passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Beauty and the Devil - Rozdział #6 - autor itsvlada

Beauty and the Devil

/

Rozdział 6

rozdział 5

Punkt widzenia Samanthy

Moje ręce nie przestawały się trząść. Nadal kucałam obok Michaela, odgarniając włosy z jego zakrwawionego czoła, jakby to miało coś naprawić. Jakby cokolwiek mogło.

Spojrzałam w górę na Clyde'a.

Jego twarz była nieczytelna. Nie zimna. Nie zła. Po prostu... solidna. Jakby jakiekolwiek ludzkie emocje, które kiedyś w nim mieszkały, dawno zwiędły pod ciężarem tego, co go takiego uczyniło.

„Jak?” szepnęłam, głosem jak nić.

Oczy Michaela uciekały do moich. Wyglądał na mniejszego jakoś tam, klęczącego na marmurze, z ramionami zapadniętymi w siebie z poczucia winy. Przełknął ciężko.

„Miałem przenieść partię,” mruknął. „Tabletki. Po prostu je trzymać, szybko przemieścić, wziąć udział.”

Patrzyłam na niego, oszołomiona. „Mówiłeś, że skończyłeś.”

„Myślałem, że tak. Ale wtedy zaproponowali—” Jego głos pękł. „To były łatwe pieniądze. Na szkołę. Dla nas. Nie wiedziałem, że... ktoś zajął wszystko. Zabrał wszystko. A teraz chce, żebym za to zapłacił.”

„Ile?”

Michael się zawahał. „Sto tysięcy.”

Liczba opadła jak martwy ciężar w mojej klatce piersiowej.

Powoli wstałam, patrząc na Clyde'a. „Proszę. Puść go. Oddam to. Będę dla ciebie pracować. Jakkolwiek długo to potrwa.”

Clyde nie mrugnął. Uśmiechnął się — ten chłodny, okrutny kącik jego ust, który nie dotarł do oczu.

„Ach, odpracujesz to,” powiedział. „Inaczej twój brat pójdzie pływać z rybami.”

Moje serce opadło. Drgnęłam, a jego uśmiech nieznacznie się rozszerzył.

„Słyszałem, że masz aksamitne dłonie,” powiedział, zbliżając się. Jego spojrzenie przesunęło się po mnie — nie łapczywie, ale jakby robił obliczenia. Poczułam, jak moja skóra drży pod jego ciężarem.

„Zostałem okłamany,” powiedział. „Nie umiesz masować. Ale to nic.”

Jego ręka wystrzeliła i chwyciła mój nadgarstek — nie mocno, nie delikatnie. Posiadawczo. Ostatecznie.

„Nauczę cię.”

Popchnął mnie delikatnie, ale stanowczo w stronę stołu.

„Rozbierz się.”

Michael zerwał się na nogi. „Nie dotykaj jej!”

Clyde nawet na niego nie spojrzał. Po prostu popchnął — jednym płynnym ruchem — i Michael runął z powrotem na podłogę z łomotem i jękiem.

„Proszę,” powiedziałam, obracając się w stronę Clyde'a, wyciągając dłonie jak tarczę. „Nie dotykaj Michaela. Zrobię to. Zrobię cokolwiek chcesz, tylko—proszę—”

Sięgnęłam po bluzkę drżącymi palcami.

Rozpięłam górny guzik. Potem drugi.

Jego oczy nie opuściły mnie. Ani razu.

„Wyjdź,” powiedział bez podnoszenia głosu.

Michael spojrzał na mnie, z otwartymi ustami, jakby chciał coś powiedzieć. Ale nie zrobił tego. Po prostu odwrócił się i wyszedł, z ramionami pochylonymi, głową spuszczoną.

Drzwi zamknęły się za nim.

Powoli ściągnęłam bluzkę, trzymając ją przy piersi przez sekundę za długo, zanim upuściłam ją na podłogę. Stałam tam, z ramionami skrzyżowanymi nad stanikiem, oddychając szybko.

Clyde podszedł do przodu, sięgnął do pasa moich dżinsów i wskazał.

„Zdejmij je też.”

Zawahałam się. Tylko na sekundę.

A potem się z nich wysunęłam.

Nie gapił się. Nie triumfował. Po prostu zebrał moje ubrania w jedną rękę i podszedł do okna. Usłyszałam kliknięcie zasuwki.

A potem wyrzucił je na zewnątrz.

Mrugnęłam, oszołomiona, zimny powiew powietrza uderzający w moją skórę jak policzek.

„Co... co robisz?”

Ale on już coś wyciągał z szuflady. Strzęp czarnej koronki i jedwabiu. Rzucił to we mnie — wylądowało na mojej klatce piersiowej jak wyzwanie.

„Załóż to.”

Spojrzałam na to. To nie był mundur. To nawet nie była bielizna. To było prowokujące na poziomie kostiumu — coś przeznaczonego do władzy, nie przyjemności.

„A potem,” dodał, głosem niskim i ostrym, „wejdź na łóżko.”

Nie ruszyłam się.

„Nogi na boki,” powiedział.

Stałam tam, wciąż trzymając tkaninę w dłoniach, próbując sobie przypomnieć, jak się oddycha.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 6

Punkt widzenia Samanty

Koronka przylegała do mojej skóry, jakby miała swoją własną wolę.

Naciągnęłam ją drżącymi rękoma, ledwo rozumiejąc, co robię, słowa "po prostu przetrwaj to" dudniły jak bębny za moimi żebrami. Tkanina była prześwitująca we wszystkich niewłaściwych miejscach. Pióra na brzegu. Kryształki wokół dekoltu. To nie było ubranie — to był rekwizyt sceniczny, kostium stworzony, by być obserwowanym.

Moje kolana chwiały się, gdy wspinałam się na łóżko, siadając na krawędzi, jak kazał. Pokój wydawał się dziesięć stopni chłodniejszy. Skrzyżowałam ramiona na piersi, mimo że niczego to nie ukrywało.

Co ja robię? Co ja, do cholery, robię?

Miałam dwadzieścia pięć lat. Nigdy nie byłam dotykana. Nie tak naprawdę. Żadnych pierwszych pocałunków za szafkami. Żadnych chłopców przemykających przez okna. Byłam zbyt zajęta pracą, płaceniem rachunków, zapobieganiem upadkowi Michaela. Nigdy nie było czasu na randki, a co dopiero na miłość.

A teraz mój pierwszy raz — moje pierwsze cokolwiek — miało się zdarzyć w ten sposób? W domu obcego człowieka, ubrana jak fantazja, której nie rozpoznaję, z mężczyzną, którego znałam zaledwie od godziny?

Myślałam, że dam sobie z tym radę. Myślałam, że mogę być odważna.

Ale panika zalała moje piersi.

To nie była odwaga. To była kapitulacja.

Moje myśli wróciły do Kiry. Jej szorstki ton, gdy mnie wysyłała. To, jak nie spojrzała mi w oczy. Wiedziała. Wiedziała, że tu czeka na mnie pułapka. I pozwoliła mi w nią wejść.

Moje oczy zwróciły się ku Clyde’owi.

Obserwował mnie — nie łapczywie, nawet nie z pożądaniem. Po prostu... studiował. Jakbym była okazem pod szkłem.

Podszedł do przodu. Powoli. Wstrzymałam oddech. Wyciągnął rękę — i wtedy się zatrzymał.

„Nie”, powiedział po prostu. „Nie zamierzam cię dotykać. To nie o to chodziło.”

Mrugnęłam, niepewna, czy dobrze usłyszałam.

„To”, wskazał na łóżko, na mnie, „było tylko inspekcją.”

Pauza.

„Aby zobaczyć, jak daleko jesteś w stanie się posunąć.”

Coś się we mnie złamało — gniew, wstyd, może ulga. Nie wiedziałam. Chciałam po prostu zniknąć.

„Będziesz dla mnie pracować”, kontynuował, przechadzając się po pokoju, jakbyśmy nie zdarli właśnie warstwy z mojej duszy. „Jako wykonawczyni.”

Mój żołądek się skręcił. „Jako... kto?”

Odwrócił się do mnie i rzucił coś na łóżko.

Mundur.

Sukienka była krótka, czarna, oszałamiająca kryształkami i subtelnym połyskiem. Pióra ciągnęły się od brzegu jak dym. Obok niej pudełko. W środku: szpilki Yves Saint Laurent. Czarne jak smoła. Wieżowe. Piękne.

„Ćwicz chodzenie w nich”, powiedział. „Zaczynając teraz.”

Moje palce musnęły buty. Nawet nie wydawały się realne. Wstałam, odrętwiała, i zaczęłam się ubierać.

Powoli zapięłam gorset, moje odbicie uchwyciło się w lustrze.

Kim była ta dziewczyna?

Kryształki migały jak gwiazdy na mojej piersi. Moje ramiona były nagie. Moje nogi dłuższe niż pamiętałam. Moje policzki płonęły.

To nie byłam ja. Nie dziewczyna, która siedziała z Michaelem, robiąc zadania domowe. Nie dziewczyna, która robiła klientom herbatę i kupowała zakupy na zniżkach.

Byłam teraz kimś innym. I nie wiedziałam, jak nią być.

Drgnęłam, gdy poczułam ciepłe palce na mojej talii.

Clyde.

Był za mną, pomagając przy zamku. Metalowe zęby powoli wciągały się w górę mojego pleców. Jego dotyk był pewny. Chłodny. Ale lingerował trochę za długo na mojej skórze.

Dreszcz przebiegł po moim kręgosłupie. Mój oddech się zatrzymał, zanim zdążyłam go powstrzymać.

Jego głos, niski i bliski: „Pracujesz dla mnie przez rok. Po tym czasie dług twojego brata zniknie.”

Moje oczy spotkały się z jego w lustrze.

Przełknęłam. Moje gardło było surowe. „Dobrze. Zrobię to.”

Nie było innego wyboru. To było jasne.

Jego oczy pociemniały z zadowoleniem.

„Dobrze”, powiedział. „Im szybciej przestaniesz udawać, że to jest poniżej twojej godności, tym łatwiej będzie.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 7

Punkt widzenia Samanty

Pokój był piękny w ten zimny, skomponowany sposób—zbyt duży, z wysokim sufitem i zdecydowanie za cichy. Kremowe ściany, ciemne drewno, żyrandol, który lśnił jak czujne oko nad moją głową. Z rogu odchodziła marmurowa łazienka, błyszcząca jak coś z luksusowej reklamy. Każda powierzchnia wyglądała na nietkniętą, jakby nikt tu naprawdę nigdy nie mieszkał.

Nie pasowałam tu.

Ale byłam sama. W końcu. I to było coś.

Wzięłam oddech, a potem kolejny. Taki oddech, który pochodził z wnętrza żeber, gdzie wszystko było zamknięte cały dzień.

Suknia zsunęła się łatwo. Wysunęłam się z absurdalnych obcasów. Moje stopy bolały, plecy bolały. Nalewałam wodę do wanny bez zastanowienia—bardziej z przetrwania niż dla własnego dobra—i zanurzyłam się w wodzie z cichym westchnieniem, pozwalając, by gorąco najpierw piekło, zanim zaczęło koić.

Para zawinęła się wokół mojej twarzy. Przez chwilę prawie czułam, że znów mam kontrolę.

Lustro na odległej ścianie zaskoczyło mnie. Nie szukałam go, ale tam byłam.

Naga, mokra, moje policzki wciąż zaczerwienione.

Clyde.

Myśl o nim sprawiła, że coś skręciło się nisko w moim brzuchu. Nie tylko strach. Gorzej. To było ciepło, które mnie niepokoiło—jak blisko krążyło pod paniką, jak zdradliwe to było. Jak jego palce dotknęły moich pleców, tak swobodnie, tak stanowczo. Jakby już wiedział, jak wyglądam pod spodem.

Odrzuciłam głowę na bok, zawstydzona myślami oplatającymi mnie jak woda w wannie.

Michael.

Wstyd uderzył mocniej.

Był głupi. Lekkomyślny. Nigdy nie miał żołądka do tego świata. Zawsze nienawidził konfrontacji, zawsze starał się wszystkich uszczęśliwić. Oczywiście ktoś go okradł. Nie był stworzony do umów na zapleczu ani na rogu ulicy. Chciał ratować hasła ludzi, a nie ich dusze.

A teraz ja musiałam posprzątać krwawy szlak.

Oparłam głowę i spojrzałam na sufit.

To nie miało być moje życie. Pracowałam tak ciężko, by pozostać czystą. Przez te wszystkie lata unikałam krawędzi—odrzucałam wszystko, co pachniało pracą seksualną, tańcem, czymkolwiek, co zacierało granice. Nawet gdy czynsz był spóźniony. Nawet gdy mężczyźni oferowali zbyt wiele za zbyt mało.

Nigdy nie pozwoliłam sobie stać się takim „masażystką”.

Ale czy to właśnie Clyde widział, gdy na mnie patrzył? Tylko kolejne ciało do wystrojenia i sprzedania?

A co, jeśli ktoś z mojej przeszłości wszedłby do tego klubu? Koleżanka z uczelni? Jeden z moich profesorów z psychologii, czy nawet Kira, obserwująca z cieni jakby wiedziała, że to się stanie? A co, jeśli ktoś, kogo masowałam zaledwie w zeszłym tygodniu, siedziałby w pierwszym rzędzie i patrzył, jak udaję, że należę?

Zamknęłam oczy, próbując wszystko wyłączyć.

Kiedy wyszłam z wanny, lustro było zamglone. Nie kłopotałam się, by je oczyścić.

Osuszyłam się, owinęłam jednym z absurdalnie miękkich ręczników, potem rzuciłam go na podłogę bez zastanowienia. Padłam na ogromne łóżko, naciągnęłam prześcieradła na nagą skórę i pozwoliłam ciężarowi dnia mnie zmiażdżyć.

Sen dopadł mnie, zanim zdążyłam udawać, że czuję się bezpiecznie.

A potem, obudziłam się pod ciężarem ręki.

Na moim nagim udzie.

Moje oczy otworzyły się gwałtownie.

Clyde stał obok łóżka, w pełni ubrany. Jego palce lekko spoczywały na mojej nagiej nodze, jakby były tam od dłuższego czasu, jakby były tylko kolejnym elementem mebli.

Panika wystrzeliła we mnie. Szarpnęłam prześcieradło, by się przykryć.

On się nie poruszył. Nie drgnął. Po prostu patrzył na mnie tym samym nieodgadnionym wyrazem.

„Zobaczę, że dziś dostaniesz odpowiednią koszulę nocną,” powiedział, niskim głosem. Uśmiech wykrzywił kącik jego ust. „Chyba że wolisz, żebym widział cię taką.”

Moje usta wyschły.

Odrzuciłam głowę, twarz płonęła.

Odsunął się nieco, jego ton zmienił się na bardziej rzeczowy.

„Wstawaj,” powiedział. „To twój pierwszy dzień.”

Mrugnęłam, wciąż zaplątana w koc. „Pierwszy…?”

„Idziemy do 9 Kręgów Piekła.”

Dokładnie wiedziałam, co miał na myśli.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Beauty and the Devil

Beauty and the Devil

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa