładnie takie, jakie powinno być, dokładnie takie, jakie zawsze było.
Ale teraz wszystko było inne. Bo już niedługo tu nie zostanę. Bo zostanę wyrwana od wszystkiego, co kocham, i zmuszona do małżeństwa z człowiekiem, który mnie przerażał.
Ukryłam twarz w dłoniach i próbowałam pojąć, co się właśnie wydarzyło.
Jak mój ojciec mógł mi to zrobić? Jak mógł spojrzeć temu potworowi w oczy i złożyć mnie w ofierze? Myślałam, że mnie kocha. Myślałam, że coś dla niego znaczę.
Ciężkie kroki zbliżały się do moich drzwi i wiedziałam, że to on. Słyszałam jego oddech po drugiej stronie drewna, pewnie próbował znaleźć słowa, które by to naprawiły.
Ale nie mógł nic powiedzieć. Nic nie mogło tego naprawić.
"Astrid," jego głos był cichy, błagalny. "Proszę, córko. Otwórz drzwi. Pozwól mi wyjaśnić."
Docisnęłam plecy mocniej do drzwi i nie odezwałam się ani słowem. Może jeśli będę wystarczająco długo cicho, odejdzie. Może jeśli nie przyznam, że to się wydarzyło, wszystko samo się cofnie.
"Wiem, że jesteś zła," ciągnął. "Wiem, że to nie jest to, czego chciałaś. Ale musisz zrozumieć. Nie miałem wyboru. Gdybym nie zawarł tej umowy, on by wszystkich zabił. Dzieci, staruszków, których chroniłaś, wszystkich naszych sąsiadów. Wszyscy byliby martwi."
Jego słowa jeszcze bardziej mnie rozgniewały. "Więc zamiast tego mnie sprzedałeś!" krzyknęłam przez drzwi. "Oddałeś mnie, żeby ratować wszystkich innych! A co z tym, czego ja chcę? A co z moim życiem?"
"To nie tak, Astrid. Nie rozumiesz sytuacji, w jakiej się znaleźliśmy."
"Rozumiem doskonale!" Łzy lały mi się po policzkach, gorące i wściekłe. "Wcale ci na mnie nie zależy! Jesteś taki jak wszyscy, którzy myślą, że kobiety to rzeczy, które można oddawać, kiedy tak wygodniej!"
Usłyszałam jego ciężkie westchnienie. "To nieprawda i dobrze o tym wiesz. Kocham cię bardziej niż własne życie. Ale czasem musimy podejmować niemożliwe decyzje. Czasem nie ma dobrego wyjścia, jest tylko to, które ratuje najwięcej ludzi."
"Łatwo mówić, kiedy to nie ty jesteś oddawany potworowi," syknęłam. "Łatwo mówić o poświęceniu, gdy ktoś inny jest tym poświęcanym."
Siedzieliśmy tak długo w ciszy, on po jednej stronie drzwi, ja po drugiej. Słyszałam jego oddech, niemal czułam, jak szuka właściwych słów. Ale nie było takich słów. Nic nie mogło tego naprawić.
"On cię nie skrzywdzi," powiedział w końcu mój ojciec. "Dopilnowałem tego. To małżeństwo z rozsądku, polityczny układ. Będziesz traktowana z szacunkiem."
Prawie się zaśmiałam, ale zabrzmiało to bardziej jak szloch. "Szacunkiem? Od człowieka, który właśnie spalił naszą wioskę i zabił naszych ludzi? Naprawdę myślisz, że będzie mnie traktował z szacunkiem?"
Wtedy usłyszałam nowe kroki. Inne niż ojca. Cięższe. Bardziej zdecydowane. Podłoga zaskrzypiała pod ich ciężarem, a ten dźwięk sprawił, że przeszły mnie ciarki.
Kroki zatrzymały się tuż przed moimi drzwiami.
Potem odezwał się głos, już nie łagodny ton mojego ojca.
Ten głos był głęboki i rozkazujący, z akcentem, jakiego nigdy wcześniej nie słyszałam. To był głos, który oczekiwał posłuszeństwa bez żadnych pytań.
"Otwórz drzwi natychmiast!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA ASTRID
Głos znów rozległ się zza drewnianych drzwi, a tym razem nie było już wątpliwości co do groźby, która się za nim kryła. Krew w moich żyłach zamieniła się w lód, gdy usłyszałam, jak powtarza rozkaz, każde słowo tnące powietrze jak ostrze.
"Otwórz drzwi natychmiast!"
Strach ścisnął mnie tak mocno, że nie mogłam oddychać. Całe moje ciało zesztywniało, nie byłam w stanie ruszyć się z miejsca, gdzie siedziałam przyciśnięta do drzwi. To naprawdę się działo.
Król Wikingów był tutaj, tuż za moimi drzwiami, i nie zamierzał długo czekać, aż mu posłucham.
Chciałam zawołać ojca, błagać go, by kazał temu potworowi odejść, ale mój głos zupełnie zniknął.
Wszystko, co mogłam zrobić, to siedzieć tam, sparaliżowana przerażeniem, mając nadzieję, że może drzwi wytrzymają. Może jeśli będę wystarczająco cicho, znudzi się czekaniem i odejdzie.
Ale powinnam była wiedzieć lepiej. Mężczyźni tacy jak Ragnar Thornegrim nie męczyli się czekaniem. Brali to, czego chcieli.
Wystarczyła sekunda. Jeszcze chwilę temu siedziałam oparta o drzwi, a w następnej chwili całe drzwi wyleciały z zawiasów z hukiem, który wstrząsnął całym domem. Drewno rozprysło się na wszystkie strony, a drzwi z hukiem wylądowały gdzieś za mną.
Stał w progu niczym przerażający olbrzym z dawnych opowieści. Jego masywna sylwetka wypełniała całe wejście, blokując światło z korytarza za nim.
Długie, ciemne włosy wciąż były wilgotne od potu po bitwie, a na twarzy i ubraniu miał smugi krwi. Ale to jego oczy przerażały mnie najbardziej.
Były zimne i niebieskie jak zimowy lód, utkwione we mnie z taką intensywnością, że czułam się jak królik złapany w pułapkę.
"Nie lubię się powtarzać," powiedział, teraz śmiertelnie cicho. "Gdy wydaję rozkaz, oczekuję, że zostanie natychmiast wykonany."
Odsuwałam się po podłodze, próbując powiększyć dystans między nami, ale nie było dokąd uciec.
Mój pokój był mały, a on blokował jedyne wyjście. Przycisnęłam się do najdalszej ściany, serce biło mi tak mocno, że myślałam, iż zaraz pęknie.
"Proszę," wyszeptałam, w końcu odnajdując głos. "Proszę, nie rób mi krzywdy."
Nie odpowiedział. Zamiast tego lekko odwrócił głowę i zawołał kogoś za sobą. "Wejdźcie."
Dwóch jego wojowników pojawiło się w progu. Byli prawie tak wielcy jak on, z tymi samymi zimnymi oczami i zbroczonymi krwią broniami. Patrzyli na mnie jak na zwykły ładunek, który trzeba przenieść.
"Zabrać ją," rozkazał Ragnar, a jego ludzie bez wahania ruszyli w moją stronę.
"Nie!" krzyknęłam, w końcu wyrywając się z paraliżu, który mnie trzymał. "Nie, proszę! Ojcze! Ojcze, ratuj mnie!"
Ale gdy szorstkie dłonie wojowników chwyciły mnie za ramiona i podniosły na nogi, zobaczyłam mojego ojca stojącego w korytarzu za nimi. Po prostu stał i patrzył, nie robiąc nic, by mi pomóc.
Jego twarz była blada, a dłonie zaciśnięte w pięści u boków, ale nie ruszał się. Nie próbował mnie ratować.
"Ojcze, błagam!" krzyknęłam jeszcze raz, szarpiąc się w żelaznym uścisku Wikingów. "Nie pozwól im mnie zabrać! Jestem twoją córką!"
Jego oczy na chwilę spotkały się z moimi i zobaczyłam w nich ból. Ale zobaczyłam też coś jeszcze. Rezygnację. Już podjął decyzję i nie wybrał mnie.
"Przepraszam, Astrid," powiedział cicho. "Bardzo przepraszam."
Te słowa uderzyły mnie mocniej niż jakikolwiek fizyczny cios. Mój własny ojciec żałował, ale i tak pozwalał, by mnie zabrano. I tak pozwalał, by to mi się przydarzyło.
Walczyłam z Wikingami, którzy mnie trzymali, kopałam, drapałam, próbowałam się wyrwać, ale byli zbyt silni.
Podnieśli mnie tak, jakbym nic nie ważyła, i wynieśli z mojego pokoju, przez korytarz, na zewnątrz domu, który przez całe życie był moim domem.
Dziedziniec był pełen ludzi z naszej wioski. Zgromadzono ich razem jak owce i wszyscy odwrócili się, by się na mnie gapić, gdy mnie przeciągano obok nich. Widziałam twarze, które znałam całe życie. Ludzi, którym pomagałam, gdy byli chorzy lub ranni. Dzieciom, którym opowiadałam bajki. Starszym, którymi się opiekowałam.
A oni tylko patrzyli. Patrzyli, jak mnie zabierają, gdy krzyczałam i płakałam o pomoc, która nigdy nie nadejdzie. Niektórzy wyglądali na smutnych. Niektórzy byli przestraszeni. Ale żaden nie próbował mi pomóc.
Wikingowie przywlekli swoje długie łodzie prosto na nasz brzeg i widziałam je czekające na wodzie niczym ogromne potwory morskie.
Wojownicy, którzy mnie nieśli, nie zwalniali kroku, gdy zbliżali się do łodzi. Po prostu weszli w zimną wodę i wrzucili mnie na dno najbliższego statku jak worek zboża.
Upadłam z hukiem na drewniane deski, aż zabrakło mi tchu. Zanim zdołałam się pozbierać, wokół mnie zaczęli wsiadać kolejni Wikingowie. Słyszałam głos Ragnara wydającego rozkazy, chociaż nie byłam w stanie rozróżnić słów przez odgłos własnego szlochu.
Wtedy statek ruszył, oddalając się od brzegu i wszystkiego, co kiedykolwiek znałam. Udało mi się usiąść i spojrzeć w stronę mojej wioski, która stawała się coraz mniejsza na horyzoncie. Wciąż widziałam dym unoszący się z wypalonych budynków. Wciąż widziałam ludzi stojących na dziedzińcu, patrzących jak odpływamy.
I widziałam mojego ojca, wciąż tam stojącego, wciąż nie robiącego nic.
Podróż zdawała się trwać wieczność. Słońce przesuwało się po niebie, a moje łzy w końcu wyschły, pozostawiając mnie pustą i wydrążoną w środku.
Wikingowie nie rozmawiali ze mną ani nawet zbytnio na mnie nie patrzyli. Byłam dla nich jedynie ładunkiem, czymś, co należało przewieźć z jednego miejsca do drugiego.
Próbowałam śledzić, dokąd zmierzamy, ale po pewnym czasie cała linia brzegowa wyglądała tak samo. Skaliste klify, ciemna woda i szare niebo ciągnące się w nieskończoność. Nigdy wcześniej nie byłam tak daleko od domu. Właściwie nigdzie nie byłam. Całym moim światem była nasza mała wioska, a teraz ten świat zniknął.
W końcu, gdy słońce zaczęło już zachodzić, dostrzegłam coś innego na horyzoncie. To było kolejne wybrzeże, ale to miało budynki. Wiele budynków. Duże drewniane hale i mniejsze domy skupione razem, z kominów unosił się dym. To musiało być miejsce, w którym mieszkali Wikingowie. To musiał być dom Ragnara.
Statek zgrzytnął o drewniany pomost i natychmiast Wikingowie zaczęli wyskakiwać i zabezpieczać liny. Zostałam skulona na dnie łodzi, mając nadzieję, że o mnie zapomną, ale ta nadzieja szybko zgasła.
Silne ręce znów mnie chwyciły i postawiły na nogi. Nogi miałam drżące po tak długim siedzeniu w jednej pozycji i prawie się przewróciłam, gdy wyciągali mnie na pomost.
Drewno było śliskie od morskiej piany, a wszystko pachniało rybami, solą i smołą.
Rozglądałam się po tym dziwnym nowym miejscu, próbując wszystko ogarnąć. Ludzie byli wszędzie, ale wszyscy wyglądali inaczej niż ci z mojej wioski. Byli twardsi. Bardziej niebezpieczni. Patrzyli na mnie z zaciekawieniem, gdy prowadzono mnie przez ulice, a ja słyszałam ich rozmowy w obcym języku.
Ragnar szedł teraz obok mnie, jego długie kroki utrudniały mi dotrzymanie mu tempa.
Nie odezwał się ani słowem, po prostu szedł przed siebie w stronę największego budynku, jaki kiedykolwiek widziałam. Był zbudowany z ciemnego drewna i kamienia, a dach zdobiły wyrzeźbione głowy smoków. To musiała być jego hala, jego dom.
Zatrzymaliśmy się przed masywnymi, drewnianymi drzwiami i wtedy wszystko się zmieniło.
Ragnar odwrócił się w moją stronę i po raz pierwszy od chwili, gdy wyważył moje drzwi, jego wyraz twarzy nie był całkowicie chłodny. Było w nim coś jeszcze. Coś, co sprawiło, że po moich plecach przebiegł dreszcz.
Jego głos, gdy przemówił, też był inny. Cichszy, ale jakoś przerażający bardziej niż wtedy, gdy wydawał rozkazy.
Patrzył na mnie tymi przenikliwymi niebieskimi oczami, a ja poczułam, jakby widział mnie na wylot. Potem pochylił się bliżej, tak blisko, że mogłam poczuć zapach skóry, stali i czegoś jeszcze, co było tylko jego.
"Przygotuj się na dzisiejszą ucztę," powiedział, głosem ledwo słyszalnym. "Dziś w nocy staniesz się moja."
Przeszył mnie zimny dreszcz i wiedziałam, że cokolwiek miało się wydarzyć, moje dawne życie naprawdę się skończyło.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PUNKT WIDZENIA RAGNARA
Wielka sala tętniła oczekiwaniem, gdy mój lud przygotowywał się do uczty. Tradycja tego wymagała i nawet ja nie mogłem całkiem zignorować starych zwyczajów.
Kiedy jarl lub król wikingów brał sobie żonę, zwłaszcza z podbitej wioski, należało to ogłosić we właściwy sposób. Inne klany musiały zobaczyć, że Ragnar Thornegrim zagarnął to, co do niego należało.
Stałem przy honorowym stole, obserwując, jak moi ludzie ustawiają ławy i rozkładają rogi do picia. Ognisko na środku sali trzaskało świeżymi polanami, rzucając tańczące cienie na rzeźbione drewniane filary podtrzymujące dach.
Wszystko musiało być idealne. O tej uczcie będzie się mówić przez lata.
Myśli wciąż uciekały mi do dziewczyny na górze.
Astrid.
Była zamknięta w jednym z pokoi gościnnych od chwili naszego przybycia, odmawiając jedzenia i rozmowy z kimkolwiek. Kobiety, które wysłałem, by się nią zajęły, mówiły, że tylko siedzi przy oknie, wpatrując się w morze, jakby miała nadzieję, że na horyzoncie pojawi się statek ratunkowy.
Część mnie niemal podziwiała jej uparty duch. Większość jeńców złamałaby się już dawno, pogodziłaby się z losem i próbowała odnaleźć się w nowej sytuacji.
Ale nie ona. Miała ogień we krwi, a ogień był czymś, co doskonale rozumiałem.
Dźwięk ciężkich kroków sprawił, że się odwróciłem. Jovna Rudy, mój zastępca, podszedł z zaniepokojonym wyrazem twarzy pokrytej bliznami.
— Dziewczyna odmawia zejścia na dół — powiedział cicho. — Kobiety mówią, że nie chce założyć sukni ani pozwolić im uczesać włosów. Co mamy robić?
Poczułem, jak zaciskam szczęki. Powinienem się tego spodziewać. Oczywiście, że nie ułatwi sprawy. Nic w tym układzie nie było proste do tej pory.
— Powiedz jej, że ma dwa wyjścia — powiedziałem, a mój głos miał w sobie stalową nutę. — Może zejść odpowiednio ubrana albo tak, jak jest. Tak czy inaczej, ma zejść.
Jovna skinął głową i zniknął na schodach. Skupiłem się z powrotem na ostatnich przygotowaniach w sali.
Przedstawiciele trzech sąsiednich klanów już przybyli, podobnie jak kilku kupców i kapitanów statków, którzy regularnie z nami handlowali.
Wieść o mojej nowej żonie rozeszła się błyskawicznie i wszyscy chcieli zobaczyć, jaka kobieta przyciągnęła uwagę Wilka.
Prawdę mówiąc, sam nie byłem tego do końca pewien. Była piękna, to prawda, ale widziałem już wcześniej piękne kobiety.
Było w niej coś jeszcze, coś, co sprawiło, że przyjąłem rozpaczliwy układ jej ojca, choć powinienem po prostu wziąć, czego chciałem, i spalić resztę.
Może to sposób, w jaki stanęła mi na przekór w domu uzdrowiciela, chroniąc tych ludzi, nawet gdy wiedziała, że to beznadziejne.
Może inteligencja, którą dostrzegłem w jej zielonych oczach, bystry umysł, już kalkulujący, jak przetrwać w tej nowej rzeczywistości.
A może po prostu zmiękłem na stare lata.
Sala była już prawie pełna, powietrze gęste od dymu i zapachu pieczonego mięsa.
Moi goście zaczynali się niecierpliwić, popijając miód pitny i rzucając ciekawe spojrzenia w stronę schodów. Już miałem posłać Jovnę z powrotem na górę, by siłą sprowadził dziewczynę, gdy usłyszałem cichy szept kroków na drewnianej podłodze.
Podniosłem wzrok i zaparło mi dech w piersiach.
Schodziła po schodach jak królowa, która przyszła powitać swoich poddanych.
Karmazynowa suknia, którą dla niej zamówiłem, leżała na niej idealnie, podkreślając każdą krągłość i eksponując kobiecą sylwetkę, skrytą dotąd pod skromną, wiejską suknią.
Kolor sprawiał, że jej blada skóra lśniła jak światło księżyca, a ciemne włosy zostały zaplecione w warkocz z srebrnymi nitkami, które łapały blask ognia.
Ale to jej twarz naprawdę mnie oszołomiła. Usta pomalowała na głęboki odcień czerwieni, taki sam jak suknia, a oczy podkreśliła czarną kreską, przez co wydawały się większe i bardziej tajemnicze.
Nie przypominała przestraszonej dziewczyny, którą wywlekłem z jej wioski. Wyglądała jak kobieta, która powinna zasiadać w królewskiej sali.
W całym pomieszczeniu zapadła cisza, gdy szła przez salę. Każdy patrzył tylko na nią, wszelkie rozmowy urwały się w pół słowa. Poczucie dumy uderzyło we mnie niespodziewanie.
To była moja kobieta przechodząca przez moją salę – i była wspaniała.
Stanęła przy moim krześle i mimo królewskiej postawy widziałem napięcie w jej ramionach.
Dłonie miała splecione mocno przed sobą, wzrok utkwiony gdzieś w dal, nie patrząc na żadne z twarzy, które się na nią gapiły.
— Mój ludu — zawołałem, a mój głos poniósł się przez uciszoną salę. — Przedstawiam wam Astrid z Bjornstead, moją wybraną żonę.
Rozległ się okrzyk moich wojowników, choć zauważyłem, że był trochę wymuszony. Wciąż przyzwyczajali się do myśli, że ich jarl bierze sobie żonę, szczególnie kobietę z podbitej wioski. Ale nauczą się to akceptować, tak jak ona nauczy się akceptować swoje nowe życie.
Wtedy uczta rozpoczęła się na dobre. Półmiski z mięsem i chlebem krążyły po sali, miód lał się strumieniami, a rozmowy stopniowo wracały do normy.
Zauważyłem jednak, że wiele spojrzeń wciąż pada na Astrid przez cały wieczór. Siedziała sztywno obok mnie, skubiąc jedzenie i milcząc.
Próbowałem kilka razy wciągnąć ją do rozmowy, pytając o jej umiejętności lecznicze albo życie we wiosce, lecz odpowiadała krótkimi, urwanymi zdaniami, jasno dając mi do zrozumienia, że nie ma ochoty ze mną rozmawiać.
Jej chłód powinien mnie zirytować, ale zamiast tego wydał mi się intrygujący.
Ona igrała niebezpieczną grę, okazując bunt wobec moich gości, ale robiła to z taką godnością, że wydawało się to niemal odwagą, a nie głupotą.
Wieczór ciągnął się dalej, a miód pitny zaczynał działać na moich gości. Rozmowy stawały się coraz głośniejsze, śmiech bardziej rubaszny.
Kilku młodszych wojowników rozpoczęło zawody w siłowaniu się na rękę, inni wymieniali się opowieściami o swoich ostatnich wyprawach.
Właśnie wtedy przyszedł Hakon Żelaznobrody.
Powinienem był wiedzieć, że w końcu się pojawi. Ten człowiek miał talent do pojawiania się tam, gdzie go nie chciano, zwykle z jakimś planem lub zniewagą mającą wywołać kłopoty.
Był wysłannikiem Klanu Kruka, naszych sąsiadów z północy, i od lat próbował podważyć moją władzę.
Wkroczył do sali z typowym dla siebie aroganckim uśmiechem, a jego żelaznoszara broda zaplatana była w warkocze ozdobione kościanymi ozdobami, które stukały przy każdym ruchu.
Za nim szło dwóch jego wojowników, wyglądających na takich, którzy woleliby być gdziekolwiek indziej.
"Ragnar Thornegrim!" zawołał, głos miał już nieco zamroczony alkoholem. "Słyszałem, że wziąłeś żonę, ale musiałem zobaczyć to na własne oczy. Gdzie jest ta piękność, która okiełznała wielkiego Wilka?"
Poczułem, jak napinają mi się mięśnie, ale zmusiłem się do zachowania spokoju. Hakon szukał reakcji, liczył na to, że sprowokuje mnie do czegoś głupiego na oczach świadków z różnych klanów. Nie zamierzałem dać mu tej satysfakcji.
"Siedzi obok mnie," odparłem równym tonem. "Astrid z Bjornstead."
Oczy Hakona przesunęły się na nią i zauważyłem, jak lekko się zwężają. Podszedł bliżej, okrążając nasz stół niczym drapieżnik oceniający potencjalną zdobycz.
Astrid patrzyła prosto przed siebie, ale widziałem, jak jej kłykcie bieleją, gdy zaciska dłoń na nożu do jedzenia.
"Hmm," mruknął Hakon, gładząc brodę zamyślony. "Wystarczająco ładna, chyba. Chociaż muszę przyznać, Ragnarze, że się dziwię. Zawsze myślałem, że wolisz kobiety nieco bardziej... zwinne. Ta wygląda, jakby zmiażdżyła tarczę, gdyby na niej usiadła."
Po sali przeszedł nerwowy śmiech, ale większość moich gości miała na tyle rozsądku, by milczeć. Wszyscy czuli narastające napięcie, wyczuwali, że zaraz wydarzy się coś brzydkiego.
Hakon nie skończył. Nachylił się jeszcze bliżej Astrid, a jego głos rozbrzmiał wyraźnie w nagle ucichłej sali.
"Powiedz mi, dziewczyno, czy masz w sobie dość siły do rodzenia dzieci? Czy może padniesz ze zmęczenia, zanim Wilk skończy z tobą?"
Dźwięk, który wydobył się z mego gardła, był ledwie ludzki. Byłem już na nogach, zanim zorientowałem się, że się poruszyłem, a moja dłoń miażdżyła srebrny puchar do picia.
Metal zapiszczał, wyginając się i skręcając, miód pitny ściekał między moimi palcami jak krew.
W sali zapanowała martwa cisza. Każda osoba patrzyła na mnie, czekając, co zrobię.
Hakon przekroczył granicę, obraził nie tylko mnie, ale i wybraną przeze mnie kobietę, i to w mojej własnej sali. Dawniej takie słowa oznaczałyby śmierć.
"Przeprosisz," powiedziałem śmiertelnie cicho. "Teraz."
Twarz Hakona pobladła, ale był zbyt dumny, by całkiem się wycofać. "Nie miałem zamiaru obrażać, Wilku. Chciałem tylko—"
"Teraz," powtórzyłem, a tym razem nie było wątpliwości co do groźby w moim głosie.
Rozejrzał się po sali, widząc tylko twarde twarze i wrogie spojrzenia.
Moi wojownicy już sięgali po broń, nawet przedstawiciele innych klanów wyglądali na zniesmaczonych jego zachowaniem.
"Przepraszam, pani Astrid," powiedział sztywno. "Moje słowa były... niefortunnie dobrane."
Patrzyłem na niego przez długą chwilę, pozwalając mu poczuć ciężar mojego gniewu. Potem powoli odstawiłem zniszczony puchar i znów usiadłem. Przekaz był jasny: każdy, kto znieważy moją kobietę, odpowie przede mną osobiście.
Uczta trwała dalej, ale nastrój się zmienił.
Rozmowy były cichsze, zauważyłem też, że kilka osób szybko znalazło pretekst, by wyjść wcześniej. Hakon i jego ludzie zniknęli krótko po konfrontacji, zapewne chcąc jak najszybciej roznieść wieść o tym, co się wydarzyło.
Wciąż łapałem się na tym, że spoglądam na Astrid przez resztę wieczoru. Nie zareagowała widocznie na obelgi Hakona, ale widziałem subtelne oznaki niepokoju w sposobie, w jaki się trzymała. Słowa drania ją dotknęły, nawet jeśli była zbyt dumna, by to pokazać.
Gdy noc posuwała się dalej i ostatni z gości w końcu odszedł, udałem się na górę.
Sala poniżej była już cicha, słychać było tylko trzask dogasających ognisk i sporadyczne chrapanie wojownika, który wypił za dużo miodu.
Zatrzymałem się pod drzwiami Astrid i nasłuchiwałem. Nie dochodziły żadne dźwięki, ale pod ramą drzwi widziałem migotanie światła świecy. Wciąż nie spała.
Otworzyłem drzwi bez pukania i wszedłem do środka. Siedziała znów przy oknie, wciąż w karmazynowej sukni, lecz z rozpuszczonymi włosami opadającymi na ramiona. Odwróciła się, gdy mnie usłyszała, i widziałem, jak na jej twarzy przez chwilę pojawia się strach, zanim szybko go ukryła.
Przez długą chwilę patrzyliśmy na siebie w milczeniu, po drugiej stronie niewielkiego pokoju. Wyglądała tak drobnie, tak bezbronnie, mimo wcześniejszego pokazania siły.
Ale wciąż widziałem w jej oczach tę iskrę buntu, tę odmowę całkowitego podporządkowania się, która przyciągnęła mnie do niej od początku.
Podszedłem bliżej, moje kroki były ciche na drewnianej podłodze. Nie ruszyła się, nie próbowała uciec ani się ukryć, po prostu patrzyła, jak się zbliżam, tymi szerokimi, zielonymi oczami.
Gdy byłem już na tyle blisko, by ją dotknąć, zatrzymałem się. Wystarczająco blisko, by poczuć zapach jej skóry, zobaczyć szybki oddech unoszący jej pierś. Wystarczająco blisko, by dostrzec puls szaleńczo bijący u podstawy jej szyi.
Pochyliłem się, aż moje usta niemal dotykały jej ucha, i wyszeptałem słowa, które miały przypieczętować nasz wspólny los.
"Jesteś moja."
Przesuń w górę, aby kontynuować