PUNKT WIDZENIA RAGNARA
Wielka sala tętniła oczekiwaniem, gdy mój lud przygotowywał się do uczty. Tradycja tego wymagała i nawet ja nie mogłem całkiem zignorować starych zwyczajów.
Kiedy jarl lub król wikingów brał sobie żonę, zwłaszcza z podbitej wioski, należało to ogłosić we właściwy sposób. Inne klany musiały zobaczyć, że Ragnar Thornegrim zagarnął to, co do niego należało.
Stałem przy honorowym stole, obserwując, jak moi ludzie ustawiają ławy i rozkładają rogi do picia. Ognisko na środku sali trzaskało świeżymi polanami, rzucając tańczące cienie na rzeźbione drewniane filary podtrzymujące dach.
Wszystko musiało być idealne. O tej uczcie będzie się mówić przez lata.
Myśli wciąż uciekały mi do dziewczyny na górze.
Astrid.
Była zamknięta w jednym z pokoi gościnnych od chwili naszego przybycia, odmawiając jedzenia i rozmowy z kimkolwiek. Kobiety, które wysłałem, by się nią zajęły, mówiły, że tylko siedzi przy oknie, wpatrując się w morze, jakby miała nadzieję, że na horyzoncie pojawi się statek ratunkowy.
Część mnie niemal podziwiała jej uparty duch. Większość jeńców złamałaby się już dawno, pogodziłaby się z losem i próbowała odnaleźć się w nowej sytuacji.
Ale nie ona. Miała ogień we krwi, a ogień był czymś, co doskonale rozumiałem.
Dźwięk ciężkich kroków sprawił, że się odwróciłem. Jovna Rudy, mój zastępca, podszedł z zaniepokojonym wyrazem twarzy pokrytej bliznami.
— Dziewczyna odmawia zejścia na dół — powiedział cicho. — Kobiety mówią, że nie chce założyć sukni ani pozwolić im uczesać włosów. Co mamy robić?
Poczułem, jak zaciskam szczęki. Powinienem się tego spodziewać. Oczywiście, że nie ułatwi sprawy. Nic w tym układzie nie było proste do tej pory.
— Powiedz jej, że ma dwa wyjścia — powiedziałem, a mój głos miał w sobie stalową nutę. — Może zejść odpowiednio ubrana albo tak, jak jest. Tak czy inaczej, ma zejść.
Jovna skinął głową i zniknął na schodach. Skupiłem się z powrotem na ostatnich przygotowaniach w sali.
Przedstawiciele trzech sąsiednich klanów już przybyli, podobnie jak kilku kupców i kapitanów statków, którzy regularnie z nami handlowali.
Wieść o mojej nowej żonie rozeszła się błyskawicznie i wszyscy chcieli zobaczyć, jaka kobieta przyciągnęła uwagę Wilka.
Prawdę mówiąc, sam nie byłem tego do końca pewien. Była piękna, to prawda, ale widziałem już wcześniej piękne kobiety.
Było w niej coś jeszcze, coś, co sprawiło, że przyjąłem rozpaczliwy układ jej ojca, choć powinienem po prostu wziąć, czego chciałem, i spalić resztę.
Może to sposób, w jaki stanęła mi na przekór w domu uzdrowiciela, chroniąc tych ludzi, nawet gdy wiedziała, że to beznadziejne.
Może inteligencja, którą dostrzegłem w jej zielonych oczach, bystry umysł, już kalkulujący, jak przetrwać w tej nowej rzeczywistości.
A może po prostu zmiękłem na stare lata.
Sala była już prawie pełna, powietrze gęste od dymu i zapachu pieczonego mięsa.
Moi goście zaczynali się niecierpliwić, popijając miód pitny i rzucając ciekawe spojrzenia w stronę schodów. Już miałem posłać Jovnę z powrotem na górę, by siłą sprowadził dziewczynę, gdy usłyszałem cichy szept kroków na drewnianej podłodze.
Podniosłem wzrok i zaparło mi dech w piersiach.
Schodziła po schodach jak królowa, która przyszła powitać swoich poddanych.
Karmazynowa suknia, którą dla niej zamówiłem, leżała na niej idealnie, podkreślając każdą krągłość i eksponując kobiecą sylwetkę, skrytą dotąd pod skromną, wiejską suknią.
Kolor sprawiał, że jej blada skóra lśniła jak światło księżyca, a ciemne włosy zostały zaplecione w warkocz z srebrnymi nitkami, które łapały blask ognia.
Ale to jej twarz naprawdę mnie oszołomiła. Usta pomalowała na głęboki odcień czerwieni, taki sam jak suknia, a oczy podkreśliła czarną kreską, przez co wydawały się większe i bardziej tajemnicze.
Nie przypominała przestraszonej dziewczyny, którą wywlekłem z jej wioski. Wyglądała jak kobieta, która powinna zasiadać w królewskiej sali.
W całym pomieszczeniu zapadła cisza, gdy szła przez salę. Każdy patrzył tylko na nią, wszelkie rozmowy urwały się w pół słowa. Poczucie dumy uderzyło we mnie niespodziewanie.
To była moja kobieta przechodząca przez moją salę – i była wspaniała.
Stanęła przy moim krześle i mimo królewskiej postawy widziałem napięcie w jej ramionach.
Dłonie miała splecione mocno przed sobą, wzrok utkwiony gdzieś w dal, nie patrząc na żadne z twarzy, które się na nią gapiły.
— Mój ludu — zawołałem, a mój głos poniósł się przez uciszoną salę. — Przedstawiam wam Astrid z Bjornstead, moją wybraną żonę.
Rozległ się okrzyk moich wojowników, choć zauważyłem, że był trochę wymuszony. Wciąż przyzwyczajali się do myśli, że ich jarl bierze sobie żonę, szczególnie kobietę z podbitej wioski. Ale nauczą się to akceptować, tak jak ona nauczy się akceptować swoje nowe życie.
Wtedy uczta rozpoczęła się na dobre. Półmiski z mięsem i chlebem krążyły po sali, miód lał się strumieniami, a rozmowy stopniowo wracały do normy.
Zauważyłem jednak, że wiele spojrzeń wciąż pada na Astrid przez cały wieczór. Siedziała sztywno obok mnie, skubiąc jedzenie i milcząc.
Próbowałem kilka razy wciągnąć ją do rozmowy, pytając o jej umiejętności lecznicze albo życie we wiosce, lecz odpowiadała krótkimi, urwanymi zdaniami, jasno dając mi do zrozumienia, że nie ma ochoty ze mną rozmawiać.
Jej chłód powinien mnie zirytować, ale zamiast tego wydał mi się intrygujący.
Ona igrała niebezpieczną grę, okazując bunt wobec moich gości, ale robiła to z taką godnością, że wydawało się to niemal odwagą, a nie głupotą.
Wieczór ciągnął się dalej, a miód pitny zaczynał działać na moich gości. Rozmowy stawały się coraz głośniejsze, śmiech bardziej rubaszny.
Kilku młodszych wojowników rozpoczęło zawody w siłowaniu się na rękę, inni wymieniali się opowieściami o swoich ostatnich wyprawach.
Właśnie wtedy przyszedł Hakon Żelaznobrody.
Powinienem był wiedzieć, że w końcu się pojawi. Ten człowiek miał talent do pojawiania się tam, gdzie go nie chciano, zwykle z jakimś planem lub zniewagą mającą wywołać kłopoty.
Był wysłannikiem Klanu Kruka, naszych sąsiadów z północy, i od lat próbował podważyć moją władzę.
Wkroczył do sali z typowym dla siebie aroganckim uśmiechem, a jego żelaznoszara broda zaplatana była w warkocze ozdobione kościanymi ozdobami, które stukały przy każdym ruchu.
Za nim szło dwóch jego wojowników, wyglądających na takich, którzy woleliby być gdziekolwiek indziej.
"Ragnar Thornegrim!" zawołał, głos miał już nieco zamroczony alkoholem. "Słyszałem, że wziąłeś żonę, ale musiałem zobaczyć to na własne oczy. Gdzie jest ta piękność, która okiełznała wielkiego Wilka?"
Poczułem, jak napinają mi się mięśnie, ale zmusiłem się do zachowania spokoju. Hakon szukał reakcji, liczył na to, że sprowokuje mnie do czegoś głupiego na oczach świadków z różnych klanów. Nie zamierzałem dać mu tej satysfakcji.
"Siedzi obok mnie," odparłem równym tonem. "Astrid z Bjornstead."
Oczy Hakona przesunęły się na nią i zauważyłem, jak lekko się zwężają. Podszedł bliżej, okrążając nasz stół niczym drapieżnik oceniający potencjalną zdobycz.
Astrid patrzyła prosto przed siebie, ale widziałem, jak jej kłykcie bieleją, gdy zaciska dłoń na nożu do jedzenia.
"Hmm," mruknął Hakon, gładząc brodę zamyślony. "Wystarczająco ładna, chyba. Chociaż muszę przyznać, Ragnarze, że się dziwię. Zawsze myślałem, że wolisz kobiety nieco bardziej... zwinne. Ta wygląda, jakby zmiażdżyła tarczę, gdyby na niej usiadła."
Po sali przeszedł nerwowy śmiech, ale większość moich gości miała na tyle rozsądku, by milczeć. Wszyscy czuli narastające napięcie, wyczuwali, że zaraz wydarzy się coś brzydkiego.
Hakon nie skończył. Nachylił się jeszcze bliżej Astrid, a jego głos rozbrzmiał wyraźnie w nagle ucichłej sali.
"Powiedz mi, dziewczyno, czy masz w sobie dość siły do rodzenia dzieci? Czy może padniesz ze zmęczenia, zanim Wilk skończy z tobą?"
Dźwięk, który wydobył się z mego gardła, był ledwie ludzki. Byłem już na nogach, zanim zorientowałem się, że się poruszyłem, a moja dłoń miażdżyła srebrny puchar do picia.
Metal zapiszczał, wyginając się i skręcając, miód pitny ściekał między moimi palcami jak krew.
W sali zapanowała martwa cisza. Każda osoba patrzyła na mnie, czekając, co zrobię.
Hakon przekroczył granicę, obraził nie tylko mnie, ale i wybraną przeze mnie kobietę, i to w mojej własnej sali. Dawniej takie słowa oznaczałyby śmierć.
"Przeprosisz," powiedziałem śmiertelnie cicho. "Teraz."
Twarz Hakona pobladła, ale był zbyt dumny, by całkiem się wycofać. "Nie miałem zamiaru obrażać, Wilku. Chciałem tylko—"
"Teraz," powtórzyłem, a tym razem nie było wątpliwości co do groźby w moim głosie.
Rozejrzał się po sali, widząc tylko twarde twarze i wrogie spojrzenia.
Moi wojownicy już sięgali po broń, nawet przedstawiciele innych klanów wyglądali na zniesmaczonych jego zachowaniem.
"Przepraszam, pani Astrid," powiedział sztywno. "Moje słowa były... niefortunnie dobrane."
Patrzyłem na niego przez długą chwilę, pozwalając mu poczuć ciężar mojego gniewu. Potem powoli odstawiłem zniszczony puchar i znów usiadłem. Przekaz był jasny: każdy, kto znieważy moją kobietę, odpowie przede mną osobiście.
Uczta trwała dalej, ale nastrój się zmienił.
Rozmowy były cichsze, zauważyłem też, że kilka osób szybko znalazło pretekst, by wyjść wcześniej. Hakon i jego ludzie zniknęli krótko po konfrontacji, zapewne chcąc jak najszybciej roznieść wieść o tym, co się wydarzyło.
Wciąż łapałem się na tym, że spoglądam na Astrid przez resztę wieczoru. Nie zareagowała widocznie na obelgi Hakona, ale widziałem subtelne oznaki niepokoju w sposobie, w jaki się trzymała. Słowa drania ją dotknęły, nawet jeśli była zbyt dumna, by to pokazać.
Gdy noc posuwała się dalej i ostatni z gości w końcu odszedł, udałem się na górę.
Sala poniżej była już cicha, słychać było tylko trzask dogasających ognisk i sporadyczne chrapanie wojownika, który wypił za dużo miodu.
Zatrzymałem się pod drzwiami Astrid i nasłuchiwałem. Nie dochodziły żadne dźwięki, ale pod ramą drzwi widziałem migotanie światła świecy. Wciąż nie spała.
Otworzyłem drzwi bez pukania i wszedłem do środka. Siedziała znów przy oknie, wciąż w karmazynowej sukni, lecz z rozpuszczonymi włosami opadającymi na ramiona. Odwróciła się, gdy mnie usłyszała, i widziałem, jak na jej twarzy przez chwilę pojawia się strach, zanim szybko go ukryła.
Przez długą chwilę patrzyliśmy na siebie w milczeniu, po drugiej stronie niewielkiego pokoju. Wyglądała tak drobnie, tak bezbronnie, mimo wcześniejszego pokazania siły.
Ale wciąż widziałem w jej oczach tę iskrę buntu, tę odmowę całkowitego podporządkowania się, która przyciągnęła mnie do niej od początku.
Podszedłem bliżej, moje kroki były ciche na drewnianej podłodze. Nie ruszyła się, nie próbowała uciec ani się ukryć, po prostu patrzyła, jak się zbliżam, tymi szerokimi, zielonymi oczami.
Gdy byłem już na tyle blisko, by ją dotknąć, zatrzymałem się. Wystarczająco blisko, by poczuć zapach jej skóry, zobaczyć szybki oddech unoszący jej pierś. Wystarczająco blisko, by dostrzec puls szaleńczo bijący u podstawy jej szyi.
Pochyliłem się, aż moje usta niemal dotykały jej ucha, i wyszeptałem słowa, które miały przypieczętować nasz wspólny los.
"Jesteś moja."
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA ASTRID
Jego słowa uderzyły mnie jak fizyczny cios. "Jesteś moja." Sposób, w jaki to powiedział, tak cicho i pewnie, sprawił, że przeszły mnie ciarki. Czułam jego obecność za sobą, wysoką i zastraszającą, wypełniającą mały pokój swoim mrokiem.
Wpatrywałam się przez okno w księżycowe światło tańczące na wodzie, próbując udawać, że go tam nie ma. Próbując udawać, że te trzy proste słowa nie zmieniły właśnie wszystkiego. Ale czułam ciepło promieniujące z jego ciała, czułam tę mieszankę zapachu skóry i stali, która zdawała się wszędzie za nim podążać.
Kiedy jego dłoń ruszyła w kierunku mojej twarzy, zobaczyłam odbicie w szybie. Jego palce sięgały, by dotknąć mojego policzka, prawdopodobnie myśląc, że może po prostu wziąć ode mnie wszystko, czego chce, tak jak zabrał wszystko inne.
Szybko odsunęłam się od okna, robiąc krok w bok i zwiększając dystans między nami. Jego ręka opadła z powrotem, a ja zobaczyłam zaskoczenie przemykające po jego twarzy. Prawdopodobnie nie był przyzwyczajony do kobiet odsuwających się od niego. Prawdopodobnie nie był przyzwyczajony do tego, że ktokolwiek mówi nie.
"Nie dotykaj mnie," powiedziałam głosem bardziej drżącym, niż bym chciała.
Przechylił lekko głowę, studiując mnie, jakbym była jakąś zagadką do rozwiązania. "Jesteś teraz moją żoną, Astrid. Mam wszelkie prawo cię dotykać."
Słowo 'żona' wywróciło mi żołądek. Tak, wcześniej tego wieczoru odbyła się jakaś ceremonia, przed ucztą. Szybki rytuał, podczas którego zostaliśmy związani liną, gdy jakaś stara kobieta intonowała słowa w ich języku. Ale to nie wydawało się rzeczywiste. Wydawało się kolejnym koszmarem.
"Gdzie był mój ojciec?" zapytałam nagle, pytanie wyrwało się ze mnie, zanim zdążyłam je powstrzymać. "Gdzie był podczas uczty? Podczas ceremonii? Dlaczego go nie było?"
Wyraz twarzy Ragnara nie zmienił się, ale coś zimnego pojawiło się w jego oczach. "Twój ojciec jest z powrotem w swojej wiosce, prawdopodobnie próbując odbudować to, co spaliliśmy."
"Mówiłeś, że to małżeński sojusz," powiedziałam, mój głos nabierał siły. "Mówiłeś, że przyniesie pokój między naszymi ludami. Więc dlaczego nie został zaproszony? Dlaczego mojej rodziny nie było, by zobaczyć moje zaślubiny?"
Milczał przez długą chwilę, po prostu obserwując mnie tymi lodowato niebieskimi oczami. Potem uśmiechnął się, i nie był to wcale miły uśmiech.
"Ponieważ nie jesteś tu jako szanowana oblubienica, Astrid. Jesteś tu jako łup wojenny. Zdobycz. Twój ojciec zaoferował cię jako zapłatę za przetrwanie swojej wioski, a ja to przyjąłem. To czyni cię moją własnością, nie równą mi."
Jego słowa były jak policzek. Własność. Tym tylko dla niego byłam. Tym zawsze byłam.
"Nie," powiedziałam, kręcąc głową. "Nie, to nieprawda. Poślubiłeś mnie. Miałeś ceremonię. Przedstawiłeś mnie swoim ludziom jako swoją żonę."
"Zrobiłem te rzeczy, bo tradycja tego wymagała," powiedział, robiąc krok w moją stronę. "Bo moi ludzie oczekują, że ich jarl będzie przestrzegał starych zwyczajów. Ale nie myśl, że ceremonia zmienia rzeczywistość, ptaszyno. Jesteś tu, bo ja tak chciałem. Zostaniesz, bo ja na to pozwalam. I będziesz robić to, co rozkażę, bo nie masz innego wyboru."
Niedbała okrutność w jego głosie ścisnęła mi pierś gniewem. Jak śmie mówić do mnie, jakbym była niczym? Jak śmie sprowadzać mnie do kolejnego przedmiotu w swojej kolekcji skradzionych dóbr?
"Mylisz się," powiedziałam, unosząc podbródek i patrząc mu prosto w oczy. "Jestem teraz twoją żoną, nie niewolnicą. Ceremonia mogła być dla ciebie tylko tradycją, ale ona coś znaczy. Zmienia rzeczy."
Zaśmiał się wtedy, niskim dźwiękiem pozbawionym jakiegokolwiek humoru. "Naprawdę? I co dokładnie się zmieniło, moja droga żono?"
"Nie jestem już jeńcem wojennym," powiedziałam, mimo że część mnie wiedziała, że chwytam się brzytwy. "Mam teraz prawa. Mam pozycję w twoim gospodarstwie."
"Masz takie prawa, jakie zechcę ci dać," powiedział, znów się przybliżając. "A w tej chwili postanawiam być wspaniałomyślny."
Jego ręka znów sięgnęła do mojej twarzy, palce zmierzały do mojego policzka. Tym razem poruszał się wolniej, bardziej celowo, jakby mnie testował. Jakby chciał zobaczyć, co zrobię.
Powinnam była po prostu pozwolić mu się dotknąć. Powinnam była stać tam i przyjąć to jak dobra mała pojmana oblubienica. Ale coś we mnie pękło.
Może to był sposób, w jaki tak nonszalancko zlekceważył nieobecność mojego ojca. Może to było słowo 'własność' wciąż brzmiące w moich uszach. Może to była po prostu kumulacja wszystkiego, co spotkało mnie w ciągu ostatnich dwóch dni.
Cokolwiek to było, nie mogłam się powstrzymać.
Moja ręka poruszyła się, zanim mój mózg zdążył nadążyć za tym, co robię. Dźwięk mojej dłoni uderzającej w jego policzek odbił się echem w małym pokoju jak grzmot.
Cisza, która nastąpiła, była ogłuszająca.
Głowa Ragnara odchyliła się lekko od siły uderzenia i przez chwilę po prostu stał tam, idealnie nieruchomy. Widziałam czerwony ślad rozprzestrzeniający się na jego policzku, gdzie uderzyła moja dłoń. Widziałam drgający mięsień w jego szczęce.
O bogowie. Co ja zrobiłam?
Żal uderzył mnie natychmiast, zalewając jak fala lodowatej wody. Właśnie uderzyłam najbardziej przerażającego wikińskiego króla w północnych morzach. Właśnie uderzyłam człowieka, który mógł złamać mi kark gołymi rękami. Człowieka, który zabijał ludzi za znacznie mniej niż to, co właśnie zrobiłam.
Moja dłoń wciąż piekła od uderzenia, przycisnęłam ją do piersi, patrząc na niego z przerażeniem. Zabije mnie. Owinie te ogromne dłonie wokół mojego gardła i będzie ściskał, aż nie zostanie po mnie nic prócz wspomnienia.
Ale on się nie poruszył. Po prostu stał tam, z twarzą lekko odwróconą, oddychając bardzo kontrolowanie i miarowo.
Kiedy w końcu spojrzał na mnie z powrotem, spodziewałam się zobaczyć wściekłość. Spodziewałam się zobaczyć zimną furię człowieka, który został rzucony wyzwaniem i znieważony we własnym domu. Zamiast tego zobaczyłam coś, czego nie potrafiłam do końca zidentyfikować. Coś, co wyglądało prawie jak zaskoczenie.
"Uderzyłaś mnie," powiedział cicho, a jego głos był teraz inny. Nie tyle zły, co nie do końca spokojny. Było coś pod tymi słowami, czego nie potrafiłam odczytać.
"Ja... przepraszam," wyjąkałam, choć część mnie wcale nie żałowała. "Nie chciałam. Po prostu..."
"Po prostu co?" zapytał, i teraz to on cofnął się o krok.
"Traktowałeś mnie jakbym była niczym," powiedziałam głosem ledwo głośniejszym od szeptu. "Jakbym była tylko przedmiotem, którego możesz dotykać, kiedy tylko zechcesz."
Patrzył na mnie przez to, co wydawało się wiecznością. Widziałam, jak myśli, przetwarza to, co się właśnie stało. Jego ręka uniosła się, by dotknąć policzka w miejscu, gdzie go uderzyłam, jego palce delikatnie przesunęły się po tym miejscu.
"Nikt mnie nie uderzył od dziesięciu lat," powiedział w końcu.
"Przepraszam," powiedziałam znowu, bo nie wiedziałam, co innego powiedzieć.
Ale on potrząsnął głową.
Nie wiedziałam, co o tym myśleć. W ogóle nie potrafiłam odczytać jego wyrazu twarzy.
Potem, bez słowa, odwrócił się i ruszył w stronę drzwi. Jego ruchy były teraz inne, mniej pewne niż gdy wchodził. Było coś w jego postawie, co wyglądało prawie jak... wstrząśnięcie.
Przy drzwiach zatrzymał się z ręką na drewnianej framudze. Przez chwilę myślałam, że się odwróci i powie coś jeszcze. Może mi zagrozi, może obieca karę za to, co zrobiłam.
Ale nie odwrócił się. Po prostu stał tam przez kilka sekund, jego szerokie ramiona napięte, głowa lekko pochylona.
Potem przekroczył próg i zniknął w ciemnym korytarzu, zostawiając mnie samą z echem tego uderzenia i przerażającą pewnością, że właśnie przekroczyłam granicę, której nie da się przekroczyć z powrotem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PUNKT WIDZENIA RAGNARA
Sen stał się moim wrogiem. Za każdym razem, gdy zamykałem oczy, ona tam była. Astrid, z jej zielonymi oczami płonącymi buntem, ciemnymi włosami rozpuszczonymi na ramionach, jej małą dłonią uderzającą moją twarz z większą siłą, niż wydawałoby się możliwe.
Sen zawsze zaczynał się tak samo - znów stałem w jej drzwiach, obserwując ją przy oknie, a ona odwracała się, by spojrzeć na mnie z tą mieszanką strachu i odwagi, która sprawiała, że moja pierś się zaciskała.
Ale potem sen się zmieniał, stawał się czymś zupełnie innym. Czasami uśmiechała się do mnie prawdziwym uśmiechem zamiast zimnej uprzejmości, którą okazywała w ciągu dnia.
Czasami wyciągała rękę, by dotknąć mojej twarzy w miejscu, gdzie mnie uderzyła, jej palce były delikatne zamiast gwałtowne.
Czasami szeptała moje imię, jakby coś dla niej znaczyło.
Zawsze budziłem się zły. Zły na siebie za śnienie o niej, zły na nią za nawiedzanie moich myśli nawet gdy jej nie było w pomieszczeniu, zły na całą sytuację, którą stworzyłem, przyjmując układ jej ojca.
Minęły trzy tygodnie od tamtej nocy w jej komnacie. Trzy tygodnie od kiedy mnie uderzyła, a ja odszedłem jak jakiś zielony chłopiec zamiast zahartowanego wojownika, którym powinienem być.
Trzy tygodnie obserwowania jak przemierza moją twierdzę niczym duch, obecna, ale nie do końca.
Zaskoczyła mnie tym, jak szybko się zaadaptowała. Spodziewałem się, że spędzi tygodnie płacząc w swoim pokoju, odmawiając jedzenia, chorując z tęsknoty za dawnym życiem. Zamiast tego pojawiła się następnego ranka po naszej konfrontacji ubrana w ubrania, które jej zapewniłem, z włosami starannie zaplecionymi, spokojna i opanowana.
Ale widziałem, ile ją to kosztuje. Widziałem to w sposobie, w jaki trzymała ramiona zbyt prosto, w ostrożnym sposobie, w jaki rozmawiała z moimi ludźmi, w tym jak jej dłonie czasami lekko drżały, gdy myślała, że nikt nie patrzy. Przetrwała, ale ledwo.
Moi wojownicy nie wiedzieli, co o niej myśleć. Obserwowali ją podejrzliwymi oczami, gdy przechodziła przez wielką salę, szepcząc między sobą o obcej kobiecie, która w jakiś sposób okiełznała temperament ich jarla.
Niektórzy z nich wciąż spodziewali się, że znudzę się nią i odeślę ją z powrotem do jej wioski, albo gorzej. Nie rozumieli, że stała się czymś bardziej skomplikowanym niż tylko wojenną zdobyczą.
Ja też tego nie rozumiałem, jeśli miałbym być szczery.
Zimne poranne powietrze kąsało moją twarz, gdy stałem na drewnianym pomoście biegnącym wzdłuż szczytu naszych murów.
Stąd mogłem zobaczyć całą osadę - wielką salę w centrum, mniejsze budynki skupione wokół niej jak pisklęta wokół kwoki, doki gdzie nasze długie łodzie czekały na następny najazd. To było dobre życie, silne życie, zbudowane krwią i stalą, i kośćmi moich wrogów.
Ale ostatnio łapałem się na zastanawianiu, jak to wszystko wygląda w jej oczach.
Czy widziała siłę w naszych murach, czy tylko więzienie, które reprezentowały? Czy rozumiała honor w naszym sposobie życia, czy widziała tylko przemoc i okrucieństwo?
Wróciłem do środka i niemal natychmiast rozległo się ostre pukanie do moich drzwi.
"Wejść," zawołałem, spodziewając się Jovny z porannymi raportami lub jednego z moich kapitanów z wiadomościami od nocnej straży.
Zamiast tego, drzwi otworzyły się ukazując samą Astrid.
Stała w drzwiach przez chwilę, jakby zbierając odwagę, po czym weszła do środka i zamknęła za sobą drzwi. Miała na sobie jedną z sukien, które dla niej zamówiłem - z głębokiej niebieskiej wełny, która podkreślała kolor jej oczu - a jej włosy były zaplecione z małymi srebrnymi koralikami, które łapały światło z ognia.
Obserwowałem ją w ciszy, zauważając subtelne zmiany, które dostrzegłem w ciągu ostatnich tygodni. Poruszała się inaczej teraz, z większą pewnością siebie i mniejszym napięciem przestraszonego królika, które charakteryzowało jej pierwsze dni tutaj.
Jej podbródek wciąż był uniesiony w ten buntowniczy sposób, który jednocześnie irytował i imponował, ale teraz było w tym coś jeszcze. Poczucie celu, którego wcześniej nie było.
"Dzień dobry," powiedziała formalnie, tym samym uprzejmym powitaniem, którym witała mnie każdego dnia od naszej konfrontacji.
"Dzień dobry," odpowiedziałem, równie formalnie. To stało się naszym rytuałem - ostrożna uprzejmość, która uznawała naszą dziwną sytuację bez faktycznego jej poruszania.
Ale dzisiaj czuło się inaczej. Była w niej energia, której wcześniej nie widziałem, ledwo powstrzymane podekscytowanie, które sprawiało, że wydawała się niemal wibrować z anticipacji.
"Mam prośbę," powiedziała bez wstępu, przechodząc prosto do sedna w sposób, który mnie zaskoczył.
Uniosłem brew i gestem zachęciłem ją do kontynuowania. W tygodniach od jej przybycia, prosiła o bardzo niewiele. Czyste ubrania, które już jej zapewniłem.
Dostęp do kuchni, żeby mogła przygotowywać własne posiłki, gdy wikińskie jedzenie okazało się zbyt ciężkie dla jej żołądka. Kilka podstawowych rzeczy - nici do cerowania, mydło, które nie pachniało olejem rybnym, świece do jej pokoju.
"O co chodzi?" zapytałem.
Wzięła głęboki oddech i widziałem, jak się przygotowuje na to, co miała zamiar powiedzieć. "Chcę otworzyć chatę uzdrowicielki. Tutaj, w osadzie. Żeby pomagać i leczyć rannych żołnierzy."
Przez chwilę po prostu się w nią wpatrywałem, pewien, że się przesłyszałem. Chata uzdrowicielki? Tutaj? Pomysł był tak nieoczekiwany, że nie mogłem go od razu przetworzyć.
"Chata uzdrowicielki," powtórzyłem powoli.
"Tak," powiedziała, jej słowa płynęły teraz szybciej, gdy podekscytowanie przewyższyło zdenerwowanie. "Obserwowałam trenujących wojowników i widziałam, ilu z nich chodzi z dawnymi urazami, które nigdy prawidłowo się nie zagoiły. Złamane kości, które źle się zrosły, rany, które się zakaziły, nadwyrężone mięśnie, które przerodziły się w trwałe uszkodzenia. Mogłabym im pomóc."
Nadal się w nią wpatrywałem, czując w piersi coś, co mogło być podziwem. Przez wszystkie tygodnie, które tu spędziła, nigdy nie widziałem u niej takiej pasji do czegokolwiek. Cała jej twarz promieniała entuzjazmem i po raz pierwszy, odkąd wyciągnąłem ją z jej wioski, wyglądała naprawdę żywo.
"Nie miałem pojęcia, że jesteś uzdrowicielką," powiedziałem, choć nawet gdy te słowa opuszczały moje usta, zdałem sobie sprawę, jak głupio brzmiały.
Jej zielone oczy błysnęły czymś, co wyglądało jak irytacja. "Nic o mnie nie wiesz," powiedziała ostro. "Zabrałeś mnie z domu, zmusiłeś do małżeństwa, przywiozłeś do życia wśród obcych i ani razu nie zapytałeś, w czym jestem dobra ani co mnie interesuje. Nie wiesz nic o tym, kim jestem ani co potrafię."
Te słowa uderzyły mnie jak fizyczne ciosy i poczułem, jak na twarzy występuje mi rumieniec. Oczywiście miała rację. We wszystkich moich planach i intrygach, we wszystkich rozważaniach o tym, co politycznie i strategicznie oznaczałoby jej porwanie, ani razu nie pomyślałem o niej jako o osobie z własnymi umiejętnościami i zainteresowaniami.
"Masz rację," powiedziałem cicho i zobaczyłem zaskoczenie przemykające po jej twarzy. Prawdopodobnie spodziewała się, że się zezłoszczę, że wykorzystam swoją władzę i postawię ją do pionu. "Nic o tobie nie wiem. Opowiedz mi."
Mrugnęła, wyraźnie zbita z tropu moją odpowiedzią. Przez chwilę po prostu tam stała i widziałem, jak próbuje zdecydować, czy to jakiś rodzaj pułapki.
"Byłam szkolona przez uzdrowiciela z mojej wioski od dwunastego roku życia," powiedziała w końcu. "Wiem, jak nastawiać kości, zszywać rany, przygotowywać leki z ziół i korzeni. Potrafię odbierać porody, leczyć gorączki, uśmierzać ból. W mojej wiosce ludzie przychodzili do mnie, gdy byli ranni lub chorzy."
Gdy mówiła, zacząłem postrzegać ją inaczej. Nie tylko jako buntowniczą dziewczynę, która mnie spoliczkowała, nie tylko jako piękną kobietę, która nawiedzała moje sny, ale jako kogoś o prawdziwej wartości wykraczającej poza jej urodę i charakter. Uzdrowicielka. Moim wojownikom z pewnością by się taka przydała.
"Gdzie chciałabyś zbudować tę chatę uzdrowicielki?" zapytałem.
Jej oczy się rozszerzyły i zdałem sobie sprawę, że nie spodziewała się, że potraktuję ją poważnie. "Jest pusty budynek niedaleko kuźni," powiedziała szybko. "Jest mały, ale byłby idealny. Wystarczająco blisko placu treningowego, żeby ranni mogli do niego łatwo dotrzeć, ale wystarczająco daleko od wielkiej sali, żeby było cicho."
Wiedziałem, o który budynek jej chodzi. Był używany jako magazyn, ale łatwo moglibyśmy go opróżnić. Lokalizacja była dobra - centralna, ale nie przeszkadzająca w codziennych zajęciach.
"Będziesz potrzebowała zapasów," powiedziałem. "Ziół, bandaży, narzędzi."
"Mogłabym przekazać wiadomość do mojej wioski," powiedziała gorliwie. "Mój ojciec mógłby zebrać to, czego potrzebuję, albo mogłabym sporządzić listę rzeczy, które można by kupić od handlarzy."
Złapałem się na tym, że kiwam głową, mimo woli zarażony jej entuzjazmem. "Mężczyźni będą się początkowo opierać. Nie są przyzwyczajeni do tego, by leczyła ich kobieta, szczególnie obca kobieta."
"Szybko zmienią zdanie, gdy zorientują się, że naprawdę mogę im pomóc," powiedziała z pewnością siebie, która zrobiła na mnie wrażenie. "Ból ma to do siebie, że sprawia, iż ludzie zapominają o swoich uprzedzeniach."
Prawdopodobnie miała rację. I im więcej o tym myślałem, tym bardziej ten pomysł mi się podobał.
Uzdrowicielka w osadzie byłaby cenna dla wszystkich, nie tylko dla wojowników. A Astrid miałaby zajęcie, jakiś sposób, by czuć się przydatną, zamiast po prostu istnieć jako moja niechętna żona.
"Dobrze," powiedziałem. "Masz moje pozwolenie na otwarcie chaty uzdrowicielki."
Zmiana w jej wyrazie twarzy była natychmiastowa i dramatyczna. Jej twarz rozjaśniła się jak słońce przebijające się przez burzowe chmury i przez moment wyglądała jak zupełnie inna osoba. Młoda i podekscytowana, i piękna w sposób, który nie miał nic wspólnego ze strachem czy buntem.
"Naprawdę?" wydyszała. "Mówisz poważnie?"
"Mówię poważnie," potwierdziłem.
Zanim zdążyłem cokolwiek dodać, wydała z siebie pisk czystej radości, tak nieoczekiwany i tak szczery, że poczułem, jak moje własne usta wyginają się w coś, co mogło być uśmiechem.
Potem, bez żadnego ostrzeżenia, obróciła się i ruszyła w stronę drzwi.
"Dziękuję," zawołała przez ramię, szarpiąc drzwi. "Dziękuję, dziękuję! Mam tyle do zaplanowania!"
I już jej nie było, zostawiając mnie samego w mojej komnacie z echem jej podekscytowania wciąż brzmiącym w powietrzu.
Przesuń w górę, aby kontynuować