passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Beauty and the Devil - Rozdział #5 - autor itsvlada

Beauty and the Devil

/

Rozdział 5

rozdział 4

Punkt widzenia Samanthy

Olej szybko się nagrzał w moich dłoniach, śliski i złocisty, łapiąc niskie światło jak miód. Moje dłonie zawisły na chwilę nad jego plecami, zanim w końcu dotknęłam jego skóry. Była gorąca—jakby działał na innej temperaturze niż wszyscy inni.

Nie drgnął. W ogóle się nie poruszył.

Zaczęłam od jego ramion, wbijając się w grube mięśnie, utrzymując równy oddech. Jego ciało wyglądało, jakby przeszło przez wiele, a potem wróciło silniejsze. Nie uformowane na siłowni. Utwardzone. Używane. Funkcjonalne.

Pod moimi palcami czułam mapy jego życia—blizny wplecione w mięśnie, głębokie bruzdy jak zasklepione ostrzeżenia. Niektóre były stare, blade i gładkie, inne poszarpane i świeże.

Zanim się opanowałam, zaczęłam mówić. „Kiedy blizny się tak osadzają, napinają powięź. Mięśnie muszą nadmiernie kompensować—"

„Po prostu rób swoje,” powiedział. Głos był szorstki. Bez kontaktu wzrokowego. Jakby rozmowa była poniżej jego godności.

Racja. Zamknij się, pracuj.

Wcisnęłam się głębiej, skupiając się na węźle blisko jego kręgosłupa, ale mój umysł nie chciał współpracować. Za każdym razem, gdy zmieniałam pozycję, za każdym razem, gdy moje palce przesuwały się po jego plecach, byłam nadmiernie świadoma jego obecności. Ciepła jego skóry. Tego, jak jego oddech pozostawał tak nieruchomy—zbyt nieruchomy, jakby nie ufał powietrzu w pokoju.

Starałam się nie patrzeć. Naprawdę, próbowałam.

Ale im bardziej starałam się go nie zauważać, tym bardziej to robiłam. Jego plecy były niemożliwie szerokie pod moimi dłońmi. Jego ramiona mogłyby złamać żebra. Tego rodzaju siła, która nie ma nic do udowodnienia i nie dba o to, czy cię niepokoi.

Mój puls był irytująco głośny w uszach. Moja skóra zarumieniła się z powodu, którego nie chciałam przyznać.

Ogarnij się, Sam. Jesteś tu na godzinę. On jest tylko kolejnym klientem. Ale moje dłonie lekko drżały. Nie ze strachu. Przynajmniej nie całkowicie.

Przesunęłam się do jego ramienia, starając się pozostać kliniczna, profesjonalna. Wtedy zobaczyłam jego dłoń.

Poobijane knykcie. Pęknięta skóra. Jakby ktoś niedawno poczuł gniew Clyde'a Marlowe'a na pięści.

Było coś tak szokująco intymnego w zauważeniu tego. Nie wiem dlaczego. Może dlatego, że to potwierdzało to, co zawsze krążyło w szeptach—ranił ludzi. Tymi rękami. Rękami, które teraz ostrożnie trzymałam.

Moje oczy uniosły się wyżej, tylko na sekundę.

I wtedy zobaczyłam fotografię.

Była nie na miejscu. Oprawione zdjęcie na dalekiej ścianie. Kobieta na nim miała miękkie loki, ciepłą twarz, prawdziwy uśmiech. Wyglądała na kogoś, kto piecze dla sąsiadów i naprawdę chce wiedzieć, jak się masz. Nie typ Clyde'a—jeśli miał typ. Może siostra? Przeszłość, o której nie mówił?

Nie zdawałam sobie sprawy, jak długo się zatrzymałam, dopóki nie poczułam jego wzroku.

Nie skierowanego na mnie—po prostu świadomego mojej obecności.

Wyprostowałam się, wytarłam ręce w ręcznik i cofnęłam się o krok.

„Wszystko gotowe,” powiedziałam. „To będzie sto euro.”

Usiadł powoli, woda wciąż błyszcząca na jego skórze. Nie sięgnął po ręcznik. Nie zadał sobie trudu, by się zakryć. Po prostu oparł się na łokciach, obserwując mnie.

Była chwila przerwy. Jakby decydował, jak bardzo być szczerym.

Potem: „Nie, kochanie.”

Jego głos zmienił się—cichy, bardziej przytłumiony niż wcześniej, ale uderzał jak zimny prysznic. „To jest sto euro od ciebie… i tysiąc więcej takich.”

Patrzyłam na niego. Co?

„Co to znaczy?”

Nie odpowiedział mi. Zamiast tego podniósł głos. Spokojny. Ostry. Zwyczajny.

„Wprowadźcie go.”

Moje ciało zamarło. Ten głos… zmienił powietrze.

Drzwi się otworzyły.

I nagle świat skurczył się do jednej sceny, której nie mogłam zrozumieć wystarczająco szybko.

Wszedł mężczyzna—ogromny, zbudowany jak ciężarówka w skórzanej kurtce—i nie był sam.

Michael.

Mój brat. Wciągnięty za kołnierz. Ręce związane. Krew na jego policzku, ustach. Rzucony na zimną marmurową podłogę jak nic.

„Michael!” Instynktownie opadłam, chwytając jego głowę w dłonie. Jego oddech był płytki. Oczy ledwo otwarte. „Co—co do cholery—co mu zrobiliście?”

Próbował mówić, ale jego głos załamał się pod wysiłkiem.

Spojrzałam na Clyde'a, moje dłonie drżące teraz z zupełnie innych powodów.

„Wiesz, co zrobił,” powiedział Clyde.

Jego głos nie miał ciepła. Nie był podniesiony. Po prostu niezmienna waga kogoś, kto zawsze ma ostatnie słowo.

„Twój brat nawalił na całego,” powiedział. „I jest mi winien dużo pieniędzy.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 5

Punkt widzenia Samanthy

Moje ręce nie przestawały się trząść. Nadal kucałam obok Michaela, odgarniając włosy z jego zakrwawionego czoła, jakby to miało coś naprawić. Jakby cokolwiek mogło.

Spojrzałam w górę na Clyde'a.

Jego twarz była nieczytelna. Nie zimna. Nie zła. Po prostu... solidna. Jakby jakiekolwiek ludzkie emocje, które kiedyś w nim mieszkały, dawno zwiędły pod ciężarem tego, co go takiego uczyniło.

„Jak?” szepnęłam, głosem jak nić.

Oczy Michaela uciekały do moich. Wyglądał na mniejszego jakoś tam, klęczącego na marmurze, z ramionami zapadniętymi w siebie z poczucia winy. Przełknął ciężko.

„Miałem przenieść partię,” mruknął. „Tabletki. Po prostu je trzymać, szybko przemieścić, wziąć udział.”

Patrzyłam na niego, oszołomiona. „Mówiłeś, że skończyłeś.”

„Myślałem, że tak. Ale wtedy zaproponowali—” Jego głos pękł. „To były łatwe pieniądze. Na szkołę. Dla nas. Nie wiedziałem, że... ktoś zajął wszystko. Zabrał wszystko. A teraz chce, żebym za to zapłacił.”

„Ile?”

Michael się zawahał. „Sto tysięcy.”

Liczba opadła jak martwy ciężar w mojej klatce piersiowej.

Powoli wstałam, patrząc na Clyde'a. „Proszę. Puść go. Oddam to. Będę dla ciebie pracować. Jakkolwiek długo to potrwa.”

Clyde nie mrugnął. Uśmiechnął się — ten chłodny, okrutny kącik jego ust, który nie dotarł do oczu.

„Ach, odpracujesz to,” powiedział. „Inaczej twój brat pójdzie pływać z rybami.”

Moje serce opadło. Drgnęłam, a jego uśmiech nieznacznie się rozszerzył.

„Słyszałem, że masz aksamitne dłonie,” powiedział, zbliżając się. Jego spojrzenie przesunęło się po mnie — nie łapczywie, ale jakby robił obliczenia. Poczułam, jak moja skóra drży pod jego ciężarem.

„Zostałem okłamany,” powiedział. „Nie umiesz masować. Ale to nic.”

Jego ręka wystrzeliła i chwyciła mój nadgarstek — nie mocno, nie delikatnie. Posiadawczo. Ostatecznie.

„Nauczę cię.”

Popchnął mnie delikatnie, ale stanowczo w stronę stołu.

„Rozbierz się.”

Michael zerwał się na nogi. „Nie dotykaj jej!”

Clyde nawet na niego nie spojrzał. Po prostu popchnął — jednym płynnym ruchem — i Michael runął z powrotem na podłogę z łomotem i jękiem.

„Proszę,” powiedziałam, obracając się w stronę Clyde'a, wyciągając dłonie jak tarczę. „Nie dotykaj Michaela. Zrobię to. Zrobię cokolwiek chcesz, tylko—proszę—”

Sięgnęłam po bluzkę drżącymi palcami.

Rozpięłam górny guzik. Potem drugi.

Jego oczy nie opuściły mnie. Ani razu.

„Wyjdź,” powiedział bez podnoszenia głosu.

Michael spojrzał na mnie, z otwartymi ustami, jakby chciał coś powiedzieć. Ale nie zrobił tego. Po prostu odwrócił się i wyszedł, z ramionami pochylonymi, głową spuszczoną.

Drzwi zamknęły się za nim.

Powoli ściągnęłam bluzkę, trzymając ją przy piersi przez sekundę za długo, zanim upuściłam ją na podłogę. Stałam tam, z ramionami skrzyżowanymi nad stanikiem, oddychając szybko.

Clyde podszedł do przodu, sięgnął do pasa moich dżinsów i wskazał.

„Zdejmij je też.”

Zawahałam się. Tylko na sekundę.

A potem się z nich wysunęłam.

Nie gapił się. Nie triumfował. Po prostu zebrał moje ubrania w jedną rękę i podszedł do okna. Usłyszałam kliknięcie zasuwki.

A potem wyrzucił je na zewnątrz.

Mrugnęłam, oszołomiona, zimny powiew powietrza uderzający w moją skórę jak policzek.

„Co... co robisz?”

Ale on już coś wyciągał z szuflady. Strzęp czarnej koronki i jedwabiu. Rzucił to we mnie — wylądowało na mojej klatce piersiowej jak wyzwanie.

„Załóż to.”

Spojrzałam na to. To nie był mundur. To nawet nie była bielizna. To było prowokujące na poziomie kostiumu — coś przeznaczonego do władzy, nie przyjemności.

„A potem,” dodał, głosem niskim i ostrym, „wejdź na łóżko.”

Nie ruszyłam się.

„Nogi na boki,” powiedział.

Stałam tam, wciąż trzymając tkaninę w dłoniach, próbując sobie przypomnieć, jak się oddycha.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 6

Punkt widzenia Samanty

Koronka przylegała do mojej skóry, jakby miała swoją własną wolę.

Naciągnęłam ją drżącymi rękoma, ledwo rozumiejąc, co robię, słowa "po prostu przetrwaj to" dudniły jak bębny za moimi żebrami. Tkanina była prześwitująca we wszystkich niewłaściwych miejscach. Pióra na brzegu. Kryształki wokół dekoltu. To nie było ubranie — to był rekwizyt sceniczny, kostium stworzony, by być obserwowanym.

Moje kolana chwiały się, gdy wspinałam się na łóżko, siadając na krawędzi, jak kazał. Pokój wydawał się dziesięć stopni chłodniejszy. Skrzyżowałam ramiona na piersi, mimo że niczego to nie ukrywało.

Co ja robię? Co ja, do cholery, robię?

Miałam dwadzieścia pięć lat. Nigdy nie byłam dotykana. Nie tak naprawdę. Żadnych pierwszych pocałunków za szafkami. Żadnych chłopców przemykających przez okna. Byłam zbyt zajęta pracą, płaceniem rachunków, zapobieganiem upadkowi Michaela. Nigdy nie było czasu na randki, a co dopiero na miłość.

A teraz mój pierwszy raz — moje pierwsze cokolwiek — miało się zdarzyć w ten sposób? W domu obcego człowieka, ubrana jak fantazja, której nie rozpoznaję, z mężczyzną, którego znałam zaledwie od godziny?

Myślałam, że dam sobie z tym radę. Myślałam, że mogę być odważna.

Ale panika zalała moje piersi.

To nie była odwaga. To była kapitulacja.

Moje myśli wróciły do Kiry. Jej szorstki ton, gdy mnie wysyłała. To, jak nie spojrzała mi w oczy. Wiedziała. Wiedziała, że tu czeka na mnie pułapka. I pozwoliła mi w nią wejść.

Moje oczy zwróciły się ku Clyde’owi.

Obserwował mnie — nie łapczywie, nawet nie z pożądaniem. Po prostu... studiował. Jakbym była okazem pod szkłem.

Podszedł do przodu. Powoli. Wstrzymałam oddech. Wyciągnął rękę — i wtedy się zatrzymał.

„Nie”, powiedział po prostu. „Nie zamierzam cię dotykać. To nie o to chodziło.”

Mrugnęłam, niepewna, czy dobrze usłyszałam.

„To”, wskazał na łóżko, na mnie, „było tylko inspekcją.”

Pauza.

„Aby zobaczyć, jak daleko jesteś w stanie się posunąć.”

Coś się we mnie złamało — gniew, wstyd, może ulga. Nie wiedziałam. Chciałam po prostu zniknąć.

„Będziesz dla mnie pracować”, kontynuował, przechadzając się po pokoju, jakbyśmy nie zdarli właśnie warstwy z mojej duszy. „Jako wykonawczyni.”

Mój żołądek się skręcił. „Jako... kto?”

Odwrócił się do mnie i rzucił coś na łóżko.

Mundur.

Sukienka była krótka, czarna, oszałamiająca kryształkami i subtelnym połyskiem. Pióra ciągnęły się od brzegu jak dym. Obok niej pudełko. W środku: szpilki Yves Saint Laurent. Czarne jak smoła. Wieżowe. Piękne.

„Ćwicz chodzenie w nich”, powiedział. „Zaczynając teraz.”

Moje palce musnęły buty. Nawet nie wydawały się realne. Wstałam, odrętwiała, i zaczęłam się ubierać.

Powoli zapięłam gorset, moje odbicie uchwyciło się w lustrze.

Kim była ta dziewczyna?

Kryształki migały jak gwiazdy na mojej piersi. Moje ramiona były nagie. Moje nogi dłuższe niż pamiętałam. Moje policzki płonęły.

To nie byłam ja. Nie dziewczyna, która siedziała z Michaelem, robiąc zadania domowe. Nie dziewczyna, która robiła klientom herbatę i kupowała zakupy na zniżkach.

Byłam teraz kimś innym. I nie wiedziałam, jak nią być.

Drgnęłam, gdy poczułam ciepłe palce na mojej talii.

Clyde.

Był za mną, pomagając przy zamku. Metalowe zęby powoli wciągały się w górę mojego pleców. Jego dotyk był pewny. Chłodny. Ale lingerował trochę za długo na mojej skórze.

Dreszcz przebiegł po moim kręgosłupie. Mój oddech się zatrzymał, zanim zdążyłam go powstrzymać.

Jego głos, niski i bliski: „Pracujesz dla mnie przez rok. Po tym czasie dług twojego brata zniknie.”

Moje oczy spotkały się z jego w lustrze.

Przełknęłam. Moje gardło było surowe. „Dobrze. Zrobię to.”

Nie było innego wyboru. To było jasne.

Jego oczy pociemniały z zadowoleniem.

„Dobrze”, powiedział. „Im szybciej przestaniesz udawać, że to jest poniżej twojej godności, tym łatwiej będzie.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Beauty and the Devil

Beauty and the Devil

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa