[Perspektywa Selene]
Potrójnie czekoladowe ciasto waży jakieś dwa kilo. Wiem, bo zrobiłam je od podstaw i prawie zwichnęłam sobie ramię, ubijając ganache.
Ośrodek treningowy Philadelphia Ravens wyłania się z październikowego zmierzchu, a ja mam zaraz zostać Najlepszą Narzeczoną Na Świecie.
Doktor Selene Marlowe, psycholożka drużyny, może mieć dziś wolne.
Dziś jestem po prostu Selene.
Kobietą, która spędziła godziny na dopracowywaniu ulubionego deseru Cassiana, bo to jego trzydzieste trzecie urodziny.
Sześć lat. Tyle kocham Cassiana Drummonda—odkąd wszedł do mojego gabinetu jako zuchwały, dwudziestosiedmioletni rozgrywający i powiedział mi, że nie wierzy w terapię, ale wierzy w wygrywanie.
I najwyraźniej byłam częścią tej strategii.
Jego urok mógłby roztopić lodowce. Jego rzut z wyskoku sprawiałby, że anioły płakałyby ze wzruszenia. Rok temu, po mistrzostwach, uklęknął przede mną na środku jumbotronu, przed dwudziestoma tysiącami wrzeszczących kibiców, i wsunął mi na palec dwukaratowy diament, podczas gdy ja szlochałam na oczach całego kraju.
Gwiazda franczyzy i psycholożka sztabu. To nie powinno działać, ale gdzieś pomiędzy wyjazdami a niedzielnymi porankami w jego kuchni zbudowaliśmy coś, co wydawało się solidne. Ufam temu człowiekowi.
Dziś będą tort, balony i niespodzianki urodzinowe.
Przy recepcji siedzi pan Pop, sześćdziesięciodwuletni dziadek, który nazywa mnie „Panią Doktor” i zawsze pyta o moją siostrę. Podnosi wzrok, gdy przechodzę przez szklane drzwi, i coś w jego wyrazie twarzy sprawia, że żołądek mi się ściska.
Nie patrzy mi w oczy. Jego wzrok zsuwa się na ciasto, potem na podłogę, wszędzie, byle nie na mnie.
— Dobry wieczór, panie Pop — mówię, starając się brzmieć lekko. — Nie zdradź Cassianowi, dobrze? To niespodzianka.
Otwiera usta. Zamknie je. Jego oczy wyglądają na wilgotne. — Pani Doktor, może powinna pani—
— Wiem, wiem, łamię procedury. — Macham do niego balonem. — Tylko ten jeden raz.
Nie zatrzymuje mnie.
Korytarz wydaje się nie taki, jak trzeba. Za cicho, za pusto. Dwóch debiutantów wyłania się zza rogu i zastyga, gdy mnie widzą. Naprawdę zastyga, jak sarny w świetle reflektorów, zanim jeden z nich mruknie „o, kurwa”, po czym obaj uciekają w przeciwnym kierunku.
To... dziwne.
Obcasy stukają o wypolerowaną podłogę. Ciasto nagle wydaje się cięższe.
Może są zdenerwowani przez niespodziankę. Może myślą, że sprawdzam, czy przestrzegają procedur po treningu. Może ktoś ich ostrzegł, że szykuje się urodzinowa akcja i nie chcą niczego zepsuć.
Wtedy na końcu korytarza pojawiają się Axel i Mateo, ramię w ramię jak ściana mięśni.
Axel Nielsen: dwa metry wzrostu, milczący Islandczyk, blada skóra, lodowatoniebieskie oczy, rękaw nordyckich tatuaży. Mateo Velasco: metr dziewięćdziesiąt dziewięć, portorykański czar, wieczny półuśmiech, loki podskakujące, kiedy kłóci się z sędziami.
Nigdy szczególnie nie lubili Cassiana. Zawsze zachowywałam bezstronność. Profesjonalizm. W końcu są moimi pacjentami.
— Dr Marlowe — głos Mateo jest zbyt jasny, zbyt głośny. — Właściwie to idealnie się składa. Musiałem z panią omówić... Eee... Coś pilnego. O mojej skuteczności przy rzutach wolnych. Bardzo pilne. Życie i śmierć.
Axel za nim przesuwa ciężar ciała, ustawiając się tak, by zablokować przejście.
Subtelnie. Ale nie dość.
— Mateo, doceniam zaangażowanie, ale jest już po godzinach. — Wskazuję na ciasto. — Niespodzianka urodzinowa. Czy to może poczekać do—
— Naprawdę nie może. — Uśmiech Mateo nie sięga oczu. — Proszę, Pani Doktor. Pięć minut.
Axel milczy. Jego szczęka jest tak napięta, że mógłby nią rozłupać orzechy.
Coś jest nie tak. Milczenie pana Popa. Uciekający debiutanci. Teraz ci dwaj, stojący jak ochroniarze na pogrzebie. Serce wali mi w piersi.
— Gdzie jest Cassian? — pytam.
Żaden nie odpowiada.
Przepycham się obok nich—Mateo faktycznie sięga po mój ramię, ale opuszcza rękę, jakby się rozmyślił—i idę dalej. Prywatny salon jest na końcu korytarza. Ulubione miejsce Cassiana po treningach.
Im bliżej podchodzę, tym wyraźniej słyszę dźwięk, który sprawia, że krew zastyga mi w żyłach.
Jęki. Kobiece. Dwa głosy. A pod nimi jęk, który słyszałam setki razy w naszej sypialni.
Palce same odnajdują klawiaturę kodową. Kod to jego data urodzin—0117—bo oczywiście, że tak. Zamek szczęka, otwieram drzwi do salonu biodrem, ostrożnie, żeby nie upuścić ciasta.
Górne światła są zgaszone, ale z tyłu pokoju, tam gdzie drzwi do łazienki są prawie, ale nie całkiem zamknięte, widać jasny pas światła. Dźwięki są teraz głośniejsze, wylewają się przez szparę.
Śmiech. Zduszony oddech. Moje imię, wykręcone w coś sprośnego.
Przechodzę przez pokój i popycham drzwi do łazienki łokciem.
Otwierają się, a ciasto ląduje na marmurowej podłodze z mokrym chlupotem. Czekolada i ganache rozbryzgują się po białych kafelkach.
Cassian jest pochylony nad blatem. Są z nim dwie cheerleaderki—jedna pod nim, druga na kolanach obok niego—a wszyscy wydają dźwięki, które będą mnie prześladować do końca życia.
Przez chwilę nikt się nie rusza. Cheerleaderki miotają się, piszcząc, chwytając za ciuchy. Cassian—mój narzeczony, mój przyszły mąż, mężczyzna, który oświadczył się na jumbotronie—po prostu wzdycha.
Jakbym przerwała mu rezerwację w restauracji. Jakbym to ja była tutaj przeszkodą.
— Selene. — Jego głos jest płaski. Prawie znudzony. — Kochanie, no weź. Znałaś układ.
— Układ... — powtarzam. Słowa mają smak popiołu.
— W końcu jestem gwiazdą. — Nawet nie podciągnął spodni. — To nic nie znaczy. To nie ma znaczenia. To z tobą się ożenię, pamiętasz?
Dwukaratowy pierścionek nagle waży tonę na moim palcu. Patrzę na niego—na diament, który błyszczał w światłach stadionu, gdy dwadzieścia tysięcy ludzi wiwatowało—i czuję, jak coś we mnie pęka.
Nie żal. Jeszcze nie. Coś zimniejszego. Coś ostatecznego.
Nigdy nie zgodziłam się na żaden układ .
Pierścionek zsuwa się z mojego palca. Zamachuję się, jakbym rzucała w finale World Series, i ciskam nim w jego klatkę piersiową tak mocno, że pewnie zostanie mu siniak. Wrzeszczy, naprawdę wrzeszczy, cofając się pod blat.
— Selene, nie dramatyzuj—!
Ale mnie już nie ma.
Korytarz to rozmazane twarze i nieostre loga. Koledzy z drużyny przyciskają się do ścian, gdy przechodzę, nikt nie patrzy mi w oczy, wszyscy są współwinni temu upokorzeniu.
Sześć lat kolacji z jego matką, świąt z jego rodziną, sesji terapeutycznych z kolegami, którzy wszyscy wiedzieli.
Axel i Mateo wciąż stoją tam, gdzie ich zostawiłam. Ich twarze mówią wszystko—poczucie winy, nieudana próba, bezradność. Próbowali. To nie wystarczyło.
Pan Pop jest skulony przy swoim biurku, gdy przechodzę przez lobby. Dłonie zaciśnięte na blacie, knykcie białe, wzrok utkwiony w plamie na podłodze. Wygląda na dziesięć lat starszego niż godzinę temu.
— Przepraszam, Pani Doktor. Tak bardzo przepraszam. Ja nie mogłem—
Nie zatrzymuję się. Nie mogę.
Parking jest zimny. Październikowe powietrze szczypie w mokre policzki—płaczę? Kiedy zaczęłam płakać?—i robię dokładnie trzy kroki za samochód, zanim nogi się pode mną uginają.
Mam czekoladę na dłoniach, rozmazaną po bluzce, a jeden ze złotych balonów wyrwał się z mojego nadgarstka. Unosi się ku ciemniejącemu niebu, w kształcie serca, szyderczy.
Znika w chmurach, którym wszystko jedno na moje rozbite zaręczyny.
Telefon wibruje i na ekranie pojawia się imię Cassiana. Jego wiadomość to dwa zdania:
Cass: Przestań dramatyzować. Wróć do środka, pogadamy jak dorośli.
Blokuję jego numer.
Gdzieś w środku tego budynku pewnie już wrócił do tego, co robił, bo gwiazdy nie przepraszają. Gwiazdy nie gonią. Gwiazdy spalają wszystko wokół i nazywają to blaskiem.
Sto pierdolonych lat, Cash.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dzień trzeci mojego dobrowolnego wygnania i osiągnęłam szczyt żałosności: bluza z kapturem, która nie widziała pralki od wtorku, dresy z tajemniczą plamą i Cheerios prosto z pudełka, bo zmywanie naczyń wymaga wysiłku, którego aktualnie nie posiadam.
W mieszkaniu jest ciemno. Rolety opuszczone, telefon rozładowany gdzieś pod poduszkami na kanapie, a ja oglądam uczestników reality show, którzy wrzeszczą na siebie o to, kto zjadł czyj jogurt.
Przynajmniej ich problemy da się rozwiązać.
Zanim wyłączyłam telefon, kiedy jeszcze miałam w sobie tyle emocjonalnej energii, by stawić czoła światu, widziałam wiadomości.
Mateo napisał pierwszy, akapit ciepła i troski:
M. Velasco: Hej, Doktorze, tylko sprawdzam, czy wszystko w porządku. Jesteś okej? Jestem tu, jeśli czegoś potrzebujesz. Serio, czegokolwiek. Nawet jeśli to tylko ktoś, kto posiedzi z tobą i nie będzie rozmawiać. Jestem dobry w nierozmawianiu. (To kłamstwo, jestem w tym fatalny, ale dla ciebie bym spróbował.)
Potem Axel. Dwa słowa, typowa dla niego brutalna zwięzłość:
A. Nielsen: Przepraszam…
Zignorowałam obie. Usunęłam powiadomienia, nie czytając nawet całego podglądu. Bo konfrontacja z kimkolwiek z tej ekipy w tej chwili wydaje się wolontariatem do emocjonalnej waterboardingu, a w tym miesiącu już wyczerpałam limit tortur.
Klucz przekręca się w zamku zupełnie bez ostrzeżenia.
Nawet nie podnoszę wzroku znad pudełka płatków. "Jeśli jesteś seryjnym mordercą, w lodówce zostało tajskie. Bierz. Skończyłam."
"Jezus Maria, Selene." Głos Naomi przebija się przez mój stan dysocjacyjny, a nagle światła się zapalają i mrużę oczy jak wampir w samo południe. "Wyglądasz, jakbyś umarła kilka dni temu, a nikt nie poinformował o twoim ciele."
Moja młodsza siostra—dwadzieścia cztery lata, wiecznie na kofeinie, obecnie w różowych scrubsach—rzuca cztery torby z zakupami na blat i patrzy na mnie z tą sprawiedliwą furią, która mogłaby na nowo odpalić słońce.
"Jak w ogóle się—"
„Wysłałaś mi sms-a z napisem 'Jestem okej.' z kropką na końcu. Nigdy nie używasz kropek w wiadomościach, chyba że umierasz w środku.” Już rozpakowuje wino. Kilka butelek. „Jechałam cztery godziny, jak tylko to zobaczyłam. Powiedziałam przełożonemu, że to nagły wypadek w rodzinie, co technicznie nie jest kłamstwem, bo ty jesteś nagłym wypadkiem.”
„Jestem okej.”
„Jesz płatki z pudełka po ciemku o drugiej po południu. To przeciwieństwo bycia okej. To wołanie o pomoc z dodatkowym mlekiem.”
Nie myli się. Odkładam Cheeriosy na bok—ostrożnie, bo nawet w kryzysie dalej jestem tą osobą—i patrzę, jak wyciąga ser, krakersy, czekoladę i głośnik Bluetooth.
„Ogłaszam stan awaryjny: wino i destrukcja”, oznajmia Naomi, już otwierając butelkę. „Zrobiłam playlistę. Nazywa się 'Piosenki do rysowania kluczem po jego samochodzie.' Bardzo terapeutyczne. Dużo Carrie Underwood.”
„Nie będę rysować mu samochodu.”
„Nie z takim nastawieniem.” Wpycha mi do ręki kieliszek wina. „No już, mów. I chcę prawdziwą wersję, nie tę terapeutyczną, gdzie tłumaczysz wszystko klinicznym żargonem, żeby ominąć prawdziwe emocje.”
Wino smakuje na bogato. Naomi nigdy nie robi niczego na pół gwizdka. Biorę kolejny łyk, potem następny i nagle zaczynam mówić—prawdziwie mówić—a wszystko się ze mnie wylewa.
Jęki. Cheerleaderki. Sposób, w jaki Cassian westchnął, jakbym przerwała mu telekonferencję. Koledzy z drużyny, którzy nie chcieli spojrzeć mi w oczy. Pan Pop—pełen żalu—przy biurku. Czekoladowe ciasto rozbryzgujące się na marmurowych płytkach jak moje życie w jadalnej metaforze.
„I wiesz, co było najgorsze?” Głos mi się łamie. „Axel i Mateo próbowali mnie zatrzymać. Zastawili korytarz, wymyślali wymówki. To znaczy, że oni też wiedzieli. Wszyscy wiedzieli oprócz idiotki w pierścionku…”
Naomi milczy dokładnie trzy sekundy. Potem: „Nigdy go nie lubiłam.”
„Co?”
„Cassian. Nigdy go nie lubiłam. Pamiętasz, kiedy musiałaś odrzucić ofertę pracy przez niego? Nie chciał cię puścić.”
Milknę, przypominając sobie kłótnię, którą wtedy stoczyliśmy. Wtedy był przesłodzony: „jak mam być gwiazdą bez ciebie?”. Uległam wtedy, bo jak powiedzieć nie, kiedy miłość twojego życia błaga, żebyś została? A teraz czuję się jak największa idiotka. Cholera jasna.
„I jak się dla niego przeprowadziłaś? Poza tym, uśmiechał się jak sprzedawca samochodów. Jakby zawsze kalkulował prowizję od twojej sympatii.”
Śmieję się. To odruchowe, brzydkie, a w połowie przechodzi w szloch. Potem śmieję się i płaczę jednocześnie, podczas gdy Naomi obejmuje mnie ramionami pachnącymi szpitalnym antyseptykiem i waniliowym sprayem do ciała, a ja moczę jej fartuch sześcioma latami zaprzeczania.
„Oświadczył mi się na telebimie…” czknęłam. „Dwadzieścia tysięcy ludzi… Ogólnokrajowa telewizja…”
„I nadal jest śmieciem. Elegancki śmieć to wciąż śmieć, kochanie.”
Wino dalej się leje. Naomi zamawia pizzę—z podwójnym serem, bo podobno węglowodany leczą zdradę—a ja w końcu wypowiadam na głos to, co zjada mnie od środka, odkąd wyszłam z tamtej placówki.
„Moja tożsamość zawodowa jest całkowicie spleciona z tą organizacją. Sześć lat budowania reputacji, relacji z tymi zawodnikami, cała moja kariera... a oni wszyscy go kryli.”
Wpatruję się w logo Ravens na mojej bluzie. „Jak mam tam wrócić? Jak mam im spojrzeć w oczy?”
„Proste. Nie wracasz.”
„Naomi—”
„Mówię poważnie. Twoja reputacja nie jest związana z jednym klubem. Jesteś genialna. Wszyscy o tym wiedzą. Zabierz tę genialność gdzieś indziej. Tam, gdzie nie ma samouwielbionego Cassiana Drummonda na każdym billboardzie.”
Sprawia, że to brzmi łatwo. Jakbym mogła po prostu spakować sześć lat i zacząć od nowa.
"Poza tym," kontynuuje, sięgając po kolejny kawałek pizzy, "mój następny kontrakt pielęgniarki na wyjazd zaczyna się w grudniu w Seattle. Nowe miasto, świeży start, kawa, po której zapomnisz, że Filadelfia w ogóle istnieje. Po prostu mówię."
Seattle.
Deszcz i góry oraz trzy tysiące mil między mną a tamtą łazienką.
Ledwo rejestruję tę propozycję. Mój mózg wciąż utknął w pętli — jęki, westchnienie, diament uderzający o jego pierś, balon odlatujący jak moja przyszłość.
Mijają godziny. Butelki wina są puste. Naomi rozciągnięta na mojej kanapie, chrapie cicho z tłuszczem od pizzy na brodzie, a ja siedzę w ciemności z laptopem balansującym na kolanach.
List rezygnacyjny pisze się sam: Szanowny Panie Kowalski, ze skutkiem natychmiastowym rezygnuję ze stanowiska psychologa drużyny Philadelphia Ravens. Decyzja jest ostateczna i nie podlega negocjacjom. Życzę organizacji dalszych sukcesów. — Dr Selene Marlowe
Krótko. Profesjonalnie. Całkowicie pozbawione krzyku, który chciałabym wykrzyczeć.
Logo Ravens spogląda na mnie z nagłówka maila — ten głupi ptak z rozpostartymi skrzydłami, zwycięski i zarozumiały.
Spędziłam sześć lat pod tymi skrzydłami. Zbudowałam swoją karierę, odnalazłam tożsamość, zakochałam się w gwieździe drużyny, która sprawiła, że poczułam, iż wreszcie wszystko zrobiłam dobrze.
Mój kursor unosi się nad przyciskiem "wyślij".
Naomi mamrocze coś przez sen o wkłuciach centralnych i trudnych lekarzach prowadzących. Moje mieszkanie pachnie winem i żalem. Za oknem Filadelfia lśni światłami, obojętna na fakt, że właśnie rozpadło się całe moje życie.
Myślę o wiadomości od Cassiana. ‘Przestań dramatyzować.’
Myślę o twarzy pana Popa. O uciekających nowicjuszach. O Axelu i Mateo blokujących korytarz.
Myślę o dwudziestu tysiącach ludzi wiwatujących, gdy wsunął mi ten pierścionek na palec.
Klikam "wyślij". Potwierdzenie przychodzi natychmiast, zimne i automatyczne: 'Twoja wiadomość została wysłana.' Logo Kruków znika, gdy zamykam laptopa.
Mój telefon wciąż jest martwy, gdzieś pod kanapą. Naomi nadal śpi. A ja siedzę w ciemności o czwartej nad ranem, bez pracy i bez zobowiązań, patrząc przez okno na panoramę Filadelfii, jakbym obserwował cudze życie.
Może tak właśnie jest.
Może zawsze tak było.
Przesuń w górę, aby kontynuować