passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Baby Daddy Roulette - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

Baby Daddy Roulette

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Drzwi sypialni zamykają się za nami z cichym kliknięciem, a ten dźwięk brzmi ostatecznie, jak ostatnia strona rozdziału, którego nie jestem gotowa jeszcze skończyć czytać.

Przez ułamek sekundy nikt się nie rusza. Jedynym światłem jest bladoniebieska poświata z ulicznych lamp, przesączająca się przez półprzymknięte żaluzje i malująca złote pasy na kościach policzkowych Mateo, a oczy Axela zamienia w lodowcową wodę.

Mateo jest pierwszy, który się przełamuje. Przeciąga dłoń przez swoje loki i wypuszcza powietrze, jakby wstrzymywał oddech od tygodni.

„Selene.” Moje imię brzmi miękko, ostrożnie. „Ostatnia szansa, żeby nas wyrzucić. Bez urazy. Przysięgam na mój rzut.”

Powinnam się zaśmiać. Powinnam powiedzieć coś błyskotliwego i neutralnego, jak przystało na terapeutkę, żeby znów wszyscy poczuli się bezpiecznie. Zamiast tego sięgam w górę, zaciskam pięść na materiale jego koszulki i ściągam go w dół, aż jego usta zderzają się z moimi.

To jedyna odpowiedź, jakiej potrzebuje.

Mateo całuje tak, jak gra: kreatywnie, instynktownie, trochę nieprzyzwoicie. Jego język sunie po moim, drażniąc się, potem domagając, a jego dłonie już poznają mapę mojej talii, bioder, miejsca, gdzie bluzka styka się ze skórą.

Smakuje tequilą i limonką, którą wcześniej podawaliśmy sobie z rąk do rąk, a ja chcę w tym utonąć.

Za mną materac ugina się lekko. Axel nie powiedział ani słowa, ale czuję go: ponad dwa metry świadomego ciepła osiadającego przy moich plecach. Jego dłonie przesuwają się w górę moich boków, powoli, jakby zapamiętywał kształt mojego ciała przez materiał.

Nie ma niezręcznego przestępowania z nogi na nogę, żadnego przypadkowego łokcia. Przez lata dzielili pokoje hotelowe; dokładnie wiedzą, ile przestrzeni potrzebuje ten drugi. Ta sama choreografia jest tu teraz, swobodna, i to jest porażające.

Mateo odsuwa się tylko na tyle, by uśmiechnąć się szeroko przy moich ustach. „Mówiłem, że nas nie wyrzuci.”

Odpowiedź Axela to niski pomruk po islandzku: szorstkie sylaby wibrujące przy muszli mojego ucha, sprawiające, że nogi uginają się pode mną, chociaż nie rozumiem ani jednego słowa. Potem jego usta są już na mojej szyi, zęby muskają skórę wystarczająco mocno, by obiecać ślad na jutro.

Guziki rozpryskują się. Moja bluzka znika gdzieś po drugiej stronie pokoju. Za nią leci koszulka Matea, potem Axela, i nagle wszędzie jest skóra: ciepła, opalona i marmurowo blada, oraz ciemny tusz nordyckich run Axela napinających się na mięśniach, gdy się porusza.

Sięgam znów po Matea i pozwala mi na to, ale Axel łapie mnie za nadgarstki, zanim nawiążę kontakt, łagodnie unieruchamiając je ponad moją głową, przyciskając do wezgłowia.

Drewno jest chłodne przy moich kostkach; jego uścisk – wręcz przeciwnie.

"Popatrz na mnie," mówi Axel, głosem jak żwir i dym. Jego oczy są teraz płynne, cały lód stopniał w coś niebezpiecznego. "Jesteś pewna?"

Kiwnęłam głową, bez tchu. "Nie waż się teraz przestać."

Wydaje z siebie dźwięk: pół śmiechu, pół modlitwy, i przygniata swoje usta do moich.

Ten pocałunek jest inny: kontrolowany, brudny, zamierzony. Całuje jak człowiek, który głodował, aż w końcu mógł ucztować. Jego wolna dłoń zsuwa się po moim ciele, kciukiem głaszcze dolną część piersi, a ja wyginam się ku niemu, nieświadomie.

Usta Matea odnajdują mój obojczyk, potem niżej, język śledzi koronkową krawędź stanika, aż zaczynam drżeć.

"Smakujesz lepiej, niż sobie wyobrażałem," mamrocze na mojej skórze, a ta wibracja trafia prosto między moje nogi. "I wyobrażałem sobie to często, Doktor. Aż wstyd przyznać, jak często."

Śmieję się – naprawdę się śmieję, podczas gdy zęby Axela muskają moją szyję, a palce Matea zahaczają o zamek moich dżinsów. Ten dźwięk zaskakuje nas wszystkich troje.

„Jest i ona”, mówi Mateo, uśmiechając się do mnie szeroko; jego piwne oczy błyszczą nawet w półmroku. „Wiedziałem, że odzyskamy ten prawdziwy uśmiech.”

Axel puszcza moje nadgarstki tylko po to, by wsunąć obie potężne dłonie pod moje uda i unieść mnie. Moje plecy opadają na materac i nagle leżę płasko na prześcieradle, a nade mną pochylają się dwaj mężczyźni, skupieni na mnie tak, jakby byłam jedyną rzeczą we wszechświecie.

Mateo wspina się w górę mojego ciała, całując każdy centymetr, który mija, aż w końcu opiera się nade mną. „Powiedz, czego chcesz, Selene.”

„Ciebie,” szepczę. „Was obu. Teraz.”

Jęczy tak, jakby go to zraniło, i znów mnie całuje — głęboko i nieprzyzwoicie — podczas gdy dłonie Axela zsuwają moje dżinsy z bioder. Chłodne powietrze muska rozgrzaną skórę, a potem usta Axela odnajdują moje udo od wewnątrz, powolne, rozmyślne, mówiące po islandzku bardziej, niż jestem w stanie to poczuć w kościach.

Jego broda drapie cudownie, a język zatacza leniwe kręgi coraz wyżej, aż zaczynam się wić, błagać bez słów.

Mateo przesuwa się na bok, robiąc miejsce Axelowi, ale nie przestaje: jego palce obracają moim sutkiem przez koronkę tak długo, aż dyszę. Gdy biustonosz znika, jego usta zastępują dłoń — gorące, wilgotne i doskonałe.

Gryzie na tyle mocno, że moje biodra podskakują, a potem koi pieczenie delikatnymi liźnięciami, które sprawiają, że jęczę jego imię.

Tracę rachubę, kto gdzie jest. Jest tylko doznanie: broda Axela drapiąca wrażliwą skórę, loki Mateo łaskoczące mój brzuch, cztery dłonie, które nigdy nie są w tym samym miejscu dwa razy.

Czyjeś palce wsuwają się we mnie: dwa, potem trzy, wyginając się idealnie, podczas gdy kciuk zatacza kręgi na moim łechtaczce, aż drżę, ociekam, błagam.

„Proszę…” wzdycham, sama nie wiedząc, o co proszę.

„Mamy cię,” szepcze Mateo przy mojej piersi. „Puść się, kochanie.”

Axel przesuwa się wyżej, zastępując palce swoim kutasem: powolny, gruby nacisk, który rozciąga mnie, sprawia, że przewracam oczami. Zatrzymuje się, czoło przyciśnięte do mojego, pozwalając mi przyzwyczaić się do tego uczucia. „Oddychaj.”

Robię to, a on wsuwa się do końca jednym długim pchnięciem, które całkowicie opróżnia mi umysł.

Mateo patrzy na nas, źrenice rozszerzone, leniwie się masturbuje. „Jezu, jesteście piękni.”

Axel zaczyna się poruszać: głębokie, miarowe pchnięcia trafiają w każdy idealny punkt, a Mateo pochyla się, by mnie pocałować w trakcie, łapiąc każdy jęk.

Potem się zamieniają, płynnie, jakby to wcześniej wyćwiczyli w innym życiu.

Teraz we mnie jest Mateo, szybciej, zadziornie, poruszając biodrami tak, że widzę gwiazdy. Axel za mną, klatka piersiowa przy moich plecach, jedna dłoń rozłożona na moim brzuchu, druga wplątana w moje włosy, gdy warczy pochwały, których nie muszę tłumaczyć.

Pierwsza dochodzę ja: mocno, oślepiająco, krzycząc w ramię Mateo, podczas gdy Axel trzyma mnie przez fale rozkoszy. Jego dłoń naciska nisko na mój brzuch, jakby przywłaszczał sobie samą przyjemność.

Oni dochodzą chwilę później, jeden po drugim, jakby celowo to zsynchronizowali.

Później w pokoju zostają tylko splątane kończyny i ciężkie oddechy. Szare światło wczesnego świtu wpełza po suficie.

Mateo jest na wpół śpiący, ramię zarzucone na mój brzuch, twarz wtulona w moją szyję. Co kilka sekund mamrocze coś, co może jest po angielsku, może po hiszpańsku, a może to po prostu czyste zadowolenie.

Axel leży obok mnie na plecach, jedna dłoń spoczywa na moim biodrze, druga patrzy w sufit, jakby oczekiwał od niego odpowiedzi. Kciukiem rysuje leniwe kółka na mojej skórze.

Unoszę się gdzieś ponad swoim ciałem, lżejsza niż przez ostatnie tygodnie.

Mój mózg: ten, który wszystko analizuje do granic, wreszcie, cudownie milczy.

Głos Mateo jest senny i chropowaty przy moim obojczyku. „Powinniśmy byli zrobić to już miesiące temu…"

Palce Axela odnajdują moje w ciemności. Ściska je raz, mocno, dając oparcie. Nie mówi nic. Nie musi.

Jutro będę roztrząsać każdą sekundę tego. Jutro spanikuję o profesjonalizm, reputację i o to, co się stanie, kiedy liga się dowie.

Dziś w nocy jestem po prostu Selene, a Selene jest wolna.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Obudziłam się sama.

Prześcieradła są zimne. Poduszki wciąż mają wgłębienia—dwie, po jednej z każdej strony—jak archeologiczne dowody na wczorajsze, monumentalnie złe decyzje. Głowa mi pulsuje.

Ciało przyjemnie boli, podczas gdy łóżko jest katastrofalnie, druzgocąco puste.

Siadam zbyt gwałtownie i natychmiast żałuję wszystkich życiowych wyborów, które doprowadziły mnie do tego momentu. Na szafce nocnej leży kartka, złożona raz, zapisana dwoma wyraźnie różnymi charakterami pisma.

Na górze, niechlujne bazgroły Mateo: „Wczorajsza noc była… no.”

To wszystko. To cały pieprzony komunikat. Nie „no, niesamowita” ani „no, musimy pogadać” ani „no, tu masz mój numer, choć i tak go masz, bo przecież byłaś naszym terapeutą.”

Po prostu „no.”

Niżej, precyzyjne drukowane litery Axela: A.

Jedna litera. Jedna inicjał. Emocjonalny odpowiednik potwierdzenia odczytu.

Wpatruję się w notatkę, aż słowa się rozmazują. Żadnych numerów telefonu—oni już mają mój. Żadnych obietnic. Żadnego „zjedzmy razem śniadanie” czy „zadzwoń, jak się obudzisz” albo dosłownie jakiejkolwiek wskazówki, że wczorajsza noc znaczyła coś więcej niż tylko podrapanie swędzącego miejsca.

W mieszkaniu panuje cisza, którą przerywa jedynie odległy szum ulicy i mój coraz bardziej panikujący oddech. Otaczają mnie pudełka po pizzy, lampki choinkowe i unoszący się jeszcze zapach drogiej wody kolońskiej zmieszanej z żalem napędzanym tequilą.

Mój kliniczny umysł—ten, który wczoraj milczał w błogiej nieświadomości—rusza do pracy z subtelnością pociągu towarowego.

Spałam z dwoma byłymi pacjentami. Dwoma kolegami z drużyny mojego byłego narzeczonego.

Z dwoma facetami, których naprawdę lubiłam i szanowałam, co w jakiś sposób czyni to jeszcze gorszym.

Do przyszłego tygodnia dowie się cała NBA. Szatnie to sejfy, w których sekrety stają się legendami. To będzie legenda.

Mdłości uderzają gwałtownie. Ledwo zdążam do łazienki, zanim padam na kolana i wymiotuję do toalety, podczas gdy moje ciało próbuje fizycznie odrzucić ostatnie dwanaście godzin mojego życia.

Kiedy kończę, siadam na zimnej kafelkowej podłodze, czołem opartym o wannę, i podsumowuję wszystkie sposoby, w jakie zniszczyłam swoją karierę.

Mój telefon brzęczy gdzieś w sypialni. Ignoruję to. Potem znowu brzęczy. I znowu. W końcu zwlekam się z podłogi w łazience i znajduję telefon wciśnięty między materac a ścianę.

Siedemnaście nieodebranych połączeń. Wszystkie od Naomi. Zanim zdążę zdecydować, czy wyrzucić telefon przez okno, czy odebrać, dzwoni ponownie.

– Żyjesz – mówi Naomi w chwili, gdy odbieram. Żadnego „cześć”. Żadnych wstępów. Tylko ulga owinięta oskarżeniem. – Dzwoniłam przez godzinę. Już miałam zgłaszać twoje zaginięcie.

– Żyję. Ledwo. – Mój głos brzmi, jakbym płukała gardło żwirem. – Która godzina?

– Prawie południe. Właśnie skończyłam nocną zmianę. Jak tam impreza?

Otwieram usta, żeby skłamać. Powiedzieć coś nijakiego i neutralnego, na przykład „w porządku” albo „fajnie, że ją zorganizowali”.

Zamiast tego z moich ust wydobywa się: – Spałam z Axelem i Mateo.

Cisza. Potem: – Przepraszam, co zrobiłaś ?

– Z obydwoma. Jednocześnie. W moim łóżku. Na którym teraz siedzę. Sama, trzymając karteczkę z napisem „yeah” i pojedynczą literą A.

Jeszcze więcej ciszy. Słyszę, jak Naomi oddycha, przetwarza, prawdopodobnie przewija w myślach listę odpowiednich siostrzanych reakcji.

– Okej… – mówi w końcu. – W skali od jeden do dziesięciu, jak bardzo teraz panikujemy?

– Jedenaście. Może dwanaście. Możliwe, że wchodzimy w trzynastki.

– Jasne. Dobra. Opowiedz mi wszystko. Jak do tego doszło?

Więc jej opowiedziałam. Całą historię: tequilę, rozmowę o zemście, teorię Gestalt, niedomknięte sprawy i domykanie pętli, to, jak patrzyli na mnie, jakbym była jedyną rzeczą we wszechświecie, która się liczy. Kartka. Puste łóżko. Narastający horror, że właśnie zawodowo się spaliłam na stosie.

Kiedy kończę, Naomi milczy dokładnie przez trzy sekundy. Potem mówi tonem absolutnego spokoju: „Czyli miałaś gorący seks na tle zemsty z dwoma zawodowymi sportowcami. Gratulacje.”

„To twoja reakcja? Gratulacje ?”

„A czego ode mnie oczekujesz? Żebym powiedziała, że jesteś okropną osobą? Nie jesteś. Że twoja kariera się skończyła? Nie skończyła się—przecież już rzuciłaś robotę, pamiętasz? Jesteś wolna .” Robi pauzę. „Kiedy ostatni raz zrobiłaś coś tylko dla siebie, Selene? Coś, co nie było wyrachowane, zawodowe albo zaplanowane tak, żeby wszystkim wokół było wygodnie?”

Siedzę z tym pytaniem. Resztki po imprezie wydają się teraz mniej oskarżycielskie. Bardziej jak dowód na to, że w końcu, choćby nieporadnie, żyłam naprawdę.

„Ale co, jeśli to wyjdzie na jaw?” Mój głos jest cichy. Żałosny. „Co jeśli Cassian się dowie i wykorzysta to przeciwko mnie? Co jeśli spotkam ich na jakimś ligowym evencie i będę musiała zmierzyć się z tym, co zrobiliśmy?”

„Wtedy unosisz głowę wysoko i pamiętasz, że to ty odeszłaś od zdradzającego dupka, a oni nadal grają dla tej samej organizacji, która go kryła.”

Ale myślę też o tym, co jeśli to dla nich nic nie znaczyło, kiedy dla mnie już zaczyna coś znaczyć?

To właśnie ten strach, prawda? Ten, którego unikałam, odkąd otworzyłam oczy i poczułam zimne prześcieradła.

Nie, że powiedzą wszystkim. Że nie powiedzą.

Że to był tylko pijacki błąd, o którym już zapominają, podczas gdy ja siedzę tutaj i kataloguję każdy dotyk, każde słowo, każdą chwilę, w której czułam się zauważona.

"Nie mogę zostać w Filadelfii," mówię.

"Wiem. To nie zostań." Naomi wzdycha. "Mówiłam ci o Seattle, prawda? Mój kontrakt zaczyna się w grudniu. Znalazłam dwupokojowe mieszkanie na Capitol Hill, zdecydowanie za drogie dla jednej osoby. Gdyby, teoretycznie, ktoś chciał podzielić czynsz i zacząć od nowa w miejscu, gdzie nie ma twarzy Cassiana na każdym billboardzie, propozycja jest aktualna."

Seattle. Deszcz i góry i trzy tysiące mil między mną a tym łóżkiem.

"Pomyślę o tym," mówię, ale już otwieram laptopa.

Oferty pracy ładują się powoli. Większość z nich jest nudna: korporacyjny wellness, prywatna praktyka, poradnictwo uniwersyteckie.

Wtedy ją widzę, wystawioną wczoraj: Psycholog drużyny – Seattle Sirens (drużyna ekspansji) .

Całkiem nowa franczyza. Całkiem nowe miasto. Całkiem nowa Selene.

Mój palec zawisa nad przyciskiem "aplikuj". To szaleństwo. Uciekam, zamiast mierzyć się z konsekwencjami. Podejmuję życiowe decyzje, będąc emocjonalnie rozbita i być może wciąż pijana.

I tak klikam "aplikuj". E-mail z potwierdzeniem przychodzi natychmiast: „ Dziękujemy za złożenie aplikacji. Wkrótce się z Tobą skontaktujemy.”

"Właśnie zaaplikowałam o pracę w Seattle," mówię do Naomi.

"Dobrze. A teraz idź pod prysznic. Pachniesz złymi decyzjami i tequilą."

"Skąd wiesz, jak pachnę?"

"Bo cię znam, na pewno jesteś otoczona śmieciami po imprezie i prawdopodobnie nie myłaś zębów."

Nie myli się.

Nigdy się nie myli, co jest jednocześnie pocieszające i doprowadzające do szału.

Po naszej rozmowie siedzę w zgliszczach mojego mieszkania i patrzę na panoramę Filadelfii. Znam to miasto przez całe dorosłe życie. Tu zbudowałam swoją karierę. Tu się zakochałam. Tu patrzyłam, jak wszystko płonie.

Wkrótce mnie tu nie będzie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

* * Dwa lata później * *

Sören wrzeszczy, jakby próbował dostać się do zespołu death metalowego. Aria dołącza do niego. Elio czeka trzy sekundy, zanim doda swój głos, bo maksymalna głośność to maksymalna uwaga.

Witamy w szóstej rano, miejscu, gdzie spokój przychodzi umrzeć.

"Mam Sörena!" – woła Naomi z pokoju dziecięcego, już w trybie bojowym mimo dwunastogodzinnej nocnej zmiany. "Ty zajmij się bliźniętami głodu!"

Stoję w kuchni z Arią na jednym biodrze, Eliem na drugim, próbując podgrzać butelki i nie upuścić żadnego z dzieci.

Macierzyństwo to zaawansowany trening cyrkowy, o którym nikt mnie nie ostrzegł.

Naomi wychodzi z Sörenem, który już się uspokaja, bo ciocia Naomi ma magiczne moce. Fałszując piosenki pop, buja go w rytmie, który mógłby uleczyć światowy pokój.

"Pamiętasz, jak mówiłaś, że wpadłaś tylko na kilka tygodni?" – Naomi uśmiecha się do mnie ponad ciemnymi lokami Sörna. "To było prawie dwa lata temu. Spójrz na siebie. Niespodzianka, trojaczki!"

"Przypominam sobie, że krzyczałaś tak głośno, gdy zobaczyłaś test ciążowy, że pani Chen z sąsiedztwa zadzwoniła na policję." Udało mi się przygotować obie butelki bez wywoływania kataklizmu.

Małe zwycięstwa.

"Na moje usprawiedliwienie – nasikałaś na patyczek, a on dosłownie zdradził fabułę i napisał: 'gratulacje, będziesz mieć małą drużynę koszykówki.' Krzyk był jak najbardziej uzasadniony."

Nie myli się. Troje dzieci. Wszechświat uznał, że muszę nadrobić stracony czas w rozmnażaniu.

Aria rzuca się na swoją butelkę, jakby ta ją osobiście skrzywdziła. Elio podchodzi do tego bardziej filozoficznie, pije zamyślony. Naomi siada na kanapie z Sörenem, który wreszcie przestał próbować zostać wokalistą metalowego zespołu i teraz po prostu rozczulająco gryzie swoją piąstkę.

"Wciąż nie mogę uwierzyć, że dyrektor generalny Sirens nawet nie mrugnął, gdy przyszłaś na rozmowę kwalifikacyjną z widoczną ciążą."

"Powiedziała tylko, że chcą mojego mózgu, a reszta to nie ich sprawa." Opieram się na kanapie obok Naomi, starając się nie potrącić jedzących bliźniaków. "Najlepszy wywiad w moim życiu."

"Bo nie próbowałaś nic ukrywać. Byłaś sobą, z brzuchem ciążowym i bez żadnych przeprosin."

Kocham tę pracę. Kocham ją w sposób, w jaki nigdy nie kochałam pracy dla Ravens, nawet zanim wszystko wybuchło.

Syreny są głodne, pełne nadziei i zupełnie bez dupków. Żadnych duchów w tych korytarzach. Żadnych byłych narzeczonych czających się za rogiem. Tylko koszykówka, dzieci i nowy początek, który naprawdę wydaje się świeży.

"Dzięki za dzisiejsze przyglądanie się im," mówię, poprawiając Arię, zanim zdecyduje, że butelka służy do rzucania, a nie do picia. "Cały dzień w placówce. Spotkania zespołu, indywidualne rozmowy, prawdopodobnie drobne zarządzanie kryzysowe."

"To dosłownie moja praca." Naomi przewraca oczami. "Jestem ciotką mieszkającą na miejscu. Podpisałam kontrakt. Były klauzule."

"Nie było żadnych klauzul."

"Powinny były być. Negocjowałabym na więcej wina i mniej wymiotów od dziecka!"

Sören wybiera dokładnie ten moment, żeby wypluć na jej ramię. Komediowe poczucie czasu jest w rodzinie.

Po tym, jak wszyscy zostaną usadowieni – dzieci nakarmione, przewinięte i umieszczone w swoich różnych urządzeniach do trzymania niemowląt – Naomi przybiera tę minę. Tę, która oznacza, że zaraz zada pytanie, na które nie chcę odpowiedzieć.

"Czy kiedykolwiek myślisz o tym, żeby im powiedzieć?"

Nie musi precyzować, o kim. Oboje wiemy.

Moja odpowiedź jest natychmiastowa, wyćwiczona, podana z pewnością osoby, która odpowiedziała już milion razy — bo odpowiedziałam.

"Odeszli zanim się obudziłam. To wystarczająca odpowiedź. A nie chcę wiedzieć, który z nich jest ojcem, bo wszystkie są moje. Wszystkie troje są moje."

To nie jest kłamstwo. Już miesiące temu postanowiłem, że nie potrzebuję testów DNA ani wyników ustalenia ojcostwa, ani żadnej definitywnej odpowiedzi. Aria, Elio i Sören są moi. To jedyna prawda, która się liczy.

Naomi nie naciska. Nigdy tego nie robi. Po prostu kiwa głową i poprawia Sörna na kolanach, podczas gdy ja zbieram swoją torbę do pracy i próbuję wyglądać jak funkcjonujący dorosły, a nie ktoś, kto działa na czterech godzinach snu i czystej determinacji.

"Idź ratować zdrowie psychiczne koszykarzy," mówi Naomi. "My tu będziemy uczyć dzieci o patriarchacie i o tym, dlaczego dzielenie się zabawkami to kapitalistyczny konstrukt."

"Proszę, nie radykalizuj moich dzieci, zanim nauczą się chodzić."

"Nic nie obiecuję."

***

W ośrodku Sirens wrze, kiedy przyjeżdżam. To nie jest zwykła energia przed treningiem — to coś innego. Coś elektryzującego i lekko maniakalnego.

Ludzie stoją w grupkach, z telefonami w rękach, szepcząc jakby planowali napad.

Jestem w połowie drogi do swojego biura, gdy łapię urywki rozmów: "...wielka wymiana..." i "...ogłoszenie jutro..." oraz "...nie wierzę, że im się udało..."

Moja kawa nagle smakuje jak niepokój.

W pokoju socjalnym dwaj moi zawodnicy — Jordan i Martin — dosłownie drżą z ekscytacji. Nalewam sobie świeżą kawę i próbuję wyglądać swobodnie, jakby moje serce nie próbowało właśnie pobić kilku olimpijskich rekordów.

"Dzień dobry, doktorze," mówi Jordan z uśmiechem. "Słyszałeś o transferze?"

"Transferze?" Mój głos brzmi spokojnie. Głos terapeuty. Profesjonalnie. "O jakim transferze mówisz?"

"Duży. GM pracował nad tym tygodniami." Marcus pochyla się konspiracyjnie. "Sprowadzają dwóch zawodników z Philly. Ogłoszenie jutro."

Kubek z kawą zatrzymuje się w połowie drogi do ust. Filadelfia. Oczywiście, że Filadelfia.

Wszechświat ma chore poczucie humoru, a ja jestem puentą dowcipu.

"Wiesz kto?" pytam, wciąż tym ostrożnie neutralnym tonem, który kosztuje mnie każdą odrobinę wytrenowania, jaką posiadam.

"Jeszcze nie. Może to być ktokolwiek." Jordan wzrusza ramionami. "Ale kimkolwiek jest, jest na tyle dobry, że zasługuje na trzy wybory w pierwszej rundzie."

Trzy wybory w pierwszej rundzie.

To nie jest wymiana. To napad.

Udaje mi się wykrztusić jakąś odpowiednią reakcję—coś o tym, że cieszę się z transferu dla drużyny—and uciekam do swojego biura, zanim moja twarz zdradzi absolutny chaos, jaki dzieje się w mojej głowie.

To może być Cassian.

Sama myśl sprawia, że skręca mi się żołądek. Trzynaście miesięcy seattleskiego słońca, kawy i wolności, a on jutro może przejść przez te drzwi, gotowy zniszczyć mój misternie zbudowany spokój.

Ale to równie dobrze może być Axel. Albo Mateo.

Albo obaj.

Szczerze? Jedynym, przy którym nie zesrałbym się ze strachu, jest pan Pop. A on nawet nie jest w drużynie.

Resztę dnia spędzam na odgrywaniu ról. Sesje z zawodnikami, którzy nie mają pojęcia, że ich psycholog przeżywa mały kryzys egzystencjalny. Papierkowa robota, która mogłaby być napisana hieroglifami, na tyle zwracam na nią uwagę.

Za każdym razem, gdy ktoś wspomina o wymianie, uśmiecham się, kiwam głową i trochę umieram w środku.

Kiedy wracam do domu, jestem wyczerpany w sposób, który nie ma nic wspólnego z brakiem snu, a wszystko z egzystencjalnym przerażeniem.

Naomi rzuca tylko jedno spojrzenie na moją twarz i wręcza mi dziecko i kieliszek wina. "Zły dzień?"

"Długi dzień," mówię, co nie jest kłamstwem. Po prostu nie całą prawdą.

Nie naciska, po prostu siada obok mnie z Sörenem, podczas gdy ja trzymam Elio i próbuję wyglądać jak ktoś, komu świat zaraz się nie zawali. Siedzimy w wygodnej ciszy, podczas gdy maluchy odprawiają swój wieczorny rytuał bycia uroczymi i demonicznymi.

"Wszystko w porządku?" pyta w końcu Naomi.

"Tak," skłamałem. "Po prostu jestem zmęczony."

Tej nocy nie mogłem zasnąć. Leżałem tylko w łóżku, słuchając przez nianię oddechów trzech osób, starając się nie myśleć o jutrze. Próbowałem nie wyobrażać sobie twarzy, których nie widziałem od trzynastu miesięcy.

To mógłby być Cassian, co byłoby prawdziwym koszmarem.

To mógłby być Axel albo Mateo, co mogłoby być jeszcze gorsze.

To mogliby być obaj, co oznaczałoby, że wszechświat ma chore poczucie humoru, a ja jestem puentą.

Jutro się dowiem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Baby Daddy Roulette

Baby Daddy Roulette

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa