Punkt widzenia Samanty
Koronka przylegała do mojej skóry, jakby miała swoją własną wolę.
Naciągnęłam ją drżącymi rękoma, ledwo rozumiejąc, co robię, słowa "po prostu przetrwaj to" dudniły jak bębny za moimi żebrami. Tkanina była prześwitująca we wszystkich niewłaściwych miejscach. Pióra na brzegu. Kryształki wokół dekoltu. To nie było ubranie — to był rekwizyt sceniczny, kostium stworzony, by być obserwowanym.
Moje kolana chwiały się, gdy wspinałam się na łóżko, siadając na krawędzi, jak kazał. Pokój wydawał się dziesięć stopni chłodniejszy. Skrzyżowałam ramiona na piersi, mimo że niczego to nie ukrywało.
Co ja robię? Co ja, do cholery, robię?
Miałam dwadzieścia pięć lat. Nigdy nie byłam dotykana. Nie tak naprawdę. Żadnych pierwszych pocałunków za szafkami. Żadnych chłopców przemykających przez okna. Byłam zbyt zajęta pracą, płaceniem rachunków, zapobieganiem upadkowi Michaela. Nigdy nie było czasu na randki, a co dopiero na miłość.
A teraz mój pierwszy raz — moje pierwsze cokolwiek — miało się zdarzyć w ten sposób? W domu obcego człowieka, ubrana jak fantazja, której nie rozpoznaję, z mężczyzną, którego znałam zaledwie od godziny?
Myślałam, że dam sobie z tym radę. Myślałam, że mogę być odważna.
Ale panika zalała moje piersi.
To nie była odwaga. To była kapitulacja.
Moje myśli wróciły do Kiry. Jej szorstki ton, gdy mnie wysyłała. To, jak nie spojrzała mi w oczy. Wiedziała. Wiedziała, że tu czeka na mnie pułapka. I pozwoliła mi w nią wejść.
Moje oczy zwróciły się ku Clyde’owi.
Obserwował mnie — nie łapczywie, nawet nie z pożądaniem. Po prostu... studiował. Jakbym była okazem pod szkłem.
Podszedł do przodu. Powoli. Wstrzymałam oddech. Wyciągnął rękę — i wtedy się zatrzymał.
„Nie”, powiedział po prostu. „Nie zamierzam cię dotykać. To nie o to chodziło.”
Mrugnęłam, niepewna, czy dobrze usłyszałam.
„To”, wskazał na łóżko, na mnie, „było tylko inspekcją.”
Pauza.
„Aby zobaczyć, jak daleko jesteś w stanie się posunąć.”
Coś się we mnie złamało — gniew, wstyd, może ulga. Nie wiedziałam. Chciałam po prostu zniknąć.
„Będziesz dla mnie pracować”, kontynuował, przechadzając się po pokoju, jakbyśmy nie zdarli właśnie warstwy z mojej duszy. „Jako wykonawczyni.”
Mój żołądek się skręcił. „Jako... kto?”
Odwrócił się do mnie i rzucił coś na łóżko.
Mundur.
Sukienka była krótka, czarna, oszałamiająca kryształkami i subtelnym połyskiem. Pióra ciągnęły się od brzegu jak dym. Obok niej pudełko. W środku: szpilki Yves Saint Laurent. Czarne jak smoła. Wieżowe. Piękne.
„Ćwicz chodzenie w nich”, powiedział. „Zaczynając teraz.”
Moje palce musnęły buty. Nawet nie wydawały się realne. Wstałam, odrętwiała, i zaczęłam się ubierać.
Powoli zapięłam gorset, moje odbicie uchwyciło się w lustrze.
Kim była ta dziewczyna?
Kryształki migały jak gwiazdy na mojej piersi. Moje ramiona były nagie. Moje nogi dłuższe niż pamiętałam. Moje policzki płonęły.
To nie byłam ja. Nie dziewczyna, która siedziała z Michaelem, robiąc zadania domowe. Nie dziewczyna, która robiła klientom herbatę i kupowała zakupy na zniżkach.
Byłam teraz kimś innym. I nie wiedziałam, jak nią być.
Drgnęłam, gdy poczułam ciepłe palce na mojej talii.
Clyde.
Był za mną, pomagając przy zamku. Metalowe zęby powoli wciągały się w górę mojego pleców. Jego dotyk był pewny. Chłodny. Ale lingerował trochę za długo na mojej skórze.
Dreszcz przebiegł po moim kręgosłupie. Mój oddech się zatrzymał, zanim zdążyłam go powstrzymać.
Jego głos, niski i bliski: „Pracujesz dla mnie przez rok. Po tym czasie dług twojego brata zniknie.”
Moje oczy spotkały się z jego w lustrze.
Przełknęłam. Moje gardło było surowe. „Dobrze. Zrobię to.”
Nie było innego wyboru. To było jasne.
Jego oczy pociemniały z zadowoleniem.
„Dobrze”, powiedział. „Im szybciej przestaniesz udawać, że to jest poniżej twojej godności, tym łatwiej będzie.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Punkt widzenia Samanty
Pokój był piękny w ten zimny, skomponowany sposób—zbyt duży, z wysokim sufitem i zdecydowanie za cichy. Kremowe ściany, ciemne drewno, żyrandol, który lśnił jak czujne oko nad moją głową. Z rogu odchodziła marmurowa łazienka, błyszcząca jak coś z luksusowej reklamy. Każda powierzchnia wyglądała na nietkniętą, jakby nikt tu naprawdę nigdy nie mieszkał.
Nie pasowałam tu.
Ale byłam sama. W końcu. I to było coś.
Wzięłam oddech, a potem kolejny. Taki oddech, który pochodził z wnętrza żeber, gdzie wszystko było zamknięte cały dzień.
Suknia zsunęła się łatwo. Wysunęłam się z absurdalnych obcasów. Moje stopy bolały, plecy bolały. Nalewałam wodę do wanny bez zastanowienia—bardziej z przetrwania niż dla własnego dobra—i zanurzyłam się w wodzie z cichym westchnieniem, pozwalając, by gorąco najpierw piekło, zanim zaczęło koić.
Para zawinęła się wokół mojej twarzy. Przez chwilę prawie czułam, że znów mam kontrolę.
Lustro na odległej ścianie zaskoczyło mnie. Nie szukałam go, ale tam byłam.
Naga, mokra, moje policzki wciąż zaczerwienione.
Clyde.
Myśl o nim sprawiła, że coś skręciło się nisko w moim brzuchu. Nie tylko strach. Gorzej. To było ciepło, które mnie niepokoiło—jak blisko krążyło pod paniką, jak zdradliwe to było. Jak jego palce dotknęły moich pleców, tak swobodnie, tak stanowczo. Jakby już wiedział, jak wyglądam pod spodem.
Odrzuciłam głowę na bok, zawstydzona myślami oplatającymi mnie jak woda w wannie.
Michael.
Wstyd uderzył mocniej.
Był głupi. Lekkomyślny. Nigdy nie miał żołądka do tego świata. Zawsze nienawidził konfrontacji, zawsze starał się wszystkich uszczęśliwić. Oczywiście ktoś go okradł. Nie był stworzony do umów na zapleczu ani na rogu ulicy. Chciał ratować hasła ludzi, a nie ich dusze.
A teraz ja musiałam posprzątać krwawy szlak.
Oparłam głowę i spojrzałam na sufit.
To nie miało być moje życie. Pracowałam tak ciężko, by pozostać czystą. Przez te wszystkie lata unikałam krawędzi—odrzucałam wszystko, co pachniało pracą seksualną, tańcem, czymkolwiek, co zacierało granice. Nawet gdy czynsz był spóźniony. Nawet gdy mężczyźni oferowali zbyt wiele za zbyt mało.
Nigdy nie pozwoliłam sobie stać się takim „masażystką”.
Ale czy to właśnie Clyde widział, gdy na mnie patrzył? Tylko kolejne ciało do wystrojenia i sprzedania?
A co, jeśli ktoś z mojej przeszłości wszedłby do tego klubu? Koleżanka z uczelni? Jeden z moich profesorów z psychologii, czy nawet Kira, obserwująca z cieni jakby wiedziała, że to się stanie? A co, jeśli ktoś, kogo masowałam zaledwie w zeszłym tygodniu, siedziałby w pierwszym rzędzie i patrzył, jak udaję, że należę?
Zamknęłam oczy, próbując wszystko wyłączyć.
Kiedy wyszłam z wanny, lustro było zamglone. Nie kłopotałam się, by je oczyścić.
Osuszyłam się, owinęłam jednym z absurdalnie miękkich ręczników, potem rzuciłam go na podłogę bez zastanowienia. Padłam na ogromne łóżko, naciągnęłam prześcieradła na nagą skórę i pozwoliłam ciężarowi dnia mnie zmiażdżyć.
Sen dopadł mnie, zanim zdążyłam udawać, że czuję się bezpiecznie.
A potem, obudziłam się pod ciężarem ręki.
Na moim nagim udzie.
Moje oczy otworzyły się gwałtownie.
Clyde stał obok łóżka, w pełni ubrany. Jego palce lekko spoczywały na mojej nagiej nodze, jakby były tam od dłuższego czasu, jakby były tylko kolejnym elementem mebli.
Panika wystrzeliła we mnie. Szarpnęłam prześcieradło, by się przykryć.
On się nie poruszył. Nie drgnął. Po prostu patrzył na mnie tym samym nieodgadnionym wyrazem.
„Zobaczę, że dziś dostaniesz odpowiednią koszulę nocną,” powiedział, niskim głosem. Uśmiech wykrzywił kącik jego ust. „Chyba że wolisz, żebym widział cię taką.”
Moje usta wyschły.
Odrzuciłam głowę, twarz płonęła.
Odsunął się nieco, jego ton zmienił się na bardziej rzeczowy.
„Wstawaj,” powiedział. „To twój pierwszy dzień.”
Mrugnęłam, wciąż zaplątana w koc. „Pierwszy…?”
„Idziemy do 9 Kręgów Piekła.”
Dokładnie wiedziałam, co miał na myśli.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Samanty
Nie mogłam przestać ciągnąć za płaszcz. Co kilka minut sprawdzałam, czy nadal jest zapięty. Był. Był zapięty odkąd wsiadłam do Maserati, ale moje ręce w to nie wierzyły. Materiał wydawał się zbyt cienki. Moja skóra wciąż czuła się odsłonięta.
Cyrkonie pod spodem drapały przy każdym ruchu. Pióra swędziały. Nigdy wcześniej nie nosiłam czegoś takiego. Nie chodziło tylko o to, że czułam się naga. Czułam się... oznakowana. Jak mięso za szybą.
Clyde nie mówił. Prowadził jak ktoś, kto przywykł do dostawania się tam, gdzie chce, bez hałasu, bez oporu. Jedna ręka na kierownicy. Druga zrelaksowana na kolanach. Złapałam się na tym, że zerkałam na nią, na żyły, na kostki. Wciąż siniaki.
Jaki mężczyzna ma takie siniaki na rękach?
Ani razu na mnie nie spojrzał. Zastanawiałam się, czy w ogóle pamiętał, że tam jestem. Może byłam tylko kolejną rzeczą na jego siedzeniu pasażera. Kolejnym przedmiotem do dostarczenia.
Zwróciłam się w stronę okna. Miasto się zmieniło. Zawsze się zmieniało, najpierw powoli, potem nagle. Czyste chodniki ustępowały miejsca krawężnikom pełnym śmieci. Jasne okna zastępowały pulsujące czerwone znaki i migoczące latarnie uliczne. Najpierw widziałam nogi, potem twarze — kobiety stojące na rogach, pochylające się do okien samochodów, śmiejące się, jakby już nie wiedziały, jak płakać.
Czerwony znak zamigotał na widoku.
9 Kręgów.
Nie potrzebowałam mapy. Mogłam powiedzieć dokładnie, czym jest to miejsce, po sposobie, w jaki ludzie wokół niego stali. Czekali. Pragnęli.
Clyde zaparkował i wysiadł bez słowa. Otworzył moje drzwi, a przez chwilę nie ruszyłam się. Moje palce zacisnęły się na płaszczu. Moje nogi nie chciały zareagować. Czułam, jakby coś we mnie się wyłączyło — może logika. Albo duma.
Nie zapytał, czy idę. Po prostu czekał, spokojny i pewny.
Wysiadłam.
Nawierzchnia kleiła się pod moimi obcasami. Zimne powietrze sięgnęło moich ud. Płaszcz szeleścił wokół moich łydek, ale czułam sukienkę pod spodem, jakby była zrobiona z elektryzacji. Jakby chciała, aby wszyscy wiedzieli, że tam jest.
W środku powietrze wypełniał zapach perfum i dymu. Coś słodkiego i ciężkiego, co utrudniało oddychanie. Muzyka dudniła nisko przez deski podłogowe. Światła malowały ściany falami czerwieni i złota.
Moje kroki zwolniły.
Każda kobieta w tym miejscu poruszała się, jakby do niego należała. Nie mogłam się zdecydować, czy były piękne, czy po prostu ubrane, aby odwrócić uwagę od czegoś brzydszego. Skóra lśniła wszędzie. Śmiech odbijał się echem, jakby nic nie znaczył. Czułam się, jakbym wędrowała na scenę podczas czyjejś innej sztuki i zapomniała wszystkich swoich kwestii.
Nikt nie patrzył na mnie bezpośrednio. Ale czułam, że mnie obserwują. Nie wiedziałam, czy to lepsze, czy gorsze.
"Trzymaj się blisko," powiedział Clyde, nie patrząc na mnie.
Nienawidziłam, jak moje nogi się go słuchały.
Przeszliśmy obok boksów wyściełanych aksamitem i kobiet spoczywających na mężczyznach jak markowe płaszcze. Obok baru, który błyszczał szkłem i kłamstwami. Przez ciężki rytm czegoś mrocznego i powolnego. Każdy krok sprawiał, że moje ciało stawało się bardziej świadome siebie. Tego, co miałam na sobie. Tego, czego nie miałam.
Zaprowadził mnie na tyły. Pojawiła się blondynka. Wysoka. Oszałamiająca. Pewna siebie w ten bezwysiłkowy, przerażający sposób.
"Oto jesteś," powiedziała, sięgając już po niego.
Pocałowała go w policzek, jakby miała do niego jakieś prawo. Przycisnęła piersi do jego boku. Oplotła rękę wokół jego talii, jakby tam należała.
Nie odwzajemnił dotyku.
"To Claire," powiedział.
Jej oczy znalazły mnie. "Więc to ty jesteś tą nową."
Za jej uśmiechem kryło się coś. Nie ciepło. Coś bardziej ciekawskiego. Zrobiła krok do przodu i przytuliła mnie bez pytania. Jej ramiona były silne, a ona pachniała cukrem i trucizną.
"Zajmę się nią," powiedziała, wciąż mnie trzymając. "Nie martw się."
Nie martwiłam się. Byłam odrętwiała.
Clyde stanął za mną. Poczułam ruch, zanim się wydarzył.
Potem płaszcz zsunął się z moich ramion.
Moja skóra zadrżała, gdy powietrze ją dotknęło. Kilka cyrkonii musnęło moją obojczyk. Wiedziałam, jak wyglądam, zanim się zobaczyłam. Nie potrzebowałam lustra.
Claire uśmiechnęła się szerzej. "Idealnie. Ale potrzebujemy imienia."
Zwróciła się do mnie, już wymyślając. "Cherry? Angel? Może Candi?"
Każde imię sprawiało, że moje gardło się zaciskało coraz bardziej.
Więc tak właśnie myślał o mnie. Po prostu kolejna słodka, pusta rzecz do sprzedania.
Nie byłam już osobą. Byłam towarem.
Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, Clyde się odezwał.
"Luna."
Claire przechyliła głowę. "Tajemnicze. Podoba mi się."
Nie powiedział nic więcej. Nie spojrzał na mnie. Nie czekał na moją aprobatę. Nie chodziło o to, co mi pasuje. Chodziło o to, co pasuje jemu. Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć — cokolwiek — ale nawet nie wiedziałam, o co już walczę.
"Czas na jej pierwszy taniec?" zapytała Claire.
Skinął głową.
Poczułam, jak mój żołądek się zaciska. "Chwila — co?" Mój głos załamał się. "Teraz?"
"Teraz."
"Dla kogo?"
W końcu zwrócił się do mnie. "Dla mnie."
Coś w mojej piersi opadło. Moje palce drgały po bokach. Nie chciałam, żeby patrzył na mnie w ten sposób. Jak na coś, czym już się znudził. Jakby niespodzianka się skończyła.
"Dlaczego?" zapytałam cicho.
Jego spojrzenie przesunęło się po mnie — powoli, ciężko. "Bo chcę zobaczyć, co kupiłem."
Nienawidziłam tego, jak to sprawiało, że moje kolana się uginały.
Przesuń w górę, aby kontynuować