[Perspektywa Selene]
Potrójnie czekoladowe ciasto waży jakieś dwa kilo. Wiem, bo zrobiłam je od podstaw i prawie zwichnęłam sobie ramię, ubijając ganache.
Ośrodek treningowy Philadelphia Ravens wyłania się z październikowego zmierzchu, a ja mam zaraz zostać Najlepszą Narzeczoną Na Świecie.
Doktor Selene Marlowe, psycholożka drużyny, może mieć dziś wolne.
Dziś jestem po prostu Selene.
Kobietą, która spędziła godziny na dopracowywaniu ulubionego deseru Cassiana, bo to jego trzydzieste trzecie urodziny.
Sześć lat. Tyle kocham Cassiana Drummonda—odkąd wszedł do mojego gabinetu jako zuchwały, dwudziestosiedmioletni rozgrywający i powiedział mi, że nie wierzy w terapię, ale wierzy w wygrywanie.
I najwyraźniej byłam częścią tej strategii.
Jego urok mógłby roztopić lodowce. Jego rzut z wyskoku sprawiałby, że anioły płakałyby ze wzruszenia. Rok temu, po mistrzostwach, uklęknął przede mną na środku jumbotronu, przed dwudziestoma tysiącami wrzeszczących kibiców, i wsunął mi na palec dwukaratowy diament, podczas gdy ja szlochałam na oczach całego kraju.
Gwiazda franczyzy i psycholożka sztabu. To nie powinno działać, ale gdzieś pomiędzy wyjazdami a niedzielnymi porankami w jego kuchni zbudowaliśmy coś, co wydawało się solidne. Ufam temu człowiekowi.
Dziś będą tort, balony i niespodzianki urodzinowe.
Przy recepcji siedzi pan Pop, sześćdziesięciodwuletni dziadek, który nazywa mnie „Panią Doktor” i zawsze pyta o moją siostrę. Podnosi wzrok, gdy przechodzę przez szklane drzwi, i coś w jego wyrazie twarzy sprawia, że żołądek mi się ściska.
Nie patrzy mi w oczy. Jego wzrok zsuwa się na ciasto, potem na podłogę, wszędzie, byle nie na mnie.
— Dobry wieczór, panie Pop — mówię, starając się brzmieć lekko. — Nie zdradź Cassianowi, dobrze? To niespodzianka.
Otwiera usta. Zamknie je. Jego oczy wyglądają na wilgotne. — Pani Doktor, może powinna pani—
— Wiem, wiem, łamię procedury. — Macham do niego balonem. — Tylko ten jeden raz.
Nie zatrzymuje mnie.
Korytarz wydaje się nie taki, jak trzeba. Za cicho, za pusto. Dwóch debiutantów wyłania się zza rogu i zastyga, gdy mnie widzą. Naprawdę zastyga, jak sarny w świetle reflektorów, zanim jeden z nich mruknie „o, kurwa”, po czym obaj uciekają w przeciwnym kierunku.
To... dziwne.
Obcasy stukają o wypolerowaną podłogę. Ciasto nagle wydaje się cięższe.
Może są zdenerwowani przez niespodziankę. Może myślą, że sprawdzam, czy przestrzegają procedur po treningu. Może ktoś ich ostrzegł, że szykuje się urodzinowa akcja i nie chcą niczego zepsuć.
Wtedy na końcu korytarza pojawiają się Axel i Mateo, ramię w ramię jak ściana mięśni.
Axel Nielsen: dwa metry wzrostu, milczący Islandczyk, blada skóra, lodowatoniebieskie oczy, rękaw nordyckich tatuaży. Mateo Velasco: metr dziewięćdziesiąt dziewięć, portorykański czar, wieczny półuśmiech, loki podskakujące, kiedy kłóci się z sędziami.
Nigdy szczególnie nie lubili Cassiana. Zawsze zachowywałam bezstronność. Profesjonalizm. W końcu są moimi pacjentami.
— Dr Marlowe — głos Mateo jest zbyt jasny, zbyt głośny. — Właściwie to idealnie się składa. Musiałem z panią omówić... Eee... Coś pilnego. O mojej skuteczności przy rzutach wolnych. Bardzo pilne. Życie i śmierć.
Axel za nim przesuwa ciężar ciała, ustawiając się tak, by zablokować przejście.
Subtelnie. Ale nie dość.
— Mateo, doceniam zaangażowanie, ale jest już po godzinach. — Wskazuję na ciasto. — Niespodzianka urodzinowa. Czy to może poczekać do—
— Naprawdę nie może. — Uśmiech Mateo nie sięga oczu. — Proszę, Pani Doktor. Pięć minut.
Axel milczy. Jego szczęka jest tak napięta, że mógłby nią rozłupać orzechy.
Coś jest nie tak. Milczenie pana Popa. Uciekający debiutanci. Teraz ci dwaj, stojący jak ochroniarze na pogrzebie. Serce wali mi w piersi.
— Gdzie jest Cassian? — pytam.
Żaden nie odpowiada.
Przepycham się obok nich—Mateo faktycznie sięga po mój ramię, ale opuszcza rękę, jakby się rozmyślił—i idę dalej. Prywatny salon jest na końcu korytarza. Ulubione miejsce Cassiana po treningach.
Im bliżej podchodzę, tym wyraźniej słyszę dźwięk, który sprawia, że krew zastyga mi w żyłach.
Jęki. Kobiece. Dwa głosy. A pod nimi jęk, który słyszałam setki razy w naszej sypialni.
Palce same odnajdują klawiaturę kodową. Kod to jego data urodzin—0117—bo oczywiście, że tak. Zamek szczęka, otwieram drzwi do salonu biodrem, ostrożnie, żeby nie upuścić ciasta.
Górne światła są zgaszone, ale z tyłu pokoju, tam gdzie drzwi do łazienki są prawie, ale nie całkiem zamknięte, widać jasny pas światła. Dźwięki są teraz głośniejsze, wylewają się przez szparę.
Śmiech. Zduszony oddech. Moje imię, wykręcone w coś sprośnego.
Przechodzę przez pokój i popycham drzwi do łazienki łokciem.
Otwierają się, a ciasto ląduje na marmurowej podłodze z mokrym chlupotem. Czekolada i ganache rozbryzgują się po białych kafelkach.
Cassian jest pochylony nad blatem. Są z nim dwie cheerleaderki—jedna pod nim, druga na kolanach obok niego—a wszyscy wydają dźwięki, które będą mnie prześladować do końca życia.
Przez chwilę nikt się nie rusza. Cheerleaderki miotają się, piszcząc, chwytając za ciuchy. Cassian—mój narzeczony, mój przyszły mąż, mężczyzna, który oświadczył się na jumbotronie—po prostu wzdycha.
Jakbym przerwała mu rezerwację w restauracji. Jakbym to ja była tutaj przeszkodą.
— Selene. — Jego głos jest płaski. Prawie znudzony. — Kochanie, no weź. Znałaś układ.
— Układ... — powtarzam. Słowa mają smak popiołu.
— W końcu jestem gwiazdą. — Nawet nie podciągnął spodni. — To nic nie znaczy. To nie ma znaczenia. To z tobą się ożenię, pamiętasz?
Dwukaratowy pierścionek nagle waży tonę na moim palcu. Patrzę na niego—na diament, który błyszczał w światłach stadionu, gdy dwadzieścia tysięcy ludzi wiwatowało—i czuję, jak coś we mnie pęka.
Nie żal. Jeszcze nie. Coś zimniejszego. Coś ostatecznego.
Nigdy nie zgodziłam się na żaden układ .
Pierścionek zsuwa się z mojego palca. Zamachuję się, jakbym rzucała w finale World Series, i ciskam nim w jego klatkę piersiową tak mocno, że pewnie zostanie mu siniak. Wrzeszczy, naprawdę wrzeszczy, cofając się pod blat.
— Selene, nie dramatyzuj—!
Ale mnie już nie ma.
Korytarz to rozmazane twarze i nieostre loga. Koledzy z drużyny przyciskają się do ścian, gdy przechodzę, nikt nie patrzy mi w oczy, wszyscy są współwinni temu upokorzeniu.
Sześć lat kolacji z jego matką, świąt z jego rodziną, sesji terapeutycznych z kolegami, którzy wszyscy wiedzieli.
Axel i Mateo wciąż stoją tam, gdzie ich zostawiłam. Ich twarze mówią wszystko—poczucie winy, nieudana próba, bezradność. Próbowali. To nie wystarczyło.
Pan Pop jest skulony przy swoim biurku, gdy przechodzę przez lobby. Dłonie zaciśnięte na blacie, knykcie białe, wzrok utkwiony w plamie na podłodze. Wygląda na dziesięć lat starszego niż godzinę temu.
— Przepraszam, Pani Doktor. Tak bardzo przepraszam. Ja nie mogłem—
Nie zatrzymuję się. Nie mogę.
Parking jest zimny. Październikowe powietrze szczypie w mokre policzki—płaczę? Kiedy zaczęłam płakać?—i robię dokładnie trzy kroki za samochód, zanim nogi się pode mną uginają.
Mam czekoladę na dłoniach, rozmazaną po bluzce, a jeden ze złotych balonów wyrwał się z mojego nadgarstka. Unosi się ku ciemniejącemu niebu, w kształcie serca, szyderczy.
Znika w chmurach, którym wszystko jedno na moje rozbite zaręczyny.
Telefon wibruje i na ekranie pojawia się imię Cassiana. Jego wiadomość to dwa zdania:
Cass: Przestań dramatyzować. Wróć do środka, pogadamy jak dorośli.
Blokuję jego numer.
Gdzieś w środku tego budynku pewnie już wrócił do tego, co robił, bo gwiazdy nie przepraszają. Gwiazdy nie gonią. Gwiazdy spalają wszystko wokół i nazywają to blaskiem.
Sto pierdolonych lat, Cash.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dzień trzeci mojego dobrowolnego wygnania i osiągnęłam szczyt żałosności: bluza z kapturem, która nie widziała pralki od wtorku, dresy z tajemniczą plamą i Cheerios prosto z pudełka, bo zmywanie naczyń wymaga wysiłku, którego aktualnie nie posiadam.
W mieszkaniu jest ciemno. Rolety opuszczone, telefon rozładowany gdzieś pod poduszkami na kanapie, a ja oglądam uczestników reality show, którzy wrzeszczą na siebie o to, kto zjadł czyj jogurt.
Przynajmniej ich problemy da się rozwiązać.
Zanim wyłączyłam telefon, kiedy jeszcze miałam w sobie tyle emocjonalnej energii, by stawić czoła światu, widziałam wiadomości.
Mateo napisał pierwszy, akapit ciepła i troski:
M. Velasco: Hej, Doktorze, tylko sprawdzam, czy wszystko w porządku. Jesteś okej? Jestem tu, jeśli czegoś potrzebujesz. Serio, czegokolwiek. Nawet jeśli to tylko ktoś, kto posiedzi z tobą i nie będzie rozmawiać. Jestem dobry w nierozmawianiu. (To kłamstwo, jestem w tym fatalny, ale dla ciebie bym spróbował.)
Potem Axel. Dwa słowa, typowa dla niego brutalna zwięzłość:
A. Nielsen: Przepraszam…
Zignorowałam obie. Usunęłam powiadomienia, nie czytając nawet całego podglądu. Bo konfrontacja z kimkolwiek z tej ekipy w tej chwili wydaje się wolontariatem do emocjonalnej waterboardingu, a w tym miesiącu już wyczerpałam limit tortur.
Klucz przekręca się w zamku zupełnie bez ostrzeżenia.
Nawet nie podnoszę wzroku znad pudełka płatków. "Jeśli jesteś seryjnym mordercą, w lodówce zostało tajskie. Bierz. Skończyłam."
"Jezus Maria, Selene." Głos Naomi przebija się przez mój stan dysocjacyjny, a nagle światła się zapalają i mrużę oczy jak wampir w samo południe. "Wyglądasz, jakbyś umarła kilka dni temu, a nikt nie poinformował o twoim ciele."
Moja młodsza siostra—dwadzieścia cztery lata, wiecznie na kofeinie, obecnie w różowych scrubsach—rzuca cztery torby z zakupami na blat i patrzy na mnie z tą sprawiedliwą furią, która mogłaby na nowo odpalić słońce.
"Jak w ogóle się—"
„Wysłałaś mi sms-a z napisem 'Jestem okej.' z kropką na końcu. Nigdy nie używasz kropek w wiadomościach, chyba że umierasz w środku.” Już rozpakowuje wino. Kilka butelek. „Jechałam cztery godziny, jak tylko to zobaczyłam. Powiedziałam przełożonemu, że to nagły wypadek w rodzinie, co technicznie nie jest kłamstwem, bo ty jesteś nagłym wypadkiem.”
„Jestem okej.”
„Jesz płatki z pudełka po ciemku o drugiej po południu. To przeciwieństwo bycia okej. To wołanie o pomoc z dodatkowym mlekiem.”
Nie myli się. Odkładam Cheeriosy na bok—ostrożnie, bo nawet w kryzysie dalej jestem tą osobą—i patrzę, jak wyciąga ser, krakersy, czekoladę i głośnik Bluetooth.
„Ogłaszam stan awaryjny: wino i destrukcja”, oznajmia Naomi, już otwierając butelkę. „Zrobiłam playlistę. Nazywa się 'Piosenki do rysowania kluczem po jego samochodzie.' Bardzo terapeutyczne. Dużo Carrie Underwood.”
„Nie będę rysować mu samochodu.”
„Nie z takim nastawieniem.” Wpycha mi do ręki kieliszek wina. „No już, mów. I chcę prawdziwą wersję, nie tę terapeutyczną, gdzie tłumaczysz wszystko klinicznym żargonem, żeby ominąć prawdziwe emocje.”
Wino smakuje na bogato. Naomi nigdy nie robi niczego na pół gwizdka. Biorę kolejny łyk, potem następny i nagle zaczynam mówić—prawdziwie mówić—a wszystko się ze mnie wylewa.
Jęki. Cheerleaderki. Sposób, w jaki Cassian westchnął, jakbym przerwała mu telekonferencję. Koledzy z drużyny, którzy nie chcieli spojrzeć mi w oczy. Pan Pop—pełen żalu—przy biurku. Czekoladowe ciasto rozbryzgujące się na marmurowych płytkach jak moje życie w jadalnej metaforze.
„I wiesz, co było najgorsze?” Głos mi się łamie. „Axel i Mateo próbowali mnie zatrzymać. Zastawili korytarz, wymyślali wymówki. To znaczy, że oni też wiedzieli. Wszyscy wiedzieli oprócz idiotki w pierścionku…”
Naomi milczy dokładnie trzy sekundy. Potem: „Nigdy go nie lubiłam.”
„Co?”
„Cassian. Nigdy go nie lubiłam. Pamiętasz, kiedy musiałaś odrzucić ofertę pracy przez niego? Nie chciał cię puścić.”
Milknę, przypominając sobie kłótnię, którą wtedy stoczyliśmy. Wtedy był przesłodzony: „jak mam być gwiazdą bez ciebie?”. Uległam wtedy, bo jak powiedzieć nie, kiedy miłość twojego życia błaga, żebyś została? A teraz czuję się jak największa idiotka. Cholera jasna.
„I jak się dla niego przeprowadziłaś? Poza tym, uśmiechał się jak sprzedawca samochodów. Jakby zawsze kalkulował prowizję od twojej sympatii.”
Śmieję się. To odruchowe, brzydkie, a w połowie przechodzi w szloch. Potem śmieję się i płaczę jednocześnie, podczas gdy Naomi obejmuje mnie ramionami pachnącymi szpitalnym antyseptykiem i waniliowym sprayem do ciała, a ja moczę jej fartuch sześcioma latami zaprzeczania.
„Oświadczył mi się na telebimie…” czknęłam. „Dwadzieścia tysięcy ludzi… Ogólnokrajowa telewizja…”
„I nadal jest śmieciem. Elegancki śmieć to wciąż śmieć, kochanie.”
Wino dalej się leje. Naomi zamawia pizzę—z podwójnym serem, bo podobno węglowodany leczą zdradę—a ja w końcu wypowiadam na głos to, co zjada mnie od środka, odkąd wyszłam z tamtej placówki.
„Moja tożsamość zawodowa jest całkowicie spleciona z tą organizacją. Sześć lat budowania reputacji, relacji z tymi zawodnikami, cała moja kariera... a oni wszyscy go kryli.”
Wpatruję się w logo Ravens na mojej bluzie. „Jak mam tam wrócić? Jak mam im spojrzeć w oczy?”
„Proste. Nie wracasz.”
„Naomi—”
„Mówię poważnie. Twoja reputacja nie jest związana z jednym klubem. Jesteś genialna. Wszyscy o tym wiedzą. Zabierz tę genialność gdzieś indziej. Tam, gdzie nie ma samouwielbionego Cassiana Drummonda na każdym billboardzie.”
Sprawia, że to brzmi łatwo. Jakbym mogła po prostu spakować sześć lat i zacząć od nowa.
"Poza tym," kontynuuje, sięgając po kolejny kawałek pizzy, "mój następny kontrakt pielęgniarki na wyjazd zaczyna się w grudniu w Seattle. Nowe miasto, świeży start, kawa, po której zapomnisz, że Filadelfia w ogóle istnieje. Po prostu mówię."
Seattle.
Deszcz i góry oraz trzy tysiące mil między mną a tamtą łazienką.
Ledwo rejestruję tę propozycję. Mój mózg wciąż utknął w pętli — jęki, westchnienie, diament uderzający o jego pierś, balon odlatujący jak moja przyszłość.
Mijają godziny. Butelki wina są puste. Naomi rozciągnięta na mojej kanapie, chrapie cicho z tłuszczem od pizzy na brodzie, a ja siedzę w ciemności z laptopem balansującym na kolanach.
List rezygnacyjny pisze się sam: Szanowny Panie Kowalski, ze skutkiem natychmiastowym rezygnuję ze stanowiska psychologa drużyny Philadelphia Ravens. Decyzja jest ostateczna i nie podlega negocjacjom. Życzę organizacji dalszych sukcesów. — Dr Selene Marlowe
Krótko. Profesjonalnie. Całkowicie pozbawione krzyku, który chciałabym wykrzyczeć.
Logo Ravens spogląda na mnie z nagłówka maila — ten głupi ptak z rozpostartymi skrzydłami, zwycięski i zarozumiały.
Spędziłam sześć lat pod tymi skrzydłami. Zbudowałam swoją karierę, odnalazłam tożsamość, zakochałam się w gwieździe drużyny, która sprawiła, że poczułam, iż wreszcie wszystko zrobiłam dobrze.
Mój kursor unosi się nad przyciskiem "wyślij".
Naomi mamrocze coś przez sen o wkłuciach centralnych i trudnych lekarzach prowadzących. Moje mieszkanie pachnie winem i żalem. Za oknem Filadelfia lśni światłami, obojętna na fakt, że właśnie rozpadło się całe moje życie.
Myślę o wiadomości od Cassiana. ‘Przestań dramatyzować.’
Myślę o twarzy pana Popa. O uciekających nowicjuszach. O Axelu i Mateo blokujących korytarz.
Myślę o dwudziestu tysiącach ludzi wiwatujących, gdy wsunął mi ten pierścionek na palec.
Klikam "wyślij". Potwierdzenie przychodzi natychmiast, zimne i automatyczne: 'Twoja wiadomość została wysłana.' Logo Kruków znika, gdy zamykam laptopa.
Mój telefon wciąż jest martwy, gdzieś pod kanapą. Naomi nadal śpi. A ja siedzę w ciemności o czwartej nad ranem, bez pracy i bez zobowiązań, patrząc przez okno na panoramę Filadelfii, jakbym obserwował cudze życie.
Może tak właśnie jest.
Może zawsze tak było.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Axela]
Mój rzut z wyskoku jest spieprzony.
Trzy dni, jak piłka odbija się od obręczy. Trener Bennett rzuca mi cały czas to spojrzenie—takie, które mówi, że w myślach właśnie oblicza moją wartość na rynku transferowym.
Problem nie leży w mojej technice. Problem w tym, że za każdym razem, gdy ustawiam się do rzutu, widzę Selenę przeciskającą się obok mnie na tym korytarzu. Z kawałkiem czekoladowego tortu w rękach, złotymi balonami przywiązanymi do nadgarstka.
Widzę jej twarz, kiedy wróciła—nie płakała, co było jeszcze gorsze. Była po prostu pusta. Wymazana.
Wiedziałem, co robi Cassian. Wszyscy wiedzieliśmy.
Mateo i ja próbowaliśmy ją zatrzymać. Wymyśliliśmy wymówki o procentach rzutów wolnych, a ona i tak przeszła tuż obok.
Piłka znów uderza w obręcz i mam ochotę cisnąć czymś przez okno.
"Zamierzasz dziś trafić, czy to performance art?" Mateo materializuje się obok mnie z dwoma Gatorade’ami.
Jego loki przyklejone są do czoła, a na twarzy ma ten wyraz, który oznacza, że za bardzo rozmyśla nad rzeczami, których nie da się naprawić.
"Spierdalaj."
"Zrozumiano." Rzuca mi butelkę mimo to. "Od wtorku jesteś nieobecny."
Wtorek. Dzień, w którym Selene weszła z domowym ciastem, a wyszła z życiem w kawałkach.
Nie odpowiadam, tylko piję Gatorade, jakby miał zalać obraz z mojej głowy.
Szanuję Selenę od dwóch lat. Nie taka grzeczna, zawodowa uprzejmość—prawdziwy szacunek. Taki, jaki okazuje się komuś, kto naprawdę cię widzi.
Dwa lata temu miałem "problemy z adaptacją". W ich rozumieniu: Axel Nielsen nie gra dobrze z innymi. Standardowe założenia o bogatym dzieciaku z Reykjaviku. Zimna ryba. Martwe oczy.
Selene wezwała mnie do swojego gabinetu i nie kazała tłumaczyć się. Po prostu siedziała w ciszy, aż byłem gotów mówić.
Nikt wcześniej tak nie zrobił.
Opowiedziałem jej o ojcu. O niekończących się porównaniach do starszego brata. O tym, że cokolwiek nie zrobiłem, nigdy nie było dość dobre. Słuchała, jakby moje słowa miały znaczenie.
Kiedy skończyłem, powiedziała: "Nie musisz być swoim bratem. Musisz być najlepszą wersją siebie. Tą, którą ty chcesz być."
Zaśmiałem się. Naprawdę się zaśmiałem.
W zeszłym roku Mateo miał swoje problemy—rodzinne dramaty, kłopoty z pieniędzmi. Znalazłem go w szatni o drugiej w nocy, po prostu siedział. Zrobiłem to, czego nauczyła mnie Selene: usiadłem obok. Nie gadałem. Po prostu byłem, dopóki nie był gotów.
Od tamtej pory jest między nami cicha (głównie z mojej strony) więź, której nie umiem nazwać.
Zwłaszcza że, i nie musi tego mówić głośno, bo nie jestem ślepy, dr Marlowe jest… kimś ważniejszym dla nas niż tylko drużynową terapeutką.
Te spojrzenia, dotknięcia, ciągłe szukanie jej towarzystwa, kiedy tylko to możliwe i odpowiednie. Nigdy nie naciskam, nie próbuję zabierać miejsca Cashowi. Ale też nigdzie się nie wybieram.
Więc tak. Jestem wściekły na Cassiana. Ale też jestem wściekły na siebie, że nie zrobiłem więcej.
Że nie złapałem Selene za rękę i nie powiedziałem jej prawdy tam, na korytarzu, niech się dzieje, co chce.
Trening się kończy. Pod prysznicem próbuję zmyć z siebie trzy dni poczucia winy, kiedy Mateo pojawia się przy mojej szafce. Już ubrany, kręci kluczami na palcu. "Chodź."
"Gdzie?"
"Wiesz gdzie ."
Wiem. Oboje wiemy.
To ten rodzaj niewypowiedzianego porozumienia, które pojawia się, gdy dzieliło się pokoje hotelowe i nocne rozmowy oraz szczególną odmianę niechęci zarezerwowaną dla kolegów z drużyny traktujących kobiety jak kolekcjonerskie gadżety.
Piętnaście minut później znajdujemy Cassiana na siłowni, robiącego bicepsy przed lustrem. Sam. Podziwia się, jakby przesłuchiwał do reklamy perfum.
Widząc nas w odbiciu, nawet nie przerywa serii. "Jeśli przyszliście mnie pouczać o Selene, darujcie. Znowu robi sceny."
Mateo jest pierwszy przy nim. Widzę, jak jego ramiona się napinają—dokładnie tak, jak rok temu, gdy brat zadzwonił po pieniądze, których nie miał. Opanowany. Groźny.
"Sceny," powtarza Mateo, jakby sprawdzał, czy w tym słowie nie ma trucizny. "Tego się trzymasz?"
Cassian ostrożnie odkłada ciężar. Odwraca się. Uśmiecha się tym swoim firmowym uśmiechem, który sprzedał milion koszulek, ale żadnej prawdziwej relacji.
"Słuchaj, rozumiem. Macie z nią jakiś dziwny układ. Ale Selene wiedziała, na co się pisze. Jestem twarzą tej drużyny. To się wiąże z przywilejami."
Coś w mojej głowie pęka. Przekraczam dystans i przyciskam go do szafek tak mocno, że aż blacha dzwoni. Jego głowa odskakuje, a przez jedną piękną sekundę widzę w jego oczach prawdziwy strach.
"Powiedz jej imię jeszcze raz," mówię lodowatym, płaskim tonem. "Spróbuj, kurwa."
"Jezu, Axel—"
"Imię. Powiedz je."
Uśmiech Cassiana gaśnie. Dobrze. Chcę, żeby zgasł. Chcę, żeby roztrzaskał się jak to ciasto na podłodze łazienki.
Mateo staje obok mnie i gdy mówi, jego głos jest zimny w sposób, który słyszałem tylko raz—tamtej nocy, gdy kazał bratu wykasować jego numer.
"Twój problem, Cash, to przekonanie, że wszyscy grają w twoją grę. Myślisz, że wszyscy liczymy punkty według tych samych zasad. Ale niektórzy z nas naprawdę dbają o kogoś poza sobą."
"Wzruszające." Cassian próbuje być sarkastyczny, ale głos mu się łamie. "Skończyliście? Muszę wrócić do treningu."
Pochylam się tak blisko, że czuję jego drogie perfumy. "Jeśli jeszcze raz się do niej zbliżysz, jeśli napiszesz, jeśli choćby pomyślisz o niej w sposób, który mi się nie spodoba… zrobię wszystko, żeby zniszczyć wszystko, co dla ciebie ważne. Zacznę od twojej twarzy, piękniutki."
Puszczam go i zatacza się, łapie równowagę, próbuje przywołać z powrotem uśmieszek. Nie do końca mu wychodzi. W oczach ma coś niepewnego, coś, co wie, że właśnie przekroczył granicę, której nawet jego status gwiazdy nie zmaże.
Zostawiamy go tam. Nie oglądamy się.
Nasz ulubiony bar nazywa się Siódmy Krąg, co bywa ironiczne albo trafne—zależnie od nocy. Rezerwujemy naszą lożę, a Sasha przynosi whisky bez pytania.
"No to się wydarzyło," mówi Mateo.
"Wydarzyło."
"Lepiej ci?"
"Nie." Wypijam pół whisky na raz. "Trzeba było zrobić to trzy dni temu."
"Próbowaliśmy powstrzymać ją przed zobaczeniem… To już coś."
"Za mało."
Mateo przez chwilę milczy, kręcąc szklanką. Potem: "Zrezygnowała."
Te słowa uderzają jak cios. Ostrożnie odstawiam szklankę, bo inaczej mógłbym nią rzucić. "Co?"
"Wysłała maila trzy dni temu. Ze skutkiem natychmiastowym. Kończy z Ravenami."
Oczywiście, że tak. Czemu miałaby zostać w miejscu, które wybrało ego Cassiana ponad jej człowieczeństwo? Myślę o jej wiadomościach—tych, które wysłałem i których nie odebrała.
To przeprosiny, które brzmiały żałośnie nawet, gdy je pisałem.
"Powinniśmy coś zrobić," mówi nagle Mateo.
"Co niby?"
"Coś prawdziwego. Zanim odejdzie. Coś, co powie… nie wiem. Że naprawdę nam zależało. Że nie wszyscy tutaj to Cassian pierdolony Drummond."
Ma rację. Tak to działa—Mateo ma pomysły, szalone, kreatywne impulsy, które brzmią jak bzdura, dopóki nie wypalą. Ja mam determinację, upór do końca.
"Co masz na myśli?"
Jego uśmiech to czysty chaos. "Znam typa, który załatwi nam lampki choinkowe na już."
Stukam szklanką w jego. "Robimy to."
Spędzamy następną godzinę na planowaniu. Mój rzut z wyskoku dalej leży. Ale pierwszy raz od trzech dni czuję, że celuję we właściwy kosz.
Przesuń w górę, aby kontynuować