passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Baby Daddy Roulette - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

Baby Daddy Roulette

/

Rozdział 5

Rozdział 4

[Perspektywa Selene]

Dwa tygodnie bezrobocia i obsesyjnego sprzątania mieszkania później odkryłam, że mam czterdzieści siedem kubków do kawy. Sześć lat "zasłużyłam na to" zakupoterapii robi swoje.

Jest północ, gdy wpadam do mieszkania z ramionami pełnymi toreb z jedzeniem na wynos i winem, które wrzeszczy "dbam o siebie". Bolą mnie stopy od chodzenia w kółko. Dumę boli bardziej.

Moja dusza jest na podtrzymaniu życia od Urodzinowej Katastrofy, ale hej, przynajmniej kanapa wciąż mnie kocha.

Sięgam do włącznika światła, ale światła eksplodują, zanim go dotknę.

"NIESPODZIANKA!"

Tuziąc głosów wrzeszczy jednocześnie, a ja upuszczam każdą torbę. Złote balony—te cholerne złote balony znowu—wypełniają mój sufit. Wszędzie girlandy światełek. Pudełka po pizzy zajmują każdą powierzchnię.

Nad moją kanapą wisi ręcznie malowany transparent: DZIĘKUJEMY, DOKTORZE.

Połowa składu Philadelphia Ravens jest upchnięta w moim mieszkaniu.

Nie ma Cassiana. Oczywiście. Ale wszyscy inni—faceci, których przez sześć lat utrzymywałam w zdrowiu psychicznym. Zawodnicy, których odwodziłam od metaforycznych krawędzi, wyprowadzałam z ataków paniki i prowadziłam przez taki lęk przed występem, że dorosły facet potrafił się popłakać.

Wszyscy są tutaj. W moim salonie. O północy.

Patrzą na mnie, jakbym umierała, a nie tylko rezygnowała z pracy.

"Co…" Głos więźnie mi w gardle. "Co to jest?"

"Impreza pożegnalna," oznajmia Marcus, nowy silny skrzydłowy. Ma na głowie imprezową czapeczkę. "Chyba nie myślałaś, że pozwolimy ci odejść bez pożegnania, prawda?"

"Przynieśliśmy tequilę," dorzuca ktoś inny.

"Jest też drogie wino," rozlega się głos Mateo, i dostrzegam go z tyłu, opierającego się o moją półkę z książkami z jego firmowym uśmieszkiem. "Ja ogarnąłem wino. Oni ogarnęli wsparcie emocjonalne. Podział obowiązków."

Obok niego Axel prezentuje się jak nordycki bóg, który przez przypadek trafił do sitcomu. Jego lodowatoniebieskie oczy odnajdują moje po drugiej stronie pokoju i coś we mnie pęka.

Oni to zorganizowali. Oboje.

Wiem to po tym, jak stoją—nieco z boku od reszty, obserwując mnie jakby bali się, że ucieknę.

I może naprawdę ucieknę.

"Przemówienie!" ktoś krzyczy, i nagle ktoś wciska mi do ręki butelkę czegoś bursztynowego.

"Ja nie— Nie jestem dobra w—"

"Przegadałaś mnie przez rozwód," mówi Terry, rzucający obrońca. Oczy ma mokre. Dorosły facet. Płacze. O północy. W moim mieszkaniu. "Kiedy myślałem, że stracę dzieci, pomogłaś mi wymyślić, jak być lepszym ojcem. Jak być, nawet kiedy boli."

"Uratowałaś moją karierę," dodaje Marcus. "Kiedy byłem gotów zrezygnować, sprawiłaś, że uwierzyłem, że dam radę."

Nie przestają. Jeden po drugim.

Opowieści o nocnych telefonach i nagłych sesjach, i o tym, jak przejechałam trzy godziny, żeby usiąść z czyjąś babcią, bo nie mógł opuścić treningu, a potrzebował rodziny przy sobie.

Zaraz rozpłaczę się na oczach tuzina zawodowych sportowców i nic nie mogę na to poradzić.

"Za Doktora!" Ktoś podnosi butelkę. "Jedyną osobę, która mogła sprawić, że Cassian Drummond wygląda jak jeszcze większy dupek w porównaniu!"

Pokój wybucha śmiechem. Kieliszki stukają. Tequila leje się strumieniami. Ktoś puszcza playlistę i nagle moje mieszkanie wypełnia się okropnym tańcem i jeszcze gorszym śpiewem.

Piję. Piję, żeby rozmyć krawędzie, złagodzić pożegnanie, sprawić, by to wszystko mniej przypominało koniec, a bardziej szaloną przerwę w przedstawieniu.

Mijają godziny. Tłum się przerzedza. O trzeciej nad ranem zostają tylko trzy osoby.

Ja. Axel. Mateo.

Siedzimy na podłodze w salonie, opierając się o kanapę, ze splątanymi nogami. Butelka tequili między nami jest prawie pusta. Głowę mam przyjemnie otumanioną.

"Przepraszam," mówię. Słowa wydają się ważne. Konieczne. "Że ignorowałam wasze wiadomości. Po… wszystkim. Próbowaliście mnie powstrzymać, a ja po prostu…"

"Nie masz za co przepraszać," przerywa mi Axel. Jego głos jest cichy. Ostateczny. "Powinniśmy byli bardziej się postarać."

"I tak byście mnie nie powstrzymali." Biorę kolejnego shota. "I tak bym się dowiedziała. Lepiej zerwać plaster na raz niż zdejmować go powoli."

"To przerażająca metafora," mówi Mateo, ale się uśmiecha. "Naprawdę jesteś terapeutką."

"Byłam terapeutką. Jestem terapeutką? Gramatyka jest trudna, gdy jest się pijanym i bezrobotnym."

"Zrezygnowałaś. To nie to samo, co być bezrobotnym." Mateo przesuwa się bliżej. Jego ramię dotyka mojego. "To wybór siebie zamiast toksycznej sytuacji. To… zdrowe."

"Na pewno? Bo jestem psychologiem, który powinien widzieć ludzi, a Cassiana w ogóle nie zobaczyłam." To wyznanie smakuje gorzko. "Sześć lat… Jak mogłam to przeoczyć?"

"Może go widziałaś," mówi Mateo powoli, "i kochałaś mimo wszystko. To nie słabość. To po prostu… ludzkie."

Axel łapie mnie za rękę w ciemności. Ściska raz. "Zasługiwałaś na więcej."

Tequila sprawia, że wszystko wydaje się znaczące. Ważne. Jakby ta chwila—trzy osoby na podłodze pokrytej tłuszczem z pizzy i sflaczałymi balonami—była dokładnie tym miejscem, gdzie powinnam być.

"Teoria Gestalt," oznajmiam, bo ewidentnie pijana Selene lubi wykłady. "Niedokończone sprawy gniją. Pętla zostaje otwarta i nie możesz ruszyć dalej, dopóki jej nie zamkniesz. Potrzebuję…"

Wymachuję wolną ręką w powietrzu. "Potrzebuję, żeby Cassian poczuł ból tak jak ja. Może wtedy naprawdę udałoby mi się zamknąć tę pętlę."

"Co by go zabolało?" pyta Mateo. Brzmi naprawdę ciekawie.

"Nie wiem. Publiczne upokorzenie? Żeby wszyscy wiedzieli, co zrobił? Żeby dowiedział się, że przespałam się z jego kolegami z drużyny?" Śmieję się i brzmi to trochę maniakalnie. "To by go zniszczyło. Jego ego by tego nie zniosło."

Pokój zamiera. Nikt się nie śmieje. Nikt się nie rusza.

Dociera do mnie, co właśnie powiedziałam. Tequila nagle wydaje się fatalnym pomysłem.

Głos Mateo jest ostrożny. Wyważony. "Naprawdę byś tego chciała?"

"Chcieć czego? Seksu na złość z kolegami mojego byłego narzeczonego? To—" Przerywam.

Patrzę na nich. Naprawdę patrzę.

Axel patrzy na mnie tymi lodowatoniebieskimi oczami, które widzą wszystko. Mateo jest tak blisko, że widzę złote plamki w jego piwnych tęczówkach.

"Zauważyłam was," mówię cicho. "Obu. Jak Axel patrzył na mnie na odprawach, jakby zapamiętywał każdy szczegół. I jak ty, Mateo, znajdowałeś preteksty, żeby odwiedzać mój gabinet, nawet gdy nie miałeś wizyt."

"Po prostu cię lubiłem," przyznaje Mateo. Jego głos jest szorstki. Prawdziwy. "Chciałem mieć powód, żeby być blisko ciebie."

Axel nic nie mówi. Jest już o krok, tak blisko, że czuję od niego ciepło, a jego oczy zadają pytanie, którego jego usta nie umieją uformować.

"Naprawdę tego chcesz?" pyta w końcu Axel.

Nie odpowiadam słowami. Po prostu skracam dystans i całuję go.

Na początku jest powoli—testująco, pytająco. Potem jego dłoń wędruje na tył mojej szyi, pocałunek się pogłębia i nagle nie ma już w nim nic powolnego. Jego usta smakują tequili i czegoś ciemniejszego, i z radością się w tym topię.

Potem Mateo całuje mnie w usta i to jest inne—delikatniejsze, bardziej figlarne, jego język muska moją dolną wargę, zanim się otwieram. Ciepło wszędzie. Narastająca potrzeba.

Potem znów Axel, tym razem bardziej namiętnie, jakby rywalizował z przyjacielem. Jego zęby łapią moją wargę aż do bólu. Usta Mateo suną po mojej szyi, zostawiając ślad, który jutro na pewno będzie widoczny.

"Sypialnia?" ktoś proponuje.

Nie wiem kto. Nie obchodzi mnie to. "Tak…"

To słowo wypływa ze mnie niespokojnie. Zdesperowanie. Pewnie.

Gdzieś w moim przesiąkniętym tequilą mózgu wiem, że to fatalny pomysł. Wiem, że będą konsekwencje. Wiem, że jutro obudzę się i będę musiała zmierzyć się z tym, co to znaczy.

Ale dziś w nocy jestem po prostu Selene. Nie dr Marlowe. Nie była narzeczona Cassiana. Po prostu kobietą, która chce poczuć się dobrze po tygodniach poczucia, że jest śmieciem.

Dziś w nocy wybieram siebie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Drzwi sypialni zamykają się za nami z cichym kliknięciem, a ten dźwięk brzmi ostatecznie, jak ostatnia strona rozdziału, którego nie jestem gotowa jeszcze skończyć czytać.

Przez ułamek sekundy nikt się nie rusza. Jedynym światłem jest bladoniebieska poświata z ulicznych lamp, przesączająca się przez półprzymknięte żaluzje i malująca złote pasy na kościach policzkowych Mateo, a oczy Axela zamienia w lodowcową wodę.

Mateo jest pierwszy, który się przełamuje. Przeciąga dłoń przez swoje loki i wypuszcza powietrze, jakby wstrzymywał oddech od tygodni.

„Selene.” Moje imię brzmi miękko, ostrożnie. „Ostatnia szansa, żeby nas wyrzucić. Bez urazy. Przysięgam na mój rzut.”

Powinnam się zaśmiać. Powinnam powiedzieć coś błyskotliwego i neutralnego, jak przystało na terapeutkę, żeby znów wszyscy poczuli się bezpiecznie. Zamiast tego sięgam w górę, zaciskam pięść na materiale jego koszulki i ściągam go w dół, aż jego usta zderzają się z moimi.

To jedyna odpowiedź, jakiej potrzebuje.

Mateo całuje tak, jak gra: kreatywnie, instynktownie, trochę nieprzyzwoicie. Jego język sunie po moim, drażniąc się, potem domagając, a jego dłonie już poznają mapę mojej talii, bioder, miejsca, gdzie bluzka styka się ze skórą.

Smakuje tequilą i limonką, którą wcześniej podawaliśmy sobie z rąk do rąk, a ja chcę w tym utonąć.

Za mną materac ugina się lekko. Axel nie powiedział ani słowa, ale czuję go: ponad dwa metry świadomego ciepła osiadającego przy moich plecach. Jego dłonie przesuwają się w górę moich boków, powoli, jakby zapamiętywał kształt mojego ciała przez materiał.

Nie ma niezręcznego przestępowania z nogi na nogę, żadnego przypadkowego łokcia. Przez lata dzielili pokoje hotelowe; dokładnie wiedzą, ile przestrzeni potrzebuje ten drugi. Ta sama choreografia jest tu teraz, swobodna, i to jest porażające.

Mateo odsuwa się tylko na tyle, by uśmiechnąć się szeroko przy moich ustach. „Mówiłem, że nas nie wyrzuci.”

Odpowiedź Axela to niski pomruk po islandzku: szorstkie sylaby wibrujące przy muszli mojego ucha, sprawiające, że nogi uginają się pode mną, chociaż nie rozumiem ani jednego słowa. Potem jego usta są już na mojej szyi, zęby muskają skórę wystarczająco mocno, by obiecać ślad na jutro.

Guziki rozpryskują się. Moja bluzka znika gdzieś po drugiej stronie pokoju. Za nią leci koszulka Matea, potem Axela, i nagle wszędzie jest skóra: ciepła, opalona i marmurowo blada, oraz ciemny tusz nordyckich run Axela napinających się na mięśniach, gdy się porusza.

Sięgam znów po Matea i pozwala mi na to, ale Axel łapie mnie za nadgarstki, zanim nawiążę kontakt, łagodnie unieruchamiając je ponad moją głową, przyciskając do wezgłowia.

Drewno jest chłodne przy moich kostkach; jego uścisk – wręcz przeciwnie.

"Popatrz na mnie," mówi Axel, głosem jak żwir i dym. Jego oczy są teraz płynne, cały lód stopniał w coś niebezpiecznego. "Jesteś pewna?"

Kiwnęłam głową, bez tchu. "Nie waż się teraz przestać."

Wydaje z siebie dźwięk: pół śmiechu, pół modlitwy, i przygniata swoje usta do moich.

Ten pocałunek jest inny: kontrolowany, brudny, zamierzony. Całuje jak człowiek, który głodował, aż w końcu mógł ucztować. Jego wolna dłoń zsuwa się po moim ciele, kciukiem głaszcze dolną część piersi, a ja wyginam się ku niemu, nieświadomie.

Usta Matea odnajdują mój obojczyk, potem niżej, język śledzi koronkową krawędź stanika, aż zaczynam drżeć.

"Smakujesz lepiej, niż sobie wyobrażałem," mamrocze na mojej skórze, a ta wibracja trafia prosto między moje nogi. "I wyobrażałem sobie to często, Doktor. Aż wstyd przyznać, jak często."

Śmieję się – naprawdę się śmieję, podczas gdy zęby Axela muskają moją szyję, a palce Matea zahaczają o zamek moich dżinsów. Ten dźwięk zaskakuje nas wszystkich troje.

„Jest i ona”, mówi Mateo, uśmiechając się do mnie szeroko; jego piwne oczy błyszczą nawet w półmroku. „Wiedziałem, że odzyskamy ten prawdziwy uśmiech.”

Axel puszcza moje nadgarstki tylko po to, by wsunąć obie potężne dłonie pod moje uda i unieść mnie. Moje plecy opadają na materac i nagle leżę płasko na prześcieradle, a nade mną pochylają się dwaj mężczyźni, skupieni na mnie tak, jakby byłam jedyną rzeczą we wszechświecie.

Mateo wspina się w górę mojego ciała, całując każdy centymetr, który mija, aż w końcu opiera się nade mną. „Powiedz, czego chcesz, Selene.”

„Ciebie,” szepczę. „Was obu. Teraz.”

Jęczy tak, jakby go to zraniło, i znów mnie całuje — głęboko i nieprzyzwoicie — podczas gdy dłonie Axela zsuwają moje dżinsy z bioder. Chłodne powietrze muska rozgrzaną skórę, a potem usta Axela odnajdują moje udo od wewnątrz, powolne, rozmyślne, mówiące po islandzku bardziej, niż jestem w stanie to poczuć w kościach.

Jego broda drapie cudownie, a język zatacza leniwe kręgi coraz wyżej, aż zaczynam się wić, błagać bez słów.

Mateo przesuwa się na bok, robiąc miejsce Axelowi, ale nie przestaje: jego palce obracają moim sutkiem przez koronkę tak długo, aż dyszę. Gdy biustonosz znika, jego usta zastępują dłoń — gorące, wilgotne i doskonałe.

Gryzie na tyle mocno, że moje biodra podskakują, a potem koi pieczenie delikatnymi liźnięciami, które sprawiają, że jęczę jego imię.

Tracę rachubę, kto gdzie jest. Jest tylko doznanie: broda Axela drapiąca wrażliwą skórę, loki Mateo łaskoczące mój brzuch, cztery dłonie, które nigdy nie są w tym samym miejscu dwa razy.

Czyjeś palce wsuwają się we mnie: dwa, potem trzy, wyginając się idealnie, podczas gdy kciuk zatacza kręgi na moim łechtaczce, aż drżę, ociekam, błagam.

„Proszę…” wzdycham, sama nie wiedząc, o co proszę.

„Mamy cię,” szepcze Mateo przy mojej piersi. „Puść się, kochanie.”

Axel przesuwa się wyżej, zastępując palce swoim kutasem: powolny, gruby nacisk, który rozciąga mnie, sprawia, że przewracam oczami. Zatrzymuje się, czoło przyciśnięte do mojego, pozwalając mi przyzwyczaić się do tego uczucia. „Oddychaj.”

Robię to, a on wsuwa się do końca jednym długim pchnięciem, które całkowicie opróżnia mi umysł.

Mateo patrzy na nas, źrenice rozszerzone, leniwie się masturbuje. „Jezu, jesteście piękni.”

Axel zaczyna się poruszać: głębokie, miarowe pchnięcia trafiają w każdy idealny punkt, a Mateo pochyla się, by mnie pocałować w trakcie, łapiąc każdy jęk.

Potem się zamieniają, płynnie, jakby to wcześniej wyćwiczyli w innym życiu.

Teraz we mnie jest Mateo, szybciej, zadziornie, poruszając biodrami tak, że widzę gwiazdy. Axel za mną, klatka piersiowa przy moich plecach, jedna dłoń rozłożona na moim brzuchu, druga wplątana w moje włosy, gdy warczy pochwały, których nie muszę tłumaczyć.

Pierwsza dochodzę ja: mocno, oślepiająco, krzycząc w ramię Mateo, podczas gdy Axel trzyma mnie przez fale rozkoszy. Jego dłoń naciska nisko na mój brzuch, jakby przywłaszczał sobie samą przyjemność.

Oni dochodzą chwilę później, jeden po drugim, jakby celowo to zsynchronizowali.

Później w pokoju zostają tylko splątane kończyny i ciężkie oddechy. Szare światło wczesnego świtu wpełza po suficie.

Mateo jest na wpół śpiący, ramię zarzucone na mój brzuch, twarz wtulona w moją szyję. Co kilka sekund mamrocze coś, co może jest po angielsku, może po hiszpańsku, a może to po prostu czyste zadowolenie.

Axel leży obok mnie na plecach, jedna dłoń spoczywa na moim biodrze, druga patrzy w sufit, jakby oczekiwał od niego odpowiedzi. Kciukiem rysuje leniwe kółka na mojej skórze.

Unoszę się gdzieś ponad swoim ciałem, lżejsza niż przez ostatnie tygodnie.

Mój mózg: ten, który wszystko analizuje do granic, wreszcie, cudownie milczy.

Głos Mateo jest senny i chropowaty przy moim obojczyku. „Powinniśmy byli zrobić to już miesiące temu…"

Palce Axela odnajdują moje w ciemności. Ściska je raz, mocno, dając oparcie. Nie mówi nic. Nie musi.

Jutro będę roztrząsać każdą sekundę tego. Jutro spanikuję o profesjonalizm, reputację i o to, co się stanie, kiedy liga się dowie.

Dziś w nocy jestem po prostu Selene, a Selene jest wolna.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Obudziłam się sama.

Prześcieradła są zimne. Poduszki wciąż mają wgłębienia—dwie, po jednej z każdej strony—jak archeologiczne dowody na wczorajsze, monumentalnie złe decyzje. Głowa mi pulsuje.

Ciało przyjemnie boli, podczas gdy łóżko jest katastrofalnie, druzgocąco puste.

Siadam zbyt gwałtownie i natychmiast żałuję wszystkich życiowych wyborów, które doprowadziły mnie do tego momentu. Na szafce nocnej leży kartka, złożona raz, zapisana dwoma wyraźnie różnymi charakterami pisma.

Na górze, niechlujne bazgroły Mateo: „Wczorajsza noc była… no.”

To wszystko. To cały pieprzony komunikat. Nie „no, niesamowita” ani „no, musimy pogadać” ani „no, tu masz mój numer, choć i tak go masz, bo przecież byłaś naszym terapeutą.”

Po prostu „no.”

Niżej, precyzyjne drukowane litery Axela: A.

Jedna litera. Jedna inicjał. Emocjonalny odpowiednik potwierdzenia odczytu.

Wpatruję się w notatkę, aż słowa się rozmazują. Żadnych numerów telefonu—oni już mają mój. Żadnych obietnic. Żadnego „zjedzmy razem śniadanie” czy „zadzwoń, jak się obudzisz” albo dosłownie jakiejkolwiek wskazówki, że wczorajsza noc znaczyła coś więcej niż tylko podrapanie swędzącego miejsca.

W mieszkaniu panuje cisza, którą przerywa jedynie odległy szum ulicy i mój coraz bardziej panikujący oddech. Otaczają mnie pudełka po pizzy, lampki choinkowe i unoszący się jeszcze zapach drogiej wody kolońskiej zmieszanej z żalem napędzanym tequilą.

Mój kliniczny umysł—ten, który wczoraj milczał w błogiej nieświadomości—rusza do pracy z subtelnością pociągu towarowego.

Spałam z dwoma byłymi pacjentami. Dwoma kolegami z drużyny mojego byłego narzeczonego.

Z dwoma facetami, których naprawdę lubiłam i szanowałam, co w jakiś sposób czyni to jeszcze gorszym.

Do przyszłego tygodnia dowie się cała NBA. Szatnie to sejfy, w których sekrety stają się legendami. To będzie legenda.

Mdłości uderzają gwałtownie. Ledwo zdążam do łazienki, zanim padam na kolana i wymiotuję do toalety, podczas gdy moje ciało próbuje fizycznie odrzucić ostatnie dwanaście godzin mojego życia.

Kiedy kończę, siadam na zimnej kafelkowej podłodze, czołem opartym o wannę, i podsumowuję wszystkie sposoby, w jakie zniszczyłam swoją karierę.

Mój telefon brzęczy gdzieś w sypialni. Ignoruję to. Potem znowu brzęczy. I znowu. W końcu zwlekam się z podłogi w łazience i znajduję telefon wciśnięty między materac a ścianę.

Siedemnaście nieodebranych połączeń. Wszystkie od Naomi. Zanim zdążę zdecydować, czy wyrzucić telefon przez okno, czy odebrać, dzwoni ponownie.

– Żyjesz – mówi Naomi w chwili, gdy odbieram. Żadnego „cześć”. Żadnych wstępów. Tylko ulga owinięta oskarżeniem. – Dzwoniłam przez godzinę. Już miałam zgłaszać twoje zaginięcie.

– Żyję. Ledwo. – Mój głos brzmi, jakbym płukała gardło żwirem. – Która godzina?

– Prawie południe. Właśnie skończyłam nocną zmianę. Jak tam impreza?

Otwieram usta, żeby skłamać. Powiedzieć coś nijakiego i neutralnego, na przykład „w porządku” albo „fajnie, że ją zorganizowali”.

Zamiast tego z moich ust wydobywa się: – Spałam z Axelem i Mateo.

Cisza. Potem: – Przepraszam, co zrobiłaś ?

– Z obydwoma. Jednocześnie. W moim łóżku. Na którym teraz siedzę. Sama, trzymając karteczkę z napisem „yeah” i pojedynczą literą A.

Jeszcze więcej ciszy. Słyszę, jak Naomi oddycha, przetwarza, prawdopodobnie przewija w myślach listę odpowiednich siostrzanych reakcji.

– Okej… – mówi w końcu. – W skali od jeden do dziesięciu, jak bardzo teraz panikujemy?

– Jedenaście. Może dwanaście. Możliwe, że wchodzimy w trzynastki.

– Jasne. Dobra. Opowiedz mi wszystko. Jak do tego doszło?

Więc jej opowiedziałam. Całą historię: tequilę, rozmowę o zemście, teorię Gestalt, niedomknięte sprawy i domykanie pętli, to, jak patrzyli na mnie, jakbym była jedyną rzeczą we wszechświecie, która się liczy. Kartka. Puste łóżko. Narastający horror, że właśnie zawodowo się spaliłam na stosie.

Kiedy kończę, Naomi milczy dokładnie przez trzy sekundy. Potem mówi tonem absolutnego spokoju: „Czyli miałaś gorący seks na tle zemsty z dwoma zawodowymi sportowcami. Gratulacje.”

„To twoja reakcja? Gratulacje ?”

„A czego ode mnie oczekujesz? Żebym powiedziała, że jesteś okropną osobą? Nie jesteś. Że twoja kariera się skończyła? Nie skończyła się—przecież już rzuciłaś robotę, pamiętasz? Jesteś wolna .” Robi pauzę. „Kiedy ostatni raz zrobiłaś coś tylko dla siebie, Selene? Coś, co nie było wyrachowane, zawodowe albo zaplanowane tak, żeby wszystkim wokół było wygodnie?”

Siedzę z tym pytaniem. Resztki po imprezie wydają się teraz mniej oskarżycielskie. Bardziej jak dowód na to, że w końcu, choćby nieporadnie, żyłam naprawdę.

„Ale co, jeśli to wyjdzie na jaw?” Mój głos jest cichy. Żałosny. „Co jeśli Cassian się dowie i wykorzysta to przeciwko mnie? Co jeśli spotkam ich na jakimś ligowym evencie i będę musiała zmierzyć się z tym, co zrobiliśmy?”

„Wtedy unosisz głowę wysoko i pamiętasz, że to ty odeszłaś od zdradzającego dupka, a oni nadal grają dla tej samej organizacji, która go kryła.”

Ale myślę też o tym, co jeśli to dla nich nic nie znaczyło, kiedy dla mnie już zaczyna coś znaczyć?

To właśnie ten strach, prawda? Ten, którego unikałam, odkąd otworzyłam oczy i poczułam zimne prześcieradła.

Nie, że powiedzą wszystkim. Że nie powiedzą.

Że to był tylko pijacki błąd, o którym już zapominają, podczas gdy ja siedzę tutaj i kataloguję każdy dotyk, każde słowo, każdą chwilę, w której czułam się zauważona.

"Nie mogę zostać w Filadelfii," mówię.

"Wiem. To nie zostań." Naomi wzdycha. "Mówiłam ci o Seattle, prawda? Mój kontrakt zaczyna się w grudniu. Znalazłam dwupokojowe mieszkanie na Capitol Hill, zdecydowanie za drogie dla jednej osoby. Gdyby, teoretycznie, ktoś chciał podzielić czynsz i zacząć od nowa w miejscu, gdzie nie ma twarzy Cassiana na każdym billboardzie, propozycja jest aktualna."

Seattle. Deszcz i góry i trzy tysiące mil między mną a tym łóżkiem.

"Pomyślę o tym," mówię, ale już otwieram laptopa.

Oferty pracy ładują się powoli. Większość z nich jest nudna: korporacyjny wellness, prywatna praktyka, poradnictwo uniwersyteckie.

Wtedy ją widzę, wystawioną wczoraj: Psycholog drużyny – Seattle Sirens (drużyna ekspansji) .

Całkiem nowa franczyza. Całkiem nowe miasto. Całkiem nowa Selene.

Mój palec zawisa nad przyciskiem "aplikuj". To szaleństwo. Uciekam, zamiast mierzyć się z konsekwencjami. Podejmuję życiowe decyzje, będąc emocjonalnie rozbita i być może wciąż pijana.

I tak klikam "aplikuj". E-mail z potwierdzeniem przychodzi natychmiast: „ Dziękujemy za złożenie aplikacji. Wkrótce się z Tobą skontaktujemy.”

"Właśnie zaaplikowałam o pracę w Seattle," mówię do Naomi.

"Dobrze. A teraz idź pod prysznic. Pachniesz złymi decyzjami i tequilą."

"Skąd wiesz, jak pachnę?"

"Bo cię znam, na pewno jesteś otoczona śmieciami po imprezie i prawdopodobnie nie myłaś zębów."

Nie myli się.

Nigdy się nie myli, co jest jednocześnie pocieszające i doprowadzające do szału.

Po naszej rozmowie siedzę w zgliszczach mojego mieszkania i patrzę na panoramę Filadelfii. Znam to miasto przez całe dorosłe życie. Tu zbudowałam swoją karierę. Tu się zakochałam. Tu patrzyłam, jak wszystko płonie.

Wkrótce mnie tu nie będzie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Baby Daddy Roulette

Baby Daddy Roulette

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa