PERSPEKTYWA ASTRID
Jego słowa uderzyły mnie jak fizyczny cios. "Jesteś moja." Sposób, w jaki to powiedział, tak cicho i pewnie, sprawił, że przeszły mnie ciarki. Czułam jego obecność za sobą, wysoką i zastraszającą, wypełniającą mały pokój swoim mrokiem.
Wpatrywałam się przez okno w księżycowe światło tańczące na wodzie, próbując udawać, że go tam nie ma. Próbując udawać, że te trzy proste słowa nie zmieniły właśnie wszystkiego. Ale czułam ciepło promieniujące z jego ciała, czułam tę mieszankę zapachu skóry i stali, która zdawała się wszędzie za nim podążać.
Kiedy jego dłoń ruszyła w kierunku mojej twarzy, zobaczyłam odbicie w szybie. Jego palce sięgały, by dotknąć mojego policzka, prawdopodobnie myśląc, że może po prostu wziąć ode mnie wszystko, czego chce, tak jak zabrał wszystko inne.
Szybko odsunęłam się od okna, robiąc krok w bok i zwiększając dystans między nami. Jego ręka opadła z powrotem, a ja zobaczyłam zaskoczenie przemykające po jego twarzy. Prawdopodobnie nie był przyzwyczajony do kobiet odsuwających się od niego. Prawdopodobnie nie był przyzwyczajony do tego, że ktokolwiek mówi nie.
"Nie dotykaj mnie," powiedziałam głosem bardziej drżącym, niż bym chciała.
Przechylił lekko głowę, studiując mnie, jakbym była jakąś zagadką do rozwiązania. "Jesteś teraz moją żoną, Astrid. Mam wszelkie prawo cię dotykać."
Słowo 'żona' wywróciło mi żołądek. Tak, wcześniej tego wieczoru odbyła się jakaś ceremonia, przed ucztą. Szybki rytuał, podczas którego zostaliśmy związani liną, gdy jakaś stara kobieta intonowała słowa w ich języku. Ale to nie wydawało się rzeczywiste. Wydawało się kolejnym koszmarem.
"Gdzie był mój ojciec?" zapytałam nagle, pytanie wyrwało się ze mnie, zanim zdążyłam je powstrzymać. "Gdzie był podczas uczty? Podczas ceremonii? Dlaczego go nie było?"
Wyraz twarzy Ragnara nie zmienił się, ale coś zimnego pojawiło się w jego oczach. "Twój ojciec jest z powrotem w swojej wiosce, prawdopodobnie próbując odbudować to, co spaliliśmy."
"Mówiłeś, że to małżeński sojusz," powiedziałam, mój głos nabierał siły. "Mówiłeś, że przyniesie pokój między naszymi ludami. Więc dlaczego nie został zaproszony? Dlaczego mojej rodziny nie było, by zobaczyć moje zaślubiny?"
Milczał przez długą chwilę, po prostu obserwując mnie tymi lodowato niebieskimi oczami. Potem uśmiechnął się, i nie był to wcale miły uśmiech.
"Ponieważ nie jesteś tu jako szanowana oblubienica, Astrid. Jesteś tu jako łup wojenny. Zdobycz. Twój ojciec zaoferował cię jako zapłatę za przetrwanie swojej wioski, a ja to przyjąłem. To czyni cię moją własnością, nie równą mi."
Jego słowa były jak policzek. Własność. Tym tylko dla niego byłam. Tym zawsze byłam.
"Nie," powiedziałam, kręcąc głową. "Nie, to nieprawda. Poślubiłeś mnie. Miałeś ceremonię. Przedstawiłeś mnie swoim ludziom jako swoją żonę."
"Zrobiłem te rzeczy, bo tradycja tego wymagała," powiedział, robiąc krok w moją stronę. "Bo moi ludzie oczekują, że ich jarl będzie przestrzegał starych zwyczajów. Ale nie myśl, że ceremonia zmienia rzeczywistość, ptaszyno. Jesteś tu, bo ja tak chciałem. Zostaniesz, bo ja na to pozwalam. I będziesz robić to, co rozkażę, bo nie masz innego wyboru."
Niedbała okrutność w jego głosie ścisnęła mi pierś gniewem. Jak śmie mówić do mnie, jakbym była niczym? Jak śmie sprowadzać mnie do kolejnego przedmiotu w swojej kolekcji skradzionych dóbr?
"Mylisz się," powiedziałam, unosząc podbródek i patrząc mu prosto w oczy. "Jestem teraz twoją żoną, nie niewolnicą. Ceremonia mogła być dla ciebie tylko tradycją, ale ona coś znaczy. Zmienia rzeczy."
Zaśmiał się wtedy, niskim dźwiękiem pozbawionym jakiegokolwiek humoru. "Naprawdę? I co dokładnie się zmieniło, moja droga żono?"
"Nie jestem już jeńcem wojennym," powiedziałam, mimo że część mnie wiedziała, że chwytam się brzytwy. "Mam teraz prawa. Mam pozycję w twoim gospodarstwie."
"Masz takie prawa, jakie zechcę ci dać," powiedział, znów się przybliżając. "A w tej chwili postanawiam być wspaniałomyślny."
Jego ręka znów sięgnęła do mojej twarzy, palce zmierzały do mojego policzka. Tym razem poruszał się wolniej, bardziej celowo, jakby mnie testował. Jakby chciał zobaczyć, co zrobię.
Powinnam była po prostu pozwolić mu się dotknąć. Powinnam była stać tam i przyjąć to jak dobra mała pojmana oblubienica. Ale coś we mnie pękło.
Może to był sposób, w jaki tak nonszalancko zlekceważył nieobecność mojego ojca. Może to było słowo 'własność' wciąż brzmiące w moich uszach. Może to była po prostu kumulacja wszystkiego, co spotkało mnie w ciągu ostatnich dwóch dni.
Cokolwiek to było, nie mogłam się powstrzymać.
Moja ręka poruszyła się, zanim mój mózg zdążył nadążyć za tym, co robię. Dźwięk mojej dłoni uderzającej w jego policzek odbił się echem w małym pokoju jak grzmot.
Cisza, która nastąpiła, była ogłuszająca.
Głowa Ragnara odchyliła się lekko od siły uderzenia i przez chwilę po prostu stał tam, idealnie nieruchomy. Widziałam czerwony ślad rozprzestrzeniający się na jego policzku, gdzie uderzyła moja dłoń. Widziałam drgający mięsień w jego szczęce.
O bogowie. Co ja zrobiłam?
Żal uderzył mnie natychmiast, zalewając jak fala lodowatej wody. Właśnie uderzyłam najbardziej przerażającego wikińskiego króla w północnych morzach. Właśnie uderzyłam człowieka, który mógł złamać mi kark gołymi rękami. Człowieka, który zabijał ludzi za znacznie mniej niż to, co właśnie zrobiłam.
Moja dłoń wciąż piekła od uderzenia, przycisnęłam ją do piersi, patrząc na niego z przerażeniem. Zabije mnie. Owinie te ogromne dłonie wokół mojego gardła i będzie ściskał, aż nie zostanie po mnie nic prócz wspomnienia.
Ale on się nie poruszył. Po prostu stał tam, z twarzą lekko odwróconą, oddychając bardzo kontrolowanie i miarowo.
Kiedy w końcu spojrzał na mnie z powrotem, spodziewałam się zobaczyć wściekłość. Spodziewałam się zobaczyć zimną furię człowieka, który został rzucony wyzwaniem i znieważony we własnym domu. Zamiast tego zobaczyłam coś, czego nie potrafiłam do końca zidentyfikować. Coś, co wyglądało prawie jak zaskoczenie.
"Uderzyłaś mnie," powiedział cicho, a jego głos był teraz inny. Nie tyle zły, co nie do końca spokojny. Było coś pod tymi słowami, czego nie potrafiłam odczytać.
"Ja... przepraszam," wyjąkałam, choć część mnie wcale nie żałowała. "Nie chciałam. Po prostu..."
"Po prostu co?" zapytał, i teraz to on cofnął się o krok.
"Traktowałeś mnie jakbym była niczym," powiedziałam głosem ledwo głośniejszym od szeptu. "Jakbym była tylko przedmiotem, którego możesz dotykać, kiedy tylko zechcesz."
Patrzył na mnie przez to, co wydawało się wiecznością. Widziałam, jak myśli, przetwarza to, co się właśnie stało. Jego ręka uniosła się, by dotknąć policzka w miejscu, gdzie go uderzyłam, jego palce delikatnie przesunęły się po tym miejscu.
"Nikt mnie nie uderzył od dziesięciu lat," powiedział w końcu.
"Przepraszam," powiedziałam znowu, bo nie wiedziałam, co innego powiedzieć.
Ale on potrząsnął głową.
Nie wiedziałam, co o tym myśleć. W ogóle nie potrafiłam odczytać jego wyrazu twarzy.
Potem, bez słowa, odwrócił się i ruszył w stronę drzwi. Jego ruchy były teraz inne, mniej pewne niż gdy wchodził. Było coś w jego postawie, co wyglądało prawie jak... wstrząśnięcie.
Przy drzwiach zatrzymał się z ręką na drewnianej framudze. Przez chwilę myślałam, że się odwróci i powie coś jeszcze. Może mi zagrozi, może obieca karę za to, co zrobiłam.
Ale nie odwrócił się. Po prostu stał tam przez kilka sekund, jego szerokie ramiona napięte, głowa lekko pochylona.
Potem przekroczył próg i zniknął w ciemnym korytarzu, zostawiając mnie samą z echem tego uderzenia i przerażającą pewnością, że właśnie przekroczyłam granicę, której nie da się przekroczyć z powrotem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PUNKT WIDZENIA RAGNARA
Sen stał się moim wrogiem. Za każdym razem, gdy zamykałem oczy, ona tam była. Astrid, z jej zielonymi oczami płonącymi buntem, ciemnymi włosami rozpuszczonymi na ramionach, jej małą dłonią uderzającą moją twarz z większą siłą, niż wydawałoby się możliwe.
Sen zawsze zaczynał się tak samo - znów stałem w jej drzwiach, obserwując ją przy oknie, a ona odwracała się, by spojrzeć na mnie z tą mieszanką strachu i odwagi, która sprawiała, że moja pierś się zaciskała.
Ale potem sen się zmieniał, stawał się czymś zupełnie innym. Czasami uśmiechała się do mnie prawdziwym uśmiechem zamiast zimnej uprzejmości, którą okazywała w ciągu dnia.
Czasami wyciągała rękę, by dotknąć mojej twarzy w miejscu, gdzie mnie uderzyła, jej palce były delikatne zamiast gwałtowne.
Czasami szeptała moje imię, jakby coś dla niej znaczyło.
Zawsze budziłem się zły. Zły na siebie za śnienie o niej, zły na nią za nawiedzanie moich myśli nawet gdy jej nie było w pomieszczeniu, zły na całą sytuację, którą stworzyłem, przyjmując układ jej ojca.
Minęły trzy tygodnie od tamtej nocy w jej komnacie. Trzy tygodnie od kiedy mnie uderzyła, a ja odszedłem jak jakiś zielony chłopiec zamiast zahartowanego wojownika, którym powinienem być.
Trzy tygodnie obserwowania jak przemierza moją twierdzę niczym duch, obecna, ale nie do końca.
Zaskoczyła mnie tym, jak szybko się zaadaptowała. Spodziewałem się, że spędzi tygodnie płacząc w swoim pokoju, odmawiając jedzenia, chorując z tęsknoty za dawnym życiem. Zamiast tego pojawiła się następnego ranka po naszej konfrontacji ubrana w ubrania, które jej zapewniłem, z włosami starannie zaplecionymi, spokojna i opanowana.
Ale widziałem, ile ją to kosztuje. Widziałem to w sposobie, w jaki trzymała ramiona zbyt prosto, w ostrożnym sposobie, w jaki rozmawiała z moimi ludźmi, w tym jak jej dłonie czasami lekko drżały, gdy myślała, że nikt nie patrzy. Przetrwała, ale ledwo.
Moi wojownicy nie wiedzieli, co o niej myśleć. Obserwowali ją podejrzliwymi oczami, gdy przechodziła przez wielką salę, szepcząc między sobą o obcej kobiecie, która w jakiś sposób okiełznała temperament ich jarla.
Niektórzy z nich wciąż spodziewali się, że znudzę się nią i odeślę ją z powrotem do jej wioski, albo gorzej. Nie rozumieli, że stała się czymś bardziej skomplikowanym niż tylko wojenną zdobyczą.
Ja też tego nie rozumiałem, jeśli miałbym być szczery.
Zimne poranne powietrze kąsało moją twarz, gdy stałem na drewnianym pomoście biegnącym wzdłuż szczytu naszych murów.
Stąd mogłem zobaczyć całą osadę - wielką salę w centrum, mniejsze budynki skupione wokół niej jak pisklęta wokół kwoki, doki gdzie nasze długie łodzie czekały na następny najazd. To było dobre życie, silne życie, zbudowane krwią i stalą, i kośćmi moich wrogów.
Ale ostatnio łapałem się na zastanawianiu, jak to wszystko wygląda w jej oczach.
Czy widziała siłę w naszych murach, czy tylko więzienie, które reprezentowały? Czy rozumiała honor w naszym sposobie życia, czy widziała tylko przemoc i okrucieństwo?
Wróciłem do środka i niemal natychmiast rozległo się ostre pukanie do moich drzwi.
"Wejść," zawołałem, spodziewając się Jovny z porannymi raportami lub jednego z moich kapitanów z wiadomościami od nocnej straży.
Zamiast tego, drzwi otworzyły się ukazując samą Astrid.
Stała w drzwiach przez chwilę, jakby zbierając odwagę, po czym weszła do środka i zamknęła za sobą drzwi. Miała na sobie jedną z sukien, które dla niej zamówiłem - z głębokiej niebieskiej wełny, która podkreślała kolor jej oczu - a jej włosy były zaplecione z małymi srebrnymi koralikami, które łapały światło z ognia.
Obserwowałem ją w ciszy, zauważając subtelne zmiany, które dostrzegłem w ciągu ostatnich tygodni. Poruszała się inaczej teraz, z większą pewnością siebie i mniejszym napięciem przestraszonego królika, które charakteryzowało jej pierwsze dni tutaj.
Jej podbródek wciąż był uniesiony w ten buntowniczy sposób, który jednocześnie irytował i imponował, ale teraz było w tym coś jeszcze. Poczucie celu, którego wcześniej nie było.
"Dzień dobry," powiedziała formalnie, tym samym uprzejmym powitaniem, którym witała mnie każdego dnia od naszej konfrontacji.
"Dzień dobry," odpowiedziałem, równie formalnie. To stało się naszym rytuałem - ostrożna uprzejmość, która uznawała naszą dziwną sytuację bez faktycznego jej poruszania.
Ale dzisiaj czuło się inaczej. Była w niej energia, której wcześniej nie widziałem, ledwo powstrzymane podekscytowanie, które sprawiało, że wydawała się niemal wibrować z anticipacji.
"Mam prośbę," powiedziała bez wstępu, przechodząc prosto do sedna w sposób, który mnie zaskoczył.
Uniosłem brew i gestem zachęciłem ją do kontynuowania. W tygodniach od jej przybycia, prosiła o bardzo niewiele. Czyste ubrania, które już jej zapewniłem.
Dostęp do kuchni, żeby mogła przygotowywać własne posiłki, gdy wikińskie jedzenie okazało się zbyt ciężkie dla jej żołądka. Kilka podstawowych rzeczy - nici do cerowania, mydło, które nie pachniało olejem rybnym, świece do jej pokoju.
"O co chodzi?" zapytałem.
Wzięła głęboki oddech i widziałem, jak się przygotowuje na to, co miała zamiar powiedzieć. "Chcę otworzyć chatę uzdrowicielki. Tutaj, w osadzie. Żeby pomagać i leczyć rannych żołnierzy."
Przez chwilę po prostu się w nią wpatrywałem, pewien, że się przesłyszałem. Chata uzdrowicielki? Tutaj? Pomysł był tak nieoczekiwany, że nie mogłem go od razu przetworzyć.
"Chata uzdrowicielki," powtórzyłem powoli.
"Tak," powiedziała, jej słowa płynęły teraz szybciej, gdy podekscytowanie przewyższyło zdenerwowanie. "Obserwowałam trenujących wojowników i widziałam, ilu z nich chodzi z dawnymi urazami, które nigdy prawidłowo się nie zagoiły. Złamane kości, które źle się zrosły, rany, które się zakaziły, nadwyrężone mięśnie, które przerodziły się w trwałe uszkodzenia. Mogłabym im pomóc."
Nadal się w nią wpatrywałem, czując w piersi coś, co mogło być podziwem. Przez wszystkie tygodnie, które tu spędziła, nigdy nie widziałem u niej takiej pasji do czegokolwiek. Cała jej twarz promieniała entuzjazmem i po raz pierwszy, odkąd wyciągnąłem ją z jej wioski, wyglądała naprawdę żywo.
"Nie miałem pojęcia, że jesteś uzdrowicielką," powiedziałem, choć nawet gdy te słowa opuszczały moje usta, zdałem sobie sprawę, jak głupio brzmiały.
Jej zielone oczy błysnęły czymś, co wyglądało jak irytacja. "Nic o mnie nie wiesz," powiedziała ostro. "Zabrałeś mnie z domu, zmusiłeś do małżeństwa, przywiozłeś do życia wśród obcych i ani razu nie zapytałeś, w czym jestem dobra ani co mnie interesuje. Nie wiesz nic o tym, kim jestem ani co potrafię."
Te słowa uderzyły mnie jak fizyczne ciosy i poczułem, jak na twarzy występuje mi rumieniec. Oczywiście miała rację. We wszystkich moich planach i intrygach, we wszystkich rozważaniach o tym, co politycznie i strategicznie oznaczałoby jej porwanie, ani razu nie pomyślałem o niej jako o osobie z własnymi umiejętnościami i zainteresowaniami.
"Masz rację," powiedziałem cicho i zobaczyłem zaskoczenie przemykające po jej twarzy. Prawdopodobnie spodziewała się, że się zezłoszczę, że wykorzystam swoją władzę i postawię ją do pionu. "Nic o tobie nie wiem. Opowiedz mi."
Mrugnęła, wyraźnie zbita z tropu moją odpowiedzią. Przez chwilę po prostu tam stała i widziałem, jak próbuje zdecydować, czy to jakiś rodzaj pułapki.
"Byłam szkolona przez uzdrowiciela z mojej wioski od dwunastego roku życia," powiedziała w końcu. "Wiem, jak nastawiać kości, zszywać rany, przygotowywać leki z ziół i korzeni. Potrafię odbierać porody, leczyć gorączki, uśmierzać ból. W mojej wiosce ludzie przychodzili do mnie, gdy byli ranni lub chorzy."
Gdy mówiła, zacząłem postrzegać ją inaczej. Nie tylko jako buntowniczą dziewczynę, która mnie spoliczkowała, nie tylko jako piękną kobietę, która nawiedzała moje sny, ale jako kogoś o prawdziwej wartości wykraczającej poza jej urodę i charakter. Uzdrowicielka. Moim wojownikom z pewnością by się taka przydała.
"Gdzie chciałabyś zbudować tę chatę uzdrowicielki?" zapytałem.
Jej oczy się rozszerzyły i zdałem sobie sprawę, że nie spodziewała się, że potraktuję ją poważnie. "Jest pusty budynek niedaleko kuźni," powiedziała szybko. "Jest mały, ale byłby idealny. Wystarczająco blisko placu treningowego, żeby ranni mogli do niego łatwo dotrzeć, ale wystarczająco daleko od wielkiej sali, żeby było cicho."
Wiedziałem, o który budynek jej chodzi. Był używany jako magazyn, ale łatwo moglibyśmy go opróżnić. Lokalizacja była dobra - centralna, ale nie przeszkadzająca w codziennych zajęciach.
"Będziesz potrzebowała zapasów," powiedziałem. "Ziół, bandaży, narzędzi."
"Mogłabym przekazać wiadomość do mojej wioski," powiedziała gorliwie. "Mój ojciec mógłby zebrać to, czego potrzebuję, albo mogłabym sporządzić listę rzeczy, które można by kupić od handlarzy."
Złapałem się na tym, że kiwam głową, mimo woli zarażony jej entuzjazmem. "Mężczyźni będą się początkowo opierać. Nie są przyzwyczajeni do tego, by leczyła ich kobieta, szczególnie obca kobieta."
"Szybko zmienią zdanie, gdy zorientują się, że naprawdę mogę im pomóc," powiedziała z pewnością siebie, która zrobiła na mnie wrażenie. "Ból ma to do siebie, że sprawia, iż ludzie zapominają o swoich uprzedzeniach."
Prawdopodobnie miała rację. I im więcej o tym myślałem, tym bardziej ten pomysł mi się podobał.
Uzdrowicielka w osadzie byłaby cenna dla wszystkich, nie tylko dla wojowników. A Astrid miałaby zajęcie, jakiś sposób, by czuć się przydatną, zamiast po prostu istnieć jako moja niechętna żona.
"Dobrze," powiedziałem. "Masz moje pozwolenie na otwarcie chaty uzdrowicielki."
Zmiana w jej wyrazie twarzy była natychmiastowa i dramatyczna. Jej twarz rozjaśniła się jak słońce przebijające się przez burzowe chmury i przez moment wyglądała jak zupełnie inna osoba. Młoda i podekscytowana, i piękna w sposób, który nie miał nic wspólnego ze strachem czy buntem.
"Naprawdę?" wydyszała. "Mówisz poważnie?"
"Mówię poważnie," potwierdziłem.
Zanim zdążyłem cokolwiek dodać, wydała z siebie pisk czystej radości, tak nieoczekiwany i tak szczery, że poczułem, jak moje własne usta wyginają się w coś, co mogło być uśmiechem.
Potem, bez żadnego ostrzeżenia, obróciła się i ruszyła w stronę drzwi.
"Dziękuję," zawołała przez ramię, szarpiąc drzwi. "Dziękuję, dziękuję! Mam tyle do zaplanowania!"
I już jej nie było, zostawiając mnie samego w mojej komnacie z echem jej podekscytowania wciąż brzmiącym w powietrzu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA ASTRID
Byłam w swojej chacie uzdrowicielki, rozdrabniając suszoną korę wierzby tłuczkiem, kiedy zamieszanie na zewnątrz sprawiło, że oderwałam wzrok od pracy. Przez małe okno widziałam, jak mężczyźni biegną w stronę pola treningowego, a w ich głosach brzmiał niepokój i panika.
Coś było nie tak.
Odłożyłam narzędzia i pospiesznie wyszłam na zewnątrz, serce już waliło mi w piersi. Przez trzy tygodnie, odkąd Ragnar pozwolił mi otworzyć chatę uzdrowicielki, leczyłam nic poważniejszego niż rozcięcia od treningowych mieczy i okazjonalnie zwichnięte nadgarstki. Ale ton tych głosów mówił mi, że tym razem jest inaczej.
Gdy dotarłam do tłumu zgromadzonego przy miejscu ćwiczeń, przepchnęłam się przez krąg wojowników, aż zobaczyłam, co się stało. Zabrakło mi tchu.
Jeden z ludzi Ragnara leżał na ziemi, blady jak śmierć, z płytkim oddechem.
Krew przesiąkała przez jego skórzaną kamizelkę z głębokiego rozcięcia na piersi. Ale to dziwny kolor jego skóry zmartwił mnie najbardziej – szarawy odcień, który rozpoznałam z nauki w domu.
"Co się stało?" zapytałam, klękając przy rannym.
"Wypadek na treningu," odpowiedział Bjorn Rudobrody, jego poorana bliznami twarz była ponura. "Miecz Erika się ześlizgnął i trafił go głęboko. Ale nie tylko rana jest problemem. Spójrz na jego ramię."
Podążyłam za jego wzrokiem i zrozumiałam, o co mu chodzi. Lewe ramię mężczyzny było spuchnięte do dwukrotności normalnego rozmiaru, a czerwone smugi ciągnęły się ku ramieniu. Skóra była gorąca w dotyku i miała gniewny, zainfekowany wygląd, od którego ścisnęło mi się w żołądku.
"Jak długo jego ramię wygląda w ten sposób?" zapytałam ostro.
"Kilka dni," przyznał jeden z innych wojowników. "Mówił, że to tylko zadrapanie z zeszłotygodniowego treningu. Nie chciał nikogo kłopotać."
Zamknęłam na chwilę oczy, walcząc z frustracją. Mężczyźni i ich duma. Ten wojownik – wydawało mi się, że miał na imię Olaf – pozwolił, by niewielka rana się rozwinęła, zamiast przyznać, że potrzebuje pomocy. Teraz infekcja rozprzestrzeniała się w jego krwi, a w połączeniu ze świeżą raną mogła go zabić.
"Pomóżcie mi zanieść go do chaty uzdrowicielki," powiedziałam, podnosząc się. "Szybko."
Kilku wojowników ruszyło, by go podnieść, ale widziałam w ich oczach wątpliwości. Słyszeli o moich umiejętnościach, ale żaden z nich nie widział mnie przy poważniejszym przypadku.
Dla nich nadal byłam tylko obcą kobietą, którą ich jarl wziął za żonę.
Ale nie miałam czasu przejmować się ich opinią. Olaf umierał, a ja byłam jedyną, która mogła go uratować.
Zanieśliśmy go do mojej chaty i położyliśmy na wąskim łóżku przygotowanym dla pacjentów. Jego oddech stawał się coraz cięższy, a gdy sprawdziłam puls, bił jak spłoszony ptak.
"Wszyscy wyjść, zostawić tylko dwóch do przytrzymania go," rozkazałam, mój głos zabrzmiał pewniej, niż się czułam.
Ku mojemu zaskoczeniu, posłuchali bez słowa sprzeciwu. Może powaga sytuacji przezwyciężyła ich niechęć do przyjmowania rozkazów od kobiety.
Działałam szybko, oczyszczając świeżą ranę i zszywając ją starannie, równymi szwami. To była najłatwiejsza część. Infekcja mogła go zabić, jeśli jej nie powstrzymam.
Sięgnęłam po sakiewkę z moim najcenniejszym skarbem – zbiorem ziół i korzeni, które dała mi matka przed śmiercią.
Ona nauczyła się dawnych metod od swojej babki, wiedzy przekazywanej przez pokolenia, gdy leczenie było równie mocno intuicją, co medycyną.
Sporządziłam maść z rozgniecionego czosnku, miodu i rzadkiego grzyba rosnącego tylko w najgłębszych ostępach lasu.
Zapach był ostry i gorzki, ale widziałam, jak to połączenie czyniło cuda przy zakażonych ranach, z których inni uzdrowiciele rezygnowali.
"To będzie boleć," ostrzegłam Olafa, choć ledwo był przytomny. "Ale może uratować ci życie."
Rozsmarowałam maść na zakażonym miejscu, a on krzyknął nawet w swoim osłabionym stanie. Dwaj wojownicy trzymający go spojrzeli na mnie z trwogą, ale dalej pracowałam.
Czasem, by uzdrowić, trzeba zadawać ból, by zapobiec gorszemu cierpieniu.
Następna była herbata z kory wierzby i wiązówki błotnej, posłodzona miodem, żeby łatwiej przełknął. Uniosłam mu głowę i udało mi się wlać mu większość naparu, choć sporo spłynęło mu po brodzie.
Potem pozostało tylko czekać.
Siedziałam przy jego łóżku przez resztę dnia i całą noc, sprawdzając puls, monitorując oddech, zmieniając opatrunki na ranie. Inni wojownicy zaglądali do nas na zmianę, ich twarze były poważne i zmartwione.
Rano byłam wyczerpana, ale pełna nadziei. Gniewne czerwone smugi na jego ramieniu zbladły do różu, a gorączka ustąpiła gdzieś w trakcie nocy.
Gdy otworzył oczy i poprosił o wodę słabym, lecz wyraźnym głosem, prawie się rozpłakałam z ulgi.
Wieść rozeszła się po osadzie jak ogień. Zanim Olaf usiadł i jadł bulion, połowa wojowników z armii Ragnara znajdowała powody, by przechodzić obok mojej chaty i zaglądać do środka.
Słyszałam ich rozmowy na zewnątrz, ich głosy niosły się przez cienkie ściany.
— Ona uratowała mu życie, nie ma co do tego wątpliwości.
— Widziałeś, jak pracowała? Jakby robiła to od dekad.
— Fenoj mówił, że użyła jakiejś magicznej maści. Zrobionej z rzeczy, o których nigdy nie słyszałem.
— Magiczna czy nie, Olaf byłby martwy, gdyby nie ona.
Ich pochwały sprawiły, że w mojej piersi zakwitło coś ciepłego. Po raz pierwszy od czasu, gdy mnie tu przywieziono, poczułam się potrzebna. Doceniona. Jakbym miała cel, który wykracza poza bycie niechcianą żoną Ragnara.
Tego wieczoru sprawdzałam opatrunki Olafa, kiedy poczułam, że ktoś mnie obserwuje z progu. Podniosłam wzrok i zobaczyłam samego Ragnara, którego masywna sylwetka wypełniała wejście do mojego małego domku.
— Jak się czuje? — zapytał cicho.
— Przeżyje — odpowiedziałam, nie mogąc powstrzymać dumy w głosie. — Infekcja minęła, a rana na klatce piersiowej goi się czysto. Za kilka tygodni powinien wrócić do treningów.
Ragnar skinął powoli głową, jego lodowatoniebieskie oczy lustrowały porządek w moich zapasach, czyste stanowisko pracy, pacjenta odpoczywającego spokojnie na łóżku.
— Moi ludzie są pod wrażeniem — powiedział.
— Powinni być pod wrażeniem siły Olafa — odparłam. — Walczył z infekcją równie zaciekle jak ja.
Ale nawet gdy to mówiłam, poczułam przyjemne ciepło na jego słowa. Udowodniłam swoją wartość jego wojownikom, pokazałam im, że jestem kimś więcej niż ładną twarzą czy polityczną pionkiem.
— Chodź ze mną — powiedział nagle Ragnar.
Spojrzałam na Olafa, ale spał spokojnie, jego oddech był głęboki i regularny. Nie mogłam już dziś nic więcej dla niego zrobić.
Podążyłam za Ragnarem z chaty na rześkie wieczorne powietrze. Osada była teraz cichsza, większość ludzi zebrała się już w wielkiej sali na wieczorny posiłek. Szliśmy w milczeniu w stronę murów otaczających warownię, nasze kroki odbijały się echem od drewnianych chodników.
— Uratowałaś mu życie — odezwał się w końcu Ragnar.
— Zrobiłam to, co zrobiłby każdy uzdrowiciel — odpowiedziałam, choć oboje wiedzieliśmy, że to nie była cała prawda. Nie każdy uzdrowiciel znałby stare receptury mojej matki, ani nie miałby odwagi, by zastosować je na umierającym człowieku.
— Moja matka zwykła mówić, że leczenie to dar od bogów — zaskoczył mnie. — Że ci, którzy go posiadają, są naznaczeni do czegoś wyjątkowego.
Spojrzałam na niego ukradkiem, próbując odczytać wyraz jego twarzy w półmroku. — Nie wiedziałam, że wierzysz w takie rzeczy.
— Wierzę w to, co mogę zobaczyć na własne oczy — powiedział. — A widziałem, jak przywróciłaś człowieka z krawędzi śmierci, używając wyłącznie roślin i determinacji.
Dotarliśmy już do muru i zatrzymaliśmy się. Poniżej nas osada rozciągała się jak zbiór zabawek, z okien i drzwi wylewało się ciepłe światło. Zaczynałam czuć, że to miejsce jest mniej więzieniem, a bardziej... czymś innym. Nie domem, ale może miejscem, do którego mogłabym przynależeć.
— Mężczyźni cię teraz szanują — powiedział Ragnar. — To nie przychodzi im łatwo.
— Zauważyłam — odparłam, myśląc o wojownikach, którzy przez cały dzień znajdowali preteksty, by odwiedzić moją chatę.
Niektórzy przynosili drobne urazy, które chcieli, żebym obejrzała, ale inni po prostu przyszli podziękować za uratowanie przyjaciela.
— Dziś się uśmiechałaś — zauważył. — Kiedy chwalili twoją pracę. To pierwszy raz, gdy widziałem twój prawdziwy uśmiech odkąd tu jesteś.
Naprawdę się uśmiechałam? Chyba tak. Dobrze było być docenioną, wiedzieć, że moje umiejętności mają znaczenie dla tych ludzi, którzy jeszcze niedawno wydawali się tak obcy i przerażający.
— Dobrze było komuś pomóc — przyznałam. — Zrobić coś pożytecznego, zamiast tylko... istnieć.
Staliśmy tak przez chwilę w wygodnym milczeniu, patrząc na osadę. Wieczorne powietrze było rześkie na mojej twarzy, czułam woń soli z morza zmieszaną z dymem drewna z ognisk.
Wtedy to się stało.
Wskazywałam jedno z budynków poniżej, pytając Ragnara o coś, co wcześniej widziałam, gdy jego dłoń przesunęła się, by nakryć moją na drewnianej poręczy. To był tylko lekki dotyk, ledwie muśnięcie skóry o skórę, ale przeszył mnie dreszcz.
Jego dłoń była ciepła i szorstka od lat dzierżenia broni, ale jego dotyk zaskakująco delikatny. Nie chwycił mnie, nie żądał — po prostu pozwolił palcom lekko spocząć na moich.
Przez chwilę żadne z nas się nie poruszyło. Czułam, jak moje serce bije szybciej, wyczuwałam napięcie unoszące się między nami. To było inne niż jego wcześniejsze próby dotyku. To nie było roszczenie ani zawłaszczanie. To było coś zupełnie innego.
Powinnam była odsunąć rękę. Powinnam utrzymać dystans, który trzymaliśmy od tamtej nocy w mojej komnacie. Ale tego nie zrobiłam. Zamiast tego spojrzałam w dół na nasze splecione dłonie, na kontrast między jego dużymi, pooranymi bliznami palcami a moimi mniejszymi, bledszymi.
Dotyk trwał, żadne z nas nie chciało przerwać tego połączenia. I w tej chwili coś się między nami zmieniło, coś, co odmieniło nawet powietrze, którym oddychaliśmy.
Przesuń w górę, aby kontynuować