passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Beauty and the Devil - Rozdział #4 - autor itsvlada

Beauty and the Devil

/

Rozdział 4

rozdział 3

Punkt widzenia Samanthy

Rezydencja wyglądała jak wyjęta z życia kogoś innego.

Stałam przy bramie, patrząc na jej ciemne kamienne ściany i wysokie kolumny. Kute żelazo skręcało się jak ciernie powyżej, drut kolczasty owijał się wokół krawędzi, a małe czarne kamery mrugały jak ciche oczy. Powietrze wokół tego miejsca wydawało się... uciszone. Jakby nawet wiatr wiedział, że lepiej tutaj nie mówić.

Moje palce ścisnęły uchwyt stołu do masażu mocniej. Każdy krok do przodu był mniej jak spacer, a bardziej jak ofiara.

Żaden niewinny człowiek tak nie mieszka.

To już nie tylko plotki szeptały mi do ucha – to była energia. Tego rodzaju głęboka cisza, którą znajdujesz tylko w miejscach zbudowanych na tajemnicach.

Drzwi frontowe otworzyły się, zanim zdążyłam podnieść rękę do pukanie. Stał tam mężczyzna - wczesne lata trzydzieste, urokliwy w ostrym, niemal rozbrajającym sposobie. Garnitur nienaganny, uśmiech krzywy.

"Ty musisz być Samantha," powiedział, a coś w jego tonie powiedziało mi, że już wszystko o mnie wie.

Zabrał mi stół z rąk, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć. "Jestem Aaron. Partner biznesowy. Nie mąż, nie martw się."

Zaśmiałam się nerwowo, wdzięczna za życzliwość w jego głosie. Jego obecność była jedyną ciepłą rzeczą w całym tym miejscu.

Poprowadził mnie przez korytarz wypełniony antycznymi obrazami i grubymi cieniami. Dom był oszałamiający – ozdobny, drogi, ale zamknięty. Wyniosły. Jakby meble były ustawione przez duchy i nikt nigdy nie siedział w krzesłach. Wszystko lśniło, ale nic nie żyło.

"Dziękuję," wymamrotałam, kiedy dotarliśmy do ciemnego bocznego pokoju.

Aaron odwrócił się do mnie, jedna brew uniesiona. "Żebyś nie była zaskoczona... bywa trochę humorzasty. Moja rada? Nie bierz tego do siebie. Po prostu rób swoje."

Kiwnęłam głową, chociaż moje gardło było suche. "Rozumiem."

Uśmiechnął się półgębkiem, zanim cicho wyszedł i zamknął za sobą drzwi.

Sama, wypuściłam powietrze i próbowałam się opanować.

Pokój był nieskazitelny. Zimny. Czysto białe ściany, polerowane podłogi, zasłony zaciemniające szczelnie zasunięte. Rozłożyłam prześcieradła, rozłożyłam swoje rzeczy, rozpakowałam zestaw. Wszystko wydawało się normalne, metodyczne – dopóki jedna z buteleczek z olejem nie wyślizgnęła się z mojej ręki i nie potoczyła się po podłodze z cichym stukotem.

Zeszłam na kolana, żeby ją podnieść, mrucząc pod nosem.

I wtedy to poczułam.

To mrowiące zimno, pełznące po karku. Nacisk. Jakby burza weszła do pokoju za mną bez wydawania dźwięku.

Odwróciłam się.

I zamarłam.

Stał tam, kapiący z prysznica, ręcznik zwisający nisko na biodrach. Włosy wilgotne, klatka piersiowa rzeźbiona z mięśni. Nie ruszał się. Nie mówił. Po prostu... obserwował mnie. I nie w sposób, w jaki mężczyźni na ulicy patrzą. Nie, to spojrzenie było zimniejsze. Cięższe. Jakby mógł widzieć przez mnie.

Wyprostowałam się powoli, ciepło wspinające się po mojej szyi. "Jestem Samantha," zaczęłam, zdenerwowana. "Twoja—"

"Jesteś spóźniona o trzy minuty."

Słowa cięły jak lód. Krótkie. Nakazujące.

I wtedy, bez ostrzeżenia, upuścił ręcznik.

Po prostu tak.

Oddech ugrzązł mi w piersi. Odrzuciłam głowę, udając, że zajmuję się stołem, policzki płonęły.

Przeszedł obok mnie, każdy krok zamierzony, jego obecność zbyt duża na pokój. Położył się na stole jak na tronie, a ja byłam służącą wysłaną do niego.

Przełknęłam ciężko.

To nie jest prawdziwe. Czułam się jak coś z marzenia. Albo może koszmaru.

I nagle mnie to uderzyło – cała ta sytuacja, ten dom, on – czułam się jak Belle stojąca w zamku Bestii, z tym że nie było tu gadających zegarów ani zaczarowanych róż. Była tylko dziewczyna z rozbitymi marzeniami i zbyt wieloma rachunkami, stojąca przed mężczyzną, który mógłby ją pożreć całą.

Ale w przeciwieństwie do bajki... nie sądziłam, że potwór chce być uratowany.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 4

Punkt widzenia Samanthy

Olej szybko się nagrzał w moich dłoniach, śliski i złocisty, łapiąc niskie światło jak miód. Moje dłonie zawisły na chwilę nad jego plecami, zanim w końcu dotknęłam jego skóry. Była gorąca—jakby działał na innej temperaturze niż wszyscy inni.

Nie drgnął. W ogóle się nie poruszył.

Zaczęłam od jego ramion, wbijając się w grube mięśnie, utrzymując równy oddech. Jego ciało wyglądało, jakby przeszło przez wiele, a potem wróciło silniejsze. Nie uformowane na siłowni. Utwardzone. Używane. Funkcjonalne.

Pod moimi palcami czułam mapy jego życia—blizny wplecione w mięśnie, głębokie bruzdy jak zasklepione ostrzeżenia. Niektóre były stare, blade i gładkie, inne poszarpane i świeże.

Zanim się opanowałam, zaczęłam mówić. „Kiedy blizny się tak osadzają, napinają powięź. Mięśnie muszą nadmiernie kompensować—"

„Po prostu rób swoje,” powiedział. Głos był szorstki. Bez kontaktu wzrokowego. Jakby rozmowa była poniżej jego godności.

Racja. Zamknij się, pracuj.

Wcisnęłam się głębiej, skupiając się na węźle blisko jego kręgosłupa, ale mój umysł nie chciał współpracować. Za każdym razem, gdy zmieniałam pozycję, za każdym razem, gdy moje palce przesuwały się po jego plecach, byłam nadmiernie świadoma jego obecności. Ciepła jego skóry. Tego, jak jego oddech pozostawał tak nieruchomy—zbyt nieruchomy, jakby nie ufał powietrzu w pokoju.

Starałam się nie patrzeć. Naprawdę, próbowałam.

Ale im bardziej starałam się go nie zauważać, tym bardziej to robiłam. Jego plecy były niemożliwie szerokie pod moimi dłońmi. Jego ramiona mogłyby złamać żebra. Tego rodzaju siła, która nie ma nic do udowodnienia i nie dba o to, czy cię niepokoi.

Mój puls był irytująco głośny w uszach. Moja skóra zarumieniła się z powodu, którego nie chciałam przyznać.

Ogarnij się, Sam. Jesteś tu na godzinę. On jest tylko kolejnym klientem. Ale moje dłonie lekko drżały. Nie ze strachu. Przynajmniej nie całkowicie.

Przesunęłam się do jego ramienia, starając się pozostać kliniczna, profesjonalna. Wtedy zobaczyłam jego dłoń.

Poobijane knykcie. Pęknięta skóra. Jakby ktoś niedawno poczuł gniew Clyde'a Marlowe'a na pięści.

Było coś tak szokująco intymnego w zauważeniu tego. Nie wiem dlaczego. Może dlatego, że to potwierdzało to, co zawsze krążyło w szeptach—ranił ludzi. Tymi rękami. Rękami, które teraz ostrożnie trzymałam.

Moje oczy uniosły się wyżej, tylko na sekundę.

I wtedy zobaczyłam fotografię.

Była nie na miejscu. Oprawione zdjęcie na dalekiej ścianie. Kobieta na nim miała miękkie loki, ciepłą twarz, prawdziwy uśmiech. Wyglądała na kogoś, kto piecze dla sąsiadów i naprawdę chce wiedzieć, jak się masz. Nie typ Clyde'a—jeśli miał typ. Może siostra? Przeszłość, o której nie mówił?

Nie zdawałam sobie sprawy, jak długo się zatrzymałam, dopóki nie poczułam jego wzroku.

Nie skierowanego na mnie—po prostu świadomego mojej obecności.

Wyprostowałam się, wytarłam ręce w ręcznik i cofnęłam się o krok.

„Wszystko gotowe,” powiedziałam. „To będzie sto euro.”

Usiadł powoli, woda wciąż błyszcząca na jego skórze. Nie sięgnął po ręcznik. Nie zadał sobie trudu, by się zakryć. Po prostu oparł się na łokciach, obserwując mnie.

Była chwila przerwy. Jakby decydował, jak bardzo być szczerym.

Potem: „Nie, kochanie.”

Jego głos zmienił się—cichy, bardziej przytłumiony niż wcześniej, ale uderzał jak zimny prysznic. „To jest sto euro od ciebie… i tysiąc więcej takich.”

Patrzyłam na niego. Co?

„Co to znaczy?”

Nie odpowiedział mi. Zamiast tego podniósł głos. Spokojny. Ostry. Zwyczajny.

„Wprowadźcie go.”

Moje ciało zamarło. Ten głos… zmienił powietrze.

Drzwi się otworzyły.

I nagle świat skurczył się do jednej sceny, której nie mogłam zrozumieć wystarczająco szybko.

Wszedł mężczyzna—ogromny, zbudowany jak ciężarówka w skórzanej kurtce—i nie był sam.

Michael.

Mój brat. Wciągnięty za kołnierz. Ręce związane. Krew na jego policzku, ustach. Rzucony na zimną marmurową podłogę jak nic.

„Michael!” Instynktownie opadłam, chwytając jego głowę w dłonie. Jego oddech był płytki. Oczy ledwo otwarte. „Co—co do cholery—co mu zrobiliście?”

Próbował mówić, ale jego głos załamał się pod wysiłkiem.

Spojrzałam na Clyde'a, moje dłonie drżące teraz z zupełnie innych powodów.

„Wiesz, co zrobił,” powiedział Clyde.

Jego głos nie miał ciepła. Nie był podniesiony. Po prostu niezmienna waga kogoś, kto zawsze ma ostatnie słowo.

„Twój brat nawalił na całego,” powiedział. „I jest mi winien dużo pieniędzy.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 5

Punkt widzenia Samanthy

Moje ręce nie przestawały się trząść. Nadal kucałam obok Michaela, odgarniając włosy z jego zakrwawionego czoła, jakby to miało coś naprawić. Jakby cokolwiek mogło.

Spojrzałam w górę na Clyde'a.

Jego twarz była nieczytelna. Nie zimna. Nie zła. Po prostu... solidna. Jakby jakiekolwiek ludzkie emocje, które kiedyś w nim mieszkały, dawno zwiędły pod ciężarem tego, co go takiego uczyniło.

„Jak?” szepnęłam, głosem jak nić.

Oczy Michaela uciekały do moich. Wyglądał na mniejszego jakoś tam, klęczącego na marmurze, z ramionami zapadniętymi w siebie z poczucia winy. Przełknął ciężko.

„Miałem przenieść partię,” mruknął. „Tabletki. Po prostu je trzymać, szybko przemieścić, wziąć udział.”

Patrzyłam na niego, oszołomiona. „Mówiłeś, że skończyłeś.”

„Myślałem, że tak. Ale wtedy zaproponowali—” Jego głos pękł. „To były łatwe pieniądze. Na szkołę. Dla nas. Nie wiedziałem, że... ktoś zajął wszystko. Zabrał wszystko. A teraz chce, żebym za to zapłacił.”

„Ile?”

Michael się zawahał. „Sto tysięcy.”

Liczba opadła jak martwy ciężar w mojej klatce piersiowej.

Powoli wstałam, patrząc na Clyde'a. „Proszę. Puść go. Oddam to. Będę dla ciebie pracować. Jakkolwiek długo to potrwa.”

Clyde nie mrugnął. Uśmiechnął się — ten chłodny, okrutny kącik jego ust, który nie dotarł do oczu.

„Ach, odpracujesz to,” powiedział. „Inaczej twój brat pójdzie pływać z rybami.”

Moje serce opadło. Drgnęłam, a jego uśmiech nieznacznie się rozszerzył.

„Słyszałem, że masz aksamitne dłonie,” powiedział, zbliżając się. Jego spojrzenie przesunęło się po mnie — nie łapczywie, ale jakby robił obliczenia. Poczułam, jak moja skóra drży pod jego ciężarem.

„Zostałem okłamany,” powiedział. „Nie umiesz masować. Ale to nic.”

Jego ręka wystrzeliła i chwyciła mój nadgarstek — nie mocno, nie delikatnie. Posiadawczo. Ostatecznie.

„Nauczę cię.”

Popchnął mnie delikatnie, ale stanowczo w stronę stołu.

„Rozbierz się.”

Michael zerwał się na nogi. „Nie dotykaj jej!”

Clyde nawet na niego nie spojrzał. Po prostu popchnął — jednym płynnym ruchem — i Michael runął z powrotem na podłogę z łomotem i jękiem.

„Proszę,” powiedziałam, obracając się w stronę Clyde'a, wyciągając dłonie jak tarczę. „Nie dotykaj Michaela. Zrobię to. Zrobię cokolwiek chcesz, tylko—proszę—”

Sięgnęłam po bluzkę drżącymi palcami.

Rozpięłam górny guzik. Potem drugi.

Jego oczy nie opuściły mnie. Ani razu.

„Wyjdź,” powiedział bez podnoszenia głosu.

Michael spojrzał na mnie, z otwartymi ustami, jakby chciał coś powiedzieć. Ale nie zrobił tego. Po prostu odwrócił się i wyszedł, z ramionami pochylonymi, głową spuszczoną.

Drzwi zamknęły się za nim.

Powoli ściągnęłam bluzkę, trzymając ją przy piersi przez sekundę za długo, zanim upuściłam ją na podłogę. Stałam tam, z ramionami skrzyżowanymi nad stanikiem, oddychając szybko.

Clyde podszedł do przodu, sięgnął do pasa moich dżinsów i wskazał.

„Zdejmij je też.”

Zawahałam się. Tylko na sekundę.

A potem się z nich wysunęłam.

Nie gapił się. Nie triumfował. Po prostu zebrał moje ubrania w jedną rękę i podszedł do okna. Usłyszałam kliknięcie zasuwki.

A potem wyrzucił je na zewnątrz.

Mrugnęłam, oszołomiona, zimny powiew powietrza uderzający w moją skórę jak policzek.

„Co... co robisz?”

Ale on już coś wyciągał z szuflady. Strzęp czarnej koronki i jedwabiu. Rzucił to we mnie — wylądowało na mojej klatce piersiowej jak wyzwanie.

„Załóż to.”

Spojrzałam na to. To nie był mundur. To nawet nie była bielizna. To było prowokujące na poziomie kostiumu — coś przeznaczonego do władzy, nie przyjemności.

„A potem,” dodał, głosem niskim i ostrym, „wejdź na łóżko.”

Nie ruszyłam się.

„Nogi na boki,” powiedział.

Stałam tam, wciąż trzymając tkaninę w dłoniach, próbując sobie przypomnieć, jak się oddycha.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Beauty and the Devil

Beauty and the Devil

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa